Wolność i spełnianie swoich marzeń, czy związek i ustępstwa?

Mój kolega też rozpoczał ten dom w okolicach 40 urodzin. Nawet fajny gość ale strasznie nieporadny, jesli chodzi o relacje z ludzmi. Moim zdaniem na luzie by kogoś poznał, ale jakoś tak przyciągał same wariatki. My się cieszymy że mieszka sam, a nie z exami, ale moze kogoś pozna.

.

Patrząc na to jak chodzą niektórzy piesi i jak jeżdżą niektórzy rowerzyści to nawet nie byłoby takie głupie.

Czemu w ogóle mnie o to pytasz? Przecież to ty powtarzasz, że dzięki twoim wysokim zarobkom twoja żona nie musi pracować dzięki czemu może robić wszystko inne. Gdyby nie miała tego, moim zdaniem wątpliwego poczucia bezpieczeństwa wynikającego z twoich zarobków nie byłaby jak to piszesz, wypoczęta i wolna od stresu. Nie da się skupić na niczym innym jeśli nie wiesz czy będziesz mieć co jeść. Ja pisałem o dawaniu sobie nawzajem tego poczucia bezpieczeństwa przez obie osoby w związku.

1. I tu pojawia się pierwszy problem. Opisujesz swoją sytuację jako coś normalnego co powinno być wzorem dla innych związków. Ok. 50% ludzi w tym kraju nie ma żadnych oszczędności więc w ich przypadku zastosowanie twojego wzoru skończyłoby się marnie.

2. Ciężko nazwać pracą coś za co nie ma pieniędzy, nie ma umowy ani urlopu czy zwolnienia. Gdyby ci powiedziała, że od jutra rzuca wszystko i idzie na miesiąc zwolnienia jakbyś zareagował?

Słucham tylko tych powszechnie uważanych za autorytety, ludzi mających tytuły naukowe lub potwierdzoną działalność w danym temacie. Nie ma wśród nich pseudo coachów ani jakichś mistrzów podrywu. Nigdy nie wytrzymałem dłużej niż 5 min słuchania takich ludzi, a próbowałem nie raz. Do kłótni to tu jeszcze daleko, na razie to tylko luźna wymiana zdań. Czemu miałbym słychać się ciebie skoro nic o tobie nie wiem poza twoim stylem wypowiedzi?

Coś może w tym być i tym bardziej nie ogarniam jaki jest sens w roztrząsaniu tego. Co nam da teraz, we współczesnych czasach rozstrząsanie odległej przeszłości? Kiedyś kobiety nie miały praw, bywały służącymi lub nawet niewolnicami. I co? Jakie to ma znaczenie dla współczesności? To wygląda tak jakby współczesne kobiety chciały karać współczesnych mężczyzn za czyny mężczyzn sprzed setek czy nawet tysięcy lat. Przecież współcześni mężczyźni nie mają nic wspólnego z czynami ich odległych przodków. To nie tylko w niczym nie pomoże ale jeszcze będzie zaogniać wojnę damsko-męską. Tamte czasy dawno minęły i raczej już nie wrócą więc w czym tak naprawdę jest problem? Dziś panują inne zasady relacji damsko-męskich, inne normy społeczne, inny sposób traktowania danej płci niż kiedyś, a niektóre osoby tu piszą jakby nic się nie zmieniło do średniowiecza. Coraz więcej mężczyzn jasno mówi, że nie chcieliby partnerki w stylu kobiet z dawniejszych czasów, która byłaby im całkowicie podległa tylko partnerki na równych zasadach, a mimo to cały czas pojawia się obwinianie o traktowanie kobiet przez współczesnych mężczyzn jak służącą. My nie chcemy mieć ani służącej ani pracownicy ani niewolnicy tylko partnerkę, która razem z nami szłaby przez życie, nie z tyłu, nie z przodu tylko obok idąc równo z nami.

No dobra tu trafiłaś, nie znam nikogo takiego w realu.

