Co to znaczy żyć?

Patrząc na to jak działa spora część państwowych instytucji byłbym zdziwiony gdyby tam było cokolwiek na moją korzyść. Szczerze wątpię, że w ogóle wzięliby pod uwagę lokalizację czy tym bardziej studia. Zresztą zobacz sobie wpis naszego pseudo wszystkowiedzącego. Nie mam żadnego doświadczenia poza zwykłą fizyczną robotą ani tym bardziej żadnych kursów czy uprawnień. Po takim urzędzie spodziewam się traktowania jak jakiegoś wyrzutka, którego będą chcieli się jak najszybciej pozbyć.

Znam parę firm w okolicach Warszawy i jeszcze nie słyszałem by ktoś zarabiał więcej niż w samym mieście, a już tym bardziej takich sum. Oczywiście mogą być takie, o których nie słyszałem. To akurat prawda, że w wielu firmach braku ludzi tylko czy to też nie jest pewnego rodzaju red flag? Czy to nie oznacza, że nikt nie chce tam pracować?

Największy problem polega na tym, że nie wiem w co celować. Kompletnie nie mam pomysłu, wiedziałbym jedynie czego na pewno bym nie chciał. Produkcja jest jedną z takich rzeczy, tak samo jak typowo biurowa robota gdzie przez bite 8 lub więcej godzin się robi tabelki w exelu. Produkcja kojarzy mi się z potwornie nudną robotą gdzie robię cały czas to samo i co chwilę przy tym zasypiam. Coś jak te chińskie fabryki albo magazyny Amazona gdzie nawet do kibla nie można pójść. Jednak to tylko moje skojarzenie, nigdy nie pracowałem na produkcji ani nie znam nikogo kto by pracował.

Nawet jeśli będę je sprawdzał to i tak niczego nie wybiorę. Poza tym nie wiem czy moje CV jest dobrze napisane, jeszcze nikt go nie oceniał ani nawet nie czytał.

Nie mam nawet kiedy pojechać do tego urzędu nadal pracując ale jeśli nadarzy się okazja to sprawdzę. Obawia się jednak, że nie przysługuje mi nic i nawet nie zostałbym ten potraktowany poważnie. Każdy tak jak tylko mnie zobaczył to złapie się za głowę. 30 latek po studiach, który nie ma doświadczenia ani żadnych kursów, żadnych kredytów ani rodziny na utrzymaniu, żadnej niepełnosprawności ani ciężkich chorób nie licząc depresji. Przecież oni mnie tam potraktują co najmniej jak Jack tutaj. Musiałbym trafić na kogoś tak empatycznego i wyrozumiałego jak ty żeby w ogóle było o czym rozmawiać. A na to szanse są raczej niewielkie w takiej instytucji.

Dla mnie "porządną pracą w mieście" byłaby taka, która pozwoliłaby zarobić tyle by móc w tym mieście zamieszkać w pojedynkę i żyć na przyzwoitym poziomie, dająca perspektywy rozwoju i zwiększenia zarobków. Nie mam totalnie pojęcia co bym wziął ale mam kilka opcji, których na pewno bym nie wziął. Myślisz, że takie wypisanie tego czego wiem, że bym nie chciał mogłoby pomóc? Na prawdę ciężko sobie wyobrazić by pod Warszawą mieli lepsze warunki niż w niej samej. Jak już pisałem znam parę takich firm i januszostwo jest w nich na grubo. Terapeutka mówi tak samo, że to nie byłoby wiążące na całe życie jak jakiś cyrograf, a ja wciąż tego nie kupuję. Gdybyś zatrudniała pracownika i zobaczyła byś, że próbował już kilku miejsc pracy ale w żadnym nie wytrzymał dłużej niż miesiąc jakbyś na niego spojrzała?

Pewnie jest wykonalne ale nie będzie łatwo. To słowo już dość mocno utożsamiałem ze sobą. Tak samo jak "incel" czy "prawiczek" choć tym drugim technicznie rzecz biorąc już nie jestem.

To nawet nie tak, że nie nawykłem do ujawniania emocji tylko odczuwam lęk jak ktoś zareaguje kiedy to zobaczy. Zawsze uważałem, że tego wręcz nie wolno robić bo od razu wszyscy będą patrzeć i oceniać. Tych emocji podczas sesji wychodzi coraz więcej, a ja coraz bardziej się martwię jak terapeutka na to zareaguje. Mogę tylko liczyć na jej profesjonalizm. Jednak wciąż jest obawa, że w jakimś momencie przesadzę z czymś i nie będzie chciała dalej prowadzić mojej terapii. Nie wspominając już o tym, że obawiam się jakiegoś odblokowania tych emocji na tyle, że zacznę je uzewnętrzniać poza sesją. To czasami nie daje mi spać. Zajechałem gdzie zajechałem bo nigdy nie udało się osiągnąć stanu całkowitego braku odczuwania emocji. Mi nie chodziło o taki stan jaki już udało się osiągnąć tylko o całkowity brak odczuwania jakichkolwiek emocji. Stan będący już niemal fantasy, wykraczający poza możliwości każdego człowieka. Kiedyś na prawdę myślałem, że to jest możliwe. Chciałem dosłownie być jak maszyna, taki terminator, którego nic nie zatrzyma przed osiągnięciem celu.

