Mężczyzna z dzieckiem i ja

A moi sąsiedzi to stosują i to jest dla nich zabójcze. Nie mogą sobie ułożyć życia normalnie, bo kto trzeci wejdzie w taki układ?

No... Ja wam powiem, że gdyby mi rodzice po rozwodzie próbowali zafundować opiekę naprzemienną, to bym się nie zgodziła. No ale ja już miałam więcej niż 5 lat i nikt by mnie na siłę z kąta w kąt nie przestawiał. Jasne, niby dla dobra dziecka, ale dla mnie akurat największym dobrem było to, że nie było ustalonych kontaktów, a decyzja należała do mnie. W tym sensie, że spotykałam się z ojcem, kiedy chciałam, kiedy nam obojgu to pasowało, mogłam zostać na noc, mogłam z nim wyjechać, mogłam wszystko w zasadzie tak samo jak wcześniej, poza tym, że z nami nie mieszkał. I z perspektywy czasu myślę, że w dużej mierze dzięki temu nie odczułam w ogóle rozwodu rodziców - bo nie było wokół mnie żadnych okołorozwodowych spraw.

Czyli wygodna relacja, bez większych zobowiązań. Z dziećmi, dopóki nie wyjdą z gniazda i się usamodzielnią, to może mieć sens. Ja ewentualnie planuję taki model na starość, gdyby coś poszło nie tak i gdybym musiała wrócić do randkowania. Wtedy nowy Edek na pewno musi mieć wolną chatę, baaa, nawet wnuków nie będę chciała poznawać i każę mu ściągać ze ściany wszystkie zdjęcia z ex-małżonką na czas mojego pobytu. Liczy się tylko tu i teraz .

Ja tam żadną macoszką nie jestem, raczej drugą żoną taty . Dzieciaki mają już swoją mamę i tatę, razem ogarniają sprawy bytowo-opiekuńczo-wychowawcze, jednakże wszyscy jesteśmy ze sobą połączeni i zależymy od siebie, więc się konsultujemy co i jak . Nie mamy jeszcze wspólnego dziecka z mężem.

Elu, ty patrzysz na to zdecydowanie z punktu wygodnictwa kobiety. I portal Gazeta.pl nie jest dla mnie żadnym autorytetem w tej sprawie (mimo że w wersjach od papierowej do elektronicznej czytam ten dziennik od 30 lat), bo kierunek w jakim idzie jest zatrważający (od śmieszno-chorego przeginania z feminatywami po naginanie prawdy przez prezentowanie często marginalnych przypadków korzystnych ze skrajnie feministycznego punktu widzenia przy całkowitym pomijaniu niewygodnych dla feministek tematów jak przemoc fizyczna i werbalna ze strony kobiet, kwestie dyskryminacji facetów przez wydziały rodzinne sądów i tym podobne kwestie; wisienką na torcie są "występy" takich indywiduów jak Wiktoria Beczek, której ostatni popis "literacki" został zdjęty ze strony głównej przez zwierzchników po circa 2 godzinach, tak przegięła.

Mój rozwód miał miejsce gdy gdy córka była już po I klasie liceum i jakkolwiek przez mój tryb pracy niestety nie mam możliwości sprawować opieki naprzemiennej, to widzę do jakiego ochłapu został sprowadzony po rozwodzie mój kontakt z nią (aż miłym zaskoczeniem jest to jaką silną więź mamy mimo tak symbolicznego kontaktu bezpośredniego (po jakieś 3-4 godziny w sb i ndz wokół obiadu - gdy raz w czasie wypada mi praca w weekend, to i tego nie ma), czasem nocleg u mnie (najczęściej z pt na sb, w ten weekend tak spędziliśmy pełną dobę). Ty patrzysz z punktu widzenia kobiety(alimenty, możliwość ustawienia dziecka po swojemu przy jednoczesnym zredukowaniu wpływu byłego i jego więzi z dzieckiem), faceci widzą drugą stronę medalu i nie jest ona wcale mniej ważna. Więź dziecka z matką nie jest ważniejsza od więzi dziecka z ojcem.

jeden Norweg czy dwóch, nie przesądza o tym, czy rozwiązanie jest lepsze , czy gorsze.

Zasada jest taka, żeby to dzieciom było lepiej, a rodzicom gorzej,
nigdy odwrotnie.

Jeden dom, miejsce dla dzieci, a rodzice mogą biegać z walizkami,
skoro nie dali rady wspólnie odchować.