Co do twoich wypowiedzi to niestety widać po nich iż jesteś niezłym przykładem na to, że ta wojna damsko-męska działa bardzo sprawnie. Ktoś kto za tym wszystkim stoi widząc wypowiedzi takie jak twoje jedynie się cieszy, że jego plan zniszczenia cywilizacji białego człowieka działa coraz lepiej. Rozumiem co masz na myśli i patrząc logicznie ciężko się nie zgodzić ale taka logika sprowadzi na nas zagładę. To, że ktoś woli być sam niż z toksyczną osobą jest w pełni zrozumiałe ale twierdzenie, że partner już nie jest potrzebny bo można sobie zrobić dziecko samemu i samemu je wychowywać już nie brzmi zbyt dobrze. Jeszcze to, że samotne wychowywanie dziecka jest ciężkie ale te silne i niezależne kobiety jakoś dają radę. Większość młodych ludzi, którzy coś takiego przeczytają stwierdzi, że nie warto mieć dzieci bo nawet we dwójkę to jest ciężkie, a co dopiero w pojedynkę. Czy nie byłoby lepiej przekonywać ludzi by mimo niepowodzeń próbowali dalej wchodzić w związki niż odpuścić bo przecież samotnie też można być szczęśliwym? Jeszcze jedna rzecz mnie zastanawia. Czy twoje wymagania odnoście potencjalnego partnera byłyby w ogóle możliwe do spełnienia? Wierz mi, że nie próbuję cię w jakiś sposób obrazić czy sprowokować, staram się jedynie zrozumieć twoje podejście. Prawda jest taka, że wszyscy tu się nawzajem nakręcamy na siebie przez co osiągamy skutek odwrotny do zamierzonego.

Wierzę, że są tacy mężczyźni, ale raczej niewiele kobiet chętnie wejdzie w tego typu układ i (pewnie nie zawsze, ale tak obstawiam) trzeba liczyć się z tym, że taka kobieta będzie bardziej dominująca, w męskiej energii, skoro ma pełnić bardziej męską rolę w związku. Mała szansa, że równocześnie będzie urocza i słodka, jak dziewczynka z anime.

Dlaczego ślub powinien być tylko rytuałem i jak w takim razie rozwiązałbyś kwestie rozwodu? Podziału majątku?

Czy to aby na pewno jest zgodne z prawdą? To, że "mężczyzna utrzymuje całą rodzinę", a kobieta tylko "nie pracuje"? Nie sądzisz, że narzuca to już pewną narrację? Twoim zdaniem zajmowanie się domem i ewentualnymi dziećmi to nie jest żadna praca?

Weź jeszcze pod uwagę, że pensje też były dużo niższe, niektóre towary bardzo słabo dostępne, a wynajem praktycznie nie istniał.

No to ja z kolei znam trzydziestolatków, którzy tyle zarabiają na etacie.

Jeśli ktoś nie kocha swojej kobiety, to może jej samopoczucie żadnym problemem nie jest

Imo ludzie którzy mają wątpliwości są ok. Widzą plusy i minusy. Jak ktoś robi cope i żyje w wyparciu jest bardziej niebezpieczny z tym ściąganiem na swoją drogę.
Zobacz uzależnienia.  W trakcie uzależnienia nie panujesz nad sobą,a nawet o tym nie wiesz. Kiedy pojawia się wątpliwości i zaczynasz kwestionować swój styl życia możesz coś zmienić i przynajmniej nikogo nie będziesz wciągał w nałóg, bo juz zrobiłeś rachunek zysków i strat na sobie.
Do reszty się nie odniósł bo nie mam pojęcia o czym mowa i jak to się ma do obserwacji, że "muszę czekać na właściwego mężczyznę żeby X" to nie jest full feminizm. Teoretycznie,bo technicznie to można czekać i czekać. Kobieta która ma dobre zarobki i gdzie mieszkać już wygrała kapitalizm i moim zdaniem nic nie musi czekać- ataki przypadek chyba odpisałaś na początku? Jej niezależność to fakt,  nie iluzja bo jej ktoś wmówił że może to czego nie może. Ona już ma zabezpieczone życie niezależnie od relacji z mężczyznami.

Tu mamy sedno problemu.
Zdaje się Smutna mówiła o tym, że mężczyźni zostali gdzieś tam w 19 wieku. A kobiety? Dlaczego kobieta, nie chce przejąć roli kogoś kto pociągnie wózek? Nadal popełnia ten historyczny błąd (tu oczywiście żartuję) i nadal chce tego mocnego faceta, mniej aktywni, słabsi jej nie interesują. Dlaczego potrzebuje zabiegania o nią, szuka kogoś kto zapewni jej bezpieczeństwo? Jaki tu mamy postęp u kobiet, to nadal 19 wiek.

A co jest złego w czystym egoizmie? Jeśli powodowany egoizmem przyczyniasz się do rzeczy społecznie opłacalnych jak wzrost populacji to chyba ok?
Czysty egoizm może cię prowadzić do fajnych dla innych rzeczy. Idziesz na medycyne bo chcesz robić coś za co bedziesz poważany i żeby hajs się zgadzał, a kończysz pomagając ludziom.
Dużo reporterów i dziennikarzy ma pęd do sławy, ale prowadzi to do fajnych rzeczy - piszą dobre i wartościowe teksty.