Jak miałbym tak nie pisać i się nie czuć jak staruszek skoro już czuję, że nie jestem w takiej formie jak jeszcze 10 lat wcześniej, a nadal nie mam nic? Czuję się jakbym dosłownie zmarnował przynajmniej te 10 lat, jakbym na przykład przesiedział w więzieniu. Do tej pory powinienem zarabiać przynajmniej te 10k, kupować mieszkanie lub budować dom albo już mieć to za sobą. Mieć żonę albo przynajmniej być w wieloletnim związku, może nawet mieć też dzieci. Zwiedzić chociaż kilka krajów. I przede wszystkim wiedzieć co robić dalej. Tego wszystkiego bym chciał, a czas na osiągnięcie tego był właśnie w przedziale 20-30 lat. Wtedy kiedy miałem najwięcej energii, kiedy miałem lepszy stan zdrowia i kiedy jest to społecznie postrzegane jako najlepszy czas do tego. Teraz jestem w o wiele gorszej sytuacji niż 10 lat temu bo nie dość, że nadal nie wiem co robić to mam mniej energii i zdrowotnie też jest gorzej, a ja wciąż nawet nie zacząłem żyć.

No i co dalej? Bo tylko Ty mozesz cos dalej. Podejmij rękawice zamiast opowiadać jak Cie potraktują. Idź pogadaj - oni zawodowo spotykają sie z tlumami ludzi z podobnymi problemami zawodowymi. Nie pisz 100 domysłów zeby nic nie zrobic tylko to zrób. Czym do cholery ryzykujesz? Musisz zdrowie, czas, pieniadze zainwestować?

Poza tym nie moge juz Twojego jęczenia słuchać. Ja się wpier...łem w takie problemy ze zazdroszcze Ci sytuacji. Bardzo chciałbym zaczynac od zera zawodowo. Bez zajeb...go bagażu który mam. Wierz mi nie tylko Ty borykasz sie z problemami.

I właśnie to mnie martwi. Jeśli zajmują się tłumami takich jak ja to możliwe, że będą lecieć na szybko nawet nie słuchając tego co mówię. Ale masz rację to tylko domysły i raczej się nie dowiem póki nie sprawdzę. Ryzykuję na pewno czasem, na pewno sporym zwiększeniem ilości stresu i możliwe, że dalszym traktowaniem mnie w tym urzędzie. Słyszałem od paru osób, że im wręcz nie można odmawiać, a jeśli ileś razy się to zrobi to nie dają więcej ofert. Ale wciąż masz rację, bez sprawdzenia raczej się nie da.

Tego się nie spodziewałem. Wybacz jeśli zacząłem wkurzać, po prostu nie rozumiem jak coś takiego może kogoś denerwować. Nawet to słowo "jęczeć" jest dla mnie bezsensowne bo po prostu nie istnieje dla mnie takie pojęcie. W jakie problemy zawodowe mogłeś się wpakować? Zwolnili cię dyscyplinarnie albo narobiłeś sobie długów? Kompletnie nie rozumiem jak można chcieć zaczynać od zera zawodowo. Przecież doświadczenie to chyba największa wartość zaraz po znajomościach w kwestii zawodowej. Im większe tym lepiej czyż nie?

No właśnie to mnie zastanawia bo jak już pisałem wcześniej słyszałem, że to oni wręcz narzucają oferty i albo bierzesz albo wypad. Widzisz właśnie i tym pisałem. Ty chodziłaś zaraz po maturze, a wtedy się ma o ile dobrze pamiętam 19 lat. To spora różnica niż 30 lat i podejrzewam, że inaczej będą na to patrzeć. Jak na przegrywa, który właśnie zmarnował ostatnie 10 lat na robienie kompletnie bezproduktywnych rzeczy. Też znam człowieka, który po 50 poszedł na studia tyle, że on już dawno miał pracę i potrzebował tych studiów żeby awansować. W jego przypadku nie wiem czy ktoś się krzywo patrzył ale sam mówił, że czuł się jak totalny odmieniec bo wszyscy inni na tych studiach mieli po 20 lat. Poza tym tu nie chodzi o studia tylko o potencjalnego pracodawcę lub współpracowników. Przecież ja mam niemal lukę w życiorysie. Oczywiście, że chcę coś zmienić tylko obawiam się, że będę z góry traktowany jak ten przegryw, który przez 10 lat nic nie robił. Że nie dostanę nawet szansy by spróbować choć trochę naprawić te błędy, które do tej pory popełniłem. I że przez to już nic nie będę mógł osiągnąć bo wszystkie drzwi będą zamknięte jeszcze zanim zdążyły się otworzyć. 30 lat to bardzo późno by zaczynać od zera.

