Co to znaczy żyć?

Kilka z opcji wymienionych przez czata brzmi ciekawie. Mam jedno pytanie. Jak ty osobiście sądzisz, które z tych opcji byłyby realnie możliwe? Nie chodzi mi o jakieś badania nad tym czy procentowe wyliczenia czata na temat prawdopodobieństwa tylko twoje osobiste zdanie. Ja nawet nie pomyślałem o zapytaniu o to czata i przyznam szczerze, że aż jestem zaskoczony ilością możliwości, o niektórych nie miałem pojęcia. Te atuty się zgadzają, większość z tego jeszcze pamiętam. Spora część z tych opcji raczej od razu odpada bo do służb mnie nie przyjmą, a wszystko związane z cyber raczej jest poza moim zasięgiem możliwości nauczenia się. Nawet gdybym zaliczył testy psychologiczne to jestem za stary żeby dopiero zaczynać karierę w służbach. W kwestii cyber byłoby ciężko z uwagi na moje znikome umiejętności matematyczne, maturę z matematyki ledwo zdałem.

Biorąc pod uwagę moje ograniczenia ponawiam pytanie. Jak myślisz, które z powyższych opcji byłby dla mnie możliwe biorąc pod uwagę te ograniczenia? Znasz jakieś inne słowa niż "wygodne"? Na prawdę myślisz, że właśnie to był powód? To, a nie depresja, skrajnie niskie poczucie własnej wartości, błędne i destrukcyjne przekonania oraz wszelkie inne dolegliwości zdrowotne? Na prawdę widzisz tylko wygodę, ograniczenia nagle zniknęły? Nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło samo słowo "wygodne" nie mówiąc już o zastanawianiu się nad tym co faktycznie by takie było. Tamten etap jest stracony i nie da się go przywrócić ale gotów do dalszej nauki jestem cały czas. Spokojnie mógłbym pójść na jakieś podyplomowe lub kursy. W związku z tym myślisz, że da się jeszcze wykorzystać te studia czy już całkowicie wszystko stracone?

Niech zgadnę kuzyn nie ma ani jednego z moich ograniczeń, a na dodatek pewnie jest w szczęśliwym związku, nie mieszka z rodzicami i ogólnie nie narzeka na relacje międzyludzkie ani na to jakie miał w przeszłości relacje z rodzicami?

Co rozumiesz poprzez bardziej zdecydowane działania szukając pracy?

Kontynuować terapię, brać leki, rozmawiać na forum i próbować coś wymyślić z tą pracą. Nic więcej nie mogę zrobić, nie wiem czy coś jeszcze mogę zrobić.

Ja bardzo chętnie bym porozmawiał ale cóż, zmusić cię nie mogę.

W takim razie polecam popracować nad odbiorem przez rozmówcę. Bardzo cięzko mi się czyta kolejną twoją mini autobiografię - miałem najgorzej w życiu i cały świat sprzysiągł sie przeciwko mnie.

Jakbym słyszała słowo w słowo podejście powszechnie obowiązujące za czasów mojego dzieciństwa. To było zauważalnie dawno, a prezentowali je ludzie pokoleniowo obciążeni traumą co najmniej jednej wojny i okresu stalinizmu.
Co z tej oceny w punktach wynika? Ano nic. Odkryliśmy już odkrytą Amerykę.

Ja nawet nie miałem na myśli sukcesu tylko chociaż jakąś stabilną sytuację, a moja jest obecnie totalnie niestabilna. Ujmę to inaczej. Jeśli faktycznie mam tą inteligencję to kompletnie nie potrafię z niej skorzystać. Krótko mówiąc jest ona bezużyteczna w moim przypadku.

Ja na to patrzę przez pryzmat samego siebie. Mi teraz najbardziej by się przydały te cechy i umiejętności, w którym androidowi żaden człowiek nie dorasta do pięt. Mi teraz potrzeba skuteczności, braku wątpliwości i typowo ludzkich ograniczeń, w szczególności emocji.

Nawet takich ludzi uważam za lepszych ode mnie. Dlaczego? Bo nie stoją w miejscu. Wolałbym robić złe rzeczy niż nie robić nic. Większość z tych wymienionych ludzi osiąga to czego chcą, a przede wszystkim oni wiedzą czego chcą. Minus z tego taki, że tacy ludzie często lądują w więzieniu albo pod ziemią. Na tą chwilę nikomu do pięt nie dorastam i to jest mój problem.

Jeśli kiedyś uda mi się wyjść z tej sytuacji to z chęcią to opiszę i dam inspirację innym w podobnej sytuacji. Problem w tym, że na moje wyjście z tej sytuacji szanse są niewielkie.

Ja też nie miałbym problemów z pójściem na kurs, nawet płatny ale musiałbym wiedzieć jaki i do czego mógłby mi się przydać.

W takim razie postaram się ci nie podpaść. Ty i terapeutka jesteście chyba jedynymi osobami, które w ogóle mnie nie oceniają.

