Co to znaczy żyć?

Na razie dyskutujesz z własnymi fantazjami, Jack.
Po pierwsze dlatego, że jakiś czas temu zaczęłam (no popatrz) swoją działalność. Na razie wszystko jest w powijakach, ale też nie zależy mi na wielkim sukcesie. Docelowo chciałabym móc się z tego w pełni utrzymać. Więcej mi nie trzeba do szczęścia. Gdybym jednak miała wystarczająco zamówień, by konieczne były dodatkowe ręce do pracy, to pierwszą myślą byłoby, czy mnie stać, żeby pracownik miał dobre warunki. Jeśli nie, to bym nikogo nie zatrudniała. Albo sama pracowała ciężej, albo z niektórych klientów rezygnowała. Bo nie mam w zwyczaju wykorzystywać innych ludzi.
Po drugie dlatego, że moja siostra i szwagier od wielu lat prowadzą firmę. Na tyle dochodową, że kasy mają pod dostatkiem. Jak jeździli na dwutygodniowe zagraniczne wakacje, to ja doglądałam interesu pod ich nieobecność.
Także… ekspertem w tej dziedzinie nie jestem (i nigdy nie twierdziłam inaczej), ale jednak coś wiem.

To absolutnie nie jest prawda, czemu przeczy nawet… dalsza część tego posta, gdy piszesz o mojej też przez Ciebie wyolbrzymionej (a jakże by inaczej) postawie wobec forumowych inceli.

Jack, z całym szacunkiem, ale Twoje „wyjaśnienia” to ja biorę z mocnym przymrużeniem oka, bo ciężko uwierzyć, że znasz się… na wszystkim. A nie kojarzę zbytnio tematu, w którym nie wypowiadałbyś się tonem eksperta. 
Nie chce mi się też każdej informacji weryfikować, bo mnie stolarka aż tak nie interesuje.
Aczkolwiek mój partner wielokrotnie składał nowe meble i spokojnie dawał radę. Choć żadnych kwalifikacji nie posiada. Na co dzień pracuje umysłowo.
Oczywiście takim niedoświadczonym osobom zajmuje to więcej czasu, niż profesjonaliście, ale nie róbmy z tego fizyki kwantowej. Bierzesz narzędzia, czytasz instrukcję i krok po kroku składasz elementy w całość.
Co innego, gdy jest to produkcja od podstaw, samodzielne projektowanie mebla, frezowanie, czy właśnie te stoliki z żywicy epoksydowej.
Ale teraz nawet te zdobione fronty wiele firm ma gotowe, ewentualnie coś tam lekko przycinają pod wymiar, a i tak za samo umeblowanie kuchni płaci się gruby hajs.

Jakby był taką sierotą w pracy, to chyba szwagier wolałby sam szkolić nowych pracowników?
Inna sprawa, to kogo on tam szkolił, jeśli pracowali we troje?

Nie zauważyłam, żeby Shini winił szwagra za to, że zawiesił działalność i teraz musi szukać innego zatrudnienia.

Zawieszenie to nie to samo, co zamknięcie działalności, więc po co miałby ją sprzedawać, jeśli nie postawił na niej jeszcze krzyżyka?
Mi zresztą chodziło po prostu o to, że nie wiemy jakie szwagier miał powody, a może ich być bardzo dużo. W tym takie, które postronnemu obserwatorowi mogłyby się wydać nielogiczne.

Ujmę to w ten sposób. Nie każdy człowiek jest ambitny. Moim zdaniem lepiej zaakceptować rzeczywistość, niż na siłę próbować zmienić się w kogoś innego. Skromne życie (nie mylić z klepaniem biedy) też może być satysfakcjonujące. Shini ma ten problem, że chce nagrodę (dobra wypłata, mieszkanie w stolicy, podziw innych ludzi) bez przyłożenia się, aby na nią zasłużyć. Już pomijając, co jest powodem tego braku działania. Tu wyjścia dostrzegam dwa. Zmuszenie siebie do ciężkiej pracy (skoro nie przychodzi mu to naturalnie / coś go przed tym blokuje), by ten cel osiągnąć, albo... modyfikacja celu, dostosowanie go do tego, kim jest teraz, jakie realne możliwości i zasoby posiada. Inaczej to prosta droga do wiecznej frustracji. W ten sposób można co najwyżej nabawić się kompleksów i zajechać sobie psychikę.