Shini - po cholerę jechać do urzędu jak można coś sprawdzić na stronach internetowych?  w dobie obecnej człek jedzie do urzędu jak naprawdę musi, jeden z plusów pandemii.
IPD przysługuje każdemu, należy się jak psu zupa, tyle że jak się nie ma ukończonych 30 lat robią to w momencie rejestracji (bo muszą) a po 30-ce dopiero po 3 miesiącach ewentualnie wcześniej na wniosek. Sprawdź w necie co to jest IPD czyli Indywidualny Plan Działania.

Dla urzędu jesteś "numerkiem sprawy", urzędnicy nie zajmują się indywidualnym dręczeniem petentów w taki sposób, w jaki Jack robi to tutaj.
Bycie numerem ma wady i zalety, jak wszystko. Zasadniczo urzędnika guzik obchodzi jaki jesteś, on ma załatwić twoją sprawę czyli wykazać w statystyce, że pan X zgłosił się, czynności obowiązkowe wykonano i tyle mniej więcej. Oczywiście im więcej panów X pracę znajdzie tym statystyka lepiej wygląda.

Ty jesteś tak na teraz przypadkiem prostym. Studia, praca fizyczna w jednym zakładzie pracy, brak dodatkowych kwalifikacji. Pasujesz do puli "zdobywanie/podnoszenie kwalifikacji". Urząd musi się wykazać, że dzięki dzielnym urzędnikom obywatele kwalifikacje podnoszą. Jasne, ze z urzędnikiem się nie rozmawia towarzysko jak ze mną na forum, ale też urzędnik nie czepia się i nie ocenia jak Jack na forum. Pewne rzeczy to musisz sobie ustalić sam ze sobą. Nikogo w urzędzie nie obchodzi, czego byś nie chciał, obchodzi ich ewentualnie czego wziąć nie możesz, ale to inna część zabawy.
Shini, ta Twoja "porządna praca w mieście" to jest coś oderwanego od aktualnego realu. Cel do ewentualnej realizacji za czas jakiś i przede wszystkim stopniowo. Innymi słowy punkt pierwszy - musisz zdobyć jakieś kwalifikacje. Znaczy zawód. Bez tego nie pójdziesz dalej. To nie jest pytanie "czy" tylko "jakie kwalifikacje".
Na zdrowy rozum biorąc takie, które masz szansę na rynku pracy sprzedać najlepiej. A to ci akurat zapewne zasugerują w urzędzie. Z realu wiem, że są kwalifikacje bardzo poszukiwane, naprawdę wymagające niesamowitej wiedzy i umiejętności, a pracownik z takimi to "wart swojej wagi w złocie". Rodzice wbili Ci do głowy, że "fizyczny jest gorszy" od urzędnika za biurkiem?

Gdybym miała chętnego do pracy co wiele razy zakład pracy zmieniał ? Shini, ja się rekrutacją do pracy nie zajmuję, raz w życiu w czymś takim uczestniczyłam po stronie rekrutującej jako coś na kształt doradcy, ale to było korpo i nie zatrudniano pracowników fizycznych bez kwalifikacji.

Skoro nie określanie samego siebie słowem przegryw" uważasz za wykonalne - super, zatem zacznij od dziś. Na pewno nie zaszkodzi
Nic się nie martw tym, jak terapeutka zareaguje na Twoje ujawniające się emocje - dla niej one są informacją, ważną w terapii. Im więcej ujawniasz tym jej łatwiej z Tobą pracować.

W pewnym sensie przesiedziałeś w więzieniu własnej psychiki ileś lat.
Wyrok" za niewinność", na szczęście nie dożywocie., bo powoli z tego wiezienia wychodzisz.

Shini - człowiek, który nie odczuwa emocji  nie jest w stanie stworzyć żadnej bliskiej relacji z drugim człowiekiem.

Nie pasuje. Bo wykształcenie ma. Mieszkać gdzie ma. Nie spełnia kryteriów do żadnej sensownej pomocy systemowej, bo ta skierowana jest do ściśle określonych przypadków zdefiniowanych w projektach i celach programowych.

Nie jest zagrożony wykluczeniem społecznym, nie grozi mu bezdomność, nie jest ofiarą zwolnień grupowych, nie został zwolniony w specyficznym zawodzie z powodu likwidacji miejsca pracy typu stadnina koni czy coś innego, równie niszowego. Jest po prostu leniwy. I stary.

Kończy się więc tak czy inaczej będę musiał się zarejestrować w tym urzędzie choćby po to by mieć ubezpieczenie przez jakiś czas. Z tym przeglądaniem ofert chodzi ci o to by się do tego przyzwyczaić? Samo przeglądanie wszystkiego jak leci nie tylko nie pomoże w odkryciu co chcę robić ale pewnie jeszcze by w tym przeszkodziło. Pisaliśmy i to nie raz, dla mnie ten temat cały czas jest aktualny.