Znam wiele takich rozwiązać, bo mieszkam w Danii, ale trudno to przenieść na realia polskie,
tutaj, każdy kto ma tylko pracę, może mieć dom, albo mieszkanie,
a zatem wiele rodzin po rozwodzie ma 2 domy,
natychmiast rozwiedzeni mają nowych partnerów, i z nimi pomieszkiwać,
ale naprzemiennie wracają do domu "rodzinnego" i dzieci..
Dla nich to tak, jakby co tydzień, raz jedno z rodziców, raz drugie, wyjeżdżało na delegację.
zawsze są u siebie i zawsze z jednym rodzice,

ale równie chętnie przemieszczają się od jednego, do drugiego..

po prostu, to są inne dzieci,
dlatego, przykład, czy my sami byśmy tak chcieli? jest oderwany od realiów,
my byliśmy inaczej wychowani,
a tym samym, jesteśmy innym pokoleniem,
ja na co dzień obserwuję radosne dzieci, cieszące się, że jadą do SWOJEGO drugiego domu,

zaznaczam, że to jest inny świat,
nie da się tego tak wybiórczo przeszczepić,
to lata praktyk wypracowanych przez pokolenia..

50% rozwodników i jeden z najszczęśliwszych krajów na świecie,
w tym dzieci.

Logika, ciebie przez to mieszkanie w Danii (po co najmniej kilku wątkach widzę) nieco odkleiło od naszych realiów.
Zresztą nawet to co piszesz w tym poście już też daje do myślenia. 50% rozwodników, no jest się czym chwalić... tym że to aż tak nieodpowiedzialny naród, tak bezmyślnie idący do ołtarza? Chociaż może i w tym sęk, ludzie nieodpowiedzialni mniej się przejmują problemami codziennego życia i zobowiązaniami, tym za co się utrzymają; dla nich zawsze "jakoś to będzie"...

Myślę Elu, ze nie doceniasz możliwości adaptacyjnych dzieci.
Nie znalazłem żadnych badan (badan, a nie opinii jakiś psychologów)mówiących o tym, ze taka opieka wpływa negatywnie na dzieci.
Po prostu rozumieją że maja dwa domy.
Tak jak kiedyś rozmawialiśmy, opieka naprzemienna powinna być obligatoryjna,o ile jeden z rodziców nie przejawia zachowań agresywnych, lub nie jest uzależniony.
Wielu, naprawdę wielu mężczyzn nadal tkwi i jest niszczonych w toksycznych małżeństwach, bo wiedza,ze w matriarchalnej Polsce, w tych sfeminizowanych sądach rodzinnych, to matka dostanie opiekę, bo tak, bo ma macice.
I praktycznie bezkarnie będzie mogła mu kontakty z dzieckiem uniemożliwiać.
Gdyby wprowadzono obligatoryjną opiekę naprzemienną,to zobaczyłabyś kolejki facetów przed sądami z papierami rozwodowymi.

Dokładnie tak.
Wczoraj z ciekawości spojrzałam, co mówią o tym badania i trafiłam na fajne podsumowanie badań badaczy zajmujących się tym tematem latami, z których wynikało, że dla dzieci opieka naprzemienna to lepsza opcja niż mieszkanie z jednym rodzicem i tylko sporadyczne „pomieszkiwanie” u drugiego. Oczywiście były tam pewne kryteria, na które zwracano uwagę, jak np. Więź z rodzicami, zwracanie się do nich z problemami.
Poszukam, może trafię na to ponownie, to wstawię link.

To chyba to było: https://repozytorium.uni.wroc.pl/Conten … dobrze.pdf

Zgadzam się, znam kilka przypadków ojcowskiej walki o naprzemienną, byle tylko nie dawać ex żonie alimentów na dziecko ("na pazury"). Jeden przypadek jest ekstremalny, mam go w bliskim otoczeniu - ojciec przedstawił w sądzie propozycję podziału dzieci, on bierze nastolatka, 5-latek zostaje przy matce, zero alimentów. Kij z tym, że dzieci nie będą się wychowywać razem, on sobie z małym nie poradzi, a nastolatek ogarnia się sam i nawet na siebie zarabia (śpiewa w profesjonalnym chórze, jest super zdolny). I wyobraźcie sobie, że mu się udało. Mianowicie sąd dał im co prawda naprzemienną 2 tyg/2 tyg dla obu synów, ale de facto ojciec zabrał nastolatka, namówił go na zostanie na stałe, a małego nie chce brać nawet na weekendy. To biedne dziecko nie ma u ojca nawet swojego łózka w wypasionym pokoju starszego brata, awaryjnie jest jakiś materac rozkładany na ziemi. Tatuś sobie na luzie pracuje i randkuje, nie płaci nic, a nastolatek sam zarabia na swoje potrzeby. Nie genialne?
Dla równowagi znam też przypadek naprzemiennej, w której ojciec mimo wszystko buli alimenty i to grube. To ten, z którym się spotykałam. Płacił, bo lepiej od ex żony zarabiał, a ona tylko w zamian za ali zgodziła się na naprzemienną. Więc ma 2 tygodnie luzu co miesiąc od maluchów i jeszcze kasę. Tez genialne

