Czy ja się czepiam? Nowy związek po rozwodzie.

No to chyba jest normalne, skoro ktoś nie spełnia oczekiwań, nie mówimy tu o mniej istotnych.
Ja widzę, że oczekiwania autorki są o wiele większe i nie jest tak do końca szczęśliwa w tym związku jakby chciała.
Dla jednej to byłby idealny taki związek, dla niej nie, bo potrzebuje dużo atencji.
A ten facet chciałby zjeść ciastko i mieć ciastko, jak może to korzysta z takiej opcji, a autorce marzy się wielka miłość, co w tym wieku chyba zdarza się wyjątkowo kochliwym, co tracą głowę z miłości.

Nic nie stoi na przeszkodzie, żeby Autorka porozmawiała z nim na temat własnych oczekiwań zamiast bawić się zapałkami. Zepsuć to nie sztuka, to takie łatwe, ale naprawić... Z tym jest znacznie trudniej i niekoniecznie gwarantuje powrót do tego co było.

Polecam bycie radykalnym. Albo wybuchnie albo się dotrzecie. Zgadzam się z wieka, chcesz czegoś więcej. Facet Wydaje się super w kontraście do exa, ale brzmi jakby tobą pogrywał. Jeśli siedziałaś 20 lat z alkusem to nie wierzę, że jesteś roszczeniowa i masz duże wymagania. Pewnie jak większość takich kobiet jesteś typowym popychadłem, które się zadowoli byle czym. Dorosły facet może poznać cię że dziećmi, razem bawić się z wnuczka,a nie może powiedzieć kocham cię?
Co to za przedszkolne gierki?
Myślę, że spadają ci różowe okulary i powoli zaczynasz ogarniać co się dzieje. Zacznij stawiać granice i zobaczysz jak się ulotni albo zdecyduje.  nie , to że nie jesteś na telefon, to zwykła granica,nie gierka. Możesz sobie siedzieć i dłubać w zębach bo akurat na to masz ochotę, nie pracujesz na sor żeby lecieć na każde wezwanie.

Rozumiem, ale.
Ale co mnie to obchodzi, ze są mężczyźni, którzy cośtam? Ani mnie ani Autorkę oni nie interesują. Autorka wypomina, ze on w ogóle jest mało wylewny albo lepiej - w ogóle nie jest wylewny. Kto chciałby żyć z taką zamrażarką... chyba tylko ktoś o małym poczuciu wartości by się cieszył na zasadzie, że lepszy taki spodzień niż żaden. I nie, nie chodzi o to by dziesięć razy na dzień chodził i pokrzykiwał jak bardzo ją kocha, wystarczy trochę rzadziej, bo - jak wyżej - lodówkę też mało kto zniesie.

Obyś Autorko nie posłuchała. Nie dotrzecie sie bo on nie potrafi rozmawiac o emocjach. Za to zostaniesz sama. Ale bądź radykalna. Rada od przyjaciółki

Jeśli myślisz, że jemu wszystko w niej odpowiada, to jesteś naiwna. Po prostu nie narzeka, tak wychowany. Pewnie życie też go skopało.

Jeśli uważasz, że żadna by się nie cieszyła z "takiej zamrażarki" to się grubo mylisz.

Wystarczy, że raz powiedział. Jeśli nie odwołał, to to obowiązuje.

Zaraz wstawię opis takiej silnej i niezależnej jako osobny temat.

Wdowcy często idealizują swoje zmarłe żony. Może to ten typ?

A wiesz, Bert, że choć jestem 100% kobietą, mnie też w pewnym sensie może nie rozpierdzielił ten temat, ale jakoś tam poruszył. Problem wydaje mi się absurdalny. A jednakowoż jest najwyraźniej problemem. Być może trolling kolejny?

No z tym nikt to chyba przesadziłeś, Bert.