Muqin, właśnie wiem, nawet nie pomyślałem o zrobieniu tego przez internet, dzięki za przypomnienie. O IPD jeszcze nie słyszałem, sprawdzę.

Odnoszę wrażenie, że jestem przypadkiem jednym z najtrudniejszych lub już straconych. Zresztą zobacz co Jack pisze na ten temat. Właśnie o to mi chodzi, że potraktują mnie tam jak jakiegoś lenia, który nie chciał nic robić, każą zjeżdżać i radzić sobie samemu, że nikt nie będzie chciał mi tam pomóc. Raczej nikogo nie będzie obchodziło jakie mam problemy psychiczne, lęki i depresję. Prędzej zobaczą, że nie ma doświadczenia, nigdy nie pracowałem w zawodzie zgodnym ze studiami i każą wyp... na budowę albo magazyn za minimalną. Serio nie próbuję się spierać tym na prawdę obawiam się, że wyjdzie właśnie tak jak piszę. Że nie tylko mi nie pomogą ale jeszcze skończę bez pracy, bez żadnych pieniędzy i bez ubezpieczenia.

Wiem, że od razu nie udałoby się przeprowadzić do miasta ale to wciąż pozostaje moim celem bo bez tego nie ma możliwości się usamodzielnić. Wiem, że dla niektórych to może być głupie bo coraz więcej ludzi ucieka z miasta i ja też cenię sobie spokój i przestrzeń jakie są na wsi ale usamodzielnienie się jest najważniejsze.

Pytanie "jakie kwalifikacje" to jest to samo co brak wiedzy co mógłbym robić. Żeby zrobić jakiekolwiek kwalifikacje muszę wiedzieć właśnie jakie, a przecież właśnie na tym polega problem. Oczywiście, że są takie zawody gdzie pracownik jest na wagę złota ale tak jak piszesz to wymaga wybitnych umiejętności. Sądzisz, że to w ogóle możliwe by nabyć takie umiejętności przez kogoś kto w szkole leciał na ledwo trójach i poszedł na gówniane teoretyczne studia, które nic nie dają? Ludzie mający takie umiejętności nie muszą chodzić do urzędu pracy. Ja jestem totalnie przeciętny, niezdolny do nauczenia się czegoś super wysokopoziomowego typu medycyna albo jakaś niszowa inżynieria. Nie tylko rodzice ale każdy z otoczenia do momentu skończenia szkoły wbijał mi to do głowy. "Ucz się bo będziesz rowy kopał" wszyscy tak mówili. Zamiast ich słuchać i uczyć się rzeczy, których i tak nie byłem w stanie się nauczyć trzeba było uczyć się kopania tych rowów i zarabiać po 10k na koparce. Matka zawsze wbijała mi do głowy żeby właśnie iść do biura. Ja chyba najbardziej bym chciał jakąś państwową instytucję, najlepiej jeszcze związaną z moimi studiami. Tylko pytanie czy to jest w ogóle możliwe bez znajomości?

Raczej nigdzie takich nie zatrudniają, a już na pewno za więcej niż minimalną.

Postaram się ale chyba muszę znaleźć jakieś inne słowo na to. Oby było jak piszesz. Jak na razie terapeutka nie wzbudza żadnych podejrzeń więc wierzę w jej profesjonalizm i to, że na prawdę może mi pomóc.

Dokładnie tak, a jak się traktuje ludzi po odsiadce? Co najmniej jak wyrzutków, a na pewno jak gorszych. Ludzie patrzą na takich podejrzliwie i nikt im nie ufa. To już zostaje w papierach i człowiek ma łatkę "karanego". Dożywocie nie ale 10 lat też zostawia ślady w psychice. Nigdy nie będę postrzegany tak jak ten co zaczął pracę w wieku 16 lat, wiedział na jakie studia pójść i od razu zaczął pracę w swoim zawodzie, a mając te 30 lat został już jakimś kierownikiem. Lub jak ktoś kto mając 20 lat odtworzył swoją firmę i zarobił pierwszy milion przed 30.

Wierz mi, że wolałbym nie tworzyć tej relacji ale nie mieć żadnych ograniczeń do wszystkiego innego. Teraz też nie tworzę takich relacji, a jedyna jaką udało mi się stworzyć skończyła się równie szybko jak się zaczęła i to jeszcze niezależnie ode mnie. Wolałbym nie czuć nic, wtedy i tak brak relacji by mi nie przeszkadzał.