Ela, masz prawo jak każdy do własnego zdania. Tylko w tym przypadku (moim zdaniem) bardzo generalizujesz.
Ja konsultowałem się z dwoma psychologami - młodą (35-40l) babką i gościem bliżej emerytury. I ich zdanie było zbieżne:
- dla dzieci rozwód to ogólnie gówniana sytuacja i można starać się ten stan możliwie ogarnąć
- gniazdowanie to mimo wszystko nowość, zobaczy się za 20-30 lat jak statystycznie sobie dzieci z tym radzą. Ja brałem takie rozwiązanie pod uwagę, bż nie.
- dziecko powinno mieć równowagę w kontakcie z rodzicami (i tu była cała dyskusja do czego taki brak równowagi prowadzi, jeśli dzieci są przed rozwodem mocno związani z obojgiem rodziców).
- sytuacja może ulec zmianie z wiekiem dzieci i relacją między rodzicami - trzeba obserwować, myśleć i też się adaptować.
- dla dzieci stałość polega na tym, że wiedzą o tym, że oboje rodziców je kocha, że zawsze mogą zadzwonić, spotkać się, odwiedzić. Na chwilę obecną to trudno dzieciakom znieść, że po wybudowaniu domu trzeba będzie oddać właścicielom wynajmowane mieszkanie, bo chciałyby mieszkać trochę tu, trochę u mamy, trochę w domu i w ogóle:P Urok kilkulatków.

A w odniesieniu do Twoich twierdzeń:
- obecnie to ja domu nie mam, bo w ramach podziału majątku mieszkanie zostało u bż. Wybuduję się, to będę miał:) Biorąc pod uwagę mój obecny styl życia w mieszkaniu jestem prawie tylko wtedy, gdy mam dzieci. Poza tym - może raz na parę dni.
- znam pary, gdzie ojciec wolał mieć "czystszą" kartę i ma dzieci co drugi weekend - więź jest słabsza, ale nie oceniam. Mi taki układ nie odpowiada.
- bezstresowe wychowanie od początku było chorym pomysłem, co przyznał później jego autor. A uczenie dzieci, że czyny mają konsekwencje działa raczej, gdy są u mnie....
- pamiętaj, że ja też mógłbym wziąć dzieci do siebie na stałe - czemu miałby to być zły pomysł?
- bardzo możliwe, że jak dzieci będą starsze, to opieka naprzemienna zacznie ich uwierać. To rolą rodzica jest takie rzeczy zauważyć, omówić z dzieckiem i wziąć jego zdanie pod uwagę. Z wiekiem dzieci prowadzą jednak bardziej "samodzielne" życie i rodzic nie będzie już w jego centrum, a wtedy zmiana form opieki może okazać się konieczna.
- z bż emocje opadły, nie kłócimy się, dzieciaki jak chcą to zostają czasem dłużej u mnie, czasem dłużej u niej lub w trakcie danego tygodnia przenoszą się na dzień lub dwa. I dla mnie dużo istotniejszą częścią zapewniania dzieciom komfortu psychicznego jest fakt dogadywania się rodziców dla dobra dzieci niż tego, czy jest to opieka naprzemienna, gniazdowanie, czy przebywanie u jednego rodzica.

Moje córki mają po 16lat. Obok mieszkania byłej mają szkoły do których chodza pieszo.
Maja też tam koleżanki.

To jest czas że mają już swój świat i swoje prawie życie. Obecnie rodzice nie są już tak ważni jak jeszcze kilka lat temu ...

“Należnych świadczeń nie otrzymuje nawet milion dzieci. Zdecydowana większość dłużników (95 proc.) to mężczyźni – w bazie ERIF BIG jest ich blisko 300 tys. Średnia wartość długu alimentacyjnego mężczyzny to jest prawie 30 tys.” https://www.dziennikprawny.pl/pl/a/to-j … ia-500plus

“Według danych ze Spisu Powszechnego przeprowadzonego w 2021 r. w Polsce mieszkało blisko 7 milionów dzieci w wieku 0–17 lat (Główny Urząd Statystyczny [GUS], 2022). “

Sądząc po tym jakie potrafią robić uniki byle tylko nie płacić to wielu na takie coś przystanie. Przecież wersja minimum to tylko dać żreć.

