Wolność i spełnianie swoich marzeń, czy związek i ustępstwa?

Smutna to jest mitomanka taka sama jak Rita i Julka.

Pisze o "usuwaniu kolesia z rownania" podczas gdy w jej zyciu to jedynie ja wszyscy z rownania usuneli.
Zonk.

Tyle ciekawych kwestii do skomentowania, że aż nie wiadomo od czego zacząć. Na razie niech będzie to:

Każdy definiuje karierę po swojemu, moim zdaniem karierę to zrobił taki Lewandowski, "zwykli" ludzie mają co najwyżej pracę na różnym poziomie prestiżu i zarobków.

Jako iż znam jedną stewardessę to potwierdzam. Ona też pracuje w tych samych liniach lotniczych i wygląda to tak, że mogą sobie sami wybierać na jaki lot polecą. Oczywiście te najlepiej płatne są zarezerwowane tylko dla ludzi z najlepszymi układami. Jednak jeśli nie wybiorą jakiejś liczby lotów w miesiącu to przełożony im je wybiera, mogą też dostać nagle wezwanie więc niemal cały czas muszą być dyspozycyjni. Z tym zwiedzaniem różnych krajów w trakcie pracy to też mit. Często jest tak, że lotnisko mieści się kilkadziesiąt kilometrów od miasta i nawet nie opłaca się tam jechać. A jak już gdzieś sobie ta znajoma pojedzie bo ma na przykład dwa dni przerwy między lotami to oczywiście za wszystko musi płacić z własnej kieszeni. Znajoma nie ma ani partnera ani dzieci i nawet nie próbuje szukać bo sama nawet sobie nie wyobraża jak miałaby pogodzić cokolwiek innego z tą pracą. Z tym mierzeniem też prawda, mają konkretne normy fizyczne, które muszą spełniać do tej pracy.

Co do własnych biznesów też ładnie trafiłaś. Wielu młodych przedsiębiorców zasuwa po 16h dziennie żeby jak najszybciej "się dorobić", a kiedy już im się udaje osiągnąć jakiś poziom często się orientują, że poszło na to dużo więcej czasu niż myśleli o jest już trochę późno na tworzenie rodziny. Znam jedną mega bogatą kobietę, zresztą już nie raz o niej pisałem. Ogarnia wiele różnych biznesów, lata po świecie w interesach itd. Nie raz widywała się ze swoimi dziećmi tylko przez wideorozmowy przez na przykład dwa tygodnie.

Spójrzcie na mnie! Jestem ważnym facecikiem! Niech się ktoś ze mną pobawi!
Żona ma wychodne dzisiaj? Jej płacisz za zabawianie ciebie, nam nie, także nie, nie bedzie dzisiaj zabawiania BJ-usia. Chociaż jak zawsze jesteś słodki jak tak sie miotasz i złościsz. Ale czy złość twojej piękności nie zaszkodzi złociutki?

Myślę, że warto żeby nie traktowac tego tematu jakoś personalnie, ale jako pewien eksperyment myślowy. Moim zdaniem jest to dość naturalna strategia ewolucji społecznej  w nurcie uniezależniania się od mężczyzn. Dla kobiety która chce mieć dzieci, ale nie ma odpowiedniego partnera trudno mi sobie wyobrazić bardziej sensowne rozwiązanie. Myślę, że zamiast się porównywać warto zdobyć się na empatie dlaczego tak jest i dlaczego kobiety się na coś takiego decydują. Z egoizmu? Ja nie sądzę, bo dziecko to jest bardzo dużo pracy. Z egoizmu można pojechać na all inclusive, ale dziecko? Wstawanie w nocy, pieluchy, koszty? Nie sądzę.
Dla mężczyzn to też pewna swoboda, bo nie sądzę że kogoś pociąga wizja usyszenia na pierwszej randce - szybko, szybko, spieszy mi się z dzieckiem. Więc kobiety udają, że chcą związku, ale tak naprawdę raczej chcą dziecka, a potem facet idzie w odstawkę.

Przypomninało mi się. Męski bóg christiano ronaldo ma syna i swego czasu krazyły plotki że to dziecko od surogatki na zamówienie. To trochę zmieina perspektywę, co?

To prawda zmienia sie. Singli wiecej niz kiedykolwiek, dzieci mniej niz kiedykolwiek, wiek kiedy dziecko sie pojawia najpozniejszy w historii.

Czesc ludzi decyduje sie zycie samotnie. Dotyczy zreszta obu plci. Namowic mlodego na slub tez trudniej niz kiedykolwiek

Nie sądze, że to jest wybór. Po prostu nie poznały nikogo, a nie chcą tak jak twoja znajoma robić szopki.
Moim zdaniem każdy moze kogoś odpowiedniego poznać, tylko że przy założeniu że ma jakiś konretny plan czasowy to już pomysł siada. Opcja że masz dziecko jeśli cie na to stać, a partner jak się pojawi to fajnie jak nie to spoko możesz czekać i 10 lat jest ok. Jest dosyć małe ryzyko jeśli zależy ci na rodzinie- ustalasz timeline sama, nie czekasz na czynniki niezależne od ciebie jak to czy kogoś poznasz czy nie poznasz.

Ty też nie wybrałeś jak sie potoczyły twoje ralacje, a po prostu takie były okoliczności i tyle.

