Dzisiejsze dzieci

Julia life in UK napisał/a:

Jak to się nie ma pojęcia? ... kobieto my nie żyjemy w średniowieczu,że jak mi golab w dziobie nie przyniesie wiadomości po miesiącu czasu to ja niewiem co sie w Polsce dzieje i na swiecie xD

Najwyraźniej nie wiesz. Dostałaś kiedyś alert albo nad twoją głową rozległy się syreny alarmowe? Wiesz, co to znaczy wojna hybrydowa?

A dla zego nie? Co jest w złego w stwierdzeniu "liczy kalorie"? Takie podejście jest właśnie zapalnikiem, bo sama traktujesz zwykle zdanie, jak coś wielce delikatnego. Rozumiem, że nastolatka jest przewrażliwiona na punkcie swojego wyglądu, ale robienie z tego tematu niemalże tabu też nie jest wyjściem. Uczymy dzieci tego, że nie wolno mówić kompletnie nic na newralgiczne tematy, bo jeszcze, nie daj Boże, dziecku się coś nie spodoba.

Wracając do sytuacji- możecie źle rozumieć cały kontekst, bo dość ogólnikowo to opisałam. Sytuacja wyglądała tak, że młoda przyszła do stołu. Ja zaproponowałam jej kurczaka z warzywami. Ona coś tam burknęła pod nosem i nałożyła sobie sałatki, więc powiedziałam, że może sobie wziąć do tego jeszcze kurczaka. Nie odpowiedziała, więc ojciec powiedział, że liczy kalorie. Na co ona wypaliła: "zamknij mordę, już Ci coś mówiłam na ten temat". Usadziła go jak smarkacza. Cóż, jeśli według Ciebie ojciec tu zawinił, bo osmielił się otworzyć usta, to faktycznie- powinien ją przeprosić i obiecać poprawę. Prawdą jest jednak to, że dziewczyna nigdy nie potrafiła się zachować kulturalnie. Nie pierwszy raz u nas byli. Dziewczyna rzadko raczyła odpowiedzieć na pytanie, na przykład, gdy pytałam ją, gdzie zamierza iść do szkoły albo pytałam ją, co u niej słychać. Nigdy konkretnej odpowiedzi. Jedynie poburkiwania pod nosem albo "nie wiem". Mój mąż mówił, że niekiedy spotkał ich w sklepie na zakupach. Nawet dzień dobry mu nie powiedziała, gdy go mijała.

Bert44 napisał/a:

wieka napisał/a:

Trzeba też dodać, jak ważna jest konsekwencja, bo często rodzice rzucają słowa na wiatr.
A jeszcze jak jeden rodzic mówi "a" drugi "b"
...
Od szkoły podstawowej powinna być nauka o życiu w rodzinie, tylko z kolei kto by miał to prowadzić, jak nie potrafi żyć w swojej, ale zawsze ktoś by się znalazł kto by mógł wnieść sporo w tej materii.
Tak samo w szkołach rodzenia powinny być wykłady jak prawidłowo wychowywać dzieci.
Tak jak w państwowych naukach przedmałżeńskich jak żyć w małżeństwie, żeby był wilk syty i owca cała

Co do nauki "życia w rodzinie" w szkole to zgoda. Ale mam wrażenie że to byłoby zawsze pole bitew politycznych

W szkole rodzenia wykłady jak wychowywać dzieci to nie bardzo. Tam i tak mało czasu i skupiają sie na porodzie i pielęgnacji szkraba jak jest świeżakiem.  Świetna sprawa. Pozwoliła mi bez zaskoczeń przejść przez ten trudny dla mnie okres porodu 

Przedmałżeńskie tez zaliczyłem. Ale to oklejone ideologią. Jak się fajny ksiądz trafi to nawet coś mądrego powie. Ja trafiłem na wystrzelonego anty-antykoncepcjoniste

Miałam na myśli nauki profesjonalne.
Dobre z tym trudnym okresem porodu
Wiadomo, że musiał by być dodatkowy czas na naukę wychowania dziecka, bo ono paradoksalnie zaczyna się po porodzie, tak jak pielęgnacja.

assassin napisał/a:

Łeee.. demografia szoruje po dnie, więc niebawem rozpuszczone towarzystwo nie będzie problemem.

Za moich czasów, nie tak znowu odległych, dzieciak, który pokazywałby dupę na lekcjach czy coś w ten deseń lądował z miejsca w 'es-ach' z odpowiednią etykietką, dla niewtajemniczonych szkole specjalnej - koniec marzeń o karierze czy coś. To tylko teraz mamy nadmiar wszelkiej maści psychologów i innych szamanów itd., którzy w każdym świrze czy innym ludzkim odpadzie widzą biedne, zagubione dziecko.

