Wolność i spełnianie swoich marzeń, czy związek i ustępstwa?

Dlatego, że jeśli styl życia kobiety odbiega od normy, ma konkretne plany i marzenia, które realizuje, to przywiązanie do tej męskiej stabilizacji wszystko przekreśla i nie jest zaletą. Albo zrezygnuje z siebie na rzecz ewentualnego związku albo nie i... właśnie, i co? Stąd było pytanie - czy jest możliwe połączenie jednego z drugim? W przypadku kobiety.

Trochę nie pojmuję tej narracji, że "w przypadku kobiety", serio.

Po pierwsze to jest też "kobieca stabilizacja" w pewnym wieku. Wcale nie tak różna od tej męskiej. Kobiety też mają pracę/firmę, dom/mieszkanie , a przedział czasowy na założenie rodziny krótszy jeśli chcą mieć dzieci. Stabilizacja wynika  z prostego faktu, że z wiekiem ludzie statystycznie zwykle stają się bardziej stabilni i tyle. I mężczyźni i kobiety też.
Jak Mrs. Happiness pisała, szuka się wedle klucza. Prowadząc nietypowe życie szuka się kogoś, komu ta nietypowość będzie pasowała. Oczywiście wybór ma się mniejszy, bo klucz mniej typowy. Co do prawdopodobieństwa znalezienia to się nie wypowiem, bo zawsze w grę wchodzi czynnik czysto losowy i oszacować je trudno.
IMHO człowiek się kształtuje przez całe życie.

Jeśli się trwały związek postrzega w kategoriach "będę musiała zrezygnować z planów i marzeń" to samo takie ujęcie tematu zniechęca do wchodzenia w takowy.

Piszesz, jakby patriarchat zupełnie wyparował, a mężczyźni statystycznie byli równie skłonni zmienić znacząco dotychczasowe życie i plany, jak kobiety. Nie jest tak . Przykładowo, kto częściej przeprowadza się do kogo? Ja widzę, że jednak kobiety do mężczyzn. Ok, istnieją wyjątki, zwykle kiedy status kobiety jest wyraźnie wyższy i mężczyzna dostosowuje się mając z tego tytułu benefity. Ale zostawmy to, co pozostaje np., gdy kobieta funkcjonuje w formie workation? Błagam, tylko nie piszcie "ale facet też będzie miał ograniczoną pulę w tej sytuacji". Być może, ale i tak nie w takim stopniu jak kobieta, bo będzie celował w niższy przedział wiekowy itd. Zresztą nawet nie obchodzi mnie w tym wątku: "a facet?". Nie interesują mnie licytacje.

A z kim w takim razie? Nie jest zazwyczaj tak, że albo dość tradycyjnie i z planami na dzieci w najbliższym czasie/bez planów na dzieci, albo czysty hedonizm? Myślę, że jest trudno o coś pomiędzy.
--------------------------

Chyba mamy nieco inne perspektywy i obserwacje, stąd nie do końca się rozumiemy.

Piszesz coś, żeby luźno podyskutować i zrelaksować się, otrzymujesz: "kobiety? a faceci przecież też to i tamto", "masz problem", "powinnaś", "bądź sama". Matko Chrystusowa... Faktycznie mleko się rozlało. Próbowałam ratować temat, rozwinąć we właściwym kierunku, by lepiej zrozumiano co mam na myśli, ale jednak się nie da. Tu niewłaściwe słowo, tam coś tam, szukanie problemu tam, gdzie go nie ma, diagnozowanie, jakbym opisywała swoje perturbacje związkowe.

Kto pisał o takiej idei? Wybrałeś sobie fragment, który cię striggerował i nadałeś mu taką interpretację, by się przypierdolić. To jedynie Twoje skojarzenia z kobietą, dla której nie byłeś wystarczający. Twój problem, nie mój.