Bo praca kojarzy mi się z niewolnictwem, z robiłem czegoś "bo muszę". Napatrzyłem się na januszostwo, na ludzi zażywających po 12h dziennie za marne grosze. Nasłuchałem się historii jak to pracownicy byli traktowani co najwyżej jak cyferka w exelu. Regularnie natykam się na memy z Januszem i "Areczkiem", którego ten Janusz oszukuje i wykorzystuje na każdym kroku. Dodatkowo prawie wszyscy z mojego otoczenia pracowali zawsze w jednym miejscu, nikt nigdy nie osiągnął nic poza "trochę ponad minimalną". Co jeszcze nie zostało odkryte na Ziemi? Poza głębinami oceanów. Jak mielibyśmy odkrywać wszechświat skoro nie było nas jeszcze nawet na Marsie, a i księżyc wciąż jest niejasną kwestią? Właśnie problem w tym, że nie mogę wymyślić nic konkretnego. Praca w tym ZOO mogłaby być na prawdę ciekawa. Tylko też pewnie wymagania byłyby spore, jakieś studia z zoologii i pewnie nie tylko.

Próbowałem poprzeglądać trochę ogłoszeń. Wytrzymałem 10 min i dostałem czegoś w stylu ataku paniki. Jak zobaczyłem te wszystkie nazwy stanowisk w stylu "security manager" albo "director of security department" to dosłownie się przeraziłem. Te wszystkie ogłoszenia, wymagania, całość po angielsku, konieczność wpisania konkretnego stanowiska przy szukaniu to jest tak czarna magia, że czuję się jakbym próbował czytać coś napisanego w języku z innej planety. Sama myśl, że muszę wchodzić w to wszystko i to wszystko ogarnąć mnie dosłownie przeraża. Jeszcze ten LinkedIn gdzie sama strona pyta jakich konkretnie stanowisk poszukuję, jakie mam kontakty gdzie ja nawet znajomych nie mam zbyt wielu. Wyświetlają mi się jacyś ludzie w stylu proponowanych znajomych z FB i ci ludzie mają nazwy zawodów lub stanowisk o jakich nigdy nawet nie słyszałem. Tego jest tak dużo, jest tak różne i dziwne, że kompletnie nie rozumiem niczego co tam widzę. Tych potencjalnych możliwości jest tak dużo, że nawet nie wiem co czytać, czuję się kompletnie zagubiony na tych stronach do szukania pracy. Jakbym trafił do obcego kraju, na obcej planecie, w innej galaktyce. Jestem pozamiatany.

Pytanie po co komuś takiemu, związek z innym człowiekiem? Niepewności i zagrożenia z tym związane?
Wg mnie takie "znafczynie" przyczyniają się do wzrostu liczebności singli.
Oglądam kanał Autostopem na koniec świata. Tam facet powiedział jasno, co to za stabilizacja życiowa, gdy biorę sobie na głowę inną osobę, do tego często musze mieć kredyt, żeby gdzieś z nią żyć. No i oczywiście problemy z ewentualnymi dziećmi. To wprowadzanie trudności i niepewności, zamiast stabilizacja.
Przecież bycie singlem, nauczenie się siebie, własnych potrzeb i realizacja ich - jest najlepszą formą stabilizacji życiowej.

Może skoro tyle przeżyli, to zrozumieli więcej niż my, więc warto zastanowić czy możemy coś do dziś czerpać z tych mądrości? Skoro ciebie wychowali tak i funkcjinujesz lepiej niż Shini, to dlaczego uważasz, że Shini musi przyjąć dokładnie odwrotne zasady? U ciebie się sprawdziło. Założyłaś rodzinę, nie masz problemów finansowych. Chyba sukces wychowawczy. Nie zostałaś zwariowaną starą panną, wiecznie na terapii, bez konkretnego planu co zrobić ze swoim życiem.
Czyli tak mądrość pokoleniowa zła. Podejście behawioralne złe. Mierzalność efektów zła. Teraz już nawet twoja "empatia" zmienia się we wmawianie Shiniemu problemów których nie ma - system światopoglądowy, który wypracował przez ćwierć wieku, a nie zwykłe uzależnienie od porno. Tzn. ja nie wiem co mu jest, ale też widze, że ty coraz bardziej się rozkręcasz we wmawianiu mu jakiś problemów, które on sam potem debunkuje w odpowiedziach do ciebie.

Dyskutujesz z własnymi stwierdzeniami, które dla własnej wygody sobie zbiłaś. Bez sensu, ale jakoś tak masz.
Facet podróżuje po całym świecie, nazywanie go leniem, to twoje karkołomne ustawianie jak ci pasuje.
Samodzielne kobiety i mężczyźni, to kiepski materiał do związku. Takie są moje obserwacje i zdanie. Mogę je mieć?

Przyczynia się jedno i drugie. W ogóle jaki jest sens wchodzić w związek jeśli sami mamy wszystko czego nam potrzeba? To po co ta druga osoba? Ja najwięcej energii i motywacji miałem będąc z dziewczyną i robiąc coś dla niej, nie dla siebie. Będąc z nią potrafiłem robić rzeczy, których sam bym nie zrobił. Nic nie skłania mężczyzny do działania i rozwoju tak bardzo jak te wyżej wymienione zobowiązania.