Dziecko wychowane w egoistycznym i niedojrzałym środowisku ma okazję szybciej samemu wyrobić cechy dojrzałości. Zaryzykuje teze że większość raperów z lat 90 pochodzi z takich szemranych środowisk, ale społecznie to dla nas efektem jest fajna muzyka.

Ogólnie dzieci zawsze sie miało z egoizmu. Żeby było więcej rąk do pracy, żeby mieć zabezpieczenie na starość. Koncepcja dziecka jako małej niezależnej osoby to jest pomysł z ostatnich 30 lat. Chociaż i tak dotyczy tylko topki społeczeństwa, którzy są w stanie zaspokoić wszystkie potrzeby emocjonalne i egzystencjalne samodzielnie i nie mają jakiś egoistycznych pobudek do posiadnia potomstwa.

Wolałbyś nie istnieć, czy istieć ale powstać z egoizmu? Mnie nie za bardzo mnie interesuje idea która mojemu powstaniu przyświecała.

No i co do męskich wzorców. Na forum masz Teda, Chłopskiego. Myślisz że oni są w stanie dac bardziej wartościowe wzorce młodemu chłopakowi niż instruktor harcerstwa, czy trener piłki nożnej? Przecież dla kobiety to ogromne ryzyko że jej dziecko dostanie taki wzorzec bo nie ogarnela że coś jest z kolesiem nie tak. Co powiesz na sytuacje gdzie kobieta minimalizuje takie ryzyko?

A to mało zamożnych rodzin ma gosposie, sprzątaczki, kierowcę itp.?

Jak już wcześniej pisałam, ludzie są zagubieni. Nie tylko kobiety, bo mężczyźni również. Redpillowcy też piszą okropne rzeczy na nasz temat, mimo że tak naprawdę to chcieliby mieć kobietę i gdyby znalazły się chętne, to nagle nie wszystkie byłyby egoistkami, które pragną tylko giga chada z kwadratową szczęką i wypchanym portfelem

Radykalne podejście często jest szkodliwe, bo jak się ktoś zacietrzewi w swoich przekonaniach, to sytuacja może mu się łatwo wymknąć spod kontroli.

Bazuję tylko na tym, co pisała na grupie, ale chodziło o to, że przez poświęcenie się pracy i robieniu pieniędzy, nie miała już w życiu przestrzeni na związki i zakładanie rodziny. Więc mając lat trzydzieści parę, nie jest w żadnym związku i nie ma dzieci, mimo że tak właściwie to chciałaby mieć, a ta dobra praca i hajs nie są w stanie jej tego zrekompensować. Bo zamiast czuć się super, że dobrze sobie radzi finansowo, czuje się źle, że jest sama.

Także nie każdemu sprawdza się hasło "najpierw kariera, później rodzina", bo niektórych taka droga zwyczajnie unieszczęśliwia.

Pragnę tylko przy tym zauważyć, że nie dla każdej kobiety ten sam facet będzie kojarzył się ze słabością. Dla jednych będzie to ktoś cherlawej budowy, dla innej facet, który sobie nie za dobrze radzi w życiu, dla jeszcze innej taki, co nie potrafi stworzyć więzi z drugim człowiekiem i się otworzyć.

No ale generalnie, jeśli chodzi o takie prowadzenie przez życie, to większość kobiet, które znam (w tym również ja - przyznaję otwarcie), nie chce faceta, którego trzeba we wszystkim prowadzić za rękę. To nie znaczy, że chcemy, by facet dominował w każdym aspekcie życia (bo też lubimy mieć coś do powiedzenia), ale żeby w pewnych najważniejszych kwestiach (tu znów - kwestia indywidualnych potrzeb i co dla kogo jest najważniejsze) potrafił być zdecydowany i wejść w "męską energię", żeby kobieta mogła pozostać w kobiecej.

Choć wyjątki istnieją i jak kobieta z natury jest bardziej "męska", lubi mieć nad wszystkim kontrolę, albo np. ma tendencję do bycia ratowniczką, to może związać się z kimś, kto się jej podporządkuje, albo kimś, kogo będzie w pewnym sensie "chronić" przed życiem. Tylko wtedy, co już pisałam Shiniemu, trzeba się liczyć z tym, że pewne cechy idą w pakiecie z innymi cechami.

Wilczyca, gdy byłam młoda, to zawsze mi się wydawało, że najpierw trzeba znaleźć własną drogę, aby ktoś właściwy się mógł na niej pojawić. Innymi słowy, najpierw podjąć wybory i decyzje we własnej sprawie, dopiero potem myśleć o związkach, przynajmniej tych poważnych.