Albo wykrywają ostatnio modny autyzm u każdego dziecka,ktore sie źle zachowuje ... jak mialam Facebooka to tam byla taka grupa dla rodzicow i za kazdym razem ktos pisał  "że ma problemy z dzieckiem" to od razu wiele osób pisało"ze to autyzm"... na wszystkie złe zachowania dzieciaków mają teraz autyzmowa wymówkę.  Trochę to wkurza,bo z prawdziwego autyzmu robi pośmiewisko

assassin napisał/a:

Ewentualnie ADHD

Tak właśnie  to też  ....kiedyś autyzm to było może 2% dzieciaków,a teraz każdego diagnozują z tą chorobą albo z ADHD normalnie epidemia,a kto wie może już nawet i pandemia xD

Julia life in UK napisał/a:

assassin napisał/a:

Ewentualnie ADHD

Tak właśnie  to też  ....kiedyś autyzm to było może 2% dzieciaków,a teraz każdego diagnozują z tą chorobą albo z ADHD normalnie epidemia,a kto wie może już nawet i pandemia xD

Podobno teraz są lepsze narzędzia diagnostyczne, dlatego obecność określonych zaburzeń w danej populacji wcale się nie zwiększyła, za to specjaliści lepiej sobie radzą ze stawianiem diagnoz. Jednym słowem, częściej nazywa się to, co kiedyś pozostawało nienazwane. Nie wiem, czy tak jest w istocie, ale wielokrotnie spotkałam się z takim stwierdzeniem.

Tamiraa napisał/a:

wieka napisał/a:

Myślę też, że mogło tak być w podanym przykładzie, że ojciec nie raz do niej w ten sposób się odezwał, więc...
Dla mnie niewyobrażalne.

Nie powiedziałabym do nastolatki, ktora prawie nic nie je, że liczy kalorie nawet w formie żartu, po prostu każdy ma prawo jeść lub nie jeść czegoś. Ale jej odpowiedź nie była kulturalna. Widać, że granice dobrego wychowania dawno i  niejeden raz zostały tu przekroczone. Ojciec mógł się martwić, że dziewczynka nie je i starać się ją wytłumaczyć wobec rodziny, może jednak lepiej gdyby jej nie zaglądał do talerza.  Nie wyobrażam sobie jednak, żeby na takie słowa dziewczynka odpowiedziała do ojca: "zamknij mordę". A ojciec co na to? Nic. Wygląda na to, że ojciec nie potrafi rozmawiać z własną córką, której nikt nie nauczył kulturalnej rozmowy przy stole.

A dla zego nie? Co jest w złego w stwierdzeniu "liczy kalorie"? Takie podejście jest właśnie zapalnikiem, bo sama traktujesz zwykle zdanie, jak coś wielce delikatnego. Rozumiem, że nastolatka jest przewrażliwiona na punkcie swojego wyglądu, ale robienie z tego tematu niemalże tabu też nie jest wyjściem. Uczymy dzieci tego, że nie wolno mówić kompletnie nic na newralgiczne tematy, bo jeszcze, nie daj Boże, dziecku się coś nie spodoba.
Wracając do sytuacji- możecie źle rozumieć cały kontekst, bo dość ogólnikowo to opisałam. Sytuacja wyglądała tak, że młoda przyszła do stołu. Ja zaproponowałam jej kurczaka z warzywami. Ona coś tam burknęła pod nosem i nałożyła sobie sałatki, więc powiedziałam, że może sobie wziąć do tego jeszcze kurczaka. Nie odpowiedziała, więc ojciec powiedział, że liczy kalorie. Na co ona wypaliła: "zamknij mordę, już Ci coś mówiłam na ten temat". Usadziła go jak smarkacza. Cóż, jeśli według Ciebie ojciec tu zawinił, bo osmielił się otworzyć usta, to faktycznie- powinien ją przeprosić i obiecać poprawę. Prawdą jest jednak to, że dziewczyna nigdy nie potrafiła się zachować kulturalnie. Nie pierwszy raz u nas byli. Dziewczyna rzadko raczyła odpowiedzieć na pytanie, na przykład, gdy pytałam ją, gdzie zamierza iść do szkoły albo pytałam ją, co u niej słychać. Nigdy konkretnej odpowiedzi. Jedynie poburkiwania pod nosem albo "nie wiem". Mój mąż mówił, że niekiedy spotkał ich w sklepie na zakupach. Nawet dzień dobry mu nie powiedziała, gdy go mijała.