“Jak wynika z danych przedstawionych przez Ministerstwo Sprawiedliwości, w 2019 roku średnia wysokość alimentów wyniosła: 674,5 zł (kwota zasądzona poza rozwodami) oraz 966,9 zł (kwota zasądzona przy rozwodzie).”

Czyli biedne żuczki średnio nie są w stanie płacić 1k. To ciekawe jaki był ich wkład w dziecko wcześniej...

Podchodząc do tematu bardzo poważnie, przyjrzyjmy się najpierw pewnej bardzo ważnej rzeczy.
W pierwszej kolejności to: nie każdy chce wchodzić w związki, które wnoszą coś, co widzimy jak okowy. Czyli: po rozwodzie, czy z dzieckiem, a w najgorszym wypadku i z dzieckiem i wciąż w związku bądź separacji.
Jest to oczywiście normalne w większości przypadków gdzie ludzie po prostu chcą założyć rodzinę a nie być puzzlem, który wstawia się w brakujące miejsce i stara się dopasować.

Masz wątpliwości, co oczywiste, szczególnie w dzisiejszym świecie który tyle mówi o mniejszej wartości mężczyzn, bo tak, o, patrz na mój slogan proporcowy, on tak mówi!

Czy podołasz? Oczywiście, że tak. Inna nazwa dla ludzkości to adaptacja, szczególnie kiedy coś jest tego warte.

Twoje wątpliwości? Wypływają właśnie z tego, że dookoła krzyczą, co kobiecie się należy, tylko dlatego bo jest kobietą. Koleżanki Ci powiedziały, że nie jest tego warty bo ma dziecko? Chrzanić koleżanki. To, co mówią ewidentnie źle na Ciebie wpływa, jak również na Twoje szczęście.

Czujesz, że jesteś na drugim planie?
Ktoś już tu nakreślił teorię dwóch torów, kiedy chodzi o stosunki rodzinne, ale jest to trochę bardziej skomplikowane.
Faceci wiedzą, że ich wartość spada kiedy są samotnymi ojcami. Zastanów się przez chwilę, czy to właśnie Ty nie spowodowałaś, że on poczuł się drugoplanowo ze względu na jego dziecko. Rozumiał to i się nie narzucał a ponad to potrzebował czasu na pracę i wychowywanie/zajmowanie się nim.

Już abstrachując oczywiście, bo to może być tylko i wyłącznie zakładanie, ale czy dałaś sobie chociaż przez chwilę czas na prawdziwe zastanowienie się nad całą sytuacją?
Czy bezemocjonalnie podeszłaś do tematu?
Jest facet, którego kochasz.
Tym, co Cię od niego odrzuca to fakt, że posiada dziecko i wiążące się z tym odpowiedzialności.
Boisz się odpowiedzialności bo oznaczają narzucanie pewnych zachowań wynikających z dorosłego życia.
Boisz się zrobić ten ostatni krok ku dorosłości, bo wiesz, że zabierze Ci to Twoje dotychczasowe wolności.
Innymi słowy: boisz się stać dorosła, w pełnym tego słowa znaczeniu.

A gdybyś tak poznała to dziecko?
Miłość rodzicielska może Cię uderzyć tak niespodziewanie, że jeszcze będziesz się smiać ze swoich głupiutkich lęków i zastanawiać się, czemu nie zrobiłaś tego wcześniej.

Z drugiej strony, być może powinnaś chociaż pójść o krok dalej i kontynuuować związek na jasnych zasadach, typu:
"Nie wiem, czy jestem gotowa, ale chcę spróbować i przekonać się, czy jestem warta aby być matką twojego dziecka."
Warta, bo mało jest i kobiet i mężczyzn którzy są w stanie traktować nie swoje dzieci z szacunkiem na jaki zasługują i być dla nich wartościowym rodzicem.

Te Twoje pisemka i magazyny? Wyrzuć przez okno.
Z dzieckiem budujesz zaufanie oparte na obopulnym zrozumieniu granic i wartości waszej znajomości.
Będzie Cię nienawidzić tylko wtedy jeśli dasz mu na to powód, a pokocha jeśli dasz mu na to czas i chęci
A swoją drogą "matkowanie" służy nastolatkom, nie pięciolatkom.