Haha, a wystarczyło zapytać, zamiast sobie dodawać nieprawdziwe informacje, to byś się dowiedziała, że ta historia pochodzi z liczącej 100 000 członków grupy w której ta dziewczyna publicznie (choć z anonima) opisała swoją historię.

Popełniasz ten sam błąd, co wielu innych użytkowników tutaj, czyli przenosisz na innych swoje własne doświadczenia i przez pryzmat tych doświadczeń oraz własnych potrzeb oceniasz cudze życie. Mimo wszystko Ty męża miałaś, masz dzieci. Jeśli ktoś nie miał nigdy ani jednego, ani drugiego, a BARDZO BY CHCIAŁ, to jego bólu nie ukoi historia kogoś, kto z perspektywy czasu uznał, że woli żyć sam niż w kiepskim związku. No bo super, że odnalazłaś spokój, ale jak to się ma do jego sytuacji? Zwłaszcza, że nie każdy mężczyzna to jest "duże dziecko", którym trzeba się opiekować i nie każdy związek jest nieudany? Ja to widzę trochę tak, jakby przyszła tu dziewczyna, która jest bezpłodna, albo nie może znaleźć faceta, z którym mogłaby założyć rodzinę, a osoba, która nigdy dzieci nie chciała, oddała jakieś do adopcji, czy usunęła ciążę, powiedziała jej, że jej się super żyje samemu, bez żadnych "obciążeń" i że dzięki temu mogła się skupić na karierze, hobby, wybierz dowolne.

Miałam na myśli ludzi, z którymi da się zbudować fajną relację. Dlatego pisałam o konkretnych cechach, dzięki którym można przyciągnąć ludzi, z którymi warto dzielić życie. Nie tylko mężczyzn.

Co nie zmienia faktu, że zarówno Ty potrzebujesz kogoś, kto te śmieci wywiezie, jak i ten wywożący śmieci potrzebuje kogoś, kto zapłaci za jego usługi. Dzięki temu on ma za co żyć, a Ty nie musisz myśleć, co się dalej stanie z pudełkiem po pizzy, jak już je wrzucisz do kubła.

Właśnie wydaje mi sie że samotne matki z wyboru (Muqin halo!!!!, gdzie mój przyjazny i neutralny synonim !?!?!?!?) widzą swoje koleżanki i po prostu się zniechęcają.
I nie deprecjonnuje tutaj wartości fajnego związku. Tylko, że tak na moje oko takich par jest 1 na 10.

Myślę, że czasem wynika to z faktu, że ktoś się w pewnym sensie po prostu zagapił. Przykładowo kończysz studia, masz dwadzieścia parę lat, idziesz do pierwszej pracy. Myślisz sobie, że w sumie to młoda jesteś, masz przed sobą dużo czasu, faceci mogą poczekać, a teraz skupisz się maksymalnie na rozwoju. No i wkręcasz się w ten rozwój, powoli pniesz wyżej na szczebelkach kariery. Awanse, lepsza wypłata, pierwsze własne mieszkanie. Pomiędzy wpadają myśli, że "jeszcze tylko..." i wtedy sobie kogoś znajdziesz. Nadal jesteś młoda, wiele kobiet, z jakimi masz na co dzień styczność, też nie ma jeszcze dzieci. Jest git, na wszystko przyjdzie czas.

A potem, gdy już osiągasz swoje cele, okazuje się, że minęło wiele lat, znalezienie tego kogoś nie jest tak łatwe jak się wydawało z perspektywy dwudziestolatki i w sumie dociera do Ciebie, że to już ostatni dzwonek, jeśli chcesz założyć rodzinę, urodzić dzieci. Takie myśli mogą zdołować i uruchomić desperację.

Poza tym my serio jesteśmy mocno bombardowane tekstami o niezależności, wolności i rozwoju zawodowym, a tak naprawdę obecnie żyjące pokolenia kobiet są pierwszymi, które funkcjonują w rzeczywistości, w której kobieta (ale też ludzie ogółem) ma tak duże możliwości i, skoro nie znamy konsekwencji takiego stylu życia, bo jest on czymś nowym, łatwo się nim zachłysnąć, a nie bardzo ma kto powiedzieć, co może na nas czekać na mecie, jaką cenę trzeba będzie zapłacić.

Choć sądząc po rosnącej liczbie singli, niskiej demografii i pogarszającym się stanie psychicznym obywateli... dla wielu to może być naprawdę trudna lekcja.