A jednak licytujesz

Wlasnie zauwazylem. Licytacja

https://kobieta.wp.pl/zabrala-glos-po-w … 094637504a

Loozik. Mozna przeciez pielegnowac swoje przekonania i zyc w blogiej nieświadomości

No ja bym w zyciu nie chciała mieszkac pod faceta dachem, bo to juz jest utrata niezaleznosci mieszkaniowej..z dwojga zlego duzo lepiej,zeby to on mieszkal u mnie.... oczywiście tak se pisze, bo i tak nie mam fajnego chłopaka

Trochę chyba nie łapię, pisałaś przecież wcześniej o kobiecie, której styl życia odbiega od normy czyli ewidentnie nie jest "kobietą statystyczną" tylko taką z krańca skali.
Wspominałaś o skojarzeniu z Martyna Wojciechowską, faktycznie ona to raczej kraniec skali, ale... dla równowagi rzucę Marią Skłodowską-Curie. Też była z krańca skali, żyła w czasach mocarnego patriarchatu a znalazła swojego Piotra i jakoś te swoje pasje oraz ambicje tudzież życie nietuzinkowe pogodziła z udanym małżeństwem.

Patriarchat to nie kałuża, nie wyparuje Ale  ewidentnie przekształca się oraz ewoluuje, jak zaś wiadomo ewoluowanie trwa. W tym ewoluującym patriarchacie zrobiło się bardziej indywidualnie chyba, zanika powoli jedyny obowiązujący wzorzec układania sobie życia.

Wprawdzie można próbować wyeliminować panów z tematu, ale moim zdaniem mężczyzna też człowiek, jeśli mężczyzna prowadzi jakieś nietypowe życie, ma niestandardowe marzenia, które realizuje i zrezygnować z tego nie chce ma tu akurat dylemat podobny - marzenia i samorealizacja na full czy jednak rezygnacja z ich części i stały związek. Opcjonalnie - szukanie nietypowej, dla której jego nietypowość będzie atrakcyjna.

Maria rzeczywiście miała szczęście, tym bardziej zważywszy na to, że mężczyźni w tamtych czasach przypisywali sobie autorstwo odkryć/dzieł kobiet, w tym swoich żon.

Na pewno tak jest łatwiej, ale jakoś nie potrafię zakłamywać pewnych faktów, w tej dziedzinie jestem zbyt racjonalna. Nie, żebym w każdym widziała dupka, różne rzeczy po prostu widzę.

Przypuszczam, że gdyby Maria ustawiła się do życia w ten sposób, że "albo pasja i realizacja marzeń albo związek" to nic by z tego jej małżeństwa nie wyszło, bo by zwyczajnie Piotra odrzuciła albo zwyczajnie nie zauważyła jako mężczyzny, potencjalnego męża.
Podobnie gdyby uznała, ze "pasja pasją a męża trza mieć" to by tych dwóch Nobli nie dostała, bo zamiast realizowaniem pasji zajęła by się szukaniem i zaciąganiem do ołtarza jakiegoś stosownego osobnika czyli wedle ówczesnych nakazów społecznych by zrezygnowała ze studiowania i badań.
A gdyby uznała, że dzieci stanowią przeszkodę w realizowaniu pasji i z macierzyństwa zrezygnowała to by nie było na świecie kolejnej noblistki, jej córki Irene.

Moim zdaniem także dziś, współcześnie, jeśli się sobie ustawi takie albo-albo jak w pytaniu wątku to sam się człowiek ustawia  na dalsze życie. Zakłada, że MUSI wybrać, że to nie do pogodzenia, że się nie da i już i potem działa zgodnie z przyjętym założeniem, także podświadomie działa.  W tym - racjonalizuje na potęgę uprzednio podjętą decyzję, że "albo -albo".

Maria oczywiście także łut szczęścia miała - ale żeby z tego łutu szczęścia skorzystać musiała zachować otwartość. Nie zakładać, że laboratorium i pasja = bycie starą panną, jak to wtedy nazywano.