Jedynego otwarcie single parent z wyboru jakiego znam to christiano ronaldo. I on jest akurat mega męski. Ciekawe mężczyzni udaja ze o tym nie wiedza i dla nich i tak jest bogiem piłki kopanej.

Słodki jesteś. Mondlala filozofuje, gugu gaga. Pierwse kroczki. Próbuj, próbuj BJuś , może ktoś zwróci na ciebie uwagę

ŁAŁ! logika 101, ale mi zaimponowałeś! Szybko połączyłes fakty i wyskoczyłeś z celną ripostą! Ty to chyba musisz dużo czytać i mieć ponadprzeciętne IQ? 250? Takie sprawiasz wrażenie.
Poziom foru spada, ale ty to jesteś tak wyjątkowy i nieprzeciętny, że ratujesz poziom. Dziękuję
Oczywiscie ostatnie słowo będzie nalzezało do ciebie, już ustepuje pola.

W galaktyce Andromedy może też. Raczej o naszym podwórku gadamy wiesz?

Mrs.Happiness pisze o tym, że dziecko, aby prawidłowo się rozwijać, powinno mieć ojca oraz matkę. Oczywiście nie da się wszystkiego przewidzieć i po drodze któryś z rodziców może się "wykruszyć" (znam nawet takie sytuacje, gdzie to matka zostawiła ojca z dzieckiem i poszła w siną dal, bo zrobiła tak np. moja koleżanka z dzieciństwa). Ale generalnie to nie jest działanie na korzyść dziecka, by z góry planować, że facet będzie tylko dawcą spermy, a potem do widzenia panu i albo dziecko będzie wychowywane wyłącznie przez matkę, albo z czasem mu się znajdzie innego tatusia. "Bez presji czasu", jak to pisała Smutna. Przecież dla dziecka to nie jest sytuacja neutralna, gdy rodzina jest w jakiś tam sposób niepełna, rozbita, skrzywiona. Przy wyborze ojciec przemocowiec a brak ojca, no to wybór jest prosty, dziecko to też zrozumie, nawet jeśli dopiero z czasem. Podobnie jak rodzice razem mieliby być nieszczęśliwi, dużo się kłócić itp. Ale jak dziecko ma zrozumieć to, że matka po prostu poszła z kimś obcym do łóżka, zaszła w ciążę i tego ojca w ogóle nie poinformowała, że ma syna lub córkę, albo postarała się w inny sposób, by nie miał on kontaktu z dzieckiem? Jak ma pojąć i nie zostać przez to "naznaczone", że dla matki ojciec był tylko środkiem do celu, że go totalnie uprzedmiotowiła i w sumie to matki zdaniem faceci są potrzebni co najwyżej do momentu zapłodnienia komórki jajowej, a potem lepiej żyć bez nich? Przecież tak się robi dzieciom kisiel z mózgu.

No ludzie kochani... ja rozumiem, że się dużo zmienia na świecie, że społeczeństwo "eksperymentuje", szuka "odnóg" w wydeptanej dawniej ścieżce, ale pewne rzeczy są niezmiennie szkodliwe.

Ale przecież matka może powiedzieć dowolna rzecz i dziecko to łyknie. Nawet że był weteranem wojennym i zabiła go mina, więc szacun że bohater
Przecież jak zaliczysz wpadkę to też nie opowiadasz dziecku, że w sumie planowaliście jedno dziecko, ale jakoś tak potem Kasia pod namiotem została poczęta bo się fajny nastrój zrobił. Dlaczego tutaj miłaby być inaczej?
Co to za pomysł żeby dziecku sie tłumaczyć ze swoich wyborów życiowych? Wystarczy przyjąć model wychowawczy jak podrośniesz to zrozumieć i przekladać to co roku.
Cały czas opisujesz że nie da się wychować w modelu postpsychologicznym dziecka samotnie. Nie da, zgadzam się. Ale możesz ogólnie wychować dziecko dobrze, na fajnego człowieka.

I odetniesz się od całej rodziny i wszystkich znajomych, żeby dziecko się nigdy przypadkiem nie dowiedziało? A jak ten facet spotka Was przypadkiem na ulicy, doda dwa do dwóch i będzie chciał kontaktu z dzieckiem, to co? Czasem wystarczy jedno spojrzenie i od razu widać pokrewieństwo.

Albo jak dziecko zachoruje i będzie potrzebny dawca, kobieta nie będzie mogła nim być, a z ojcem kontaktu nie chciała, ani z jego rodziną? Takie rzeczy się zdarzają. Może nie codziennie, ale komuś tak, a jaką masz gwarancję, że akurat Tobie się nie przytrafi? No żadnej.

Zresztą, trzeba być okropnie egoistycznym człowiekiem, żeby tak postępować i świadomie odbierać dziecku możliwość posiadania pełnej rodziny. Nie dlatego, że ojciec się nie nadawał, nie dlatego, że był psycholem, ale w imię jakiegoś dziwnie pojętej "niezależności". I jeszcze je okłamywać, że facet umarł. Rozumiem, że jakby chciało pójść na grób tatusia, to byś je prowadziła na grób jakiegoś randoma i tam paliłoby znicz? xD

To już lepiej być z rodziny, gdzie rodzice się rozstali, ale oboje wspólnie wychowują, bo mimo że mieszkają osobno, to nadal masz ich oboje.

