Wolność i spełnianie swoich marzeń, czy związek i ustępstwa?

Zwiazek to budowanie i spelnianie wsolnych marzen, ktore sa znacznie bardziej satysfakcjonujace niz te w ktorych jestesmy sami.

Zatracenie "swojego ja" to nie strata. To ewolucja z jednostki do bycia istotna czescia organizmu.

Problemem jest jezyk, ktorego uzywasz.
Bo ten trzyma Ciebie w izolacji i strachu przed doswiadczeniem w zyciu czegos wiecej niz dotychczas.

Wolność i spełnianie marzeń nie wykluczają związku. Moim zdaniem warto rozróżnić dwie rzeczy:
1. Kompromis, czyli obie strony czasem rezygnują z czegoś, żeby tworzyć wspólne życie. To normalne i działa w obie strony.
2. Poświęcenie siebie, czyli tylko jedna osoba stale odkłada swoje potrzeby, marzenia i rozwój, żeby dostosować się do drugiej.

To pierwsze jesr zdrowym podejściem,to drugie już nie

Ale ja rozumiem skąd obawy, bo w Polsce nadal oczekuje się, że to kobieta się poświęci i np zrezygnuje z kariery,czy czegoś tam innego. Zależy też jakiego ma partnera/męża 

Najważniejsze, żeby obie strony w zwiazku ustępowały raz jedną raz druga strona

A dlaczego pytasz na netfacetach? Nie macie jakiejś grupki kobiecej do ploteczek?

Tak, tylko po co to przemeblowanie? Jeśli nie można mieć tego, czego się pragnie z tą osobą?

Wy, kobiety.

Biedactwo. Nasze pożegnanie jest ostatnie. Nie musisz biegać za mną po wątkach, nie odpisze ci. Szczęścia.

Dla jasności życzenie szczęścia to zwyczajowe pożegnanie. Synonim żegnam, nara, bez odbioru.

Jak nie Jack z Nowe Otwarcie sie kloci na 20 stron tematu, tak teraz wy dwie bedziecie ?

Zgadzam sie

Bert44 napisał/a:

Zgadzam sie

Według mnie tamto jest prawdziwe tylko pod warunkiem, że to "zatracanie" jest na poczet stworzenia razem czegoś nowego, a nie zatracenia się w rozumieniu, że któryś organizm "dominuje" i "wchłania" ten drugi. A tak niestety też się dzieje, i to wcale nierzadko.

Tylko ciekawe jakie Johny mial na myśli zatracanie siebie i po czyjej stronie,  bo pamietam nie tak dawno temu pisal "ze jezeli kobieta by nie podniosla jego brudnych skarpetek do kosza na  pranie to by zrobila wypad z domu". Myślę,ze nie tylko ja widzialam ten wpis, także u Johnego jak on pisze o rezygnacji z siebie i poswieceniu to sie pewnie równa, ze to kobieta musi sie poświęcac,a nie koniecznie on sam 

Julia life in UK napisał/a:

Tylko ciekawe jakie Johny mial na myśli zatracanie siebie i po czyjej stronie,  bo pamietam nie tak dawno temu pisal "ze jezeli kobieta by nie podniosla jego brudnych skarpetek do kosza na  pranie to by zrobila wypad z domu". Myślę,ze nie tylko ja widzialam ten wpis, także u Johnego jak on pisze o rezygnacji z siebie i poswieceniu to sie pewnie równa, ze to kobieta musi sie poświęcac,a nie koniecznie on sam 

Mnie akurat "co Johny miał na myśli" kompletnie przestało interesować po paru jego obrzydliwych postach, dlatego też odnosiłam się do Berta, a nie do jego osoby.

Niemniej tak właśnie jest, że dla niektórych to "stanie się jednością" oznacza "stanie się nim" w dwóch postaciach

Gra wstępna na ostro między paniami i to tak przy wszystkich ? Ale czad !

paslawek napisał/a:

WesołaDziewczyna007 napisał/a:

Biedactwo. Nasze pożegnanie jest ostatnie. Nie musisz biegać za mną po wątkach, nie odpisze ci. Szczęścia.
Dla jasności życzenie szczęścia to zwyczajowe pożegnanie. Synonim żegnam, nara, bez odbioru.