Innymi słowy mówiąc - prowadzisz niedochodowy biznes. LOL i to będąc na obniżonych/preferencyjnych składkach. Czapki z głów.

Ale nie masz. I dużo w twojej wypowiedzi gdybania: gdyby to, jeśli tamto

To, o czym mówię to absurdalne ogólniki (spójne w zasadzie bez względu na branżę) i OPINIA. A wiedzę mam szeroką dlatego, że pracuje od 15 roku życia i pracowałem w różnych branżach i zajmowałem się np konsultacjami w zakresie optymalizacji i podnoszenia kwalifikacji. Poza tym w mojej rodzinie normalnie rozmawia się o pracy, problem, szansach, realiach różnych branż. To nie jest tak, ze ja mam rację i on ma zrobić dokładnie tak ja ja to opisuję. Ja podaję przykłady opcji, które można wybrać. Jest ich wielokrotnie więcej - np podwykonawca dla agata meble czy coś. To są luźne pomysły i propozycje rozwiązań sytuacji, możliwych dróg wyboru.

Czy twój partner jest upośledzonym ruchowo dysgrafem, który ma problemy z kozłowaniem piłką?

I to jest coś, czego nie rozumiesz. Im więcej bierzesz gotowych półproduktów tym z niższą marżą możesz pracować.

Nie wiem. To bajka shiniego o szkoleniu pracowników. Innym razem pisał o pokazywaniu 'tego i tamtego' ukraińcowi.

On wini całą rodzinę za swój stan. A motyw z obwinianiem szwagra to akurat muqin i jej niedźwiedzia przysługa.

Inne konsekwencje prawne. Jakby chciał zacząć znowu, to będzie musiał przechodzić całą procedurę od zera. Ale za to mógłby skorzystać z ulg na start. Ale jak widać biznes nie jest jego mocną stroną.

Opowiadasz o kapitale który wyniosłes z rodziny, ale to nie jest oczywiste.
Nie znam tego szwagra, ale 10 lat mial firmę, za cos dzieci utrzymywał. Czasem zamknięcie biznesu bez długów to najlepsza opcja. Teraz już się rozpędzasz, bo cała rodzina Shiniego ma sie od ciebie uczyć. No już bez jaj.

Shini wcale swojej rodziny nie wini, co napisał jasno.
Ja zresztą też nie, bo ja się w ogóle nie zajmuję "szukaniem winnych" i ocenianiem, co najwyżej szukaniem przyczyn.
O szwagrze Shnineigo epistoł nie wypisywałam ni jego portretu pscyhologiczno/biznesowego nie usiłowałam stworzyć.

Rodzina w najlepszej wierze dala Shiniemu zatrudnienie . To miało określone skutki.
Działali w dobrej wierze - nie mam wątpliwości, ze tak.

Dobrymi chęciami piekło brukowane, taka mądrość ludowa.  Stąd moja sugestia nt. niedźwiedziej przysługi. To, ze ktoś szczerze chce jak najlepiej nie oznacza z automatu podejmuje dobrą decyzję.
Nadopiekuńczy rodzice z całą pewnością chcą jak najlepiej dla swoich dzieci. Wkładają w to wiele wysiłku, troski i pieniędzy też. Mają jak najlepsze intencje.

Zaraz się dowiesz, że problem jest z Tobą, bo nie potrafisz ani rozmawiać ani dyskutować, co Ci zostanie wykazanie bez żadnych wątpliwości

Ale mowa o szwagrze. Krytykujesz biznes plan szwagra. Tak bywa. Biznes się nie opłaca, zamykasz i tyle. Shini rzeczywiście mógłby coś w życiu zmienić, ale mieszanie w to szwagra to jest już bez sensu. Nie każdą działalnonść da się skalować w nieskończoność.