Pisałeś kiedyś, że żeby wyjść ze stanu marazmu potrzebny Ci kopniak - no to dostałeś, może nie jakiegoś mocarnego ale jednak.
Zrobiło się zero - jedynkowo czyli jeśli się nie zarejestrujesz stracisz NFZ, a jeśli stracisz NFZ to nie będziesz mógł kontynuować terapii czyli jest o co zawalczyć.
Jedyny sensowny wybór to się zarejestrować.
IPD urząd musi wykonać, łaski nie robi. Dla Ciebie istotne, żeby to zrobił jak najszybciej. Tu urząd nie może Cię olać, bo IPD sporządzić zwyczajnie musi.
Jasne, ze odnosisz wrażenie, że jesteś przypadkiem trudnym i straconym - ogólnie odnosisz takie wrażenie, tak siebie nadal postrzegasz.
Z punktu widzenia urzędu jesteś przypadkiem prostym i banalnym. Faceta należy skierować na szkolenie żeby zawód zdobył. Banalne, urzędnik się wysilić nie musi.
Jakie kwalifikacje powinieneś zdobyć - takie, co się obecnie dobrze sprzedają.
Nie napisałam nic o wybitnych umiejętnościach, nie przesadzajmy z tą wybitnością
Może spróbuj troszkę pousuwać z głowy to, co Ci matka wbijała? Ona nie ma patentu na nieomylność, masz prawo mieć zdanie odmienne od niej.
Ktoś po 10-letniej odsiadce najpierw popełnił przestępstwo, a potem poniósł konsekwencje. Ty jesteś w lepszej sytuacji, zdecydowanie. Raczej jak ktoś uwięziony za niewinność i to nie uwięziony "systemowo" czyli z zabagnioną kartoteką.
Owszem, takie swoiste uwiezienie zostawia ślady w psychice. Ale podobnie jak z fizycznymi zranieniami - psychiczne zranienia też się zalecza, zostają może blizny, ale nie ma co szaleć w drugą stronę, blizna to blizna.
Shini, ten co to zaczął pracę w wieku lat 16 itd - istnieją tacy ludzie. Są ewenementami nie normą. A tacy co to w wieku lat 20 otworzyli własną firmę i zarobili pierwszy milion przed 30-ką to sorki, ale rzadkość. Nie jesteś takim człowiekiem, nie będziesz i na tym koniec tematu.  Sporo ludzi w życiu poznałam, podobnych do tych opisywanych przez Ciebie też i wiesz co, jak tak głębiej grzebnąć w te ich sukcesy to niektórzy mieli zwyczajnie dzikiego farta, większość zaś miała startowe wsparcie, które prezentując siebie starannie ukrywają. W latach 90-tych na przykład założenie firmy to było zupełnie co innego niż teraz - bo real był inny. Mam takiego kolegę, zaczął w latach 90-tych i od zera, bo się z własną rodziną pożarł i postanowił im pokazać. Ok, pokazał. Przed 30-ką miał pierwszy milion,  który - praktycznie w całości zainwestował, gnieżdżąc się z zoną w kawalerce, a na wakacje jeżdżąc jeśli w ogóle to na kilka dni do teściów na wieś.  Sporo czasu upłynęło , nim zaczęli te pieniądze konsumować. Jak sam twierdzi - w dzisiejszych realiach by mu ten biznes tak nie poszedł, bo realia inne. Jakiś inny by mu wyszedł? Być może, jest ewidentnie utalentowany, ale jego zdaniem obecnie z takim startem od zera jest zdecydowanie trudniej.

Jeśli nie zależy Ci na żadnej bliskiej relacji z kobietą to czemu piszesz, że chciałbyś być kochany? Wolałbyś tylko przelatywać laski, które by przyciągała twoja kasa? Serio?

Kopania rowów to się chyba za bardzo uczyć nie trzeba. A operator koparki to obecnie fachowiec, dzisiejsze koparki to nie byle co. Albo taki operator CNC (takich różnych laserowych) - toż to trudne jest, a przy okazji pożyteczne i chyba zwyczajnie ciekawe, umieć coś, czego większość ludzi nie umie.
Zawód wielce na rynku poszukiwany, płatny nieźle albo i dobrze.
Co się właściwie robi po takich studiach jak Twoje? Tak teoretycznie?

Kopniak nie koniecznie chyba musi być taki, żeby się nogami przykryć, Shini

Ewidentnie jesteś w takim momencie życia, w którym coś od Ciebie zależy - coś, co dotyczy ciągu dalszego Twojego własnego życia. Doszedłeś do rozwidlenia drogi.
Wiesz to doskonale. Masz wybór. Całkiem konkretny i tylko Twój. Konsekwencje wyboru będą też Twoje. I w jakimś stopniu już teraz dają się przewidzieć z dużym prawdopodobieństwem trafienia , jesteś inteligentny i też to wiesz.

Jeśli się nie zarejestrujesz stracisz leczenie na NFZ. Oraz jakikolwiek dochód. Utkniesz w domu. Wiesz, jak dalej będzie czy mam opisać dokładniej?

Jeśli się zarejestrujesz i wykonasz pewne minimum coś się zmieni w Twoim życiu. Na gorsze raczej trudno, zatem zapewne na lepsze.