Wilczyca, temat tak z moich obserwacji istnieje całkiem niezależnie od Twoich czy czyichkolwiek fanaberii czy zdolności do tworzenia relacji. Ot istnieje i już i ileś tam współczesnych kobiet młodszych i starszych w jakiś tam sposób go ma na tapecie.

Scenariusz "ona rezygnuje celem dostosowania" nadal jest realizowany, jak najbardziej, i tak społecznie to raczej nadal częściej ona się dostosowuje niż on. W skali makro zapewne nawet można to uznać za pewną prawidłowość mającą  znane historyczne oraz społeczne i kulturowe korzenie. Tysiące razy przewałkowane na tysiące sposobów.

Mnie jeśli już to interesuje jednostka, indywidualne wybory. To, jak się do tematu ustawić.

Lepsze "prawie jak"  niż nic - to akurat dosyć powszechne, nie dotyczy chyba tylko związków. Skądś się to "lepszy wróbel w garści" wzięło.  Oraz mniej znane "Choć o jednym oku, byleby w tym roku".
Tak to działa. Ale nie wiem, czy to kwestia - w odniesieniu do związków - że się mężczyznom czy kobietom "nie chce" akurat, to chyba zbyt daleko idące uproszczenie.

Dopasowanie w sprawach fundamentalnych i owszem, sprzyja tworzeniu związków trwałych i udanych, tą oczywistość od tysięcy lat znaną nawet nam współczesne badania psychologiczne potwierdzają . Ale tak realistycznie to niewielu ludzi  jest w pełni świadomych, co właściwie jest takie fundamentalne dla nich. Także w odniesieniu do potencjalnego partnera/partnerki. Jednostkowo oraz osobiście fundamentalne. Różne rzeczy im się wydają istotne, a potem się okazuje, zwykle " w praniu", że istotne tudzież fundamentalne to całkiem co innego jest, tylko jakoś do głowy nie przyszło, żeby od tej strony spojrzeć na sprawę.

A ktoś tu protekcjonalnie i z wyższością

A realistycznie i na zimno - jeden z tematów do "bicia piany", bo w tej konkretnej sprawie to żaden uczciwy historyczny rewizjonista się nie zaangażuje po żadnej ze stron.
Co do zasady - i owszem, w ówczesnych realiach historycznych i społecznych sytuacja możliwa. W realiach psychologicznych tego konkretnego związku - wykluczyć w 100% się nie da, za to można długo a gorliwie spekulować. Psychologia to nie nauka ścisła.  W realiach intelektualnych badanego związku takoż samo -  nie da się tezy co współudziału pani Marić  w 100% obalić. Ani obronić.
Jak było - a cholera wie. Jedna z wielu nie rozwiązanych zagadek, woda na młyn wojny płci.

Oczywiście
https://www.youtube.com/watch?v=lwleaxA0ps0
Od 4:33 

Nie ma jak "argument z komedii" - skądinąd dobrej.

Tak sie sklada,że kobiety też niestety obniżyły swoje standardy, więc wy faceci też się dzięki temu możecie mądrować 

Jak to nie placza? A skąd się wzięli incele którzy placza nad swoim ciężkim losem jak to głupie baby lecą TYLKO na urodę,podczas, gdy oni sami wątpliwej urody, chcieli by mieć atrakcyjna kobietę i wybrzydzają

Ja nie obniżam swoich standardów. Tak po za tym to kazdy ma swoje standardy indywidualne i dla Ciebie mogą być obniżone lub zawyzone, a dla kogoś kto je określił mogą być w sam raz. Np moim standardem gdybym chciała być  w związku to by było mieć w miarę przystojnego faceta,by mnie nie zdradzał i przede wszystkim niezależnego finansowo i mieszkaniowo,a zwłaszcza było by ważne, by nie mieszkał już z mamusia. A jego kasa by mnie nie insteresowala,bo ja sie daje rade utrzymac z zasilkow,chodzi o to,zeby on na mnie nie wisial finansowo i ciagle kase pozyczal ode mnie,tylko ,zeby sam tez byl finansowo niezależny i potrafil sam siebie utrzymać