Tak

Kilka rzeczy do wyjaśnienia w kwestii pracy. To nie tak, że nigdy nie miałem żadnych pomysłów czy sugestii dotyczących zrobienia czegoś lub jakiejś zmiany. Miałem i to nie raz tylko nigdy nie zostały wdrożone, jak już pisałem ja tam nie miałem nic do powiedzenia. Zawsze robiliśmy meble z płyty, kuchnie, szafy, zabudowy, ogólnie proste meble. Na takie zawsze było najwięcej zleceń i najwięcej klientów. Zdarzały się też meble robione od zera z drewna ale bardzo rzadko. Większość zleceń jakie kiedykolwiek robiliśmy to były budowy, nowe mieszkania lub domy, w których nie było niczego. W takich sytuacjach raczej rzadko ktoś chce jakieś wyszukane meble dębowe ze specjalnymi wzorami itd. Ludziom zależy na prostych meblach bo są tanie, szybkie w produkcji i łatwe do wymiany. Klienci robiący wiele mieszkań na wynajem lub mali deweloperzy to był dla nas najlepszy układ. Niestety tacy klienci zaczęli się przerzucać na gotowe meble z Ikei bo jest jeszcze taniej. Dodatkowo jeszcze sporo rzeczy w tej robocie nie zależy od nas. Płytę się zamawia w hurtowni, a tam też mogą na przykład pomylić zamówienie, źle powycinać lub okleić. Wystarczy, że w hurtowni nie będzie prądu albo maszyna się zepsuje i może być z tego kilka dni opóźnienia. A to tylko jedno miejsce, są jeszcze inne firmy, w których też może coś pójść nie tak. Nawet jeśli my zrobimy wszystko zgodnie z planem to jest jeszcze ta hurtownia, lakiernik, firma szklarska, firma robiąca drzwi przesuwane i jeszcze parę innych, w każdej może być opóźnienie lub coś może pójść nie tak. Nie wspominając już o tym, że klient może w ostatniej chwili zmienić zdanie co do jakiejś części zlecenia i nie raz trzeba coś robić od nowa.

Gdybyśmy mieli takie maszyny jak CNC czy tokarka to z chęcią bym się uczył je obsługiwać i robić jakieś fajne rzeczy. Z drewna, żywicy i różnych dodatków można zrobić mega fajne, epicko wyglądające rzeczy. Niestety nigdy nie było takiej możliwości, działalność firmy skupiała się na prostych meblach. Proponowałem by spróbować takiej firmy wyrobów drewnianych ale bezskutecznie. Mnie samego nie było stać na takie sprzęty nawet za te kilka tysięcy, nie przy minimalnej. Szczególnie, że nie bardzo mamy w warsztacie miejsce na takie maszyny. To nawet nie jest pełnoprawny warsztat tylko stary garaż i część starego domu przerobione na warsztat. Przy tym biznesie trzeba mieć jak najwięcej miejsca choćby na płytę, której potrafi być na prawdę dużo przy większym zamówieniu. To wszystko trzeba jakoś posegregować, poustawiać tak żeby się nie uszkodziło.

Nie wiem skąd wzięliście informacje, że było więcej pracowników. Od zawsze byliśmy tylko we dwóch. Przez dosłownie kilka miesięcy mieliśmy trzeciego pracownika, chłopaka z Ukrainy. Stąd się wzięło moje szkolenie pracownika, ono było całkowicie nieoficjalnie. Czasami jeszcze pomagał nam jeden starszy stolarz, mega doświadczony, o wiele bardziej niż my obaj razem wzięci. Jak już pisałem nie wiem jakie są dokładne przyczyny zawieszenia działalności.

Co do kwestii rodziny to na prawdę w nie każdej są przyjazne stosunki. W mojej jest w miarę dobrze choć nie zawsze i nie z każdym tak było. Znam ludzi, którzy dla kasy, wpływów czy poczucia wyższości byliby gotowi oszukać, wykorzystać, zdradzić czy nawet zabić innych członków rodziny. Moja koleżanka w ciągu jednego roku straciła oboje rodziców, a dalsza rodzina łącznie z dziadkami chcieli wykorzystać jej załamanie i żałobę by ją okraść z jej części spadku po rodzicach. Takich historii jest mnóstwo. Są rodziny będące dla siebie najgorszymi wrogami. Obgadywania i kombinowania jak tu oszukać byle tylko być choć trochę lepszym nie ma końca. Relacje w mojej rodzinie są jednymi z najlepszych jakie widziałem.