To dlaczego się nie rozwijasz, skoro wiesz, że to zwiększy szanse na poznanie kolejnych dziewczyn?
To jest strategia na ostatnia chwilę - zaczynam działaś kiedy już mam nagrodę w reku.
Strategia myślenia na przyszłość - zaczynam działać, bo spodziewam się nagrody w przyszłości.

No i Shini jest zasadnicza różnica między "nie mam inteligencji na wystarczającym poziomie a "mam i nie potrafię z niej skorzystać". W pierwszym przypadku ograniczenie niezależne od człowieka, w drugim ograniczenie ale takie, z którym da się coś zrobić.
Emocje, Shini, nie są wyłącznie ograniczeniem. Emocje są też motorem do działania. Przy braku emocji na niczym człowiekowi nie zależy poza podtrzymaniem funkcji życiowych na poziomie podstawowym, a tu działa raczej instynktownie i sorki, nawet zwierzęta wyżej rozwinięte mają emocje na wyposażeniu fabrycznym. Emocje im pozwalają przeżyć, gdyby na przykład nie czuły strachu to by stały jak kołki zamiast przed atakującym drapieżnikiem uciekać.
Ten android mocno Ci bruździ, rozmawiałeś o tym swoim koncepcie z terapeutką?

Na Ziemi zostały niezbadane nie tylko głębiny morskie, poza tym świat to nie tylko geografia. Wszechświat poznaje się używając innych narzędzi niż statki kosmiczne i całkiem nieźle to idzie.

Wszystko lepsze od stania w miejscu? A wiesz, że to trafna obserwacja? Całkiem sporo wielce poważanych ludzi na to wpadło, że stanie w miejscu straszliwie szkodliwe bywa. Konkretnie w kontekście działań wojennych to widać. Jeśli by uznać, że życie to walka zaiste - masz rację.

Podpaść mi niełatwo, nie musisz się starać, samo Ci się uda

Straszne z tym skojarzeniem pracy i niewolnictwa. Ja to nazywam prywatnie mentalnością chłopa z nędznej wioski.  Nie ruszy się, jakoś przeżyje ale słabo i tego złego pana ma na karku chce czy nie chce. Egzystuje i innym zazdrości. Kiedyś to był real dla wielu. Z takiej wioski jeden na wielu zrywem w świat się wyrwie, uda mu się albo nie, ale jeśli się uda to do wsi nie wraca.
Ja miałam szczęście, oboje moi rodzice uznawali, że praca to coś, co się lubi. Czym skorupka za młodu... jak się zastanawiałam, co to ja będę w życiu robić "będę to lubić" było bardzo istotnym kryterium.
U Ciebie środowiskowo wyszło, że pracy się lubić nie da, praca zarobkowa to musowo jakiś koszmar. I jak Cię tu przekonać, że wcale tak być nie musi oraz nie powinno?

Shini, skoro praca w ZOO mogłaby być naprawdę ciekawa to może by sprawdzić, kto w takim ZOO pracuje. Toż nie tylko lekarze weterynarii i naukowcy - zoologowie. Zwierzaki ktoś karmi, ktoś wybiegi czyści, pomaga przy leczeniu... to też praca.

Przeglądanie ogłoszeń nie za bardzo ma sens jeśli człowiek nie wie, czego szuka. Inaczej to będzie wyglądało, jak już zdecydujesz, w którą stronę iść.
Najpierw określenie zakresu przynajmniej, potem ogłoszenia, inaczej idzie oszaleć.
Tak Ci przypomnę, że szukasz pracy na teraz, nie na wieki.

To co wszyscy próbują napisać, to to, że czas najwyższy opuścić swoją strefę komfortu, bo życie ci ucieka.

Chcesz lepszej pracy? Idź do konkurencji. Zapytaj ile tam płacą i co mogą dodatkowo zaproponować - kursy, dofinansowania itp.

Zaplanuj sobie krótki urlop za granicą - sprawdź koszty samodzielnego lotu do Włoch, Hiszpanii, Grecji, gdzie oprócz biletów musiałbyś załatwić sobie nocleg i jedzenie.

Nie rozwiniesz się, gdy nie masz powodów do zmiany i rozwoju.

Moje drugie studia robiłem niestacjonarnie. Byłem w kole naukowym i byłem w-ce przewodniczącym samorządu studenckiego ds. studentów niestacjonarnych. Byłem też w komisji stypendialnej.

LO? I to najlepszy dowód jakim jesteś ignorantem. Stypendium to nie średnia. Średnia to tylko próg minimalny. Liczą się zdobyte ECTSy poprzez publikacje w czasopismach naukowych, udział w konferencjach naukowych, reprezentowanie uczelni na oficjalnych eventach i tak dalej. U mnie była taka konkurencja, że sama średnia nie dawała nic, bo jest też ograniczenie jaki % studentów może to stypendium dostać. 

Pisałeś o tym, że wybrałeś kierunek sobie sam na podstawie tego, że ci się podobał.

A wiesz, ze tam można maila napisać? A wiesz, ze jest coś takiego jak stypendium socjalne?