Wg niektórych opinii jak najbardziej nie ma żadnych pozytywów....z uwagi na ów mankament Zatem wszystko blednie przy tej pojedynczej rysie...

O ile do pewnego stopnia rozumiem Autorkę, to zadziwia mnie właśnie przekaz zawarty w sekcji komentarzy.
Pewna cudowna osoba, jaką spotkałem swego czasu na swojej drodze, nauczyła mnie podstaw owego "języka chińskiego", lecz nie uważam się absolutnie za biegle nim władającego Natomiast doradzanie rozstania albo wątpliwości do sensu tego związku(Przy wszystkich jego zaletach) wydają się niedorzeczne.
Kropla goryczy sprawi, że cała wanna wody zrobi się gorzka?

Hej czytam Wasze wpisy i dochodzę do wniosku, że ja nie nadaje się do bycia w związku.
4 lata po rozwodzie, 2 lata terapii, wizyty u psychologa i psychiatry a głową dalej chora.
Prawda jest taka, że boje się do końca zaufać i stąd to wszystko-to pierwszy wniosek.

A drugi jest taki , że jednak T. nie jest ideałem.
Zaczęły spadać mi różowe okulary. Owszem jest dla mnie bardzo dobry, romantyczny i dosłownie wyprzedza moje marzenia, ale to dlatego, że ja mu się podporządkowuję praktycznie od początku, bo go kocham.  I mam więcej czasu i mniej obowiązków.
Jednak dzisiaj (może to i dziecinne jak pisaliście) postawiłam na swoim i nie spotkaliśmy się.
Nie był zbyt zadowolony i chyba się obraził , bo nasza wieczorna rozmowa była krótka i jakas oziębła.
Czyli wniosek jest taki, że jest fajnie dopóki ja robię to co on wymyśli a jak nie to foch.

Trzecia sprawa to jego żona. Ja myślę, że on ja cały czas kocha. Ok. I tu problem jest jeden.
Otóż na początku znajomości opowiedział mi swoją przeszłość i ja mu swoją i uznałam, że temat zamknięty. A jednak nie, bo jak byliśmy gdzieś to opowiadał, że tu z nią był, a tu mieszka jej koleżanka a tu coś tam innego.
Wkurzyłam się w końcu i powiedziałam mu, że ja chyba nie jestem odpowiednią osobą, aby tego wszystkiego wysłuchiwać. Może o niej rozmawiać z dziećmi czy rodzicami. ,ale ze mną?
Powiedziałam mu, że skoro nie zamknął przeszłości to nie powinien wchodzić w nowy związek . Jednak on powiedział,że jest gotowy.

Tak czy inaczej fajnie bylo pogadać

Oj, ciekawe teraz, czy ów ideał przestaje nim być dopiero teraz, czy jednak wcześniej już występowały dodatkowe symptomy braku owego perfekcjonizmu..?
Jak to Bert wyżej napisał - nie można mieć wszystkiego.. Dostosowywanie się zawsze jednej strony do drugiej wydaje się już dużo poważniejszym problemem.

Cóż..
Szkoda, że takie wnioski wypływają tak późno.

Nie rozumiem całego tego „oburzenia”

Pani jest w luźnej relacji – spotykają się, kiedy mają czas i ochotę, a potem każde wraca do swojego życia.
To zwykłe FWB i nic ponadto.
Nie zaskakuje mnie to, bo wiele kobiet, które poznałem, mimo że „oficjalnie” szukają prawdziwego, normalnego związku, po dłuższej rozmowie ujawnia, że słowo „związek” to jedynie haczyk, by przyciągnąć mężczyznę, a w rzeczywistości nie chodzi im o żaden tradycyjny układ.
Dla mnie normalny związek to relacja dwóch osób, które dążą do wspólnego zamieszkania i życia, chcą spędzać razem każdą chwilę – tak jak to bywa w małżeństwie czy partnerskim związku.
Prawda jest jednak taka, że w pewnym wieku ludzie stają się zbyt wygodni i samolubni, nie chcą się angażować, wolą od czasu do czasu spędzić miło czas na własnych warunkach.
Pani jest właśnie w takiej relacji – spotykają się, gdy Pan ma czas, a gdy nie, to po prostu nie.
Niczego razem nie planują, nie pada słowo „kocham”, bo w takich układach się go nie używa.
Chodzi jedynie o miło spędzony czas i nic więcej.