W tym momencie masz wybór. Nie jesteś w sytuacji "nie mam wyboru". Wiele razy nie miałeś go jako dziecko, nastolatek, a nawet jeśli teoretycznie miałeś, w praktyce nie za bardzo, bo byłeś dzieckiem/nastolatkiem zależnym od dorosłych.

Wybitnym się człowiek staje, a nie rodzi, Shini. Rodzi się człowiek z potencjałem. Potencjał zaś może zostać zmarnowany, zarówno całkiem bez winy osoby nim obdarzonej jak i przy jej mniejszym bądź większym czynnym udziale.
Owszem, potencjał mamy niejednaki, nie rodzimy się identyczni. Ale każdy go ma.

Każdemu coś do głowy wbijano - nie tylko Tobie. Zarówno rzeczy sensowne jak i całkiem niesensowne. Niesensowne trzeba zweryfikować i się pozbyć - co męczy i jest żmudne, ale wykonalne.
Czy musisz konkurować jest co najmniej dyskusyjne. Jedno z bezsensownych przekonań wbitych do głowy to "muszę konkurować". Przekonanie bardziej sensowne - mogę konkurować, zakres i skalę sam ustalam. Przyjęcie innej postawy życiowej w kwestii tego konkurowania łatwe nie jest, bo tzw. świat nieustannie je narzuca i "nakazuje" - ale jest możliwe.

Jeśli się dojdzie do momentu, w którym się wie, że jakiegoś wyboru nie ma warto odpuścić dalsze zastanawianie się nad tym, bo jako żywo jeśli nie ma, to nie ma.
Gdybyś nie czuł nie kiwnąłbyś palcem w bucie. Bo po co? Żaden cel nie miałby sensu, ba! w ogóle byś nie miał celu, bo po co? Zrealizowanie celu łączy się z doznawaniem emocji, pozytywnych. Nie ma emocji nie ma ani celu, ani realizacji. Android nie realizuje swojego celu, bo go nie ma. Realizuje coś, co jest czyimś celem. Narzędziem jest, trochę bardziej skomplikowanym niż widły. Czy widły realizują jakiś cel własny? Co najwyżej cel tego, który ich używa. Widłom za jedno czy leżą na wystawie czy tkwią w gnoju - bo nie czują.  Są doskonale obojętne. Taki byś chciał być? Serio? Nie wydaje mi się.

Naprawdę sądzisz, ze człowiek uczciwie wykonujący potrzebną pracę, żyjący przyzwoicie nie budzi szacunku społecznego?
Najniższym szacunkiem społecznym od lat "cieszą się" influencerzy, youtuberzy i politycy w różnych odmianach. Oraz pracownicy HR, pracownicy call-center i coach'owie/trenerzy personalni.
Niewykwalifikowany pracownik fizyczny w rankingu szacunku społecznego jest mniej więcej w środku skali, wyżej od urzędnika/referenta.

Jaka praca byłaby dla Ciebie ciekawa? Właśnie ciekawa, bez aspektów dochodowych? Wyobraź sobie, że ktoś oferuje ci ileś kasy za wykonywanie dowolnej pracy - niezależnie od tego, jaka praca, kasa identyczna. Co być wybrał?

Na mnie osobiście akurat operator CNC robi wrażenie. W ogóle ludzie potrafiący obsługiwać takie różne skomplikowane maszyny hurtem robią na mnie wrażenie w znaczeniu pozytywnym.

Ciekawa byłam, co właściwie można robić po takich studiach jak Twoje. Czemu nie próbowałeś podjąć pracy w zawodzie?

Muqin
Może taki kopniak by pomógł.

Ty widzisz to jako rozwidlenie drogi, ja jako mur nie do przejścia.

Gdybym był inteligentny nie znalazłbym się w obecnej sytuacji. Ten wybór nie jest ani trochę konkretny. Przecież wciąż nie mam pojęcia na jaką pracę zmienić.

Domyślam się jak będzie dalej.

Zawsze być gorzej ale faktycznie w tej sytuacji byłoby o to trudno.

Nie wiem czy brak wyboru nie byłby lepszy. W końcu to nie takich sytuacjach ludzie najbardziej się rozwijają, kiedy są przyparci do muru. Mając do wyboru tylko rozwój albo śmierć sam fakt, że żyją oznacza, że poszli dalej.

Na prawdę sądzisz, że każdy ma jakiś potencjał? Nawet jeśli przez 30 lat się nie pokazał? I co ważniejsze, każdy może stać się wybitnym?

Na prawdę myślisz, że da się pozbyć czegoś co było wbijane tak długo i tak głęboko? Ja zaczynam tracić w to wiarę nawet mimo terapii. To nawet nie jest "muszę konkurować" tylko "muszę osiągnąć znacznie więcej niż inni by zaledwie im dorównać". Jak już pisałem, tak naprawdę chciałbym tylko tego co większość, a skoro nie mogę tego mieć to znaczy, że muszę osiągnąć więcej niż oni.