A o tym, że musisz te naiwne myślenie, że świat obraca się wokół Ciebie, czy kobiet ogólnie rzecz mówiąc, zabić już chyba wspominać nie muszę.
Jeśli okaże się chujem, to go rzuć, a jeśli będzie Cię szanował i kochał, co innego pozostaje jak nie odwzajemnić tego tym samym?
Jeśli jesteś jedną z tych kobiet, które za nic mają facetów i oceniają ich po ich wyglądzie i ilości zer na wypłacie, daj facetowi święty spokój. Nie zasługujesz na takiego, który jest odpowiedzialny.

Wiązanie się z samotnym ojcem to nie jest żaden wyznacznik dorosłości ani dojrzałości. Byłoby głupotą w wieku 30 lat inwestować czas w relację z opisanym człowiekiem. Jeśli autorka chce mieć rodzinę, to powinna znaleźć kogoś z czystą kartą, bo dla dziecka tego gościa i tak nie będzie matką.

Mój sprawuje opiekę naprzemienną. W zasadzie od pół roku, wcześniej była to opcja weekendowa.
Mimo, że kontakt z dziećmi mam świetny (nie raz usłyszałam od nich, że mnie kochają), to jednak reorganizacja życia była dla mnie potężnym wyzwaniem.
Nie mam własnych dzieci, więc uczę się od nich.
Tak, na początku dominuje uczucie "pokrzywdzenia" i  bycia lekko z tyłu. Tu jednak refleksem i przytomnością umysłu wykazał się mój mąż, któremu zwinnie udaje się pogodzić potrzeby nas wszystkich. Np dzieci chciały iść na basen, ja wolałam kino (nie lubię chodzić na basen z miesiączką), poszliśmy do kina. Bez żalu, pretensji. Uczą się, że wszyscy jesteśmy dla siebie ważni. Owszem, muszę czasem rezygnować choćby z wyjazdu we dwójkę, jak wypada nasza opieka, ale sądzę, że jest to przyzwoita cena za całkiem fajny dom, który w tej całej głupiej sytuacji udaje nam się stworzyć. Dużo pracy kosztowało mnie zdjęcie dzieci z poziomu rywali, a przeniesienie do członków mojej rodziny, ale dzięki temu nie czuję się odstawiona na bok.
Matka dzieci przestała ze mną rywalizować, przestała przeszkadzać. Dzieci kontaktują się ze mną nawet, gdy są u mamy.
Nie jest to prosty układ, ale kocham tego mojego męża i tyle..

I to jest całe clue zdrowo budowanych relacji patchworkowych . To na dzieciatym parterze spoczywa odpowiedzialność za umiejętne zbalansowanie potrzeb wszystkich członków tej układanki. A później wszystko się układa, bo nikt nie czuje się gorszy czy pomijany i każdy garnie się do takich poszerzonych relacji i ich utrzymywania, bo jest fajnie. U mnie też tak to działa, jest pełna i fajna chata. Gdyby mi mój obecny mąż, już na etapie randkowania, wyskoczył z tekstami, że dzieci są dla niego caaaaaaaaaaaaałym światem, najważniejsze, numerem jeden, albo byłby niezadowolony, że ja czegoś nie akceptuję, lub non stop byłby jakieś zmiany w ustalonych wcześniej między nami terminach, to od razu byśmy się rozstali. Dodam też, że jak się ma mądrego partnera, to i też pewność, że ex-partnerki będą na poziomie, bo w końcu nie przypadkowo je wybierał .

Jak najbardziej. To samo napisałem na samym początku; nie wszyscy chcą wchodzić w takie związki i jest to zrozumiałe. Rozwijałem bardziej problem dlaczego autorka autentycznie się boi, zamiast podejść do sprawy racjonalnie, jak osoba dorosła.

Plusy i minusy związku, w bardzo prosty sposób określić przed samym sobą, czy chce się brnąć w taki związek pomimo tylu lęków.

No, na całe szczęście nic takiego nie napisałem ;) ani nie zakładałem.

Jeśli autorka będzie dalej podchodzić do tematyki związków w sposób jaki to opisała, każdy jeden będzie z góry skazany na porażkę.
Może oczywiście robić co chce, ale w końcu wpadnie na takiego, co chce założyć rodzinę, a ona, jeśli nie wydorośleje, dalej będzie przerażona faktem, że "będzie na drugim planie."

Autorka nie wie, co robić, bo została zachwiana wizja jej idealnego związku; poznała faceta, którego kocha, ale ma dziecko.
Osoby, które wiedzą czego chcą, od razu podejmą decyzję. W tym przypadku powinno być: "nie, nie zrobię tego."
Mamy jednak niezdecydowaną kobietę, która chciałaby spróbować, ale nie jest przekonana czy coś takiego może w ogóle wypalić.