Uwierz, wiem.

Ewika99 napisał/a:

Uwierz, wiem.

Skąd to przekonanie?

Raz jeszcze wrócę do fragmentu, na temat którego już się wypowiedziałam, ale to pominęłaś:

Ewika99 napisał/a:

Na co ona wypaliła: "zamknij mordę, już Ci coś mówiłam na ten temat".

To nie była pierwsza taka sytuacja i nie należy udawać, że tego nie było. Dziewczyna wyraźnie zwracała już ojcu uwagę, a skoro tak, to widocznie było to dla niej ważne, w jakiś sposób uciążliwe i/lub stawiało ją w niekomfortowej sytuacji. On zaś po raz kolejny nic sobie z tego nie zrobił i nie umiejąc inaczej poradzić sobie z emocjami, które w tamtej chwili wzięły górę, wybuchła. Sam sposób może wskazywać na wielokrotne przekraczanie jej granic, nieumiejętność konstruktywnego rozładowywania napięcia, nieumiejętność radzenia sobie z takimi sytuacjami i pewnie znajdzie się jeszcze kilka potencjalnych przyczyn. To nie jest tak, że "gówniara" jest źle wychowana, w końcu sama się nie wychowuje i ktoś jej to musiał pokazać, a przy tym nie nauczył, że można inaczej. Brak reakcji ojca też jest zresztą bardzo wymowny.

Najwyraźniej temat "liczenia kalorii" ma w tej historii duże tak zwane drugie dno, o którym Ewika albo nie wiesz, albo je oceniasz jakoś po swojemu. Taki wierzchołek góry lodowej.
Była jakaś sytuacja - oceniłaś, ze niewychowana gówniara czy jakoś tak. I ojciec "powinien".
Zapewne z jakiegoś powodu zmilczał.
Sadzę, że powody istnieją.

Tak odnośnie savoir - vivre to masa dorosłych ludzi potrafi w sytuacjach towarzyskich rzucać teksty tak niedelikatne (łagodnie mówiąc) że spontaniczną reakcję chce się mieć podobną do tej nastolatki. Tyle, że nie wypada. Te ciotki, kuzyni, teściowe....

Tyle ze od tej konkretnej sytuacji do narzekania na dzisiejszą młodzież droga daleka.

Jak opisałaś tego chłopaka co to z bukietem kwiatów pruje do dziewczyny to wiesz, dla mnie to było bardziej romantyczne niż godne potępienia Pewnie że nie powinien pruć na oślep bo to niebezpieczne, ale tak ogólnie co w tym widzisz godnego napiętnowania i potępienia?

Ja uważam ze bywa różnie. Generalnie jest jakoś mniej szacunku do starszych.  Tak mi sie wydaje. Ale tak czarno jak Ewika piszesz też nie jest. Dużo zależy od dzieciaka, rodziny, środowiska. Ja wiekszych problemów wychowawczych nie zauważyłem. W szkole dzieją się różne rzeczy ale są to najczęściej akcje ograniczonej liczby dzieci. Za moich czasów tez tak bylo. Byly "diabły" w każdej klasie.
Za to dużo zależy od środowiska rówieśników w ktorym przybywa dziecko. Jak załapie słaby system wartości to różnie może być. Córka mojego kolegi sie "stoczyla". Załamał się.  Przeszła z podstawówki (tam było z nią ok) do przeciętnej szkoły a tam jeszcze w gówniane towarzystwo weszła.  I u nieletniej zaczęły sie odbiory z komisariatu, wagary, nie wracanie na noc, dragi. Tragedia. Ale w tamtej grupie jest kozakiem. Bo ma niezłe oceny bez wysiłku a jednocześnie wciąga,  imprezuje, łamie wszelkie zasady

Muqin napisał/a:

Najwyraźniej temat "liczenia kalorii" ma w tej historii duże tak zwane drugie dno, o którym Ewika albo nie wiesz, albo je oceniasz jakoś po swojemu. Taki wierzchołek góry lodowej.
Była jakaś sytuacja - oceniłaś, ze niewychowana gówniara czy jakoś tak. I ojciec "powinien".
Zapewne z jakiegoś powodu zmilczał.
Sadzę, że powody istnieją.

Tak odnośnie savoir - vivre to masa dorosłych ludzi potrafi w sytuacjach towarzyskich rzucać teksty tak niedelikatne (łagodnie mówiąc) że spontaniczną reakcję chce się mieć podobną do tej nastolatki. Tyle, że nie wypada. Te ciotki, kuzyni, teściowe....