Robiłeś. W szkole. Dlatego masz zdiagnozowaną dysgrafię.

Poza mundurówką i pracami/stanowiskami gdzie jest kontrola kontrwywiadowcza to miałeś szansę. Obecnie masz bardzo małe ze względu na brak dodatkowych kursów/uprawnień i kwalifikacji. Nawet nie uczestniczyłeś jako bierny słuchacz w konferencjach dot. bezpieczeństwa.

https://safetyproject.pl/wydarzenia/

edit - Na tym rynku jest mocna konkurencja. Zacząłbym od udziału w jakiejś konferencji i zrobił sobie kurs SERE. To zawsze dobrze wygląda i daje dobry wgląd w samego siebie. Z takich dających najwięcej to są:

- Kurs Audytora Wewnętrznego (a później wiodącego) ISO 27001
- Certyfikat IOD
- PRINCE2 Foundation / Practitioner
- Kurs Specjalisty ds. Zamówień Publicznych
- Inspektor Ochrony Przeciwpożarowej / lub coś z BHP
- (już po kilku latach) ASIS CPP
- certyfikaty językowe
- tu bardziej prawnie, ale mimo wszystko - wszystko związane z RODO

To tak na początek. Wystarczy poszukać czego wymagają na stanowiskach w ofertach pracy np https://www.pracuj.pl/praca/specjalista … I_L3_5_1_1

Połowa (jak nie lepiej) twoich problemów zdrowotnych to psychosomatyka i efekty uzależnienia i przebodźcowania. Niska samoocena to fajna wymówka, ale nieprawdziwa. Zdradził cię sposób w jaki pisałeś dlaczego nie byłeś zainteresowany interakcją z kolegami i dlaczego nie gadasz za bardzo na necie z innymi pasjonatami anime i mangi.

Zrobienie kursów, uprawnień, uczestnictwo w otwartych wykładach, warsztatach, sympozjach, konferencjach, WYSŁANIE CHOĆ JEDNEGO CV. Takie tam.....

Napisałaś to 30letniemu  kolesiowi, któremu trzeba tłumaczyć podstawy, bo jemu coś tam się inaczej wydawało na podstawie bajek dla dzieci.

LOL.

Nie ma niezmotywowanych. Są tylko zmotywowani do złych rzeczy - np marudzenia w internecie (a przecież Shini pisał, że każdy dłuższy post zajmuje mu z godzinę jak nie lepiej), porno i masturbacji, przetapiania czasu na anime i tak dalej. Do tego jakoś mu motywacji nie brakuje. Ba - można rzecz, że osiągnął poziom mistrzowski w rozbijaniu gówna na atomy.

Jak ktoś potrafi bawić się fujarą do znieczulicy, a przy tym uprawiać sztuki walki od dziecka (nawet jak z przerwami) to tu nie ma żadnego oporu. Jest lenistwo i księżniczkowanie. Jego marudzenie jest tylko grą dla zwrócenie uwagi, bo sumarycznie mu wygodnie w jego życiu: finansami martwić się nie musi, obowiązków i odpowiedzialności nie ma żadnej.

-edit-

Jak ktoś nie chce nic zrobić/nie chce włożyć wysiłku to znaczy, że szuka przysłowiowego chuja do dupy i tak naprawdę żadną zmianą zainteresowany nie jest. Najlepszy przykład z Shinim - jak chciał pójść na masaż kutasa to poszedł. Od razu. Jak chce na jakiś konwent czy co tam anime/mangi pojechać to jedzie. W tych tematach praktycznie żadnych obiekcji nie miał. Jak chciał zmieniać szkołę walki to zmieniał. Jak chciał ćwiczyć w domu to jakieś graty do tego celu kupił. Jak przyszło mu załatwiać sprawy firmowo-urzędowe załatwiać to to ogarnął. Jak przyszło szkolić pracownika to też dał radę. Więc to nie jest tak, że Shini nie jest zdolny do zmiany, czy do działania. Bo jest. O ile tego realnie chce.

Wmawiasz Shiniemu problemy, których zwyczajnie nie ma i kreujesz przed nim konieczność pracy latami bez jakiegokolwiek realnego do osiągnięcia celu. Bo nie rozwiązuje to żadnych starych (przeszłych) problemów, a nowe (aktualne) tylko przybywają. Po co? Taka ciocia dobra rada jesteś? Bo ja tu widzę tylko nawijany przez ciebie makaron na jego uszy, aby go w tej chujni utrzymać. Po co? Abyś mogła się poczuć lepiej, ze wreszcie jakiś młodszy koleś ma problemy, które tobie w jakiś sposób przeszkadzały w młodości?

Jakby chłopak swoją zawziętość do walenia konia spożytkował na pracę i zdobywanie uprawnień to już by zarabiał 10k z palcem w nosie po swoim "kierunku bez perspektyw". Jakby wysłał CV w ilościach wyprodukowanych tutaj postów to robotę dawno by znalazł.