Nic takiego nie pisałem. Stosujesz fałszywy podział. Przecież pisałem, że podobnie jak kobiety, praw nie mieli też chłopi i jakoś nie wyciągnęłaś wniosku, że wykonywali mniej ważne obowiązki.
Napisałem jedynie z resztą zgodnie z prawdą historyczną, że w Polsce kobiety otrzymały prawa wyborcze, dzięki udziałowi w wysiłku wolnościowym, wyzwoleńczym. Z resztą prawa wyborcze chłopi w płciach kobiet i mężczyzn, również tak jak wszystkie kobiety otrzymali w 1918 roku. Tak zbudowano prawdziwie demokratyczne państwo, gdzie  każdy stan mógł mieć wpływ na to co dzieje się w Polsce.

IRL znasz chociaż jedną taką kobietę?
Twoje wypowiedzi trochę brzmią jakby je pisał red pillowiec. Przecież w pracy - no może jak ktoś jest pielęgniarką na geriatrii to wyjątek- masz kontakt z ludzmi. Wyjazdy, konferencje, szkolenia, naprawdę łatwo o kontakty i ztwardziałe singielki nie ujdą. 
Moim zdaniem kobiety, które uważają że faceci moga poczekać, bo to jest jakiś bloker życiowy, to są tylko kobiety które mają złe wzorce związków i zakładają że mężczyźni muszą być obciążający. Potem takich mężczyzn przyciągają bo tk sobie na poczatku założyły. Facet musi być tak bezsensownym partnerem że musisz reorganizować całe życie i wszystko musi sie kręcić wokół niego.
Moim zdaniem jest odwrotnie - skupienie na pracy czasem wynika z tego że masz fajnego faceta, więc masz luz w głowie. Jak zaliczasz spadek formy na jakiejkowliek płaszczyźnie w trakcie związku to czesto jest symptom że po prostu jesteś w kiepskim związku. I to dotyczy zarówno facetow jak i kobiet. Jak widzę że ktos zaliczył 180 w związku to często jest objaw że coś jest nie tak. Słynne jesteś nie do poznania, odkąd jesteś z X.
Najfajniejsze związki jakei znam to nawet nie widzisz różnicy w nim w momencie kiedy kogoś poznaje bo jest fajny match.
Dobra chyba temat się wyczerpał. Ty uważasz że nie da się wszystkiego pogodzić, ja uważam że z dobrym partnerem można mieć wszystko. Dosłownie wszystko. To że musisz się zmieniać i rezygnowac z czegoś to jest wynik kiepskiego partnera. Widze że jest taka grupa kobiet które dosłownie znikają jak pojawia się dziecko i w 99% to jest spowodowane tym że ich facet ma wywalone na swoją kobiete i nie pomaga. Te co mają fjnego to chłop sam wypycha laske żeby wyszła do koleżanek, wróciła do hobby bo chce widzieć swoją babeczke szczesliwą i jej aktywnie w tym pomaga.

A wiesz to najlepiej z doswiadczenia bycia stara panna? xD

Nie do końca. Incele sa powodowani własnym interesem. Macierzyństwo to duży wydatek finansowy i zobowiązanie. Więc to taki wybór, że chce coś z siebie dać drugiemu człowiekowi vs chce żeby kobieta zadbała o mnie w jakiejś sferze.
Żeby być saotną matką trzeba nadfunkcjonować, żeby być incelem trzeba niedofunkcjonować. Incelstwo to zależność, co mi ktos da, samotne macierzyństwo to opcja - ok ja juz nic nie potrzebuję, mogę sama brać czego chcę.
Trochę nietrafiona analogia. Ale jak ktoś czerpie wiedze o świecie z onetu, to trudno oczekiwać myślenia na abstrakcyjnnym pozioie i szukania anlogi w zjawiskach społecznych.
Najważniejsze że próbujesz i nie poddajesz się. RUN FOREST! RUN!

Wiem to z opisów twojego cudownego pożycia małżeńskiego.

raczej To zależy właśnie. Patus potrafi zrobić przerwę, długi i jeszcze w nałogi wciągnąć.

Trzeba wiedziec z kim sie wiazac. Faceci tez popelniaja durne bledy

Oczywiscie. Ale standardem jest ze facet kontynuuje kariere a babka ma przerwe. Jak bys sie staral cycem nie nakarmisz
Takie zycie nie ma winnych

Standardem jest fakt, że 70% kobiet do 30 roku żywota nie ma dzieci. A niektóre prowadzą narracje jakby każda z nich miała przynajmniej po 3.