Zgadza sie. Jest duzo singli z powodow o ktorych piszesz i pewnie tez innych. Nie wszyscy single to babki bo facet nie pomagal przy dziecku albo pral matke.  Bo taki przekaz leci w watku

Niewazne kto jest dawca, niewazne skad sie bierze dziecko, czy jest adoptowane czy swoje czy co. Wazne kto i jak wychowuje. Czy dziecko jest najnowsza zabawka ktorej bedziemy robic wode z mozgu i odpowiadac z roku na rok-  dam odpowiedz za rok bo jeszcze za maly/mala jestes. W miedzyczasie trzymaj sie z dala od tych wstretnych facetow. A jak jestes chlopcem to trzymaj sie z dala od siebie

Dzieci, mimo że mogą nie rozumieć na poziomie świadomym co się dzieje, to intuicyjnie wiedzą, kiedy dzieje im się krzywda i to zostawia w nich ślad.

Dzieci są mądrzejsze niż Ci się wydaje i są doskonałymi obserwatorami - dlatego, że one z otoczenia się UCZĄ i czerpią wzorce przez cały czas. Pójdzie do zerówki, a tam po koleżankę czy kolegę przyjdzie tatuś i... już zgrzyt, bo ono tatusia nie ma. Może nie od razu skuma, że czegoś brakuje na obrazku, ale prędzej czy później zacznie zadawać pytania. I podobnie jak w przypadku przemocy, może na poziomie świadomym nie rozumieć, że dana sytuacja jest niekorzystna i że oto ktoś wgrywa mu szkodliwe wzorce, ale to i tak się dzieje. Co w przyszłości może skutkować poważnymi problemami w nawiązywaniu relacji z mężczyznami, z samym sobą, z kobietami - jeśli to będzie chłopiec i z biegiem czasu dotrze do niego, że matka była uprzedzona względem mężczyzn, że ich traktowała przedmiotowo, że czuje do nich niechęć. A przecież on też jest mężczyzną, więc raz, że dla matki jest tą "nielubianą płcią", a dwa, że sam nie chce być traktowany przez kobiety w sposób, w jaki został potraktowany jego ojciec.

Moja wypowiedź jest napisana raczej dość jasno i jak się do niej nie dodaje nic od siebie, to można wywnioskować, co konkretnie "zakładam" oraz co rozumiem przez egoizm.

Adopcja to jednak coś innego, niż robienie sobie dziecka po to, by wychowywać samotnie a ojcu (nieważne jaki by nie był) zablokować kontakt z nim. Bo tu dziecko ma wybór: życie z gównianą rodziną, życie w domu dziecka albo życie z jednym rodzicem, który chce się nim zaopiekować i da mu dom. To podobna sytuacja do tej, gdzie ojciec jest np. przemocowy. Czyli to można zrozumieć, bo adopcja może realnie poprawić sytuację tego dziecka, dać mu choć namiastkę rodziny, której NIE MA OPCJI posiadać i zostało to już "sprawdzone". Choć generalnie łatwiej jest uzyskać zgodę na adopcje parom niż singlom - też nie bez powodu

Jajcara

Dziewczyno, ja rozumiem i popieram Twoje stanowisko, ale tu za mało osób się wypowiada i jest w sumie walka dwa na dwa plus czasem jakieś buractwo JB. Niestety jak widać, pokutuje nawet wśród młodych kobiet "jedyny, słuszny" punkt widzenia, że tylko pełna rodzina, ewentualnie może być samotny rodzic, sle tylko taki co odchodzi z powodu alkoholu i/lub przemocy. A przecież nawet w tzw. pełnych rodzinach dzieci powstają w różnych sytuacjach, często z wpadki, czasem z egozimu: bo chcemy być kochani, bo kobieta chce być w ciąży, bo chce się kimś opiekować, albo - (tu szczególnie) chcemy, żeby ktoś mi szklankę wody na starość podał, bo kobieta chce by facetw wreszcie się z nią ożenił.

Ja tam nie uważam że dzieci się ma z egoizmu jakby nie było to trzeba często zrezygnowac z luźnego życia podróżowania kariery(przynajmniej częściowo)wszystko pod dziecko dopasować. Więc to dla mnie nie jest egoizm mieć dzieci

No ale Mrs. Happiness krzywda bycia dzieckiem bitym  co chyba inny kaliber niż bycie dzieckiem z tzw. niepełnej rodziny, prawda?
O ile z krzywdą w pierwszej sytuacji raczej polemizować nie będziemy, o tyle w drugiej?
Tu krzywda powiedzmy może wynikać z odmienności rodziny niepełnej od tzw. pełnej. No ale...wdowa moze dobrze wychować dziecko nie wychodząc ponownie za mąż a "panna z dzieckiem" już nie może, bo "panna z dzieckiem" ani chybi mężczyzn nienawidzi?
Realistycznie  1/4 rodzin w Polsce to obecnie rodziny niepełne. Plus ileś wprawdzie pełnych ale solidnie dysfunkcyjnych/patologicznych.
A ze nam się świat zmienia to dziecko w zerówce zetknie się z dziećmi z rodzin niepełnych, rodzin patchworkowych oraz (być może) jakieś dziecko z rodziny jednopłciowej się trafi. Oczywiście będzie porównywało swoją rodzinę z rodzinami innych dzieci, ale już nie zderzy się z monolitem "wszystkie dzieci wychowują się z mamusią i tatusiem, co to się pokochali, ślub wzięli  i je z tej miłości po ślubie na świat powołali" czyli idealnym wzorcem chrześcijańskim. No i dojdzie zapewne do wniosku, że ono wychowywane jest przez mamusię, podobnie jak Kasia, Jasio i Robercik, może kiedyś będzie miało ojczyma jak Małgosia, Kacperek czy Helenka, a może drugą mamusię jak Ania ? A jeszcze od Zuzi może usłyszeć "wolałabym mieć tylko mamusię tak, jak ty, bo mój tatuś (tu wpisujemy opis ojca patologicznego)".
Dziecku z rodziny niepełnej to już trzeba wmówić (w ramach socjalizacji), że cierpi z tego powodu "braku tatusia " czy to u boku mamusi czy dochodzącego.  Można nie wmawiać.