Tyle ze od tej konkretnej sytuacji do narzekania na dzisiejszą młodzież droga daleka.

Jak opisałaś tego chłopaka co to z bukietem kwiatów pruje do dziewczyny to wiesz, dla mnie to było bardziej romantyczne niż godne potępienia Pewnie że nie powinien pruć na oślep bo to niebezpieczne, ale tak ogólnie co w tym widzisz godnego napiętnowania i potępienia?

No powiedziec do ojca "zamknij mordę " to jest niedopuszczalne. Z drugiej strony jeżeli on sprowokował glupimi odzywkami to się częściowo nie dziwie. Wina jest po obu stronach

Czy słowa "liczy kalorie" są zaliczane do kategorii głupich odzywek? No sorry, ale jeśli będziemy tak się zastanawiać, czy nasze słowa nie urażą gowniary (tak, gowniary, straciła w moich oczach dużo) to w końcu nic nie będzie można powiedzieć, bo nastolatek moze być przewrażliwiony dosłownie na wszystko. Jedyną winę ojca, jaką tu widzę to brak reakcji.

wieka napisał/a:

Ewika99 napisał/a:

Uwierz, wiem.

Wiedziałabyś, żeby to było w twojej rodzinie, bo u nich w domu tzw. prześcieradłem nie byłaś.

To jest moja rodzina. Dość bliska. I wiem dokładnie, jak to wygląda u nich w domu.

Ewika99 napisał/a:

wieka napisał/a:

Wiedziałabyś, żeby to było w twojej rodzinie, bo u nich w domu tzw. prześcieradłem nie byłaś.

To jest moja rodzina. Dość bliska. I wiem dokładnie, jak to wygląda u nich w domu.

Łatwość dyskusji z tobą jest porażająca
Nawet jeśli byłaby to siostra, to do końca nie jesteś w stanie wiedzieć co się u nich dzieje.
Jak tego nie możesz pojąć, to sorry, o czym my tu rozmawiamy, jedynie kręcimy się w kółko

Muqin napisał/a:

Ewika99 napisał/a:

Czy słowa "liczy kalorie" są zaliczane do kategorii głupich odzywek? No sorry, ale jeśli będziemy tak się zastanawiać, czy nasze słowa nie urażą gowniary (tak, gowniary, straciła w moich oczach dużo) to w końcu nic nie będzie można powiedzieć, bo nastolatek moze być przewrażliwiony dosłownie na wszystko. Jedyną winę ojca, jaką tu widzę to brak reakcji.

Owszem, tekst "ona liczy kalorie" zalicza się do kategorii głupich odzywek. W pewnych sytuacjach i niektórych relacjach może to nie być głupią odzywką, ale ogólnie jest to kategoria włażenia z kaloszami w czyjeś sprawy prywatne. Temat czyjegoś chudnięcia/ tycia i ogólnie bycia na diecie to nie temat do dyskusji przy stole, jeśli sam chudnący/będący na diecie tego tematu nie poruszy.   

Odnoszę wrażenie, ze zwyczajnie jakoś tych młodych, czy ja wiem... nie lubisz?

Wręcz przeciwnie. Sama stara nie jestem. Widzę, co wokół mnie się dzieje i ewidentnie, jako społeczeństwo, zawodzimy, jeśli chodzi o wychowanie. Bo to nie są już tylko jednostki, czy kwestia bycia "tym jednym niegrzecznym dzieckiem w klasie". Nie da się zaprzeczyć, że coraz więcej niebezpiecznych zachowań ze strony dzieci, coraz częściej okazują brak szacunku. Nie tylko rodzicom. I tu się zgodzę z Julką - rodzice wychowują tylko do pewnego okresu. Potem wychowuje tez szkoła, a nawet rowiesnicy. I właśnie zchamialo nam społeczeństwo coś. Ciągły dostęp do internetu i nieodpowiednich tresci też robi swoje. No i ciągłe eksperymenty "wychowawcze" na dzieciach. Dlatego już w pierwszym poście wyraźnie zaznaczyłam, że gdzieś popełniamy błąd jako społeczeństwo, a nie że wszystko to wina dzieciaków.

czytając Twoje posty odnoszę wrażenie, że rozmawiam trochę z taką "starą ciotką na kanapie" co to po pierwsze wie lepiej i po drugie uważa, ze "za moich czasów było lepiej" i że dzisiejszy świat, w tym dzisiejsza młodzież  ewidentnie zmierza ku nieuchronnej przepaści, zagładzie cywilizacji czy innym takim okropnościom. To nie sprawa wieku metrykalnego.