Wiem, to jest jakiś absurd bo normalnie aż za często myślę zero-jedynkowo, a kiedy trzeba tak pomyśleć to jest nieskończona analiza.

Porównywać androida do wideł to nie najlepszy pomysł. Wiem o co ci chodzi ale to po prostu zbyt odległe od siebie rzeczy. Widłami nie chciałbym być ale androidem jak najbardziej. Nie musieć jeść, pić ani spać, nie czuć bólu ani się nie starzeć. Pod niemal każdym względem przewyższać człowieka, a dodatkowo nie posiadać żadnych typowo ludzkich ograniczeń. Faktycznie wtedy nie byłoby własnego celu ale też nie byłby potrzebny. Jedynym celem istnienia byłoby realizowanie czyichś celów. Czyli w sumie niewielka różnica względem tego co każdy z nas robi na co dzień. Android pracuje dla swojego stwórcy, a biedni pracują dla bogatych. Wolałbym być narzędziem ale wykorzystanym w najlepszy możliwy sposób przez odpowiednią osobę, osiągając wyżyny swoich możliwości niż mieć nad sobą pełną kontrolę, nie potrafić z niej skorzystać i zmarnować swoje życie, a teraz właśnie to się dzieje. Wolałbym być obojętny ale skuteczny niż taki jak teraz. Oprócz tych wszystkich złych emocji, których nie chciałbym czuć czuję też parę dobrych. Czuję empatię, współczucie, wyrozumiałość, troskę, mam w sobie chęć pomocy i opieki nad innymi. I na co mi to wszystko skoro nawet nie mam możliwości by to wykorzystać? Czuję się coraz bardziej samotny, a poza forum i dosłownie kilkoma osobami w realu nie mam nawet z kim porozmawiać. Wolałbym nie czuć nawet tych wszystkich dobrych emocji jeśli to sprawiłoby, że nie czułbym tych złych i umożliwiłoby ruszenie z miejsca.

Szacunek społeczny budzi tylko ktoś kto osiągnął dużo więcej niż inni. Ktoś kto wybił się daleko ponad poziom większości ludzi. Ktoś kto ma wybitne osiągnięcia i może być przykładem dla innych. Ja osobiście na przykład szanuję ludzi ze wszelkich fizycznych zawodów, a szczególnie tych najbardziej potrzebnych typu śmieciarze czy pracownicy służb. Takich zawodów, które ja osobiście szanuję jest więcej ale to wciąż tylko moje osobiste. Słyszałaś kiedyś żeby ktokolwiek, a już szczególnie kobiety mówiły o zawodzie śmieciarza albo budowlańca jako prestiżowym, wysoko poziomowym czy właśnie szanowanym? Ja jeszcze nie. To prawda, że według statystyk właśnie te wymienione zawody cieszą się najniższym szacunkiem społecznych. Jednak dziwnym trafem ich przedstawiciele często są tymi najlepiej ustawionymi w życiu, którzy nie muszą się martwić o przetrwanie, dobrobyt i atrakcyjność dla płci przeciwnej. Mi zależy na tym szacunku choć nie mam możliwości osiągnąć tak wiele by go wzbudzić. Poza tym chciałbym jeszcze żeby ktoś mnie docenił, pochwalił i powiedział, że to co robię jest ważne, że to ma sens.

Cokolwiek tu napiszę odpiszesz, że to coś nieosiągalnego, poza moimi możliwościami i będziesz mieć rację. Nie mam pojęcia jaka praca z takich realnych byłaby dla mnie ciekawa, nie jestem wstanie określić żadnego konkretnego zawodu. Przynajmniej na tą chwilę nie, jutro w ciągu dnia postaram się nad tym zastanowić i napiszę.

Poznałem nie jednego operatora jakieś skomplikowanej maszyny w tym kilku od CNC. To zwykli ludzie, którzy po prostu się tego nauczyli co według nich samych wcale nie było trudne. Mam wrażenie, że stawiasz tych ludzi na równym poziomie co ludzi obsługujących wielkie samoloty, wojskowe odrzutowce, okręty podwodne czy statki kosmiczne, a to zupełnie inny poziom. Pilotem samolotu wszyscy się zachwycają, a już pracownik kontroli lotów nie robi na nikim wrażenia choć on ma równie odpowiedzialną robotę co ten pilot. Jego błąd też może spowodować katastrofę z setkami ofiar.

Do służb jak wiesz się nie nadaję choćby z powodu zdrowia psychicznego. Do państwowej instytucji nigdy nawet nie próbowałem się dostać bo zawsze byłem przekonany, że bez znajomości nie ma to sensu. W przypadku prywatnych firm miałem przekonanie, że bez doświadczenia nikt nawet nie potraktuje mnie poważnie jeśli chodzi o stanowiska związane z bezpieczeństwem. Z zespołów zarządzania kryzysowego i biur detektywistycznych jeszcze nigdy nie widziałem ogłoszenia. A w ochronie się bardzo marnie zarabia. Oczywiście nie licząc takich super ochroniarzy na przykład dla bogaczy ale to są niemal wyłącznie jacyś weterani służb specjalnych lub tym podobni.