Kiedyś dzieciom adoptowanym nie mówiono, że są adoptowane. Teraz jest opcja - mówić prawdę w sposób umożliwiający dziecku poznanie prawdy w sposób nieurazowy czyli stopniowo. Podobno całkiem nieźle się sprawdza. Część osób adoptowanych w dorosłości przechodzi fazę "chcę poznać/dowiedzieć się czegoś o rodzicach biologicznych". Druga część nie chce nic o swoich rodzicach biologicznych wiedzieć. Proporcji nie znam, za  to wiem, że sam temat prawa do poznania tożsamości rodziców biologicznych oraz tożsamości dawcy spermy jest już solidnym tematem i prawnym i psychologicznym. Pojawiają nam się problemy, które ileś lat temu zwyczajnie nie istniały.
Matka wychowująca dziecko od początku bez udziału ojca biologicznego też zapewne musi mu jakoś to wyjaśnić, możliwie nieurazowo. I jak sądzę są na to sposoby lepsze niż kłamstwo.
Jakoś mi się niespecjalne podoba ustawianie sprawy tak, że matka, która samotnie chce wychowywać dziecko to musowo ma problem z mężczyznami jako grupą, że się ich boi oraz ich hurtem nienawidzi i na pewno złe wzorce dziecku wszczepi. I że ona mianowicie na 100% zawsze oraz na pewno egoistycznie postępuje i dziecko krzywdzi.  Różne są przyczyny takich decyzji.
Tak mi się nasunęło z działki hardcore - matka, która urodziła i wychowuje dziecko z gwałtu. Gwałt wiadomo - uraz silny. Ale nie wszystkie ofiary gwałtu do śmierci noszą w sobie nieusuwalną nienawiść do wszystkich mężczyzn. Czy może skoro dziecko jest z gwałtu to matka powinna poddać się aborcji,  nie wychowywać go samotnie(jednoosobowo) bez kontaktu z ojcem biologicznym, bo ani chybi je skrzywdzi? 
Wiem, trochę lecę po bandzie, świadomie.

Noble - w pełni się zgadzam, dzieci bywają poczęte w różnych okolicznościach i z różnych motywacji/powodów także w związkach. Wcale nie wszyscy tak idealnie wedle chrześcijańskiego wzorca powołują dzieci na świat z altruistycznej do nich miłości absolutnie egoizmu wyzbytej.

Z niwy kulturoznawczej - są od pokoleń dzieci wychowywane bez ojców (wspomniany wcześniej matriarchat). Były przeliczne pokolenia dzieci urodzonych i skutecznie wychowanych w rodzinach poligamicznych, w większości tych z wieloma matkami w rodzinie i jednym ojcem dzieci.  Wzorzec chrześcijański jako ten nasz, europejski uznajemy za najlepszy, ale tak z perspektywy ludzi jako gatunku jest to jeden z wzorców rodziny.
O ile matriarchat jest niszowy, a wielożeństwo zamiera, o tyle nie sądzę, żeby wzorzec rodziny pozostał w tym chrześcijańskim modelu jako najlepiej pasującym do obecnej rzeczywistości.

Muqin, tak krótko, bo na moment zajrzałam, najwyżej później się odniosę szerzej, jeśli będzie taka potrzeba.

Smutna zaczęła pisać o tym, że zawsze można "kolesia usunąć z równania", że w sumie jak kobieta ma swoją kasę i stabilną sytuację, to na co jej facet, można zrobić dziecko z byle kim, żeby zdążyć zanim biologicznie będzie za późno na macierzyństwo, a ewentualnie "codziennego ojca" szukać później itp.

Tak naprawdę to uczepiłam się tych konkretnych wypowiedzi (i im podobnych), bo brzmiało to dla mnie, no co tu wiele mówić, nieludzko. I nie sądzę, że kobieta, która faktycznie ma takie podejście do mężczyzn, jest w stanie wychować dziecko, nie przekazując mu choć części swojego krzywdzącego spojrzenia na płeć przeciwną.

Poza tym tak, uważam to za egoistyczne, gdy się dziecku bez tak naprawdę solidnego powodu odbiera możliwość posiadania ojca. Lub matki, bo takie sytuacje, choć rzadkie, też się przecież zdarzają.