Ale jeśli dwóm stronom to pasuje to czemu nie. Tyle ,że warto mieć świadomość ,że taki układ jest na pewnych zasadach i nie można wymagać czegoś co w tej relacji nie występuje i nie wystąpi.

To się kupy nie trzyma.

Niby się podporządkowujesz, a wychodzi na to, ze masz więcej czasu i mniej obowiązków?

No jak zrezygnowałaś ze spotkania, bo jednak nie masz na nie czasu to chęci, a i tak spędzasz czas na rozmowie z nim, ale nie w 4 oczy, to jest cokolwiek niedorzeczna.

Nie jesteście dziećmi. Opowiada ci o swojej przeszłości, bo to jest niezbędny element wzajemnego poznawania. To, że nie żony za kotarą milczenia to jest akurat zielona flaga.

Solaris myślę ,że naprawdę nie jest czymś wielkim wysilić się i postarać jak tygodniowo spotykają się łącznie przez kilka (naście) godzin.
Spotykają się jak mają dobry humor, mają czas i ochotę się spotkać.
Facet wie że musi się starać aby była nagroda czyli Sex

Czyli typowa NORMALNA relacja FWB.

Nie wiem czemu tutaj wiele ludzi taktuje to jako związek. Jak tak to coś sądzę że te osoby tkwią w takich samych albo podobnych relacjach dla swojej wygody albo poprawienia samopoczucia nazywając to związkiem

Jakoś ten sam facet z inną kobietą przed tą panią wspólnie mieszkał i widać traktował ją jak partnerkę.
A tutaj nie ma nawet takiej opcji. Nie ma rozmów o przyszłości. Pani zła że Pan nie mówi kocham.

A czemu miałby mówić ? To relacja opartach na korzyściach a nie miłości.

Wciskacie tu niepotrzeby kit

Ale ludzie mają różne potrzeby i z mojego doświadczenia wielu ludzi w pewnym wieku nie szuka już miłości ani związku a jedynie kogoś z kim CZASAMI można spędzić trochę czasu i pouprawiać sex.

I Pan zainteresowaną taką relację kobietę znalazł. Myślę że jakby miała świadomość w czym jest to by nie zadawała głupich pytań i nie dziwiła się że nie mówi kocham i o uczuciach.
Bo po cholerę po co miałby ???

Narracja się zmieniła w błyskawicznym tempie. Mniejsza już o to, co ją wywołało, ale bawi po prostu to nagłe "olśnienie", po którym nagle ktoś dostrzega problem, jaki jeszcze nie istniał kilka dni wcześniej. Owe "złote rady" w tym przypadku mogły się okazać tym, co "utwierdziło" Autorkę w przekonaniu, że ta jedna czy dwie rysy na szkle całości jej "ideału" zaczynają jej za bardzo przeszkadzać a sam facet staje się(lub stanie) w jej oczach kimś niewartym dalszego zachodu.
Bawi również to, jak tutaj niektórzy na siłę próbują przeforsować swoje racje o "jedynej słusznej i akceptowalnej" wizji związku, gdzie jeśli tylko brakuje pewnego elementu, to już owa relacja związkiem przestaje być.

Całość nie zmienia faktu, że gdyby ów facet rzeczywiście miał problem tylko i wyłącznie z wyrażaniem swoich uczuć czy rozmową o nich(będąc za to takim cudownym, jakim go Autorka przedstawiła na samym początku), to serio - szukanie dziury w całym jeszcze nigdy wcześniej nie było tak adekwatnym wyjaśnieniem całości problemu.