Ewika99 napisał/a:

wieka napisał/a:

Łatwość dyskusji z tobą jest porażająca
Nawet jeśli byłaby to siostra, to do końca nie jesteś w stanie wiedzieć co się u nich dzieje.
Jak tego nie możesz pojąć, to sorry, o czym my tu rozmawiamy, jedynie kręcimy się w kółko

Ale przecież nie będę się tu z Tobą licytować. Nie musisz mi wierzyć na słowo, ale ja dobrze wiem, co piszę. I wiem, jak ojciec odzywa się córki, żony. A co Ty z tym zrobisz- Twoja sprawa, na którą nie mam wpływu.

Chodzi o to, że ta sytuacja nie była jednorazowa i takie odzywki w domu musiały być, nie od wczoraj.
Jeśli nawet ojciec tak się do córki nie odzywał, to musiał przyzwalać na jej zachowanie w domu, a to jest wypadkowa wychowania od małego.
Wiadomo, że jest wpływ mediów czy środowiska, ale na co dziecko może sobie pozwolić w obecności rodziców, to już nie jest tylko wina dziecka.

Muqin napisał/a:

czytając Twoje posty odnoszę wrażenie, że rozmawiam trochę z taką "starą ciotką na kanapie" co to po pierwsze wie lepiej i po drugie uważa, ze "za moich czasów było lepiej" i że dzisiejszy świat, w tym dzisiejsza młodzież  ewidentnie zmierza ku nieuchronnej przepaści, zagładzie cywilizacji czy innym takim okropnościom. To nie sprawa wieku metrykalnego.

Bo tak jest. Mogę być i "starą ciotką na kanapie", ale widzę, co się dzieje i jak równamy w dół, jeśli chodzi o wychowywanie dzieci, bo przemocy wcale nie jest coraz mniej. Wręcz przeciwnie- zmienia tylko formy. No tak- wiem bardzo dobrze, jak tam sytuacja wygląda i jak wyglądała podczas tamtej konkretnej sytuacji. Tak, za moich czasów było pod tym względem lepiej- był większy szacunek do rodziców, były autorytety. No i jakby to niewiarygodnie zabrzmiało- akurat do przepaści cywilizacyjnej to my nieuchronnie zmierzamy. A nad przepaścią moralną i etyczną to już dawno stoimy.

Ewika99 napisał/a:

.. Tak czytam o tym wychowaniu bez stresu, bez krzykniecia, bez klapsa, bo to wszystko źle wpływa na dzieci i wpędza je w traumy, a tymczasem mam wrażenie , że tracimy kontrolę, jako społeczeństwo, nad młodym pokoleniem. I nie chodzi mi o bicie dzieci. Ogólnie. Dlaczego nie potrafimy wychować dzieci, pomimo tych wszystkich cudownych metod? A więc krótko:

Przykład 1- w klasie mojego 13-letniego dziecka był chłopak (był, bo nie zdał do 7-ej klasy), który ściągnął spodnie na lekcji, pokazując goły tyłek i każąc się w niego całować nauczycielce. Wyzywał nauczycielki również od suk czy szmat. Raz wziął krzesło i chciał uderzyć kolegę, ale traf chciał, że napatoczyła się akurat dyrektorka... Takich sytuacji mogłabym przytoczyć jeszcze wiele.
Przykład 2: inny kolega z klasy mojego dziecka pali elektryka. Potrafi przyjechać ze swojej wsi na naszą późnym wieczorem, gdy jest ciemno, hulajnogą elektryczną. Klnie. Na jeszcze innej wsi podobno ma dziewczynę (13-latek, podkreślam). Ostatnio mknął na hulajnodze do niej z bukietem kwiatów. Wcześniej jedna z mam, podczas rozmowy, powiedziała mi, że Kamil (o którym mowa) masturbowal się na lekcji, a dzieciom kazał robić chellenge, gdzie mówił im, by skakali przez okno w szkole. Jakbyście zapomnieli- ja cały czas piszę zaledwie o 13-latku (sytuacja z masturbacja miała miejsce jeszcze wcześniej).
Przykład 3. Dzisiaj był u nas chrzestny mojego dziecka ze swoją córką i żoną. Córka (14 lat) mało je, bo jest niby na diecie, więc gdy tak skubala, jej ojciec (chrzestny mojego dziecka) zażartował, że liczy kalorie, a ona na to z nerwami: zamknij mordę! Już Ci coś mówiłam na ten temat! Byłam z mezem w szoku i nie wiedziałam, jak mam się zachować.
Gdzieś jako społeczeństwo popełniamy ogromny błąd, bo to nie jest jeden przypadek. To jest zaledwie kilka z najbliższej mi okolicy, otoczenia, rodziny. Patrzę na to wszystko i myślę, że ciężkie czasy sobie szykujemy.