Taaa
piąty albo szósty raz - kolejne pożegnanie
a i tak Julki nie przebijesz
Julka potem długo, długo nic
a następnie Wesoła/Smutna z dramatem pożegnań i fochem w nosie

Tak ja sie juz tutaj z wami zegnalam,tyle razy,ze juz sama nie moge tego zliczyc... a bo mnie spamer pokemonowy wkurzal

JohnyBravo777 napisał/a:

Zwiazek to budowanie i spelnianie wsolnych marzen, ktore sa znacznie bardziej satysfakcjonujace niz te w ktorych jestesmy sami.

Zatracenie "swojego ja" to nie strata. To ewolucja z jednostki do bycia istotna czescia organizmu.

Problemem jest jezyk, ktorego uzywasz.
Bo ten trzyma Ciebie w izolacji i strachu przed doswiadczeniem w zyciu czegos wiecej niz dotychczas.

Na pewno, tylko na ile byłyby one wspólne, a na ile tej drugiej strony?
Wychodzi na to, że sugerujesz, że w życie musi wjechać buldożer, a szansa na relację z kimś podobnym bez tej konieczności nie istnieje. Co jeśli człowiek jest szczęśliwy? Gdyby nie był, to co innego. To zresztą bardzo częsta motywacja ludzi do wchodzenia w relacje - ich braki.

Taaa
piąty albo szósty raz - kolejne pożegnanie
a i tak Julki nie przebijesz
Julka potem długo, długo nic
a następnie Wesoła/Smutna z dramatem pożegnań i fochem w nosie

Dżaro2026 napisał/a:

Gra wstępna na ostro między paniami i to tak przy wszystkich ? Ale czad !

Gotujcie wielki gar kisielu, żebyśmy miały w czym się pokotłować

Ogolnie to jest dobrze nie miec w zyciu wielu marzen.

Im mniej chcemy, tym czesciej jestesmy szczesliwi.

Julia life in UK napisał/a:

Dżaro2026 napisał/a:

To kwestia wieku jak i trafienia na drugą połówkę. Im człowiek młodszy tym łatwiej o kompromisy. Później już może być za późno na wiele rzeczy. Ktoś ma szczęście w kartach, a ktoś w miłości. Ale generalnie trzeba się otworzyć na drugą osobę i zawierzyć, inaczej się nie da, choć oczywiście z głową.

To nie prawda,ze im mlodszy człowiek tym latwiej o kompromisy z nim/nią

Powiedziała mama nastolatki.

WesołaDziewczyna007 napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

To nie prawda,ze im mlodszy człowiek tym latwiej o kompromisy z nim/nią

Powiedziała mama nastolatki.

No tak,a co w tym dziwnego?

Dżaro2026 napisał/a:

To kwestia wieku jak i trafienia na drugą połówkę. Im człowiek młodszy tym łatwiej o kompromisy. Później już może być za późno na wiele rzeczy. Ktoś ma szczęście w kartach, a ktoś w miłości. Ale generalnie trzeba się otworzyć na drugą osobę i zawierzyć, inaczej się nie da, choć oczywiście z głową.

Zapominasz o osobach, które z wiekiem "obniżają standardy", bo orientują się, że poprzeczka była za wysoko, przez co nikt "godny" się nie znalazł, a tu zegar tyka Niektórym się wtedy taka desperacja włącza, że nagle jakoś dużo łatwiej o kompromis.

Dżaro2026 napisał/a:

Julia life in UK napisał/a:

To nie prawda,ze im mlodszy człowiek tym latwiej o kompromisy z nim/nią

To jest sama prawda. Im człowiek starszy tym mocniej zarasta się w wyuczonych schematach. Znacznie trudniej o naukę po przekroczeniu pewnego wieku. Najszybciej wiedzę, emocje chłoną dzieciaki, a im starzej tym trudniej.

Zależy od czlowieka i jego charakteru. Jak ktos ma uparty charakterek to od małego nie bedzie chcial iść na zadne kompromisy, tylko ja i moje sie bedzie liczyc dla takiej osoby, nieważne czy ma lat 20 czy 50

Julia life in UK napisał/a:

Dżaro2026 napisał/a:

To jest sama prawda. Im człowiek starszy tym mocniej zarasta się w wyuczonych schematach. Znacznie trudniej o naukę po przekroczeniu pewnego wieku. Najszybciej wiedzę, emocje chłoną dzieciaki, a im starzej tym trudniej.

Zależy od czlowieka i jego charakteru. Jak ktos ma uparty charakterek to od małego nie bedzie chcial iść na zadne kompromisy, tylko ja i moje sie bedzie liczyc dla takiej osoby, nieważne czy ma lat 20 czy 50

No tak, wszystko w życiu i w relacjach zależy od człowieka, ale im dalej w dorosłość tym trudniej o zmiany. Tak po prostu działa człowiek.