Bert44 wyżej idealnie podsumował(warte umieszczenia gdzieś stopce albo jako motto życiowe) - NIE MOŻNA MIEĆ WSZYSTKIEGO( o czym sobie zamarzymy).

Sprawa rozwojowa

Ja nie jestem za radykalizmem takim jak ultimatum, bo właściwie granicę to powinniśmy stawiać sobie, a nie wymuszać na kimś cokolwiek.
Należy rozmawiać, przekonywać argumentami, jeśli się nie da, to odpuścić i się z tym pogodzić, można wrócić po jakimś czasie, jeśli też nic z tego nie wyjdzie, to podjąć odpowiednią decyzję dobrą dla siebie, jeśli sprawa jest bardzo dla nas istotna - akurat nie miałam na myśli tylko autorki, bo tu już nie ma o czym rozmawiać, skoro ich oczekiwania wiadomo, że się rozjeżdżają.

Autorka zaczęła od braku wypowiadania słowa kocham, co wydawało się nieistotne, a okazało się, że pod spodem było wiele spraw bardziej istotnych, które jej nie odpowiadają.

Ja rozumiem autorkę, jej partnera też, mają inne priorytety, jemu odpowiada bardziej związek F W B, ona chce mieć kochającego  faceta na codzień, tylko chcieć, a móc to nie to samo. Czy da się wypośrodkować? Musiało by jemu bardzo zależeć na tej relacji. A ten foch świadczy o czymś wręcz przeciwnym.

Jaki kit wciskamy, przepraszam? Autorka przedstawiła faceta prawie jako ideał, pisząc, że na każdym kroku CZUJE, jak o nią dba, jak jest zaangażowany, że kocha go i jest jej z nim BARDZO dobrze. więc mieliśmy podważać to, co pisze, wiedząc lepiej, co czuje będąc z nim? Bo nie rozumiem? Odpowiadało jej to przez 2 lata bardzo, nawet, gdy wątek zakładała, dopiero nagle teraz "spadają jej różowe okulary".

Poza tym, mieszkanie razem nie znaczy z automatu, że ktoś będzie się o Ciebie troszczył i poświecal Ci należyta uwagę. Gdyby tak było, ludzie by się nie rozwodzili, więc już nie umniejszaj tak "związkom"  gdzie ludzie nie mieszkają razem. Mogą czuć się lepiej ze sobą i szczęsliwsi niż Ty w związku bez cudzyslowiu;)
Autorka zresztą napisala, że nie jest gotowa na wspolne zamieszkanie jeszcze i że teraz jest jest dobrze tak, jak jest w temacie. Jeśli ktoś tak pisze, to chyba wie lepiej niż my?
Problemem jej bylo tylko to, że facet nie mowi kocham, ale jak zauważyła przytomnie, jej ex mowil jej często co nie przeszkadzalo mu znęcać się nad nią. No, ale mówił!:))
Reasumując, wczesniej wystawila gościowi laurkę, więc trudno było kwestionowac jej odczucia. Dopiero teraz, co kolejny post to coś nowego:)

Nazwijmy rzecz po imieniu, Ty byś chciała mieć niewolnika a nie faceta;)

Osobiście mam alergię na słowa "warunek", "ultimatum" czy każde, które można właśnie określać owe radykalne działania, gdyż do takich sytuacji nie powinno w ogóle dochodzić. To nie ma być musztra wojskowa ani twarde warunki przy politycznych stołach negocjacyjnych w stylu obecnego prezydenta USA..
Gdyby sytuacja od początku została przedstawiona w sposób, w jaki widzimy ją teraz, myślę, że opinie byłyby nieco odmienne. Autorka coś zbyt szybko zmieniła retorykę odnośnie swojego partnera, gdzie po upływie kilku dni(!) zaczęło jej przeszkadzać znacznie więcej niż to "uczuciowe zamknięcie". Najpierw jej niby wszystko w facecie pasuje, potem za pstryknięciem palca(tudzież "radami" użytkowników) wszystko zaczyna przybierać zupełnie inny obrót.