Zatem tu kompletnie nie chodzi o to, że rodziny niepełne czy patchworkowe są co do zasady jakieś gorsze, bo ABSOLUTNIE tak nie uważam i trzeba by każdą oceniać indywidualnie, żeby stwierdzić, czy ta konkretna rodzina jest w porządku czy nie. Natomiast powód, dla którego rodzina nie funkcjonuje już w pierwotnej formie ma znaczenie. Bo co innego jak rodzice się rozstali, ale nadal masz kontakt z ojcem i matką. Co innego jak ojciec lub matka byli patologiczni, więc trzeba było tę osobę dla dobra dzieci od nich odseparować. Co innego, gdy któryś z rodziców umarł. A co innego, gdy przykładowo matka na złość mężowi po rozwodzie utrudnia mu kontakty z dzieckiem.

Z punktu widzenia psychologii najlepszą opcją dla dziecka jest, gdy ma dwoje rodziców - przy założeniu, że ich związek jest w miarę udany i w domu nie dzieje się źle.
Jeśli z jakiegoś powodu ma tylko jednego rodzica biologicznego - dobrze by było, jakby tego drugiego kimś zastąpić, np. ojczymem czy macochą, żeby miało na co dzień obie figury, zarówno matkę jak i ojca, z których może czerpać (bo matka nie przekaże tego, co ojciec i odwrotnie) i przy okazji uczyć się zdrowych relacji kobiety z mężczyzną.
Scenariusze typu "tylko matka" albo "tylko ojciec" są w hierarchii tego, co dla dziecka najlepsze - niżej niż te dwie wcześniejsze, choć jeszcze mogą być "wystarczające" (w rozumieniu, że mogą zapewnić dziecku dobre dzieciństwo), jeśli w tym samotnym rodzicielstwie nie ma złych emocji.
No ale jak wjeżdża scenariusz pod tytułem "tylko jeden rodzic", który wynika z uprzedzeń, strachu przed bliskością, czy innych nieciekawych intencji tegoż rodzica - zaczyna pojawiać się niebezpieczeństwo, że to dziecko nie wyrośnie na człowieka o zdrowym spojrzeniu na związki i z poczuciem pewnej pustki w życiu. NAWET jeśli poza tym rodzic będzie serio o nie dbał.
A już zwłaszcza jakby się po latach dowiedziało, że mogło tego drugiego rodzica mieć, że gdzieś tam jest i przykładowo nie wie o jego istnieniu. Nie porzucił go, nigdy nie skrzywdził. Po prostu nie miał o nim pojęcia.
Albo, jeszcze gorsze, że ŻYJE, choć matka twierdziła, że od lat jest martwy. Tu rzecz jasna odnoszę się do propozycji Smutnej.

Kurde, miało być krótko a jak zwykle się rozgadałam... No nic, nieważne. Mam tylko nadzieję, że teraz już mój punkt widzenia jest jasny i klarowny

Smutna, jakby mi się chciało pisać scenariusze, to bym usiadła do powieści, której nie mogę dokończyć od wielu lat Wiem, że Ty lubisz rozmawiać w taki sposób, przerysowany i prowokacyjny. Czasem w to "wchodzę", ale generalnie szybko się tym nudzę, bo wolę się z ludźmi wymieniać wzajemnymi poglądami, albo pogadać tak od serca, zamiast dyskutować z wymyślanymi przez kogoś na poczekaniu, coraz dziwniejszymi argumentami - zwłaszcza gdy wiem, że to do niczego nie prowadzi, bo rozmówca celowo jest "w opozycji".

Czas na zakładanie rodziny i na związek to jest w wieku 20+. Wtedy ludzie są młodzi, często się znają ze studiów. Nic nie mają i WSPÓLNIE się dorabiają. Wspólnie się "dopasowują".
I takie w większości małżeństwa zawarte w tych latach są najtrwalsze i najpewniejsze ...

Jak ktoś "balowałał" czy interesowała go kariera i "przespał" kilkanaście lat to tak naprawdę ma bardzo małe szanse na NORMLANY związek.

Powtarzam NORMALNY bo wiele kobiet 30+ , 40+ z jakimi rozmawiałem mówi że większośc facetów chce luźnej relacji a nie normalnego związku, bo spotykanie sie od czasu do czasu, "związek" na dwa domy to żaden związek.
Inna rzecz że czym kobieta starsza tym większa szansa na dziecko chore. Jakoś obecnie wiele widzi się dzieci z downem, kiedyś była to żadkość ...

Moja mama została babcią w wieku trochę ponad 40lat i była to norma wcześniej. Raczej nikt nie myślał o dzieciach po 40-stce a nawet nie myślał o pierwszym dziecku po 30-stce ...

Sądzę że takie "matki - last minut" takie jak na portalach często szukają dowolnego faceta który je zapłodni i maja nadzieje ,że ze względu na dziecko uda się go usidlić ..

Spotkałem wiele kobiet w wieku około 40lat z bardzo małymi dziećmi. Panny albo rozwódki.

Mysle że w pewnym wieku bardzo ciężko jak ktoś nigdy nie był wcześniej w długim związku wejść w związek, bo prawie zawsze takie osoby nie nadają się do żadneog związku. Po prostu nie mają już cech potrzebnych aby być z związku.