To jest jego przynajmniej trzecia terapia. Pierwszą miał w szkole, bo już tu wyszło, że oprócz pedagoga to chodził do szkolnego psychologa. Stąd psychotesty i diagnoza dysgrafii (czy co on tam ma) oraz m.in zalecenie uczęszczania na zajęcia walki wręcz. Później był w kolejnej terapii, zaraz na początku jego przygody z tym forum. To terapeutka się poddała, bo przegadała z nim wszystko co było do przegadania (bo go nikt nie molestował, ani nie ma żadnej traumy, ani nikt go nie krzywdził w żaden sposób, nie tkwił w toksycznej relacji, nie ma żadnych zobowiązań) i jak przyszło do wprowadzania wniosków z terapii w życie to przestał do niej chodzi. Z tym jego chodzeniem po lekarzach podobnie - jak w końcu dostał diagnozę, że ma IBS-D, to przestał chodzić i nie podjął leczenia. Zrezygnował i zaczął szukać czegoś innego - kolejnego lekarza i kolejnych badań. Po których wychodzi, że jednak nic mu nie jest. A zmian w życiu nie wprowadza żadnych - ani co do diety, ani higieny snu, ani uzależnienia.

Do psychiatry chodzi już przynajmniej trzeciego, a leki jak przyjmował to w kratkę (ba - przecież nawet ma tu temat o tym jak z dnia na dzień mu się leki skończyły). I stawiam dolary przeciwko orzechom, że tak naprawdę żadnemu psychiatrze do uzależnienia od porno i masturbacji się nie przyznał. A wiesz skąd wiem? Bo dostałby inne leki. Przy opisywanych przez niego tutaj objawach dostałby z marszu Androcur i Dulsevie. Oba mają działanie antydepresyjne, przeciwlękowe i jednocześnie używa się pierwszego do obniżenia libido, a drugiego do leczenia bólu przewlekłego. I hydroksyzynę do okazjonalnego stosowania jako coś nasennego jeśli mieszanka dwóch poprzednich będzie pod tym kątem za słaba. Albo dostałby jakąś podobną mieszankę leków, ale właśnie o takim/zbliżonym spektrum działania.

Skutek twojego rozbijania gówna na atomy kolejnymi pogaduszkami i zagłaskiwania go jest taki, że Shini ma co raz więcej wymówek, aby sumarycznie nie robić nic. No bo przecież do niczego zdolny nie jest, póki problemów nie przepracuje. A nie przepracuje, póki nie przegada. A nie przegada, bo przecież z każdym nowym rozmówcą/terapeutą można zacząć od początku. I tak bez końca. A już tylko na tym forum mówi wciąż i wciąż o tym samym w LATACH. O problemie jego CV i pracy to jest gadka chyba z 4 raz. DOKŁADNIE TAKA SAMA. O takim samym przebiegu i wnioskach.

I własnie wychodzi największy problem robienia z siebie ofiary. Poznajesz kogoś kto był w podobnej sytuacji i sobie poradził. Ale w trybie ofiary już zamykasz się, że dostaniesz od kogos takiego feedback i wsparcie - bo przecież sie nie da, niemożliwe, niewykonalne.

To nie tyle problem robienia z siebie ofiary co stała zagrywka w repertuarze shiniego "nie słyszałem/nikt mi nie powiedział". Inicjatywy własnej zero, wkładu własnego zero, pracy zero. A oczekiwania kosmiczne - żeby go podziwiali i wywiady z nimi robili. Przecież to narcyzm w czystej postaci. Nie depresja. Nie niska samoocena. Narcyzm i wybujałe ego pod kamuflażem.

Mając porównanie studiów dziennych i niestacjonarnych to z doświadczenia mogę powiedzieć, że studenci niestacjonarni są traktowani poważniej. A wykładowcy lubią się przechwalać swoimi osiągnięciami i możliwościami jakie daje skończenie tego właśnie kierunku studiów. W dodatku uczelnie są rozliczane ze swoich działań (np kół naukowych, działań biur kariery, ilości stypendystów i wysokości stypendiów i tak dalej) i pewne rzeczy są wałkowane niemal non stop. Trzeba się postarać, żeby pewnych informacji uniknąć.

Ani kiedy i czy wogóle.

Poznałem sporo takich osób w życiu. Insynuują innym większe problemy niż mają w rzeczywistości. Toksyczne zachowanie mające na celu poprawę własnego samopoczucia. Dzięki takiemu manipulowaniu innymi, ich poczucie własnych sukcesów z przezwyciężonych problemów staje się większe. Bo nagle to nie jest tak, że jakąś przeszkodę pokonują wszyscy, a tylko nieliczni. Choć obiektywnie jest tylko neutralna czynność do wykonania, a nie problem do przezwyciężenia.

Tak, to niejako oczywista oczywistość. Tylko dla mnie dochodzi jeszcze jeden problem: granie idioty i udawana bezradność. Tu jest za wiele podstawowych sprzeczności logicznych, aby to mogło być prawdziwe - jak z tym basenem (w zasięgu aglomeracji stołecznej) bez żadnych kursów nauki pływania.

Twardy z ciebie zawodnik, Jack. W dwójkę fajniej?