Mrs.Happiness napisał/a:

Choć występuje też wersja mniej skrajna tego zjawiska, czyli może nie desperacja, ale pogodzenie się z tym, że nie jest się tak "smakowitym kąskiem" na rynku matrymonialnym. To też może prowadzić do obniżenia standardów i większej elastyczności po latach mocno wyśrubowanych wymagań i upartego trwania przy swoim podejściu.

Można zmienić swoje podejście i do tych spraw, jasne. Z biegiem lat zmienia się to jak człowiek odczuwa, rozumie świat, przesuwa się próg bólu, też pozycja życiowa sprawia, że można - a czasem trzeba - pewne rzeczy inaczej zrobić aniżeli jak się miało lat 20. Można żonglować słowami i określeniami, ale ciężko ruszyć z posady głaz który od lat tkwi w jednym miejscu.

Julia life in UK napisał/a:

Tak nie dziala człowiek.  Człowiek sie moze zmienic/lub sytuacja zmieni zyciowa w każdym wieku

Człowiek może próbować chcieć się zmienić, ale sam zamiar po przekroczeniu pewnego progu to może być za mało. Ja nie wierzę w to, że człowiek jest kowalem swojego losu - ja uważam, że człowiek jest tragarzem swojego losu. Dostajesz na start jakiś pakiet i idziesz z nim dalej przez życie. Na pewnym etapie życia możesz przeprowadzić pewne drobne kosmetyczne zmiany w tym jak działa twoje wyuczone życie, ale rewolucji nie będzie. Przykładowo, szachiści w wieku 40 lat to już emeryci, piłkarze zresztą tak samo. Wszyscy przemijamy i coś raz uleci nie będzie ponownie w takim samym stopniu uchwytne jak kiedyś. Pewne rzeczy przemijają. Tak działa wszechświat, tak działa entropia. Inaczej się nie da. Niestety albo stety.

Co sądzicie i dlaczego? Jaka jest szansa na połączenie jednego z drugim? Czy związek dla kobiety = poświęcenie w mniejszym lub większym stopniu, zatracenie swojego ja i przyzwyczajenie do stanu "zrośnięcia" z mężczyzną?

Taaa
piąty albo szósty raz - kolejne pożegnanie
a i tak Julki nie przebijesz
Julka potem długo, długo nic
a następnie Wesoła/Smutna z dramatem pożegnań i fochem w nosie

Bert44 napisał/a:

SamotnaWilczyca napisał/a:

Co sądzicie i dlaczego? Jaka jest szansa na połączenie jednego z drugim? Czy związek dla kobiety = poświęcenie w mniejszym lub większym stopniu, zatracenie swojego ja i przyzwyczajenie do stanu "zrośnięcia" z mężczyzną?

To samo mozna w druga strone napisac. Czy zwiazek dla faceta to poswiecenie, zatracenie swojego ja i czy warto sie poswiecac.

Kazdy wchodzac z zwiazek cos poswieca, kazdy buduje jakies kompromisy. Cos za cos. W zalezbosci od tego z kim sie zwiazesz albo "caloksztalt" wyjdzie na plus w staosunku do bycia singlem (to jest ok) albo wyjdzie ze lepiej jest byc singlem. Wtedy nie wyjdzie.

Ja troszke filtruje Twoj wpis bo pare razy czytalem jak w Twojej opini babka musi sie poswiecac dla tego zlego faceta. Lacznie z pretensjami ze nie rodzimy dzieci (oczywiscie nasza wina)

Widzisz Wilczyco. Dlatego 3po postów temu zapytałam, czy może macie jakieś kobiece miejsce na takie rozmowy, jeśli akurat nie macie ochoty rozmawiać o męskiej perspektywie.
Temat zamienia się w wyliczanke kobiety vs mężczyźni za 5, 4, 3, 2, ...

Można zmienić swoje podejście i do tych spraw, jasne. Z biegiem lat zmienia się to jak człowiek odczuwa, rozumie świat, przesuwa się próg bólu, też pozycja życiowa sprawia, że można - a czasem trzeba - pewne rzeczy inaczej zrobić aniżeli jak się miało lat 20. Można żonglować słowami i określeniami, ale ciężko ruszyć z posady głaz który od lat tkwi w jednym miejscu.

Swoja droga, gdy kobiety z nickami typu "Samotna Wilczyca" zaczynaja rozwazac koncept zwiazku to wiesz, ze zbliza sie ekonomiczny kryzys xD