To jest taka psychoterapia sączona przez media, która znajduje bardzo szeroką rzeszę odbiorców, a więc się świetnie sprzedaje. Co do konsekwencji to nie trzeba nawet zgadywać bo wystarczy spojrzeć na USA, gdzie zachodzi wyraźna korelacja wzrostu singielstwa wśród kobiet ze wzrostem zażywanych antydepresantów + innych psychotropów, leków nasennych na przestrzeni ostatnich 20-30 lat. To ma już dzisiaj opłakane konsekwencje, a przyszłość będzie tragiczna i spodziewam się popularyzacji eutanazji (zresztą nie bez powodów to się tak reklamuje, firmy czują pismo nosem) bo tym ludziom się zwyczajnie odechce żyć (dobrym pomysłem nota bene jest inwestycja w spółki zarabiające na leczeniu chorób i zaburzeń psychicznych w USA czy też w domy starości. Na marginesie to mówi się o zemście Chin wobec zachodu za epokę wojen opiumowych - na pochyłe drzewo koza skacze). Takie coś może przetrwać zupełnie naturalne skrajny introwertyk, ale dla większości społeczeństwa to się skończy bardzo źle.

Nudziło mi się ostatnio i się umówiłem z jakąś babką. Swoją drogą to te portale randkowe są zalane matkami wychowującymi dzieci w pojedynkę. Te matki wychowujące dzieci bez ojca cierpią i to już widzę któryś raz … ale one te dzieci jednak mają więc generalnie nie jest tak źle. Śmiesznie trochę wyszło bo babkę znałem od 6-8 godzin, a ta mi się żaliła ze swojego życia i to ja ją pocieszałem, że ma się jednak z czego cieszyć bo jednak ma dzieciaki. Jak się rozmawia z ludźmi w cztery oczy to wychodzi co innego i widać przez pancerz co tam się dzieje w środku. Tutaj w netach widzę jeszcze niektóre babki kozaczą, ale świeca życia coraz bardziej wypalona.

Życia nie da się przeżyć na 100% spełnienia. Czasem 60% to już całkiem solidny wynik.

Nie wiem, bo nie jestem na tyle blisko z tymi ludźmi, pewnie czasem wynika to z traum, innym razem z błędnego przekonania, że koniecznie trzeba najpierw się dorobić. Albo podejścia, że sobie pokorzystają z życia, zanim się ustatkują, więc wchodzą w takie płytkie relacje i w międzyczasie skupiają się na przykład na zarabianiu kasy.

Internet aktualnie to miejsce, w którym przebywa większość populacji, bo mało kto teraz nie ma konta na żadnym portalu społecznościowym. Niektóre grupy są mocno ogólne, raz ktoś zapyta o polecenie dobrego szamponu do włosów, innym razem "jak żyć". Oczywiście łatwiej napotkać post kogoś, kto sobie z czymś nie radzi, niż zadowolonego z własnego życia (o czym zresztą już pisałam w tym wątku), ale pewne trendy mimo wszystko da się zauważyć. Np. z jaką częstotliwością pojawia się konkretny problem.

A ile takich kobiet nigdy się nie ustatkowało? Albo mają już za sobą kilka rozwodów i co chwilę zakładają kolejne rodziny?
Spójrzmy na taką Joannę Krupę, czy Kasię Sokołowską. Obie zostały matkami późno, bo wcześniej wybrały karierę, a później tak naprawdę ryzykowały tym, że dziecko urodzi się z wadami, czyli ich wybory skupiały się wokół ich własnego komfortu. Krupa miała 40 lat, Sokołowska prawie 50. To jest MEGA późno na rodzenie pierwszego dziecka. Krupa z ojcem dziecka już nie jest, rozwiodła się gdy córka miała cztery lata Mimo że ma już swój wiek, to jednak się ustatkować nie potrafi.
Poza tym, jak kogoś nie ma ciągle w domu, bo wiecznie pracuje, to się tym dzieckiem i tak nie zajmuje. Jak wyżej, matkami bardziej są niańki.
Później zdziwienie, że dziecko odwala jakieś krzywe akcje, bo nigdy miłości i uwagi rodziców nie dostało, wiecznie pod opieką obcych ludzi. No ale ważne, że macierzyństwo "odhaczone".
Dla każdego z nas doba trwa tyle samo. Takie przypadki, gdzie ktoś naprawdę mocno rozwija karierę, a prócz tego ma zajebisty związek, czas na rodzinę (nie tylko dzieci i męża, bo jeszcze rodziców, dziadków, rodzeństwo) i wychowywanie dzieci, to ze świecą szukać.
Zresztą generalnie osób, które zrobiły jakąś większą karierę jest mało w stosunku do tych, co żyją zwyczajnie.