Darcie kotów i fajna zabawa wcale się nie wykluczają. Toż sam pisałeś, że z kumplami dawaliście sobie "z piąchy" i wyzywaliście się od "łysych chujów"  i wcale wam to nie przeszkadzało być znakomitymi kumplami w znakomicie się bawić w swoim towarzystwie.

Jej postawa jest dla niego szkodliwa, bo utrwala jego bezczynność.
On by chciał, teoretycznie, a boi się. Wsparcie w tysiącu wymówek, reakcje przeciw ludziom którzy skupiają się na realnym działaniu i do niego nawołują, to jest szkodliwe.
Może być dobre na start, kiedy ktoś jest w czarnej dupie i potrzebuje kogokolwiek obok, ale w dłuższej perspektywie szkodzi, bo zatrzymuje. Usprawiedliwia bezczynność.

Ile to razy było już tutaj wałkowane. Tylko realnym działaniem jest w stanie coś zmienić, TYLKO tym.
Zacząć trzeba od małych kroków, na tyle na ile stać, ale cokolwiek i systematycznie.
Urlop samodzielny za granicą? Może kiedyś, teraz niech byłby to weekend w Pcimiu Dolnym, połączony z jakąś atrakcją czy wydarzeniem. Ma gość od groma czasu na internet, znalazłby sobie grupy z podobnymi hobby, zaczął bywać wśród ludzi- bez żadnych konkretnych oczekiwań, tylko po to by wyjść z czterech ścian, zacząć zyc społecznie.
Obserwować tych, którzy w swoim życiu coś robią, inspirować się. Takie bezpośrednie przykłady działają lepiej niż setki rad ludzi zza monitora.

Jakiekolwiek kroki, jakikolwiek cel- plan działania. Tam jest klucz do zmiany sytuacji.

Każdy z nas ma takie życie, jakie sobie wypracował. Każdy z nas jest ograniczony okolicznościami, ale zawsze ma jakieś pole manewru.
Ostatecznie, to zawsze jest wybór.

Autor tematu też go dokonuje, jego efekty są wynikiem jego działań. A raczej ich brak.
Jeśli do niego nie dotrze błędna strategia W jakiej tkwi, będzie za 10 lat w tym samym miejscu, z setkami szans które mu przejdą koło nosa i nie wrócą.
Ale będzie umiał sobie jeszcze ładniej zracjonalizowac, że nie było warto..

RUSZ DUPĘ, NIKT TEGO ZA CIEBIE NIE ZROBI

Na tę chwilę tylko o to chodzi, o nic więcej. Robić, cokolwiek, byle przełamać bezczynność. Od jak najmniejszych kroków zaczynając, bezsensownych pozornie i śmiesznych, ale realnych do wykonania.

Kolesiom którzy chcą wyjść pobiegać czy na siłownię, ale nie umieją się zmobilizować, radzi się by choć założyli buty, przygotowali strój.
Po tygodniu czy miesiącu w końcu wyjdą, jeśli będą się choć codziennie do wyjścia przebierać.
W skali roku to robi 11m-cy działania i miesiac przygotowań.
W tej chwili tego nie ma, 12 mcy rozważań w necie na rok, rok za rokiem.

Potem przyjdzie etap, by się pilnować z rodzajem aktywności, dobierać takie ktore nie są ucieczką, które prowadzą do konkretnego celu jaki sam sobie wybierze.

Konkretnie, trzy najważniejsze sfery życia-
-relacje
-zdrowie
-kasa

Jaki cel w każdej z nich? Co będzie pierwszym mierzalnym mini-celem, do którego będę dążył?
Co realnie jestem w stanie zrobić?
Jaki pierwszy krok i kiedy? Jakie będą następne i kiedy?
Jaki plan działania i grupa wsparcia?
To drugie już tu jest, wystarczy pomyśleć i powoli wdrażać.

To jest realne robienie czegoś że swoim życiem, a nie pitolenie o szopenie latami.

Jeszcze w temacie szkoleń. Trzy pierwsze strony z darmowymi szkoleniami, jakie przychodzą mi do głowy.

https://akademia.parp.gov.pl

https://navoica.pl/

https://www.pfp.com.pl/platforma-szkoleniowa/

Santander Bank również czasem ma jakieś spoko darmowe kursy. Kiedyś tam robiłam kurs Excela.

Być może ktoś już tutaj wrzucał te linki, ale... trudno, najwyżej będzie dubel.
W tych czasach mamy OGROM możliwości, żeby zdobyć wiedzę i nowe skille, bez wychodzenia z domu, bez inwestowania dużych pieniędzy, wystarczy tylko szukać i próbować, aż się znajdzie coś, co nas zainteresuje. Języka też można się nauczyć za darmo lub za niewielką opłatą.

W punkt.