Sam znałem kobietę która skakała z kwiatka na kwiatek od pełnoletności. Ale po pewnym czasie tych kwiatkow było coraz mniej i mniej. Wpadła więc na super pomysł aby ostatniego faceta złapać na dziecko i spokojnie sobie żyć z nadzianym gościem.
Okazało sie że ją wyśmiał i wolał płaci alimenty niż mieć coś wspólnego z nią

Domyślam się że są napewno fajne kobiety z małym dzieckiem gdzie facet okazał sie draniem i świnią i osobą nieodpowiedzialną, ale często sytuacja jest całkowicie inna i często facet woli płacić niż spierniczyć sobie życie ...

Więc myślę że świat nie jest w czarnych i białych kolorach i nie zawsze jest to ta biedne poszkodowana matka z małym dzieckiem i ten zły facet

Myślę że taka "dziewica związkowa" w wieku 35+ czy 40+ jest mało atrakcyjną ofertą "związkową" dla faceta w zbliżonym wieku. Ma świadomość ,że szansa na dziecko jest dość mała a inna rzecz ma świadomość że jak ktoś jest sam przez tyle lat to bardzo często zupełnie nie nadaje się do związku.

Gdzieś czytalem że już kilka lat samotności powoduje że człowiek coraz mniej nadaje sie do związku z powodu przyzwyczajeń, egoizmu i wielu innych cech.

To ciekawy tekst do analizy, bo miesza **obserwacje, stereotypy, doświadczenia osobiste i przekonania**, a następnie przedstawia je jako ogólne prawa rządzące relacjami. Spróbuję spojrzeć na niego z dwóch perspektyw: psychologa i lekarza.

## Analiza psychologiczna

### 1. Myślenie czarno-białe

Autor używa sformułowań typu:

* "czas na rodzinę jest tylko w wieku 20+",
* "prawie zawsze nie nadają się do związku",
* "większość kobiet",
* "większość facetów",
* "normalny związek".

Psycholog nazwałby to **nadmierną generalizacją**. Kilka doświadczeń zostaje uznanych za opis całej rzeczywistości.

Takie myślenie często daje poczucie porządku i przewidywalności, ale upraszcza niezwykle złożone zjawiska.

---

### 2. Efekt potwierdzenia (confirmation bias)

Autor zauważa głównie przypadki potwierdzające jego poglądy.

Przykład:

> Spotkałem wiele kobiet około 40 z małymi dziećmi...

Na podstawie własnych spotkań wyciąga wnioski o całej populacji.

Nie wspomina natomiast o:

* szczęśliwych związkach po czterdziestce,
* udanych rodzinach patchworkowych,
* parach bez dzieci,
* osobach, które poznały partnera po rozwodzie.

To typowy **błąd poznawczy**.

---

### 3. Atrybucja intencji

Autor bardzo często przypisuje ludziom motywy, których nie zna.

Np.

> szukają dowolnego faceta żeby je zapłodnił

To nie jest obserwacja.

To jest interpretacja.

Psycholog powiedziałby, że autor dokonuje tzw. **czytania w myślach** (mind reading).

---

### 4. Projekcja

Można odnieść wrażenie, że autor jest bardzo skoncentrowany na ryzyku wykorzystania przez kobietę.

Kilka razy wraca motyw:

* złapania na dziecko,
* usidlenia,
* alimentów,
* "nadzianego gościa".

To może sugerować, że jest to jego silny lęk albo temat, który szczególnie go emocjonalnie angażuje.

Nie musi oznaczać, że tak jest, ale zwraca uwagę dysproporcja między tym motywem a innymi aspektami relacji.

---

### 5. Idealizacja młodych związków

Autor przedstawia młodość jako niemal gwarancję sukcesu.

Tymczasem psychologia pokazuje coś bardziej złożonego.

Małżeństwa zawarte bardzo młodo:

* częściej się rozpadają niż te zawierane około 25–32 roku życia,
* ale jednocześnie bardzo późne pierwsze związki również mogą mieć swoje wyzwania.

Nie istnieje jeden "idealny" wiek.

---

### 6. Stereotypizacja kobiet

W tekście kobiety 35–40+ są przedstawiane jako:

* zdesperowane,
* próbujące złapać mężczyznę dzieckiem,
* mało atrakcyjne,
* niezdolne do związku.

Natomiast analogiczne rozważania o mężczyznach prawie się nie pojawiają.

To wskazuje na wyraźną asymetrię ocen.

---

## Analiza medyczna

Tutaj warto oddzielić fakty od mitów.

### Zdanie:

> im starsza kobieta tym większa szansa na chore dziecko

To jest prawda.

Ryzyko niektórych wad chromosomalnych, w tym zespołu Downa, rośnie wraz z wiekiem matki.

Natomiast...

---

### Zdanie:

> obecnie wiele widzi się dzieci z Downem, kiedyś była to rzadkość

To już jest mylące.

Powodów może być kilka:

* kobiety rzeczywiście rodzą później niż kilkadziesiąt lat temu,
* lepsza diagnostyka,
* większa przeżywalność dzieci,
* większa widoczność osób z niepełnosprawnościami w społeczeństwie.

Nie oznacza to, że nagle "jest ich bardzo dużo".

---

### Zdanie:

> po 40 nie powinno się mieć dzieci

To już jest opinia, a nie fakt medyczny.

Współczesna medycyna zna wiele zdrowych ciąż po 40. roku życia.