Sprawdziłem i przejrzałem wszystkie linki jakie się tu ostatnio pojawiły. Faktycznie sporo jest tych kursów, nie wiadomo od czego zacząć. Te pierwsze od Jacka typu audytor itp brzmią całkiem sensownie tyle, że trochę kosztują. Zdecydowanie przydałoby się najpierw choć trochę zawęzić zakres wyboru. Zrobiłem parę testów predyspozycji zawodowych, na razie darmowych. Jak na razie wyszło z nich, że zawody takie jak analityk, technik medyczny, diagnosta laboratoryjny byłyby w miarę dla mnie. Oczywiście to wciąż tylko darmowe testy. Tu pojawiają się moje pytania. Czy ktoś z was robił kiedyś bardziej zaawansowane testy tego typu i czy pomogły? Macie może namiary na takie testy? Wiadomo, że będą płatne ale żeby były też wiarygodne, rzetelne i najlepiej jeszcze sprawdzone. Żeby było warto za nie płacić. Znalazłem nie jeden płatny ale nie wiem na ile będą użyteczne dlatego pytam.

Shini, testy predyspozycji darmowe to ok, coś tam Ci pokazały odnośnie Twoich PREDYSPOZYCJI do wykonywania różnych zawodów.
Jesteś w określonej sytuacji w realu, zatem nie zacznij teraz robić nie wiadomo ilu testów predyspozycji, bo utoniesz w nadmiarze informacji o predyspozycjach (zapewne predyspozycje Ci się we wszystkich testach powtarzały) i co gorsza to robienie testów odciągnie Cię to skutecznie od zrobienia tego, co zrobić powinieneś jak najszybciej czyli zarejestrowana się w UP.

Zawody medyczne pojawiły się jako jakaś nowość. Jakby Ci w UP zaproponowali jakieś kursy to warte rozważenia, płacą słabo w medycynie, ale za to miejsce pracy z zasady jest sfeminizowane na maksa, to jakaś zaleta, w Twojej sytuacji.
Zawody medyczne mają tą wadę, że większości nie da się wykonywać po jakichś tam kursach.
Zawód analityka medycznego czy diagnosty laboratoryjnego to 5 lat studiowania. Technik medyczny chyba pomaturalna wystarczy. Tak zwanych zawodów medycznych i okołomedycznych jest obecnie sporo, nie wszystkie wymagają studiów czy dwuletniej pomaturalnej.

Niesamowite, pierwszy raz przyjąłeś od kogokolwiek feedback, nie wiesz wszytskiego najlepiej i nie zachowujesz się jak rozkapryszony gnojek.

To prawda, nadal nie jestem. Przez te kilka miesięcy aktywnego związku niemal za każdym razem tak samo się dziwiłem kiedy dziewczyna pytała jak się czuję albo czy wszystko u mnie w porządku. Jak widać to było za krótko bym się przyzwyczaił. Szczerze mówiąc tak się skupiłem na tych testach, że zapomniałem o tym. Bez specjalnych wrażeń, a nawet pani w okienku była całkiem miła, w takim mechanicznym stylu.

To prawda, choć mniej niż kiedyś. Powoli zaczynam czuć nóż na gardle i robię się coraz mniej cierpliwy. Jaka jest różnica między szukaniem predyspozycji, a szukaniem kierunku zawodowego? Myślałem, że jedno wynika z drugiego. Są testy kierunku zawodowego różniące się od testów predyspozycji? Nie wiem nawet od czego zacząć ustalanie kierunku zawodowego więc tylko te testy przyszły mi na myśl.

Ja tym bardziej nie jestem od tego specem, a wręcz się tego boję ale nie mam wyboru.

Nie jest najważniejszym ale jednym z takowych. Jak już pisałem domyślnym celem jest uzyskanie zarobków umożliwiających pójście na swoje i naukę samodzielności. Jednak na chwilę obecną to raczej zbyt odległy cel co samo w sobie brzmi żałośnie zważywszy na mój wiek. Na tą chwilę ważniejszym byłoby ustalenie co chciałbym robić zawodowo lub chociaż co byłoby dla mnie dobrym wyborem biorąc pod uwagę moje predyspozycje, studia i możliwości. Potem byłoby realne uzyskanie takiej pracy i przyzwyczajenie się do niej. Tak mi się wydaje, że tak to powinno wyglądać, chyba.

Nigdy takich płatnych testów sobie nie robiłam, więc ciężko mi cokolwiek zaproponować. Przy czym wydaje mi się, że lepszą opcją jest sensowny doradca zawodowy, bo otrzymany wynik testu to jedno, drugie to jego umiejętne zinterpretowanie i dostosowanie do realiów rynku pracy.