U was co sie jedynie rozwinęło.to siwe włosy 

Niech zdechnie sama w swojej wolnosci

Zdycha to zwierzę, a nie człowiek plus nie musisz być chamski tylko dlatego,że ktoś wybrał inna drogę życia, zamiast związku i małżeństwa

A dlaczego zakładasz, że nie możesz zachowywać się jak "mężczyzna" w związku? Jeśli nie planujesz dzieci, możesz traktować związki jako gre o sumie zerowej. Troche bez sensu pytanie, bo z jednej strony zakladasz klasyczny model związku - gramy do jednej bramki i się poświecamy, a potem że styl życia kobiety odbiega od normy. Męzczyźni tez mają syndrom ratownika, chcą się czuć potrzebni i chętnie stawiają partnerki na piedestał swoim samopoświęceniem. Moim zdaniem każdy z takim partnerem-męzczyzna czy kobieta- nie musi z niczego rezygnować, a wręcz zyskuje.

Nie chodzi o dzieci, ale to czy to jest człowiek z którym z jakiś powodów musisz budować dobre relacje na całe życie. Jak nie macie dzieci to po prostu zrywasz kiedy ci przestaje odpowiadać i odpadają wszystkie dylematy.
Nie sądzę, że się kończą... Może patologiczne przypadki tak, ale na luzie zawsze znajdziesz kogoś kto po prostu czuje się komfortowo dbając o ciebie i nie będzie miał bólu tyłka, że masz swoje życie. Nie, że ty masz, ale ogólnie kogoś kto nie ma problemu z kobietami. Albo ma problem, ale taki, że kobiety są zadowolone z tych problemów
Moja wypowiedz wyszła na personalna, skierowaną do ciebie, a chodziło mi o kobiety i ich dylematy.

Hmmm.... Tak myślałam wiele lat temu, gdy uważałam że gdy ja będę ok,. będę dobrą żoną i matką, to wstąpię do do tego kręgu cudowności i dożyję starości w szczęściu i błogosławieństwach małżeńskich, obiecanych przez pismo

Otóż tak to nie działa. Dlatego zawsze na podstawie swoich doświadczeń będę się odwoływać do zdrowego rozsądku kobiet i nawoływać: Bądzcie niezależne, miejcie własne pieniądze, nie dajcie się zamknąć w domu, przy dzieciach i garach bo to kiedyś na 100% zemści się na was. Jest mnóstwo zakompleksionych faciów, którzy będę przekonywać nie tylko was, że kobieta powinna być strażniczką domowego ogniska, nie pracować, żyć z pieniędzy które wydzieli im łaskawie mąż i cieszyć się, że spełniają jego wymagania. Tylko że kobieta to nie zwierzak domowy, ani piesek ani kotek któremu wystarczy dobry Whiskas i wygodna kuweta... To człowiek, który powinien się spełniać zawodowo, dążyć do własnych sukcesów i być niezależną we wszystkim, od wszystkich.

Dlaczego są faceci którym zależy tylko na tym, aby kobieta dogadzała im i na tym skupiało się jej życie?

Odpowiedź jest krótka: Bo to słabi faceci są... Pozbawieni wewnętrznej męskiej siły, to są takie męskie wydmuszki Potrzebują ciągłego wsparcia, wiecznego potwierdzania im, że są wspaniali i niezastąpieni, gdy tak naprawdę są słabi, zakompleksieni i niepewni tego, czy zdołają w ogóle utrzymać kobietę przy sobie.
Normalny facet nie boi się silnej kobiety, a tym bardziej nie boi się, że jego kobieta stanie się silna, nieżle zarabiająca, dorównująca mu we wszystkim, bo taki mężczyzna nie ma kompleksów, nie czuje się pariasem i kimś bezużytecznym w kontakcie z kobietą. Dla takiego mężczyzny silna kobieta nie jest zagrożeniem, ale jest powodem do jego dumy.