To tak nie działa. Po pierwsze UP ma w dupie twoje zainteresowania, bo liczą się kwalifikacje i doświadczenie zawodowe. Po drugie UP są rozliczane ze swojej efektywności. Są grupy ludzi, które mają pierwszeństwo - ze względu na wiek, płeć, długość bycia w rejestrze, posiadanie dzieci i tak dalej. UP po prostu profiluje swoje działania, aby przeciwdziałać bezdomności, wykluczeniu społecznemu i tym podobnym zjawiskom. To nie jest tak, że wystarczy się zarejestrować i się dostanie oferty na pstryknięcie. Shini, ze względu na brak zobowiązań, brak zadłużenia, posiadanie dachu nad głową i średni wiek jest na końcu kolejki (o ile do tej kolejki się kwalifikuje w pierwszej kolejności). To jest po prostu profil petenta o najniższym stopniu priorytetyzacji - który z definicji powinien poradzić sobie sam.

Większość tych "kursów i szkoleń" to są projekty w ramach FERS (Fundusze Europejskie dla Rozwoju Społecznego). One są kierowane do określonych ludzi - jak osoby długotrwale bezrobotne, kobiety, osoby niepełnosprawne czy nisko wykwalifikowane (czyli np nie mają matury ani zawodu czy choćby prawka).
Tu masz przykłady takich projektów:
https://wupwarszawa.praca.gov.pl/rynek- … i-projekty

A tu masz konkretnie kto się może zakwalifikować:  https://wupwarszawa.praca.gov.pl/-/akty … chodnim-i-

Nie ma pomocy systemowej dla mężczyzn pokroju Shiniego. Jest dla kobiet, migrantów, ludzi starszych (lub młodszych), zagrożonych wykluczeniem społecznym i tak dalej. Ale nie dla wykształconych facetów w średnim wieku, a tylko leniwych.

W formularzu jest osobno miejsce, żeby wpisać PREFERENCJE, w jakich branżach / na jakich stanowiskach siebie widzisz i na które można by Cię przebranżowić, jeśli zajdzie taka potrzeba. Oczywiście to nie znaczy, że urzędnik będzie siedział dniami i nocami, żeby znaleźć Tobie wymarzoną pracę, ale też nie jest tak, że będzie na siłę cisnął w zatrudnienie zgodne z wykształceniem i dotychczasowym doświadczeniem.
Oferty są dostępne DLA KAŻDEGO. W przypadku niektórych z nich nie trzeba być nawet zarejestrowanym w Urzędzie Pracy, żeby aplikować na dane stanowisko, bo wysyłasz CV bezpośrednio do pracodawcy. Także nie siej dezinformacji.
A skoro kończy mu się umowa o pracę, to po zarejestrowaniu się będzie mu jeszcze przysługiwał zasiłek dla bezrobotnych.

Przecież nawet Bert tu pisał, że mu urząd zasponsorował jakieś szkolenie z innej branży. A chyba do żadnej z tych grup nie należy.

Uzupelnie. To nie bylo szkolenie dla mnie ale je dogrywalem z up.  Wymagane bylo zeby osoba byla zgłoszona jako bezrobotna. Jedno pisemko. Bo ta osoba akurat nigdzie nie pracowała.

Nie wiem czy sa jakies dofinansowania na podnoszenie kwalifikacji juz pracujących. Ale na pewno sa np. dla startujacych ze swoja dzialalnoscia.

Przecież to wymaga przejścia sie do urzędu i pogadania jakie sa opcje

Tak, ale to nic nie znaczy. A przebranżowienie Shiniego nie dotyczy. W takim sensie, że taki wniosek wymaga uzasadnienia. I nie jest to uzasadnienie typu "bo ja tak chcę, bo mi się obecna branża znudziła". To musi być uzasadnienie prawne i ekonomiczne. I wiąże się z wieloma dodatkowymi warunkami jak np deklaracja zatrudnienia potencjalnego pracodawcy. Jak masz szkolenia indywidualne (czyli to ty się zgłaszasz z konkretnym szkoleniem, które chcesz odbyć, a UP ci to opłaca), to też masz masę dodatkowych ograniczeń :
https://warszawa.praca.gov.pl/szkolenia … ywidualnym

Ja mówię o ofercie szkoleniowej. Niemniej jednak to też jest tak, że czym innym jest samodzielne odpowiedzenie na ofertę pracy dostępną w UP a czym innym bierne czekanie aż oni ci coś zaoferują. To co oni sami oferują podlega profilowaniu i priorytetyzacji. Co sam znajdziesz to twoje.

Ale to jest inny mechanizm. Bo są też takie, że idziesz do UP z "gwarancją" zatrudnienia jeśli odbędziesz kurs, który UP ma w swojej ofercie. Są też  dofinansowania dla pracodawców na stworzenie stanowiska pracy i to też wtedy działa inaczej. To są różne tryby, fundusze i mechanizmy. Tego naprawdę jest niemało. Ale większość ma te same ograniczenia - brak wykształcenia, odpowiedni wiek, bycie kobieta, osobą niepełnosprawną, trwale bezrobotną i tak dalej. Jako 30stolatkowi z mgr to niewiele mu pozostaje jeśli chodzi o szkolenia, ale w ofertach pracy może przebierać do woli.

Shiniego nikt nie zwolni, bo jego szwagier nie znajdzie drugiego takiego jelenia. Najlepszą opcją to tutaj jest Krajowy Fundusz Szkoleniowy (https://www.gov.pl/web/rodzina/krajowy-fundusz-szkoleniowy oraz https://psz.praca.gov.pl/kfs-2026). Nie jest to proste, ale przynajmniej się kwalifikuje.