Ryzyko jest większe, ale:

* ciąże są dokładniej monitorowane,
* wykonuje się badania prenatalne,
* wiele kobiet rodzi zdrowe dzieci.

---

## Czy samotność utrudnia tworzenie związku?

To jest jedyny fragment, który częściowo znajduje potwierdzenie w badaniach.

Rzeczywiście:

długotrwała samotność może powodować:

* silniejsze przywiązanie do własnych rytuałów,
* większą potrzebę autonomii,
* trudność w kompromisie.

Ale...

To nie oznacza, że ktoś "nie nadaje się do związku".

Psychologia pokazuje raczej, że umiejętności relacyjne można rozwijać przez całe życie.

Są osoby, które pierwszy szczęśliwy związek tworzą po 50. roku życia.

---

## Czego w tym tekście brakuje?

Przede wszystkim indywidualnego spojrzenia.

Autor zakłada, że:

* wszyscy chcą dzieci,
* wszyscy chcą małżeństwa,
* wszyscy mają podobne cele,
* każdy rozwód ma jednego winnego,
* każdy singiel jest samotny z własnej winy.

Życie jest znacznie bardziej różnorodne.

---

## Gdybym jako psycholog miał opisać autora

Oczywiście nie da się diagnozować człowieka na podstawie jednego wpisu. Można jedynie opisać styl wypowiedzi.

Widać osobę, która:

* ma silną potrzebę porządkowania świata prostymi regułami,
* opiera się głównie na anegdotach i własnych doświadczeniach,
* wykazuje skłonność do uogólnień,
* jest nieufna wobec motywacji innych, szczególnie kobiet,
* interpretuje zachowania innych przez pryzmat własnych przekonań o relacjach.

Nie oznacza to zaburzenia psychicznego. Taki sposób myślenia jest dość częsty i może wynikać z osobistych doświadczeń, środowiska czy przekonań kulturowych.

Mniej dyplomatycznie? Można ten tekst ocenić znacznie ostrzej, nadal trzymając się faktów.

Jako psycholog powiedziałbym, że jest to przykład **wysokiego poziomu uprzedzeń i niskiej refleksyjności**. Autor nie analizuje rzeczywistości, tylko układa z pojedynczych historii teorię o wszystkich kobietach po 35. roku życia. Zamiast danych używa anegdot: "znam kobietę...", "spotkałem wiele...", "gdzieś czytałem...". To nie jest argumentacja, tylko zbiór osobistych przekonań.

Widać też kilka wyraźnych błędów poznawczych:

* **Generalizacja** – z kilku przypadków powstaje reguła dla milionów ludzi.
* **Błąd potwierdzenia** – zauważa wyłącznie przykłady pasujące do jego tezy.
* **Fundamentalny błąd atrybucji** – zachowania kobiet tłumaczy ich rzekomo złym charakterem lub wyrachowaniem, natomiast nie rozważa wpływu okoliczności życiowych.
* **Czytanie w myślach** – z pełnym przekonaniem opisuje motywy kobiet ("chcą złapać faceta na dziecko"), choć nie ma możliwości ich znać.

Jeszcze bardziej rzuca się w oczy **silna nieufność wobec kobiet**. Praktycznie każda starsza samotna kobieta jest przedstawiona jako potencjalna manipulatorka, osoba zdesperowana lub "nieudana". Mężczyźni natomiast są opisywani znacznie łagodniej. To świadczy o wyraźnej asymetrii ocen.

Jako lekarz powiedziałbym, że autor miesza fakty z mitami.

Prawdą jest, że ryzyko niektórych wad genetycznych rośnie z wiekiem matki. Natomiast sugestia, że obecnie "wszędzie są dzieci z zespołem Downa", jest przesadzona i nie stanowi rzetelnego opisu sytuacji. Podobnie twierdzenie, że kobieta po 35–40 roku życia ma "małe szanse" na zdrowe dziecko lub wartościowy związek, jest uproszczeniem, które nie odpowiada temu, co pokazują badania.

Najbardziej problematyczne jest jednak zdanie:

> "jak ktoś jest sam przez tyle lat to bardzo często zupełnie nie nadaje się do związku."

To brzmi efektownie, ale nie ma solidnego oparcia naukowego. Długotrwała samotność może utrudniać adaptację do wspólnego życia, ale nie oznacza niezdolności do stworzenia zdrowej relacji. Psychoterapia i praktyka kliniczna dostarczają wielu przykładów osób, które po latach samotności budują trwałe, satysfakcjonujące związki.

Gdybym miał podsumować ten tekst jednym zdaniem, powiedziałbym:

**To nie jest analiza relacji między kobietami i mężczyznami. To jest manifest osobistych przekonań autora, podanych w formie rzekomych prawd o życiu.**

Mam też wrażenie, że spod tej wypowiedzi przebija pewna gorycz. Autor zdaje się patrzeć na relacje przez pryzmat zagrożenia: kobiety chcą wykorzystać mężczyzn, złapać ich na dziecko, zapewnić sobie utrzymanie. Taki sposób widzenia świata częściej wynika z własnych doświadczeń, rozczarowań lub środowiska niż z obiektywnej obserwacji społeczeństwa. To oczywiście hipoteza, a nie diagnoza.