Dlatego drogie panie, warto polegać na sobie, spać spokojnie i nie bać się przyszłości, tej finansowej także. I naprawdę, pewna siebie kobieta przyciąga do siebie inny typ mężczyzny, a potem wszystko układa się inaczej/lepiej. 

Sprawdzone/Korzystajcie

Sęk w tym, że takie coś jak niezależność we wszystkim i od wszystkich... nie istnieje. Nie jesteś w stanie zadbać o każdy aspekt swojego życia, wystarczy, że nikomu by się już nie chciało zajmować wywózką, sortowaniem i utylizacją śmieci... i co? Ciężko sobie wyobrazić, że każdy zadbałby o to sam. Prędzej świat utonąłby w syfie. Ktoś piecze chleb, który zjadamy. Wykłada na półkę mleko, które pijemy. Oczywiście to są wszystko płatne usługi, ale obie strony korzystają. Wzajemna wymiana. Cały długi łańcuch połączonych ze sobą ogniw. To, że finalnie ktoś czerpie z tego więcej (bo np. lepiej zarabia i na więcej go stać), albo więcej wnosi, nie znaczy, że gdyby usunąć niektóre ogniwa, to ten łańcuch by się nie rozleciał. Po to właśnie budujemy społeczności, zamiast żyć w całkowitym rozproszeniu. Razem jest łatwiej.

W związku, jak się szuka czegoś prawdziwego, absolutnie nie ma miejsca na 100% niezależności. Sam fakt, że chcemy wzajemności (a jeśli szczerze kogoś kochamy, to taka potrzeba pojawia się samoistnie), już nas od tej osoby w pewnym stopniu uzależnia.

Prawdę mówiąc, nie widzę w tym nic złego. Ani w tym, że zamiast podkreślać co należy do kogo i ile jest się w stanie osiągnąć bez niczyjej pomocy, pracuje się na wspólny dobrobyt, razem z partnerem dbając o potrzeby obojga. Bez ciągłego wychylania się przez ramię, czy się opłaca, albo czy druga strona zawsze wykonała dokładnie taką samą pracę. Tak się nie zbuduje żadnej sensownej relacji.

Nie każdy z nas ma takie same predyspozycje. Za to każdy jest w czymś kiepski, ma jakieś braki, słabości. Jak się odpowiednio dobierzemy, to mamy możliwość uzupełniać się z ukochanym człowiekiem, który wniesie do naszego życia coś, czego sami byśmy sobie nie dali, a my wniesiemy coś do jego życia.

Co ma utylizacja śmieci do niezależności finansowej kobiety w związku?
I co ma uzupełnianie się w związku z posiadaniem własnych pieniędzy? Naprawdę nie można się uzupełniać, wspierać i dawać sobie nawzajem to czego potrzebujemy, jednocześnie będąc niezależną finansowo?
Gdzie w ogóle napisałam, że trzeba wciąż oglądać się przez ramię czy się opłaca i czy druga strona wykonała dokładnie taką samą pracę? Bzdury jakieś wypisujesz.
Zdrowy związek pozwala się rozwijać obu stronom i nie pozostawia nikogo w tyle dla zaspakajania li tylko potrzeb jednej. Kluczowe jest zachowanie równowagi między bliskością a autonomią. Zdrowy związek pozwala obu stronom rozwijać się indywidualnie, jednocześnie budując wspólną historię, doświadczenia i przyszłość.
Kobieta która rezygnuje z siebie w imię tego, aby mąż mógł się rozwijać, popada w uzależnienie finansowe, traci możliwość własnego rozwóju i samorealizacji, kontroli własnego życia  poczucie własnej wartości - bo podobno pieniądze szczęścia nie dają, ale uzależniona finansowo kobieta w każdej chwili może popaść w tarapaty, wystarczy choroba męża, albo jego odejście.
Myślenie tylko o tym, czy mąż dziś "wygarnie" z portfela kilka złotych na coś czego potrzebuję akurat w tej chwili, dla mnie byłoby poniżające. Może są kobiety dla których takie życie to szczyt marzeń i na pewno są, bo nie jesteśmy  wszystkie takie same. Dlatego nigdy nie zabraknie dramatycznych opowieści, nawet na tym portalu, w których kobiety piszą, że chciałyby się rozwieść ale nie mogą, bo nie mają pracy, żadnych swoich pieniędzy i żadnych perspektyw zawodowych. Przecież one też kiedyś ufały i były pewne, że pozostając w domu, rezygnując z pracy, z kształcenia się robią to dla swojej rodziny i męża, który w tym czasie raczej nie zrezygnował z niczego podobnego.
Praca kobiety w czasie gdy ma małe dzieci na wychowaniu, często będzie mniej efektywna (mniej godzin, mniej szans na awans), ale pozwoli utrzymać kontakt z zawodem co po jakimś czasie zaprocentuje.