Shini - jak zwykle zaczynamy od małego kroku czyli kryterium cenowe.
Umów się do doradcy darmowego.
Jeśli działa przy jakiejś fundacji jest szansa, że robi to z chęci, nie na odwal. Zacznij od tego, że zobaczysz w ogóle jak taka rozmowa z doradcą wygląda.
Doradcy płatni są wysokiego ryzyka, bo skąd człek ma wiedzieć, czy usługa warta swojej ceny? Reklamować się umieją, ale to typowy kot w worku.

Predyspozycje masz jakoś określone. To są Twoje mocne strony, na mocnych stronach się buduje szeroko pojmowaną karierę zawodową.
Zdolności analityczne można na zagospodarować na wiele sposobów, analizować po prawdzie to można wszystko.
Zawód to inna sprawa, coś co jest potrzebne na rynku, co "się sprzedaje". W danym czasie i miejscu.

Kamil, poczytaj wątek dokładniej
Ta Twoja propozycja akurat dla Shiniego jest koncepcją najgorszą z możliwych chyba, uzależnienie dalsze od szwagra i całego rodzinnego systemu.
Sama wersja "cokolwiek na chwilę" jest jakąś opcją, ale  na pewno nie z nadzieją, ze szwagier wznowi działalność.
Akurat Shini potrzebuje się od rodziny uniezależnić, psychicznie i technicznie też.

No ja bym brała co dają uznając, ze to lepsze niż tkwienie na bezrobociu i w domu rodzinnym jednocześnie, ale jakiś kierunek też by się przydał.
W "optymalizacji" można utknąć na długo, równie dobrze jak w czym innym.

Shini, błagam, to jest TYLKO doradca, być może tylko jedna rozmowa. Jeśli uznasz, że Cię do siebie nie przekonał, to pójdziesz do drugiego.

Znowu zamiast działać, usiłujesz jedynie stwarzać pozory działania, prawdopodobnie mieląc tak prosty temat przez kolejnych kilka tygodni.

I tak szczerze, jak chcesz przejść przez życie, jeśli podjęcie tak mało znaczącej w gruncie rzeczy decyzji urasta u Ciebie do skali "bardzo trudne"?

"Doradca" zawodowy to brzmi jak jakiś zawód kompletnie nieprzydatny społecznie i stworzony w celu wyłącznie zarabiania tychże "doradców".

Nie słyszałem o fundacjach, w których by mieli doradców zawodowych. Masz może jakiś przykład żeby było wiadomo czego dokładniej szukać?  Najpierw chyba spróbuję doradcy z urzędu, przy okazji tej wizyty sprawdzę to.

Predyspozycje i mocne strony właśnie wydaje mi się, że trzeba dokładniej sprawdzić. Kilka darmowych testów predyspozycji to raczej trochę za mało by stwierdzić jakie one faktycznie są. Nadal to "sprzedaje się" brzmi dla mnie źle ale chyba masz rację, że o to chodzi.

Dokładnie tak, uniezależnienie w tej konkretnej kwestii jest najważniejsze. To że wznowieniem działalności i moim powrotem to opcja tylko w ostateczności gdybym nie miał już skąd wziąć ubezpieczenia.

Niestety obawiam się, że jednak nie byłaby dobra. Problem jest taki, że gdybym zmienił pracę na coś ponownie "tymczasowego" jest spore prawdopodobieństwo, że skończyłoby się tak samo. Poszedłbym do tej nowej roboty, przyzwyczaił bym się i dalej nic nie mógłbym zrobić. Znów bym wpadł w tryb praca-dom, znów na nic nie miałbym czasu ani energii. I znów bym narzekał, że to nie jest co powinienem robić ale i tak bym robił bo nie miałbym innego pomysłu.

Dokładnie tak, jakiś kierunek musi być. Jak już pisałem brać cokolwiek żeby tylko było raczej nie zadziała. To może być powrót do punktu wyjścia. Oczywiście wciąż posiadanie ubezpieczenia będzie najważniejsze.