Proszę proszę, jak pięknie wyszedł przemocowiec.
Widzę, że kolega z gatunku tych, co to preferują "ręczne" "metody wychowawcze" wobec kobiet.

Wina nie leży po Twojej stronie.

Rozumiem Shiniego, bo życie go nie rozpieszczało i można się załamać.
Jednak u niego jest narzekanie, zamiast działania.
Brak tej wewnętrznej motywacji, by za wszelką cenę polepszyć swój los.

Dzień trzeba zacząć od pościelenia łózka
12 życiowych zasad. Antidotum na chaos - Peterson Jordan B

Wyzwanie może być rozumiane jako wewnętrzny impuls, żeby wyjść poza własną strefę komfortu i zmierzyć się z czymś, co w założeniu ma przynieść coś wartościowego. To nie musi być ani presja, ani przymus, raczej świadomy krok w stronę czegoś nowego.

Ja też nie lubię nacisku ani presji, ale nie utożsamiam tego z samym pojęciem wyzwania. To mogą być zupełnie różne rzeczy, w zależności od tego, jak ktoś to odbiera. W przypadku Shiniego on wyraźnie deklaruje motywację, ale uważa, że w przejściu do działania hamują go blokady i przekonania. 

A u mnie budzi, bo mu się chce i na pewno musiał poświęcić na to dużo swojego czasu, choć na dobrą sprawę, to przecież poza własną satysfakcją nie jest mu to już do niczego potrzebne.
Współczucie? Dlaczego współczucie?

Zacznę od tego, że jeśli ktoś nie jest zmotywowany, to prawdopodobnie w ogóle nie przyjdzie do takiej pani coach po pomoc. To raz, a dwa - jakikolwiek proces ma sens i szanse powodzenia tylko wtedy, gdy klient dzięki swojej motywacji jest w stanie podjąć działanie, czyli zrobić coś więcej niż złożyć deklaracje chęci działania.

Jest taka sentencja: Nie przekonasz się, jak bardzo jesteś silny, dopóki bycie silnym nie jest jedynym, co ci zostaje. Rozumiem ją tak, że trzeba dotknąć jakiegoś dna, czyli znaleźć się w naprawdę trudnym położeniu, by odkryć w sobie siłę, o której wcześniej nie miało się pojęcia. I dopiero wtedy, gdy wiemy, że może być naprawdę źle, to przestajemy się nad sobą użalać, mobilizujemy się i robimy wszystko, by przetrwać.
To jest coś, co mogłabym nazwać byciem "naprawdę zmotywowanym", choć rzecz jasna nie ma jednej miary, którą można zmierzyć rzeczone dno, bo zapewne mogą być to także "denka".

Dążę do tego, że taka osoba działa dopiero pod silną presją, znajdując się w głębokim kryzysie, przy ścianie, a dopóki może, to - jak Shini - skupia się na racjonalizacji swojej bierności.
Ludzie funkcjonują bardzo różnie, ale  To, że ktoś nie działa szybko albo napotyka opór, nie musi oznaczać braku motywacji czy „nie-naprawdę zmotywowania”. Może wynikać z tego, że inny jest jego sposób działania, inne rzeczy go uruchamiają (ciekawość, sens, zainteresowanie), a inne wręcz blokują (presja, nacisk, „kij i marchewka”).

Pytasz, jak taka osoba może skłonić kogoś do wysiłku, ja z kolei twierdzę, że bez odpowiedniej motywacji wewnętrznej to jest nie do zrobienia. Można klientowi naświetlić konsekwencje braku podjęcia działania oraz wizję potencjalnych zmian, które nastąpią, jeśli się na nie zdecyduje, ale chyba nikt nie ma takiej mocy, aby zgodnymi z prawem i etycznymi metodami nakłonić kogoś do wybrania określonej drogi. Ba, chyba nawet nie powinien tego robić.

P.S.
Właśnie sobie pomyślałam że może to wcale nie jest dobrze, że Shini korzysta z terapii na NFZ?
Gdyby musiał za nią słono płacić, to z samego tego faktu przypuszczalnie byłby bardziej zmotywowany do przyspieszenia jej efektów, a tak ma osobę, z którą bez końca może mielić te same zagadnienia, a nawet uprawiać sztukę dla sztuki, przy okazji skupiając na sobie jej uwagę oraz zaspokajając potrzebę rozmowy.
Co prawda ma już na swoim koncie takie płatne doświadczenie, ale pamiętajmy, że teraz permanentnie narzeka na kiepskie finanse, z kolei terapia nie była dla niego wystarczająco ważna, by chcieć wydawać na nią ciężko zarobione pieniądze.

Bo to nie współczucie tylko zakamuflowana pogarda/politowanie.

Jak dobrze kojarzę to za poprzednią terapię płacił. Zrezygnował jak przyszło do działania. W sytuacji finansowej jest cały czas niezmiennej - zarabia minimalną i nie ma wydatków stałych mieszkając u rodziców. Pieniądze stają się argumentem w zależności od wygody.