Oczywiście, ze dzisiaj dzieci sa inne niz kiedyś. To, ze zawsze się narzeka na nie w każdych czasach to jedno, ale to, co dzisiaj odwalają to włos się jeży.
Jest różnica miedzy kiedyś a dziś. Kiedyś przemoc miała swoje granice na podwórku i nie była na taką skalę. Kiedyś nauczyciel miał jakiś autorytet i nikt mu nie podskoczył, była ta granica.
Dzisiaj, przez internet i smartfony, dzieci od najmłodszych lat mają łatwy dostęp do drastycznej przemocy, pornografii i brutalnych gier, co nie pozostaje bez wpływu na rozwijajacy sie mozg.
Już dawno badania udowodniły, że to znieczula wrażliwość i niszczy empatie.

Dzisiaj przemoc to rozrywka i content do sieci, nękanie rówieśników trwa w sieci 24 godziny na dobę, a katowanie innych stało się rozrywką nagrywaną dla lajków na TikToka. To nie jest zwykły młodzieńczy bunt, tylko głębokie znieczulenie emocjonalne wyhodowane przez cyfrowy świat. Udawanie, że kiedyś było tak samo to zamykanie oczu na dramat.
Dzieci sa przebodźcowane od najmłodszych lat - przecież to powszedni widok dziecko w wózku ze smartfonem w ręku, ktory daje mu matka, zeby go zająć.
To żadne odkrywanie Ameryki, że wybuchy zlosci, impulsywność to skutek chronicznego przebodźcowania i zmęczenia emocjonalnegp.
Dzisiejsze dzieci muszą przetwarzać w ciągu jednego dnia tyle bodźców, ile ich dziadkowie przez tydzień. Może się we łbie popie*dolić? Może;)

Za moich czasów nikt do szkoły z nożami nie chodził ani nie pyskował nauczycielom. Żeby powiedzieć do jakiegoś "zamknij się"? W głowie się nie mieściło.
A dzisiaj żaden problem dla smarkacza. 
Oczywiście, ze to wina dorosłych, głównie rodziców.  Zamiast budować z dzieckiem więź, zdrowe relacje, stawiać mądre granice, łatwiej dla świętego spokoju wcisnąć mu ekran, a potem wielkie zdziwienie, że rośnie pokolenie pozbawione jakichkolwiek hamulców. Szkoły mają związane ręce przez przepisy, nauczyciele stracili jakikolwiek autorytet, a rodzice zamiast wychowywać, wiecznie usprawiedliwiają swoje pociechy.
Mam koleżankę nauczycielkę i mówi, że rodzice są straszni, gorsi od dzieciaków:) Większość widzi w swoich Brajankach i Dżesikach ósmy cud świata i zawsze problem widzi nie w sobie, nie w swoim dziecku tylko w innych - winna szkoła, inne dzieci, nauczyciele...tylko nie ich aniołek.
Z takim podejściem to wiadomo. Jak ich dziecko komus odrąbie łeb to dalej będą zaklinać rzeczywistość.
Ryba psuje się od głowy. Dziecko nie rodzi się z poczuciem, że jest bezkarne i że wszystko mu wolno.

No i to nie jest wina rodziców. Należy liczyć,że od czasu pójścia dziecka do szkoły,a zwłaszcza od lat nastoletnich to już nie rodzice są autorytetem,tylko rówieśnicy. Dlatego mnie wkurza,że każde zle zachowanie dziecka jest odbierane tak,że to wina rodziców.  No właśnie,że NIE zawsze jest to wina rodziców.  Np rodzice mogą nie mieć żadnych nałogów i nawet tłumaczyć dziecku o ich szkodliwości,a pójdzie takie do szkoly i zacznie palić,ćpać,bo inne dzieciaki tak robią... mnie jako rodzica i matkę szczerze wkurza ,że wszystkie zle zachowania dziecka jest zwalane na wychowanie rodziców. Jeżeli to jest małe dziecko to tak,ale nie jak juz idzie do szkoly i przez pół dnia chlonie zupełnie inne towarzystwo

Solaris napisał/a:

Ewika99 napisał/a:

.. Tak czytam o tym wychowaniu bez stresu, bez krzykniecia, bez klapsa, bo to wszystko źle wpływa na dzieci i wpędza je w traumy, a tymczasem mam wrażenie , że tracimy kontrolę, jako społeczeństwo, nad młodym pokoleniem. I nie chodzi mi o bicie dzieci. Ogólnie. Dlaczego nie potrafimy wychować dzieci, pomimo tych wszystkich cudownych metod? A więc krótko:

Przykład 1- w klasie mojego 13-letniego dziecka był chłopak (był, bo nie zdał do 7-ej klasy), który ściągnął spodnie na lekcji, pokazując goły tyłek i każąc się w niego całować nauczycielce. Wyzywał nauczycielki również od suk czy szmat. Raz wziął krzesło i chciał uderzyć kolegę, ale traf chciał, że napatoczyła się akurat dyrektorka... Takich sytuacji mogłabym przytoczyć jeszcze wiele.
Przykład 2: inny kolega z klasy mojego dziecka pali elektryka. Potrafi przyjechać ze swojej wsi na naszą późnym wieczorem, gdy jest ciemno, hulajnogą elektryczną. Klnie. Na jeszcze innej wsi podobno ma dziewczynę (13-latek, podkreślam). Ostatnio mknął na hulajnodze do niej z bukietem kwiatów. Wcześniej jedna z mam, podczas rozmowy, powiedziała mi, że Kamil (o którym mowa) masturbowal się na lekcji, a dzieciom kazał robić chellenge, gdzie mówił im, by skakali przez okno w szkole. Jakbyście zapomnieli- ja cały czas piszę zaledwie o 13-latku (sytuacja z masturbacja miała miejsce jeszcze wcześniej).
Przykład 3. Dzisiaj był u nas chrzestny mojego dziecka ze swoją córką i żoną. Córka (14 lat) mało je, bo jest niby na diecie, więc gdy tak skubala, jej ojciec (chrzestny mojego dziecka) zażartował, że liczy kalorie, a ona na to z nerwami: zamknij mordę! Już Ci coś mówiłam na ten temat! Byłam z mezem w szoku i nie wiedziałam, jak mam się zachować.
Gdzieś jako społeczeństwo popełniamy ogromny błąd, bo to nie jest jeden przypadek. To jest zaledwie kilka z najbliższej mi okolicy, otoczenia, rodziny. Patrzę na to wszystko i myślę, że ciężkie czasy sobie szykujemy.

Oczywiście, ze dzisiaj dzieci sa inne niz kiedyś. To, ze zawsze się narzeka na nie w każdych czasach to jedno, ale to, co dzisiaj odwalają to włos się jeży.
Jest różnica miedzy kiedyś a dziś. Kiedyś przemoc miała swoje granice na podwórku i nie była na taką skalę. Kiedyś nauczyciel miał jakiś autorytet i nikt mu nie podskoczył, była ta granica.
Dzisiaj, przez internet i smartfony, dzieci od najmłodszych lat mają łatwy dostęp do drastycznej przemocy, pornografii i brutalnych gier, co nie pozostaje bez wpływu na rozwijajacy sie mozg.
Już dawno badania udowodniły, że to znieczula wrażliwość i niszczy empatie.

Dzisiaj przemoc to rozrywka i content do sieci, nękanie rówieśników trwa w sieci 24 godziny na dobę, a katowanie innych stało się rozrywką nagrywaną dla lajków na TikToka. To nie jest zwykły młodzieńczy bunt, tylko głębokie znieczulenie emocjonalne wyhodowane przez cyfrowy świat. Udawanie, że kiedyś było tak samo to zamykanie oczu na dramat.
Dzieci sa przebodźcowane od najmłodszych lat - przecież to powszedni widok dziecko w wózku ze smartfonem w ręku, ktory daje mu matka, zeby go zająć.
To żadne odkrywanie Ameryki, że wybuchy zlosci, impulsywność to skutek chronicznego przebodźcowania i zmęczenia emocjonalnegp.
Dzisiejsze dzieci muszą przetwarzać w ciągu jednego dnia tyle bodźców, ile ich dziadkowie przez tydzień. Może się we łbie popie*dolić? Może;)