Zadziwia mnie po raz kolejny zaś kompletne lekceważenie czy niedocenianie znaczenia czynów w relacji dwojga ludzi. Ileż to razy spotykamy się z historiami, gdzie za słowami, wypowiadanymi wszem i wobec, nie idą ŻADNE działania. Tymczasem pojawia się tutaj narracja, zgodnie z którą brak słów zapewniających o uczuciu, ma świadczyć... o braku tych uczuć wobec partnera. Zupełnie tak, jakby nie dało się kochać, wyrażając to właśnie czynami, aktywnym działaniem wobec ukochanej osoby. Czy miłość nie przybiera właśnie takiej postaci, jak konkretne DZIAŁANIA dla dobra bliskiej naszemu sercu osoby? Inaczej mówiąc: czy miłość i uczucie nie powinny się PRZEJAWIAĆ głównie w czynach?
Mówić można wiele, ale człowieka poznaje się po czynach, nie zaś po słowach. Zatem na czynach powinno się wszystko opierać, zaś słowa to raczej dodatek a nie baza. Chciałoby się aż przywołać klasyka: " Miłość to nie pluszowy miś(...), ale miłość to - kiedy jedno spada w dół drugie ciągnie je ku górze"
Dochodzimy do swoistego paradoksu, gdzie przy wielu słowach a minimalnym wkładzie przetrwa się ze sobą dłużej niż w sytuacji odwrotnej.

Gdyby spotkały się dwie osoby, patrzące na swoją relację w sposób opisany przez Autorkę na początku, kiedy OBU by to całkowicie odpowiadało( i oboje by to związkiem nazywali) to dalej byś Kaszpir twierdził, że nie tworzą związku? Przekonywałbyś ich( i wszystkich naokoło), że powinni coś zmienić między sobą, aby w końcu zaczęło to być związkiem?
Pomijasz większość pozytywów, jakie Autorka wymieniła, skupiasz się tylko na tym nieszczęsnym mieszkaniu razem i częstotliwości spotykania się. Niewykluczone, że sporo ludzi, szczególnie na początku, czuje się dużo lepiej ze sobą, kiedy mieszkają osobno a widują się niekoniecznie codziennie, tylko np. co drugi dzień a może i rzadziej. Kurde, strasznie sztywno to sobie wszystko układasz. Sztywno i schematycznie, gdzie nie ma miejsca na swoją własną, indywidualną przestrzeń. Zamieszkać razem? Ok, ale czy są jakieś określone, sztywne ramy czasowe, w których ludzie powinni zamieszkać pod jednym dachem? Tak, jak z zaręczynami czy małżeństwem: niektórzy są gotowi się pobrać po pół roku znajomości(jeśli twierdzą, że są tego pewni), choć spora część osób uznałaby to za szaleństwo..

Ja tam strajkuje

Nie wytrzymasz długo

Jak to już wielokrotnie było wspominane: każdy swoją własną wizję związku ma
Jednemu może nie odpowiadać osobne mieszkanie, inny się będzie rzucał, jeśli się nie będzie widywał co najmniej 4 czy 5 razy w tygodniu - opcji jest wiele. Nie do końca jestem przekonany czy osoby mające owe specyficzne wymagania, zdają sobie sprawę, że eliminuje to całkowicie szansę na zapoznanie się z niektórymi osobami. Wyklucza istnienie u partnera niektórych profesji, trybu pracy, zajęć a przede wszystkim czasu, jaki sporo ludzi chce też poświęcić dla SAMEGO SIEBIE, dalej pozostając w związku

Często i nie będąc żoną marynarza można mieć zastępstwo   Także rożnie z tym bywa. Niejedna żona marynarza może być wierniejsza niż żona elektryka;) tak samo marynarz może być porządniejszy niż hydraulik. Kwestia zasad i odpowiedzialności. Jak masz i jesteś to odległość nie ma znaczenia. Oczywiście jest trudniej, ale dla chcącego...