Idąc tym tokiem mało kto ma możliwości optymalizować. Podajesz przykład ludzi sukcesu, którzy w większości przypadków mieli zaplecze finansowe by sobie próbować różnych opcji bez żadnego ryzyka. Do tej pory wiem, że stolarka to nie jest marzenie, tak samo z budowlanką. Co do policji to dam nie próbowałem ale znałem kilku policjantów i robiłem praktyki studenckie na komendzie więc też jakieś tam pojęcie na temat tej pracy mam. Nie znaczy to, że taka praca byłaby całkowicie niepasująca. Akurat policjant kryminalny to zawsze była jedna z opcji, które najbardziej mi się podobały. Zawsze chciałem być jak kryminalni z seriali, codziennie mieć ciekawy sprawy, akcje, strzelaniny itd. A potem się dowiedziałem, że ta robota na bardzo niewiele wspólnego z tym wszystkim. Co nie zmienia faktu, że i tak mogłaby być dla mnie ciekawa. Nie wiem tylko czy dałbym radę ją wykonywać ze względu na mój stan psychiczny. Większość ludzi jednak wie przynajmniej mniej więcej co chcieliby robić, idą w to i najczęściej zostają nawet jeśli im się nie spodoba.

Ten "tylko doradca" może mnie kosztować niemałą część oszczędności więc muszę wybrać najlepiej jak się da. W przypadku płatnych często nie da się pójść do drugiego po jednej rozmowie bo chcą żeby płacić z góry za wszystkie spotkania. Wiem, że kwota kilku tysięcy w moim wieku nie powinna być niczym znaczącym ale niestety jest i muszę być ostrożny.

Leki od psychiatry miały pomóc w tym nadmiernym analizowaniu ale jakoś nie bardzo tak się dzieje. Przy następnej wizycie będę to zgłaszał.

Ja nie wiem jak przeżyję następne kilka miesięcy, a ty pytasz jak chcę przejść przez życie? Jak zajdę na tyle daleko by móc się nad tym zastanawiać to dam ci znać.

Idź na jakiś magazyn, przeładunki, sortownie itp Tam cały czas szukają, bez CV na telefon. Zarobisz minimalną 3600 zł, ale w takich miejscach jest dużo ludzi i duża rotacja, w tym dużo DZIEWCZYN.

Po prostu pochodzisz sobie parę tygodni czy może dłużej, do takiej byle jakiej roboty i w sumie odpoczniesz psychicznie, pożartujesz z dziewczynami. Zarobki kiepskie, ale nikt nie mówi, że to na długo. W takiej robocie nie będziesz się musiał intelektualnie wysilać. Lepsze to aby zaskoczyć niż od razu doradcy i chuj wie jakie roboty.

Mieszkasz z rodzicami więc parę stówek w tą czy w tą Ci nic nie zmieni w krótkim terminie. A odpoczniesz psychicznie w takiej pracy i chciałeś dziewczyny, to je tam będziesz miał. Myślę, że dla takiej osoby jak Ty, to samo to, że na przerwie już z jakimiś posiedzisz i pogadasz o byle czym, to już się lepiej będziesz czuł.

Tak, dokładnie. Mało kto może sobie coś optymalizować. Nawet gorzej, optymalizujesz, masz szczęście i się rozczarowujesz. Sam mówisz, podobała ci się praca w policji i miałeś do tego odpowiednie kwalifikacje. I się okazało, że to nie to.
Ciągle żyjesz w błednym przekonaniu, że ktoś ma łątwe życie, a ty masz pecha, ale musiszy wymyślić jeden sprytny patent i wszystko się ułoży i będzie z górki. Tak to nie działa.

Ten link brzmi dobrze, na pewno warto sprawdzić. Tak jak pisałem najpierw chyba właśnie sprawdzę tego doradcę z urzędu, za kilka dni mam wizytę.

Aż będę musiał z terapeutką pogadać o tych magazynach i sortowniach bo serio nie mogę uwierzyć, że w takich miejscach są jakieś dziewczyny, a już zwłaszcza młode i ładne. Ciężko sobie wyobrazić robotę niewymagającą intelektu, nawet kopanie rowów go wymaga. Rozumiem co macie na myśli i pewnie faktycznie w takich miejscach pomyłki nie byłyby jakaś tragedią. Strat raczej zbyt dużych w takim miejscu się nie narobi. Nie zdziwił bym się gdyby zapłacili więcej niż szwagier. Wszystko, a szczególnie pracę traktuję zbyt poważnie i przez to mógłbym utknąć. Możliwe też, że było tak jak piszesz i właśnie z powodów rodzinnych utknąłem. I możliwe, że inna praca już by tak nie działała.

Dokładnie tak, ja potrzebuję takiego potwierdzenia z zewnątrz bo samemu sobie nie ufam. Wolałbym pomoc na przykład zwierzętom ale niestety nie mam za dużo by tak sobie rozdawać.