To może wyjasnijmy że mi w moich wypowiedziach nie chodzi o wielką swiatową sławę  i co dla mnie kariera znaczy. Intensywne podróże, bardzo absorbujące hobby, bardzo specjalistyczne wykształcenie, praca w niszowej dziedzinie. Dla mnie fryzjerka która ma własny salon i kasuje 1k za farbowanie to już jest kariera i różni się od fryzjerki całe życie u kogoś w salonie. Tak samo ktoś kto podróżował jako stewardesa i zwiedził świat, ma kontatky wszędzie, to dla mnie już jest kariera. Ogólnie jakakolwiek ścieżka życia która wymaga głębszej konsekwencji i budowania zdolności latami. Nawet taka stwerdesa jedna zrezygnuje po 2 latach, inna może bedzie pracować 10, złapie zajawkę do nauki języków, bedzie awansować zdobywać nowe uprawnienia, a potem zacznie robić jakies szkolenia dla początkujących stweardes juz stacjonarnie - więc niby porosta praca, ale jednak z zaangażowaniem robiona. Dla mnie to wszystko co jest ponad przypadek i widać wieloletnią konsekwencje to jest już kariera. Albo samorealizacja, bo przecież zdobycie korony gór polski wielokrotnie i wycieczka na K2, albo przebiegnięcie kilku maratonów to też już jest samorealizacja, a absorbuje tak samo jak formalna kariera zarobkowa.
Więc uważam że taki rodzaj samorealizacji na pewnym etapie życia jest konieczny wręcz do ustatkowania się i odkrycia kim się naprawdę jest.

Tak samo można powiedzieć, co z tego że ktoś na szybko machnął dziecko w wieku 20 lat jak potem z partnera okaze sie patus i dzieciaki będa miały traume i do rodziców się więcej nie odezwą. Też niby macierzyństwo odhaczone, ale nie wiem czy z korzyścią dla kogokolwiek. Porównujesz najgorszy scenariusz, jakby inne formy macierzyństwa zawsze szły najlepszym torem. Porównuj najgorszy z najgorszym, najlepszy z najlepszym. Tak będzie uczciwie.

Tak odnośnie tego co nam tu prawi Smutna, przypomniała mi się sytuacją jaką zastał podróżnik Michał Pater na Madaskarze. Otóż przyszła do niego dziewczyna, która oczywiście chciała związku z bogatym (w domyśle) białasem i o dziwo dziewczyna pokazywała mu swoje dziecko, co raczej zniechęciło podróżnika do związku z nią. Później dopytywał ludzi, dlaczego ta dziewczyna przynajmniej na początku znajomości tego dziecka nie ukrywa. No i dowiedział się, że w ich kulturze ona w ten sposób pokazywała, że jest zdrowa i może z nią mieć zdrowe dzieci.

W odpowiedzi wymieniłam znane osoby, bo Ty również wymieniłaś znane osoby. Choć z innej branży, to dla każdej z nich ciało jest narzędziem pracy.
Dla mnie kariera też niekoniecznie oznacza karierę na skalę jakiejś Ariany Grande, czy innej Rihanny.
NATOMIAST…
Trzeba by do tego słowa podejść indywidualnie, bo są tacy ludzie, co fajnie zarabiają i mają na tyle dużo wolnego czasu, że nie tylko mogą faktycznie podróżować po świecie, mieć fajne hobby, ale też budować związek, zakładać rodzinę.
Niestety są również tacy, którzy czasu mają bardzo mało lub pracę na tyle obciążającą psychicznie, że brak im sił na cokolwiek, gdy wracają do domu.
Piszesz o stewardessach, tak się składa, że kiedyś obserwowałam jedną dziewczynę, co pracowała ileś lat w arabskich liniach lotniczych. Opowiadała dużo o swojej pracy i można było z tych opowieści wywnioskować, że musiała być mocno elastyczna. Czyli nagle dostajesz info, że jutro lecisz do miejsca X, zostajecie tam kilka dni, a potem kolejny lot. 
Więc jak wyobrażasz sobie np. macierzyństwo, jak co chwilę jesteś w innym miejscu na świecie?
Jak musisz z dnia na dzień być gotowa spakować się i wyjechać?
Co więcej, te dziewczyny nawet były regularnie mierzone i ważone, bo musiały spełniać „normy”. Przekroczyłaś limit – dostawałaś info, że masz schudnąć.
Ludzie, którzy zakładają własny biznes przez pierwsze lata nierzadko wysiadują w pracy godzinami, bo liczy się każdy sprzedany towar, każdy klient, który przyszedł po usługę. A jak akurat nie pracują, to myślą o tej pracy.
Oczywiście, jakiś tam związek można mieć przy właściwie dowolnym trybie życia, ale na prawdziwe budowanie relacji trzeba mieć czas i miejsce, zarówno w głowie, jak i w codziennej przestrzeni.