Statystycznie rzecz ujmując, w większości przypadkach nie wypala. Dlaczego?
Właśnie przez to, że jedna ze stron jest na tyle egocentryczna, że wymaga więcej niż samo dziecko, a w przypadku w którym nie ma dziecka, staje się tyranem.
Być może to rzeczywiście ten facet odsunął ją drugi bok, bo uznał, że taka jest?
A może to on nie chce się wiązać z racji tego ile mu to narobiło kłopotów? Może to on jest tym, który sprawia, że ona ma tyle wątpliwości?

Chyba się tego nie dowiemy, dlatego właśnie ta propozycja do autorki aby podeszła do sprawy bez emocji i racjonalnie.
Wymień wszystkie plusy i minusy, zastanów się, co jest dla Ciebie ważne, poznaj gościa jeszcze lepiej niż weekendowe rozmowy.. oceń, czy jest to miłość warta poświęcenia, czy nie.

Chciałabym przeprosić autorkę independent_01,
odniosłam się do ostatniego wpisu, nie czytając Twojego posta, tematu wątku,
- cała dyskusja zeszła na inny temat, czyli jak na tradycyjnej polskiej STYPIE,
wszyscy świetnie się bawią i zapomnieli już kto umarł!

Wracając do Twojego dylematu,
nie należy się nigdy bać czegoś, czego nie znamy.
Nie istnieje coś takiego jak: jakieś dziecko, czy jakiś ojciec z dzieckiem.

To jest zawsze jakieś ono z imieniem, i on taki, a nie inny,
dlatego należy spróbować, skoro zaangażowałaś się emocjonalnie.
Wszystko co się teraz dzieje, to nieodzywanie się jego przez kilka dni, wynika z faktu, że
oboje nie wiecie na czym stoicie,
gdy się określisz, że wchodzisz w to, bierzesz jego z całym dobrodziejstwem,
jego zachowanie powinno się zmienić.

To jak odnajdzie się osoba dobijająca do relacji ojciec-dziecko, zależy tylko i wyłącznie od ojca tego dziecka. ponieważ tylko on sam wie, czy:
1.dziecko jest całym jego życiem i potrzebuje kobiety tylko na dostawkę, czy
2.kobieta stanie się jego życiem i wspólnie spędzą je z jego dzieckiem,

A zatem spróbuj, a dowiesz się, gdzie jest Twoje miejsce wg niego,
potem dopiero możesz powiedzieć, że to nie dla Ciebie,
przykłady innych niech Cię nie odstraszą, ponieważ to byli inni faceci i inne relacje.
U Was może być inaczej.
Bez poznania dziecka, nie masz nad czym się zastanawiać, bo i nad czym?

Ktoś napisał, że własne dziecko będzie zawsze ważniejsze,
gdy tak jest, nie należy wiązać się z nikim innym..
Każdy chce i szuka związku, a nie bycia satelitą wokół związku rodzic-dziecko!

Naprzemienna opieka nie jest głupotą, głupsi są zazwyczaj rodzice, którzy nie rozumieją, że dziecko potrzebuje obojga rodziców, a jak to oboje zorganizują, to już zależy od indywidualnych ustaleń, każde dobre, gdy dobre dla dzieci..

Nowe_otwarcie:
pewnie mnie odkleiło.. mam nadzieję, że od polskiej mentalności również
Ja się wcale nie chwalę rozwodami, tylko informuję, a po za tym,
nie dosłownie o same rozwody tu chodzi, ponieważ u Nas również konkubinaty są tak samo traktowane, na równych prawach i konsekwencjach, a zatem dosłownie chodzi o same rozstania związków wszelakich, w tym małżeństwa, których jest bardzo mało, coraz mniej..

gdyby autorka żyła w Danii, przez moment by się nie wahała, bo większość wolnych facetów ma już dzieci trzeba próbować, gdy kogoś znajdziemy i uważamy, że on jest dla nas, nie bać się..
zawsze się znajdzie jakieś, ale..

Widzisz, powszechnym problemem osób zbytnio zafascynowanych innym krajem jest to że zamiast dostrzegać zarówno zalety i jak i wady tego kraju (bo wiadomo że pewne rzeczy będą lepsze niż u nas, ale pewne gorsze, jak praktycznie wszędzie) jest przyjmowanie z automatu wszystkiego jako lepsze, a nawet nadmierna racjonalizacja tamtejszych "minusów".