PS To Ty dlatego chcesz tak spędzać z ukochaną każdą wolną chwilę, aby trzymać rękę na pulsie i zminimalizować ryzyko...?

Ultimatum jest jak atomówka.
Ale ja bym nie powiedziała, że "jemu odpowiada FWB", bardziej z opisu całości dostrzegam, że w opisanych realiach jest to dla tej relacji wersja optymalna na teraz i tyle.   Paradoksalnie może ale IMHO myślący poważnie i serio o relacji mężczyzna (nie zadurzony chłopyś , co to "kochamy się zatem na pewno wszystko się ułoży czyli miłość wszystko zwycięży")) nie naciskał by na wspólne zamieszkanie teraz. Bo ma "na stanie" 16-letniego syna, może jest zwyczajnie człowiekiem dojrzałym i odpowiedzialnym?  Być może, partner Autorki  używa mózgu do myślenia czyli zdaje sobie sprawę, że to jeszcze nie ten czas na pełny związek ze wspólnym zamieszkaniem.  Być może z przyczyn po jego stronie, ale syna nie zlikwiduje przecież z tej miłości do Autorki.  Kocha ją i jednocześnie myśli? No tacy też się zdarzają. Rzadko.

Z przykrością czytam , że już tego partnera autorki niektórzy oceniają, że kombinuje jak by sobie wygodę zapewnić. Że ach, ona biedna czeka, aż on będzie miał czas itpd.

Kurczę, facet ma obowiązki. Z których się wywiązuje. Pracuje zapewne. Dom prowadzi. Dziecko wychowuje samotnie i z tego , co wiadomo, robi to dobrze - starszy syn dowodem.  Szacun dla samotnego ojca. I udaje mu się mimo tych obowiązków dać Autorce bardzo wiele zainteresowania, troski i innych takich. Więcej niż niejednemu takich obowiązków nie mającemu się chce. Nawet wspólne wakacje (udane) wykonał, zapewnił, zorganizował, postarał się znaczy. sam z siebie. Dwukrotnie na dodatek. W realiach to przepraszam, co on by miał jeszcze zrobić? No oczywiście, nauczyć się pięknie mówić o miłości. Bo bez tego mówienia dorosła kobieta ma prawo czuć się w relacji źle. No ma prawo. Jak się ktoś chce źle w relacji poczuć to powód znajdzie, w razie czego "życzliwi" pomogą. Rzadko mnie coś wkurza, ale ta manipulacja, to kłamstwo , że "mam inne zajęcia" wkurzyło mnie. Powiedz, Autorko, chciałabyś, żeby partner tak z tobą pogrywał? To było zagranie z Twojej strony godne, uczciwe, dojrzale? Tak robi ktoś, kto kocha? To nie jest pytanie retoryczne.

A Autorka jak się wkręci w narrację "mam prawo" w niezdrowej wersji to sama zostanie i tyle. Z poczuciem, że jak to świetnie zadbała o siebie i cudownie być coraz starszą singielką. Albo z poczuciem, że dała się podpuścić i sama sobie kuku zrobiła.

Oczywiście, że Autorka wnosi w obecną relację obciążenia po byłym. Plus ileś rzeczy z przeszłości.

Jeśli poprzednia partnerka mieszkała u niego i związek nie wypalił  to zaiste tym bardziej się mądry, dorosły i sensowny facet sto razy zastanowi, nim 16-latkowi dokooptuje do lokalu kompletnie obcą kobietę. Dla dobra wszystkich zainteresowanych. Pomysł z tych raczej radykalnie ryzykownych, a musu nie ma.