Nie muszę nikogo przekonywać, zwłaszcza siebie, bo jestem niezależna finansowo i tego nie zmieni twoje pierdolenie o silnej kobiecie żyjącej dla kogoś i żebrzącej o kasę na bilet miesięczny.

Czy jestem silna? Tego nie wiem na pewno, bo choć poradziłam sobie z przeciwnościami losu takiego rzędu, że takiego mięczaka jak ty Johny, trzęsącego się na myśl że kobieta może pracować  i mieć własne pieniądze, załatwiłyby w kilka sekund, to jednak nie wiem co przyniesie życie. Na tyle znamy siebie, na ile nas sprawdzono Do teraz uważam się za silną, ale przewidzieć wszystkiego się nie da.

Napisałaś „być niezależną we wszystkim, od wszystkich”

Jeśli kobiety zostają w domu, to głównie dlatego, że wychowują dzieci, albo... same nie chcą pracować. Mam tu na myśli całkowite bezrobocie, pracę dorywczą, na niewielką część etatu, drobną działalność nierejestrowaną, typu dorabianie na rękodziele, generalnie zajęcia, z których nie jesteśmy w stanie się samodzielnie utrzymać. Być może niewielki procent daje się zdominować na tyle, że rezygnuje z pracy tylko po to, by facet mógł się rozwijać a one przejmują rolę ich gosposi, choć osobiście nie znam takiej ani jednej.

Nie każda kobieta pragnie kariery. Nie każdej zależy na sukcesach zawodowych, czy super wykształceniu. Dla niektórych spełnieniem marzeń jest założenie rodziny, odchowanie potomstwa. Albo po prostu lekkie życie, bez przymusu wstawania codziennie do pracy przez kilkadziesiąt lat. Dodam, że znam takie związki, gdzie mimo że facet zarabia, to całą wypłatą rozporządza kobieta. Nie musi go prosić o żadne drobne na waciki. Zresztą teraz takie czasy, że łatwo założyć wspólne konto i dać obojgu dostęp do niego.

Oczywiście warto się zabezpieczyć też na przyszłość, ale każdy wybór ma swoje konsekwencje. W tym te nieprzewidziane.

Natomiast nie widzę powodu, by traktować pracę jako gwarancję, że nasza przyszłość będzie dobra, albo przynajmniej względnie satysfakcjonująca, bo niejeden pracownik został wyrzucony na zbity pysk jak tylko zaczął chorować i tym samym „sprawiać firmie problemy”. Ostatnio była głośna sprawa policjanta, którego komendant chciał zwolnić, bo uzbierało mu się sporo dni L4. Mimo że to L4 w większości wynikało z urazów odniesionych na służbie Gdyby tego nie nagłośniono, facet zostałby najpewniej bez pracy. Bywa, że kobiety po macierzyńskim celowo są degradowane, bo na ich miejsce przyjęto już kogoś innego i pracodawcy liczą, że same się zwolnią. Nikogo nie obchodzi za co te osoby będą żyć. Przykre, ale większość z nas jest łatwo zastępowalna.