Pisałem, że mogłaby mi się spodobać. Nie wiem czy faktycznie by tak było bo nigdy nie pracowałem w policji, robiłem jedynie praktyki studenckie na komendzie. Po prostu zawsze chciałem pracować na rzecz państwa i ludzi. Zawsze chciałem robić coś ważnego co zostałoby docenione i za co byłbym szanowany. To też był jeden z powodów wyboru akurat takich studiów. Niestety okazuje się, studia w tym nie pomagają jeśli nie ma się znajomości ani tym bardziej dokładniejszego pomysłu co robić. Z tym łatwym życiem trochę przesadzasz ale faktycznie myślę, że inni po prostu wiedzieli co chcą robić i w to poszli. Już w szkole zdecydowali co będą robić w życiu i dążyli do tego jednego celu. Ja nigdy nie miałem celu, nie konkretnego. Jak to według ciebie działa? Jeśli nie chodzi o określenie tego celu to o co? O to żeby całe życie pracować w czymś czego się nie lubi bo bez pieniędzy się nie przeżyje?

Prawie każdy wymaga tytułu zawodowego technika. Natomiast z twoją dysgrafią jakiekolwiek zajęcie wymagająca precyzji odpada.

Tia.....wybrałeś jeden z najbardziej perspektywicznych i dochodowych kierunków ostatniej dekady i narzekasz na brak opcji. To jest tylko i wyłącznie twoja wina, że nie nawiązałeś znajomości w czasie studiów, że nie dopytałeś o koło studenckie, konferencje, sympozja, że nie odezwałeś się do uczelnianego biura karier, ze nie interesowałeś się kompletnie niczym, aby zainteresowanie przekuć w dochodową pracę.

To powstało dawno temu, przy przemianach ustrojowych i po wejściu do UE był na to boom. Masa ludzi znalazła się na bruku w latach 90tych nie wiedząc co dalej, albo pozostawali bez pracy po wejściu do UE nie wiedząc jakie są realia branży w innym kraju i czy ich certyfikaty będą respektowane.

I dalej tak jest. Bo tego nie uczy się się w szkołach - jakie zawody i prace można wykonywać mając jakie wykształcenie. Lub jakie kursy i uprawnienia trzeba zdobyć, aby robić to co się chce. Jakie branże i kierunki są rozwojowe i tak dalej.

Obecnie też dużo ludzi borykających się z wypaleniem zawodowym korzysta z takich usług jak chcą zmienić branże i swoje życie.

Współpracowałem z wieloma. Mają szeroką wiedzę i znajomości w różnych firmach.

A to jest złe bo...?

Ja nie wiem kto i do czego się nadaje. Wydaje mi się, że myślenie jest przereklamowane.

Jak nie masz na siebie pomysłu, to próbuje się różnych opcji, aż w końcu trafi się na coś, co się polubi.
Równocześnie mało jest osób, które bardzo świadomie kształcą się w określonym kierunku, aby pracować w jakimś zawodzie, a potem mija rok czy dwa i okazuje się, że popełnili błąd? Pytanie jest oczywiście retoryczne.

Pisałam już kiedyś, że ja sama jestem z tych, którzy dość długo szukali swojej drogi. Skończyłam bardzo konkretne studia z konkretnymi planami, ale życie je zweryfikowało i musiałam być elastyczna. Dziś nie żałuję żadnego z podjętych kroków, bo każdy wniósł w mój rozwój coś wartościowego. Mam trzy potwierdzone dyplomami zawody, mam wartościowy fach w ręku, który da mi pracę w każdych warunkach, nawet w czasie wojny, choć dziś traktuję go wyłącznie hobbystycznie, a pracuję w zawodzie, o którym niegdyś nawet nie pomyślałam, że mogłabym go wykonywać. Ba, ja po prostu korzystam z możliwości, jakie przynosi mi życie - jeśli ma się otwarty umysł, to zawsze można je zauważyć i wykorzystać. Nawiasem mówiąc, u mnie znowu coś pojawia się na horyzoncie i nie jest wykluczone, że nie wypełni kolejnego puzzla mojej przyszłości. 
Zawsze można też mieć pracę główną, stricte zarobkową, i równolegle robić coś, co stanowi hobby, ale można na tym zarabiać.

nie dam rady czytać kolejnego wysrywu. masz coś z głową.

Warto jeszcze dodać, że wynik 80 lat dla faceta to jest bardzo optymistyczna prognoza. Zdecydowana większość nie ma szans na taki wynik.