Podobnie widzę samorealizację w związku czy życiu rodzinnym. Czyli to zależy, co dana osoba chciałaby robić w ramach samorealizacji i czy chodzi jej "tylko" o związek (bo wtedy, jeśli jest to coś mocno absorbującego, może po prostu celować w kogoś, kto ma podobne potrzeby), czy również o dzieci (bo pewne rzeczy ciężko pogodzić z macierzyństwem).

Chodzi mi wyłącznie o to, że jak chcesz naprawdę wychować dziecko, a nie tylko je urodzić, to musisz mieć dla niego czas. Kasa nie zrekompensuje mu braku kontaktu z matką czy ojcem. Tylko dorosłym się czasem wydaje, że jak kupią tysiąc zabawek, to dziecko nie zauważy, że praktycznie się nie widują. Albo że jest tylko maskotką rodziny, którą się pokazuje w okresie świąt.
Oczywiście, to że ktoś ma bardzo dużo wolnego czasu nie znaczy z automatu, że będzie dobrym rodzicem, ale żeby tym dobrym rodzicem zostać, nie możesz być wiecznie nieobecna. Kwestia priorytetów.

Boże dzięki ci że na ten typ kobiety w życiu nie trafilem

PS.1. W kazdym (doslownie w kazdym) momencie mojego malzenstwa moglem usunac zone z rownania. Bez wiekszego wplywu na moja sytuacje finansowa. Ale nawet jak sie walilo to jakos tego nie zrobilem. Patrzac na wskaznik ilosci inicjacji rozwodow duzo facetow tak ma.

PS2. Taki plan zycia kobiety  o ktorym piszesz moze sie oczywiscie udac i nawet przy odrobinie szczescia moze miec udane zycie, rowniez rodzinne. Ale patrzac na prawdopodobienstwo:
1. Zarobki babki nie sa topowym parametrem dla faceta przy wiazaniu sie i nie beda oceniane w pierwszej kolejnosci
2. Babka z dzieckiem ma bardzo ale to bardzo ograniczony wybor na rynku matrymonialnym. Wsrod wolnych facetow olbrzymia czesc nie wejdzie w zwiazek z babka z dzieckiem
3. W pewnym wieku rynek jest juz "przebrany". Najzdrowsi, bazpieczni nie unikaja zwiazkow i wiaza sie w mlodszym wieku. Oczywiscie cos mozna znalezc ale juz nie tak latwo jak za mlodu. To troche tak jak idziesz do lasu na grzyby a z lasu wychodzi 20 osob. No wiec smetasz sie po tym lesie z nadzieja ze jeszce gdzies pod liscmi cos sie uchowalo.

Prawdopodobienstwo dziala mocno na niekorzysc babki w takiej sytuacji. Ale ze to swiadomy wybor to tez istnieje swiadomosc problemow. Ostatecznie babka ktora moze wykreslic z latwoscia faceta z rownania jak dla mnie lepiej zeby sie trzymala z daleka od facetow. Szkoda ich. Tak samo jak lepiej zeby faceci przemocowcy nie wiazali sie z zadna babka.

Ale rzeczgwiscie takie zmiany kulturowe "juz lecą". Na szczescie jestemy wolni i kazdy decyduje jaka droge wybrac

Zastanawiam się co taka mama mówi dziecku. Gdzie jest tata?

Nie żyje? A gdzie grób? Gdzie imię i nazwisko?

Rozwiódł się, uciekł? A kto to był?

Każdy facet to świnia nie chcesz go znać?

Nie wiem kim est tata - jakiś koleś z probowki w banku nasienia?

Bzyknelam sie na wakacjach z przystojniakiem ale nie zapisalam numeru?

Mysle ze najczesciej - tata nas zostawil i nie chce cie znac

Ja jestem kobietą a i tak mnie poraża to, w jaki sposób pisze Smutna

I mimo że sama miałam naprawdę kiepskiego ojca, to nadal uważam, że dzieci potrzebują obojga rodziców, żeby dobrze się rozwijać. Rzecz jasna, mówimy o ludziach względnie normalnych, żeby nie było, że zaraz ktoś wyskoczy z tekstem, że lepiej nie mieć żadnego ojca niż ojca patusa.

No jasne.  Czym innym sytuacja losowa a czym innym sprytny plan