Masa ludzi w Polsce nie ma ŻADNYCH oszczędności, albo takie rzędu kilku tysięcy. Również ci, którzy pracują.

Jaka to jest zatem niezależność finansowa? Bo moim zdaniem to słowo dla większości jest złudzeniem.

Przeciętny człowiek, gdyby poważnie zachorował i nie mógł dłuższy czas pracować, znalazłby się szybko w czarnej dupie.

Dlatego moim zdaniem ważniejsze w życiu jest to, by budować dobre relacje z bliskimi. Tak dobierać ludzi, których mamy wokół siebie, żeby uzupełniać się wzajemnie, mieć z kim dzielić te dobre chwile i z kim się wspierać w trudnych sytuacjach.

A żeby zbudować takie relacje, trzeba potrafić się na nie otworzyć i być gotowym zainwestować.

Nie istnieje coś takiego jak całkowita niezależność. Do tego trzeba by było zamieszkać na jakimś totalnym odludziu bez kontaktu z jakimikolwiek ludźmi i być całkowicie samowystarczalnym. W dzisiejszych czasach to chyba niemożliwe.

Jak już wiele osób tu napisało, w związku chyba chodzi o to żeby było jak najbardziej po równo. Co do niepracujących kobiet to znaczna większość z nich sama nie chce tego robić. Osobiście znam kilka kobiet, które gdyby tylko chciały to zarabiały by sporo więcej niż ich partnerzy bo mają dużo lepsze wykształcenie, uprawnienia, certyfikaty itd. Mimo tego nie pracują, nie zarabiają w ogóle będąc całkowicie na utrzymaniu męża i nawet nie planują tego zmieniać. Mają po 30-40 lat i prawie żadnego doświadczenia zawodowego.

Wcześniej też było wspominane o poczuciu niższości mężczyzny kiedy kobieta zarabia więcej. Nie wiem skąd takie wnioski. Nie znam chyba żadnego mężczyzny, któremu by to przeszkadzało, a wręcz cieszyliby się z tego. Wbrew temu co wielu ludziom się wydaje wysokość zarobków wcale nie określa poziomu męskości. Tym bardziej fakt zarabiania więcej od kobiety. Znam nie jeden związek gdzie to kobieta zarabia więcej i te związki są najszczęśliwszymi jakie widziałem. Ona w większym stopniu utrzymuje rodzinę finansowo dzięki czemu ma pewne poczucie kontroli i spełnienia zawodowego, a mężczyzna może dzięki temu odetchnąć i nie pracować po 12-16h dziennie. Widziałem nawet takie małżeństwa gdzie kobieta zarabiała tyle, że mężczyzna mógłby w ogóle nie pracować ale zawsze każdy pracował tylko w swoim tempie. Wszystko zależy od dogadania się, ustalenia podziału obowiązków i trzymania się tego. Największym problemem większości związków jest rzecz najprostsza. Nie potrafią po ludzku porozmawiać.

Predzej uwierze, ze Salomonka ma doktorat niz w to co napisales powyzej xD
Nie mam problemu z uwierzeniem, ze mezczyzni lubia taki uklad.
Ale zapewniam Ciebie, ze kazda kobieta, ktora zarabia wiecej od mezczyzny, uwaza sie za lepsza od niego - co predzej czy pozniej doprowadzi do sporych frustracji i ew. rozwodu.

Z tym uważaniem się za lepszą to nie wiem ale faktem jest, że te małżeństwa trwają już wiele lat. Pierwsze z brzegu przykłady:

Kobieta jest właścicielką salonu kosmetycznego, a mężczyzna od czasu do czasu porobi sobie jakąś budowlankę czy wykończeniówkę. Z tego co wiem to ona ten salon otworzyła jakoś zaraz po ich ślubie i tak już to trwa kilkadziesiąt lat.