Tutaj się z Tobą zgodzę. Jeśli się nie ma dzieci na utrzymaniu, lub żony, to w zasadzie uważam, że lepiej mieszkać w przyczepie niż pracować w jakiejś do dupy pracy, za marne grosze a do tego takiej, której się nie lubi. Po takiej robocie brak siły fizycznych ani psychicznych na żadne działanie. Do tego dla każdej firmy jest się w zasadzie niewolnikiem i tabelką w exel która ma przynosić zysk. Nic więcej.

Szczerze mówiąc, jak czytam Twoje posty, to w dłuższej perspektywie wydaje mi się, że dla Ciebie byłaby najlepsza działalność jednoosobowa. Działasz sam, masz sprawczość, nie jesteś wyrobnikiem na etacie, który musi się podporządkować pracodawcy.

Pisałeś też, że nie masz zainteresowań, na których można zarobić. Mi się wydaje, że masz. Nawet to anime. Możesz np zrobić stronę internetową, forum czy coś o swojej pasji, zdobywać czytelników i z czasem to monetyzować. Oczywiście to też ciężka praca, ale głównie na początku.

Ale to jak się wypowiadasz, pokazuje, że możesz mieć predyspozycje do bycia wolnym strzelcem. Zresztą kasa też ważna, a ja nie znam ani jednej osoby, która dorobiła się dużych pieniędzy na etacie, niezależnie od tego, co by to nie była za praca. Droga do mieszkania za gotówkę i innych tego typu rzeczy jest wyłącznie we własnej działalności i robieniu interesów, a nie w pracowaniu na kogoś.

Możesz coś swojego rozwijać powoli a teraz iść do jakichś prac z kobietami.

Jednoosobowa Działalność Gospodarcza odnosi się do struktury własności, a nie sposobu funkcjonowania. Żadna firma nie działa w próżni. Pracownik jest pod ochroną Kodeksu Pracy. Pracownik ma określone prawa, a pracodawca ma wobec niego obowiązki. Będąc na JDG masz w zasadzie jedynie obowiązki bez żadnych praw. Jak masz umowę z określonym deadline'em to nikogo nie będzie obchodziło, że musiałeś do lekarza, dostałeś sraczki czy musiałeś zapierdalać 20h w święta. 

Miał to sugerowane przeze mnie (przekucie zainteresowania w zajęcie zarobkowe) i kilka innych innych osób w ciągu ostatnich kilku lat wielokrotnie i palcem nie kiwnął. Tak samo jak uprawia sztuki walki od dziecka i nie wie, że już dawno mógłby zrobić papiery instruktorskie (sztuk walki/samoobrony/trenera personalnego/cokolwiek)

To jego tłumaczenia:
- on nie wiedział, że tak można
- on nie potrafi w grafikę/bloga/stronę www/ludzi
- bo uprawnienia i kursy kosztują i co jak mu nie wyjdzie?
- on wie więcej od innych o anime
- nie spotkał jeszcze osoby, która by tak zrobiła i na tym zarobiła

A tak naprawdę, przy dzisiejszych możliwościach zrobisz fajną grafikę przy użyciu AI, drukniesz ją sobie na koszulce/bluzie/czapce, pójdziesz na event i już masz starter do rozmowy. Prywatnej lub biznesowej z jakimś wystawcą. A kursy i szkolenia można nawet za darmo zrobić (z dofinansowania). Już pominę fakt, ze większość podstawowych nie kosztuje jakoś specjalnie dużo.

Ciekawe, bo ja odniosłem kompletnie inne wrażenie. Na czym opierasz ten wniosek?

Bo do bycia wolnym strzelcem niezbędna jest wyobraźnia, decyzyjność, zdolność do podejmowania ryzyka, komunikatywność, umiejętność analitycznego i krytycznego myślenia i wyciągania wniosków oraz łączenia faktów. A nic z takich rzeczy Shini nie przedstawia - wręcz odwrotnie. Pokazuje jak niesamodzielnym ignorantem jest.

Sprawia wrażenie wymuszonego rozbijania gówna na atomy jak u przedszkolaka, który tłumaczy, że musiał włosy policzyć na głowie i dlatego nie mógł klocków posprzątać?

Cos w ten deseń.

Spadaj na drzewo Muqin i przestań podpuszczać chłopaka.