Za moich czasów nikt do szkoły z nożami nie chodził ani nie pyskował nauczycielom. Żeby powiedzieć do jakiegoś "zamknij się"? W głowie się nie mieściło.
A dzisiaj żaden problem dla smarkacza. 
Oczywiście, ze to wina dorosłych, głównie rodziców.  Zamiast budować z dzieckiem więź, zdrowe relacje, stawiać mądre granice, łatwiej dla świętego spokoju wcisnąć mu ekran, a potem wielkie zdziwienie, że rośnie pokolenie pozbawione jakichkolwiek hamulców. Szkoły mają związane ręce przez przepisy, nauczyciele stracili jakikolwiek autorytet, a rodzice zamiast wychowywać, wiecznie usprawiedliwiają swoje pociechy.
Mam koleżankę nauczycielkę i mówi, że rodzice są straszni, gorsi od dzieciaków:) Większość widzi w swoich Brajankach i Dżesikach ósmy cud świata i zawsze problem widzi nie w sobie, nie w swoim dziecku tylko w innych - winna szkoła, inne dzieci, nauczyciele...tylko nie ich aniołek.
Z takim podejściem to wiadomo. Jak ich dziecko komus odrąbie łeb to dalej będą zaklinać rzeczywistość.
Ryba psuje się od głowy. Dziecko nie rodzi się z poczuciem, że jest bezkarne i że wszystko mu wolno.

Uważam, że ta era zachłyśnięcia się tabletami i smartfonami u dzieci powoli się kończy. Na "aniołków" są sposoby. Kiedy jakieś dziecko jest niedostosowane, cała grupa rodziców potrafi się przeciwstawić jego agresywnym zachowaniom i wywrzec presję na rodzica tego dziecka (piszę rodzica, ale głównie chodzi o matki, ojców jakoś mało widać w tym procesie wychowania). Gorzej, kiedy rodzice innych dzieci milczą, nauczyciele nie reagują.

PS A propos imion dzieciaków ostatnio słyszę  Franek, Jadzia...

Muqin napisał/a:

Owszem, tekst "ona liczy kalorie" zalicza się do kategorii głupich odzywek. W pewnych sytuacjach i niektórych relacjach może to nie być głupią odzywką, ale ogólnie jest to kategoria włażenia z kaloszami w czyjeś sprawy prywatne. Temat czyjegoś chudnięcia/ tycia i ogólnie bycia na diecie to nie temat do dyskusji przy stole, jeśli sam chudnący/będący na diecie tego tematu nie poruszy.

Prawda? Jest wiele kwestii, których nie powinno się poruszać, zwłaszcza w towarzystwie, bo mogą dotykać zbyt intymnych sfer czyjegoś życia. To elementarne zasady dobrego wychowania, a jednak nagminnie zdarza się, że ludzie o nich zapominają (lub bezrefleksyjnie lekceważą), jakby własna ciekawość lub swoboda wypowiedzi były ważniejsze niż czyjś komfort i prawo do prywatności. Stąd zresztą biorą się te wszystkie opowieści o rodzinnych spotkaniach, które niektórych z nas przyprawiają o dreszcze.

Muqin napisał/a:

czytając Twoje posty odnoszę wrażenie, że rozmawiam trochę z taką "starą ciotką na kanapie" co to po pierwsze wie lepiej i po drugie uważa, ze "za moich czasów było lepiej" i że dzisiejszy świat, w tym dzisiejsza młodzież  ewidentnie zmierza ku nieuchronnej przepaści, zagładzie cywilizacji czy innym takim okropnościom. To nie sprawa wieku metrykalnego.

Ale to prawda jest i dorośli są też temu winni. Teraz dzieciaki są coraz gorsze. Dlatego ja sie po części cieszę,ze jest niz demograficzny im mniej sie tego urodzi tym lepiej. Lepiej zeby na jedną klase w szkole byl jeden taki Brajanek niz 10 takich dlatego mnie to cieszy ze jest spadek narodzin,bo dzieciaki sa coraz gorsze,wiec no niewiem moze Bóg a moze natura tak dzialaja dla dobra świata ze się tego malo rodzi

Nie popadajmy w paranoję.  " W towarzystwie" brzmi jakby to była kolacja u angielskiej królowej a nie zwykła nasiadówka u najbliższej rodziny.
Co w liczeniu kalorii takiego okropnego, że aż dziewczyna każe zamykać ojcu mordę?? Nie robmy z dzieci płatki śniegu.
Jakby mi dziecko takim tekstem pojechało "zamknij morde" to ode mnie dostałoby w tę pyskatą mordę przy tym stole od razu aż spadłoby z krzesła i nie musiało już liczyć kalorii:)
Są granice i nie ma zmiłuj. Tekst o liczeniu kalorii w żaden sposób nie usprawiedliwia takiego zachowania. Nie widzę w nim nic obraźliwego, co by usprawiedliwiało to.
Niedługo za pytanie jak w szkole" dzieciak odpysknie "zamknij morde" bo naruszy to jego strefę komfortu - bo ono szkoły nie lubi więc pytanie uzna za prowokację To dowód na to jak nieudolni wychowawczo są rodzice, że ich dziecko tak się zachowuje.