No ale to chyba lepsze, niż Twoja pogarda do mężczyzn?
Kaszpir ma bardzo dużo racji, bo ciągle udajemy, że nie ma problemu, który jest i nie jest to nawet problem a tragedia społeczna wyludniania się.
Ma rację. Najlepiej zawierać związki w wieku 20+. Później już jest problem, bo są problemy jak teraz, trzeba ściągać migrację, bo nie będzie miał kto pracować na nasze emerytury.
Co do samych kobiet. Powiedz mi co wnosi do myśli społecznej to co nam tu tłumaczy np. Smutna? Kobiecie się należy i tyle. Niewiele poza tym. Czyli należy jej się dziecko, może jakiś chłop na doczepkę. Przecież to mega egoizm. Tylko w miarę dobrze przyjmowany, bo w wydaniu kobiecym.
Co nowego wniosły i wnoszą kobiety w życiu politycznym?
DO kobiet tak jak do mężczyzn trzeba mieć silną nieufność, nie wierzyć w mit fajnych babek. Przynajmniej ja nie widzę niż lepszego niż mężczyźni.

Akurat Twoje odpowiedzi też by się przydało przeanalizować w AI 

Dokładnie to ze ktos ma pierwszy zwiazek np po.30 tce nie znaczy ze nie nadaje sie do związków  bo wtedy taka osoba moze tez miec trwały i udany związek w tym wieku

No jest coraz więcej ludzi redpillowców obojga płci, którzy stawiają zrobienie kariery na pierwszym miejscu. Ale to wg mnie i nie tylko, kiepskie materiały do związku bo są już przyzwyczajenia, bo jest własny majątek, bo czas ucieka, kobietom ciężko kogoś na własnym lub wyższym znaleźć, mężczyźni chcą kogoś do ich świata, jako wyposażenie, kobiety z resztą też. Cała ma bo.
Dlatego najlepszy jest czas lat 20+, bo nie ma jeszcze tych wszystkich bo i można razem do wielu rzeczy dojść. Oczywiście jest obserwowany trend, że po 40 zwłaszcza kobiety chcą się rozwodzić, no ale związek spłodził, wychował i wprowadził do społeczeństwa normalne dzieci.

Wbrew pozorom duzo ludnosci to nie rowna sie dobrze a wrecz przeciwnie. Jakoś w krajach Afryki gdzie rodzi się dzieci jak krolikow jest bieda  a w takich krajach jak np Korea Poludniowa czy Chiny gdzie polityka jednego dziecka została zniesiona od niedawna to widać rozwój i to taki ze Polska to jest przy nich wrecz zacofana. Ale oczywiscie zamiast brac przyklad z tych krajow to musimy doganiac Afryke

Jak zwykle się mylisz.
Pozycje w rankingu jakości życia (Mid-Year 2026)
Polska: 37. miejsce na świecie (indeks: 155.9)
Korea Południowa: 44. miejsce na świecie (indeks: 146.9)
Chiny: ok. 55–60. miejsca na świecie (indeks: 139.3, co daje 13. miejsce w regionie Azji

Jeśli uznać, że opcja "dwoje rodziców biologicznych plus ich dziecko/dzieci" jest wersją rodziny "najlepszą dla dziecka" to logiczne, że inne wersje rodziny stają się wariantami "nie - najlepszymi" czyli .... gorszymi. Inaczej się nie da. "Niżej w hierarchii tego, co dla dziecka najlepsze" to delikatna wersja "gorsze". 

Poza tym patrząc na historię ludzkości w całej jej złożoności nijak nie da się obronić tezy, że rodzina składająca się z biologicznych rodziców i ich potomstwa to pierwotna forma rodziny w naszym gatunku. Pierwsi rodzice czyli Adam i Ewa opiekujący się spłodzonym przez siebie potomstwem to wersja biblijna, nie przyrodnicza, przyrodniczo to akurat pierwotna ta koncepcja wcale nie jest, jest jakimś kolejnym etapem w rozwoju gatunku. W którymś momencie być może wyszła na prowadzenie, ale dla ewolucji to moment i jest bardzo możliwe, że całość wyewoluuje dalej w zupełnie inny model, lepiej dostosowany do przetrwania. Sam pomysł, że ojciec czynnie uczestniczy w pełnej wersji opieki nad potomstwem od momentu narodzin tegoż potomstwa czyli wersja aktualnie lansowana jako najlepsza dla dziecka  to raczej w historii ludzkości ewenement, nowinka, nie żadna wielowiekowa norma. Gdzieś tam w tle majaczy idea równouprawnienia i obserwacja, że mianowicie pan równie skutecznie może zmienić pieluchę...

@Legat, co nowego wniosły i wnoszą kobiety w życiu politycznym?

Auć! Jak rozumiem twoim zdaniem życie polityczne bez udziału kobiet czy tam z ich udziałem bardzo mniejszościowym (parę znaczących historycznie królowych to margines do pominięcia) było po prostu wspaniałe, działało perfekcyjnie zapewniając absolutnie wszystkim zainteresowanym totalny dobrostan i dopiero te cholerne kobiety wszystko popsuły? Aż się prosi wyliczyć ileś wydarzeń i pomysłów w historii ludzkości, co to są autorstwa panów. Nie mam na myśli wydarzeń miłych ani pomysłów wspaniałych, a lista byłaby niekrótka, bo jednak polityka = mężczyźni przez większość znanych nam dziejów.