Ty starasz się dostrzegać jedynie to że autorka w duńskich warunkach byłaby bardziej przyzwyczajona do samotnych facetów z dzieckiem. Ale odwracając to: może w kraju o poważniejszym podejściu do małżeństwa i do ratowania rodziny w kryzysie on a w ogóle by nie spotkała tego swojego faceta, bo miałby inną mentalność (może jego była też) i ktoś mógłby mu pomóc uratować rodzinę? Bo na razie u nas też jest coraz szerzej propagowane gówniarskie, iście godne liceum a nie dorosłego życia, podejście  w stylu "coś ci nie pasuje, to się rozejdźcie i szukaj lepszego".

Od pewnego czasu widzę że wylano dziecko z kąpielą i w ramach odwetu za wpieprzanie się czarnych sukienkowych we wszystko postanowiono przypuścić atak na ich "sojusznika" (lub projekt, sztandarowe hasło) czyli rodzinę jako taką, nie wnikając za bardzo w to że klechy sobie uzurpują dbanie o nią i na tej samej zasadzie narzucają jej kształt. Nie, poważne podejście do rodziny i dbania o nią to nie wymysł kościółkowych, a gówniarsko-niepoważne podejście do związków czy małżeństwa to nie oznaka nowoczesności czy otwartości światopoglądowej. To jedynie gówniarstwo i egoizm; nie dziwi więc wzmiankowane przez Elę 70% rozwodów w Rosji, w kraju gdzie jedność rodziny przez całe dekady była zwalczana i gdzie po upadku ZSRR zaczęła się bezwzględna pogoń za kasą; wystarczy popatrzeć na "nowych Ruskich", ale także na gorzej sytuowane warstwy społeczeństwa by zrozumieć czemu tak jest.

No to, to tylko kobieta mogłaby wymyślić:
jej się należy opieka, a jemu dobry kontakt !

I chętnie Elu poczekam z Tobą, może zaraz się dowiemy!

miłego dnia dla wszystkich

Ooo,widzę że kafeteryjna spierdolinka już wypiła poranną kawę i postanowiła nieco pohejtować 

O mojej więzi z dzieckiem nic nie wiesz,ale piszesz co ci do pustej głowy przychodzi. Uspokaja cię: jest znacznie silniejsza niż sądzisz, właśnie dlatego że zbudowałem ją właśnie przed rozwodem, bo wie że może na mnie liczyć gdy ma problem.

A moje zarobki nie są słabe,po prostu zaliczam się do klasy średniej.

Ty możesz sobie dodać nawet, że jesteś królem w polskiej klasie średniej i za partnerkę masz doktorantkę, a z dzieckiem masz super kontakt, tylko generalnie wolisz pisać na babskim forum kocopoły i tutaj spędzać czas. Wszyscy wiemy jak jest .

A co ma Ci powiedzieć? Wprost że jesteś tylko czasoumilaczem? Że wspólnej przyszłości w postaci ślubu i rodziny nie chce. Przecież wiadomo że wtedy uciekniesz a nie o to chodzi.

Czyli tak jak się bałaś jesteś na drugim miejscu. Partnerką drugiej kategorii.

On to (małżeństwo, potomstwo) już przeżył. Nie chce drugi raz. Jemu jest dobrze tak jak jest - luźno, bez większych zobowiązań. On ma czas. Tobie zegar tyka.

Masz wyjście. Znaleźć sobie kogoś z kim będziesz mogła realizować "karierę życiową". Zasługujesz związać się z kimś dla kogo będziesz na pierwszym miejscu. Dla kogo Was ślub będzie pierwszy i ważny. Aby razem urodzić i wychować pierwsze dziecko.

Nic dodać nic ująć.
Nie zależy mu i to widać.

To jest jakieś kuriozum, żeby to młoda panna, mogąca związać się z kimś bez zobowiązań i stworzyć z nim własną rodzinę, uganiała się za dzieciatym, olewającym ją facetem. To on powinien dziękować losowi, że ktoś go chce z tym bagażem, a nie żebyś ty się dopraszała i akceptowała deklaracje, że dziecko zawsze będzie najważniejsze. Będzie, wiadomo, ale do jasnej ciasnej nie mówi się tego osobie, na której nam zależy i z którą chcemy żyć. On powinien ci mówić, że jesteś wspaniała, bardzo dla niego ważna, że o ciebie też będzie dbał, bez wdawania się w stopniowanie kogo bardziej, a kto mniej.