Drugi przykład to już totalna skrajność ale napiszę. Kobieta pochodzi z bardzo bogatego domu, jej ojciec był miliarderem. Jej mąż to zwykły szary obywatel z niższej klasy średniej. On wprowadził się do jej luksusowego apartamentu prawie w centrum Warszawy. Załatwiła mu dobrze płatną pracę i kupiła Mercedesa za prawie milion. Oni też są już kilkanaście lat po ślubie i wyglądają na całkiem szczęśliwych.

Znałem też paru mężczyzn pracujących w różnych służbach. Wszyscy lecieli na trochę powyżej minimalnej, a ich partnerki/żony często zarabiały po 2-3 razy tyle pracując na przykład w korpo albo też prowadząc jakieś biznesy jak w pierwszym przykładzie. Ich małżeństwa też jakoś trwały po kilka-kilkanaście lat.

Podobnych przykładów miałbym jeszcze kilka. O wiele więcej frustracji i to z obu stron widziałem w "klasycznych" układach. Powiem więcej, z tego co do tej pory widziałem to kobiety lepiej ogarniały utrzymywanie rodziny finansowo, a mężczyźni ogarniali inne rzeczy. Mężczyźni niestety często dają się ponieść władzy i kontroli jakie daje im duża różnica zarobkowa. Potrafią zdradzać, wykorzystywać i krzywdzić swoje partnerki bo wiedzą, że te od nich nie odejdą bo są zależne. W drugą stronę jeszcze nie widziałem takiej sytuacji. Osobiście uważam, że najlepszy układ to kiedy oboje zarabiają podobnie i wspólnie budują majątek.

Jeśli sądzisz, że kobiety nie są zdolne do przemocy ekonomicznej, to mało jeszcze w życiu widziałeś W niektórych małżeństwach kobieta zgarniała całą wypłatę, a to facet miał wydzielane parę złotych na swoje potrzeby. Myślę, że w takich związkach, gdzie kobieta zarabia więcej, też zdarzają się przypadki, że ten facet ma to wygadywane. Zauważ, że o przemocy domowej wobec mężczyzn mówi się rzadziej, wielu się wstydzi przyznać do bycia ofiarą przemocowej żony / partnerki, albo ta przemoc jest bagatelizowana przez otoczenie. Miałam kiedyś takiego sąsiada, co lubił sobie popić i czasem jak wyszedł z domu, to go nie było kilka dni. Co frustrowało jego małżonkę do tego stopnia, że potrafiła go szarpać, bić po twarzy, rzucać talerzami, zamykać w domu na klucz. Nigdy nie widziałam, żeby on wobec niej zachował się w sposób agresywny. A o niej nawet ich kilkuletnia córka mówiła, że "mama bije tatę". Jak ktoś przywoływał ich "akcje" w towarzystwie, to zwykle z tego śmieszkowano.

Oczywiście nie próbuję teraz powiedzieć, że kobiety to jakieś potwory. Raczej chodzi mi o to, że nie ma co oceniać po pozorach, a już zwłaszcza przez pryzmat płci. Wiele rodzin z zewnątrz wygląda super, a zarówno kobiety, jak i mężczyźni są zdolni do okropnych rzeczy.

No wybacz, ale akurat gdybym miala takiego głupiego męża co chleje alkohol i szlaja sie niewiadomo gdzie po nocach to by od razu mogl sie spakować i wyprowadzic tam,gdzie spal... no ja nie moge męża od kilku dni w domu nie ma,moze u jakies lafiryndy spal i zdziwienie ze w pysk dostal... ciekawe czy gdyby to pijana żona spala kilka dni po za domem to mąż by ja przywital chlebem i sola 

To akurat jest patologia,dlatego napisałam, ze u mnie by sie wyprowadzil z domu i to w trybie natychmiastowym.... z drugiej strony to ona moze nie mogla go wyrzucic z domu bo byl jego,wiec jedyne co jej zostało to przemoc niestety,albo zemsta no czyli tez by sie nachlala i poszla spać kilka dni po za domem- to by moze byla lekcja zycia dla jej meza