Czesc - napisalam jeden temat na tym forum i dostalam dobre rady wiec czuje ze musze tu cos tez zostawic byc moze troche pomoge byc moze nie . Od 24 roku zycia mialam dwa powazne zwiazki jeden 7 lat drugi 4 lata. Pierwszy byl to zwiazek z facetem starszym majacym roczne dziecko - akurat tu duzo powiedzuec nie moge bo on po prostu nie dogadywal sie z byla i oboje zdecydowali ze dziecko wychowa sama a on bedzie placil ( nie bede wchodzic w szczegoly). Drugi zwiazek bedac po 30 stce to rowniez facet z dzieckiem tym razem z dziewczynka - jak ja poznalam miala 3 lata wiec dziecko malutkie. Szczerze - nie chcialam faceta z dzieckiem tak jak Ty. Juz po pierwsszym spotkaniu bardzo polubilam to dziecko - po prostu to bylo to Dodatkowo rowniez polubilam sie z jej Mama z czasem i jestesmy dobrymi kolezankami . Dziewczynka byla z nami co 2 weekend jezdzilismy po nia razem jak mialam czas a jak nie to jezdzil on i ja przywozil . Nie zostawala na noc - Ojciec odwozil ja do jej domu gdzie miala " drugiego Tate " bo eks mojego faceta wziela slub z nowym. Zabieralam ja do lasu na " szukanie czekoladek" w wielkanoc , bawila sie z moim psem , czasem musialam ja przebrac i tak to lecialo 2 lata . Mialam u siebie w domu dla niej rzeczy jakis namiot ksiezniczki itp . Moja Mama ja polubila tez bo nie ma wnukow . No wiec przechodzac do sedna sprawy - masz tu duzo powazniejsza sytuacje bo jak pisalas dziecko jest czesciej i to nie jest Twoje dziecko i nigdy nie bedzie - na mnie ta dziewczynka na poczatku mowila Mama ale zawsze jej tlumaczylan ze jestsmy Przyjaciolkami - tak jak pisaly niektore osoby na 1000% bedziesz to dziecko ubierac rano bedziesz robila mu jedzenie moze czytala bajke na dobranoc bo rozumiem ze zostaje na 5 dni - trzeba robic pranie trzeba poprasowac trzeba posprzatac a czasem bedzie chore . Teraz przypuszczam ze swoje dzieci tez chcesz miec no wiec musisz sobie wyobrazic ze jest to dziecko plus Wasze wspolne jedno czy dwojka czy trojka . Od razu dopowiem to ci mi pwoiedzial i jeden byly i drugi " ja zawsze bardziej bede kochal to dziecko ktore nie mieszka ze mna na stale bo to ono jest najbardziej pokrzywdzone" serio ja to uslyszalam od dwoch facetow . Dodatkowo mam kolezanke ktora funkcjonowala ponownie jak Ty teraz ktora ma teraz 31 lat i jej zwiazek sie rozlecial ( nie przez to dziecko ale inne sprawy) i ona mi powiedziala cos takiego ( zauwaz ze Syn jej faceta mieszkal tez 2 tyg w miesiacu pod jej dachem ) " nigdy w zyciu juz nie chce kolesia z dzieckiem i mam uraz zwlaszcza do chlopcow po nim bo musialam sie opiekowac czyims dzieckiem brac je ze soba do pracy ogarniqc uspokajac wozic tulic - a z mojego zwiazku nic nie wyszlo wiec po co to bylo " - tyle ze tutaj akurat eks byla okropna dzwonila non stop buntowala to dziecko przeciw niej . U mnie bylo inaczej ja wysylalam Mamie dziewczynki jej zdj z zakupow czy z wycieczki ALE ja to dziecko widzialam 2  weekendy w miesiacu . No i ogolnie jesli juz teraz boisz sie o takie rzeczy ze dziecko bedzie wazniejsze jak Ty to ja mysle ze juz podjelas decyzje i nie jestes na to gotowa bo ja sie nie balam tego wchodzac w ostatni zwiazek - bardziej sie obawialam jaka jest eks bo zauwaz tez ze ta " eks " to tak jakby jego rodzina ! Jej rodzice to dziadkowie tego dziecka - wiec tez pamietaj ze kazde uroczystosci urodziny swieta potem komunia jakies jaselka w szkole - dzien dziadka dzien Babci ( to czesto moga spedzac w gronie rodzinnym ) . Przemysl to wszystko jeszcze Moj byly to byl akurat zly czlowiek ja za jego corka tesknie no ale to byl innego typu uklad miedzy nimi - on byl bardziej jej kumplem jak Tata a Ty z tego co pisalas wchodzisz w typowa patchworkowa rodzine .