Po raz kolejny dokonałeś, Jack, świadomego wyboru.

Shinigami - co do poszukiwania pracy, czy myślałeś o własnej działalności? Wiem, że nie jest łatwo w depresji, ale możesz zacząć od działalności nierejestrowanej na początku i dopiero jak przekroczy kwoty, rozwinie się, to normalnie założysz. Piszesz o swojej pracy fizycznej, że wykonywałeś ciężką prace. Potrafisz coś? W budowlance można zarobić znacznie więcej niż średnia krajowa. Jakbyś się uczył fachu to mogłaby wpadać znacznie wyższa wypłata, niż na etacie.

Z drugiej strony, to jak chcesz celować w jakiś etat, to może w coś gdzie jest dużo dziewczyn? W pracach bywają różne romanse, znajomości. No ale to na pewno nie w robotach gdzie sami faceci są.

To nie jest prawdą, co napisałeś, ale nawet gdyby było, to i tak miałbyś lepsze pieniądze niż masz teraz, a za tym idą nowe możliwości. Zawsze to lepiej niż niczego nie zmieniać i narzekać.

Uważasz, że to mało możliwości, zwłaszcza teraz?
No cóż, chyba nigdy nie zrozumiem Twojego sabotującego myślenia.

Mam w rodzinie pilota, obecnie pracuje w wojsku, mam też przyszłego kontrolera lotów (upartcie do tego dąży) - imponują mi obaj, ale tak naprawdę zachwycam się zawsze, kiedy spotykam ludzi, którzy swoją pracę wykonują z pasją. Tak naprawdę to właściwie wszystko można robić z zaangażowaniem lub "byle do 16.00" Zaś w moim odczuciu Shini usilnie szuka argumentów, które mają mu zapewnić poczucie, że pracy, która spełnia jego kryteria, na pewno nie dostanie. Z tego samego powodu tak sztucznie podnosi sobie poprzeczkę.

Przypomnę tylko mój wpis dotyczący Shiniego sprzed jakiegoś czasu,  nawet szkoda się wysilać na nowy, bo i tak nic się nie zmienia niezależnie co, kiedy i gdzie się napisze.

Masz rację. Dlatego właśnie zaproponowałem budowę, bo taka praca, że tak powiem, sporo wybacza. Coś co jest nie do pomyślenia, w innych branżach w tej może być akceptowane. Do tego jest coś takiego jak działalność nierejestrowana. Więc mógłby zacząć, że robi ogłoszenie i próbuje sił.

Może być ciężko, jak mówisz. Ale to tylko propozycja do rozważenia. Ewentualnie jakaś inna działalność. To nie jest proste, Ale z tego co czytam Shinigami, jest zainteresowany większymi zarobkami, zagranicznymi wycieczkami, usamodzielnieniem, randkami itp... Z bardzo niską pensją może być trudno. Do tego wysokie zarobki, mogą dać mu pewność siebie większą.

A dlaczego nie? Przecież jego stan nie uniemożliwia mu podejmowania się takich zajęć. Sama depresja nie oznacza automatycznego zakazu pracy na budowie - wszystko zależy od nasilenia objawów, samopoczucia i oceny lekarza medycyny pracy. Owszem, mogą pojawić się pewne ograniczenia, jeśli choroba wpływa na koncentrację, poziom energii czy bezpieczeństwo (np. przy pracy na wysokości albo z maszynami), ale w wielu przypadkach można zupełnie normalnie pracować.

Trudno się z tym nie zgodzić. Nie da się bowiem pogodzić "nie wiem jak napisać dobre CV" i jego gdybań, bo "tak widziałem w bajkach" z faktem, że koleś ma mgr z jednej z najlepszych uczelni na swoim polu na świecie. On przecież nie kończył prywatnej placówki, tylko państwówkę. W grę wchodzi albo WAT (wątpię) albo ASz Woj (prawie na 100%). A to była i jest jedna z najlepszych uczelni wojskowych świata, której absolwenci odpowiadają nie tylko za bezpieczeństwo tego kraju, ale również współtworzą politykę bezpieczeństwa NATO i UE (m.in poprzez współtworzenie European Security and Defence College) w tej części świata.

Bo wydaje mi się, że wielu ludzi nie ma o tym bladego pojęcia. Dla zobrazowania, to tak jakby ktoś kończył WUM i dopytywał na forum jak nakleić plasterek na skaleczenie i co należy zastosować na odparzoną dupkę, bo w internetach ro różne kremy są i preparaty i on nie wie co kupić.

Amen.

No właśnie jest sporo szkoleń i możliwości i to za darmo. Dodatkowo dużo osób robiło tak, że zatrudniało się w jakiejś firmie, aby się nauczyć i potem przechodziło na "swoje" lub miało własne dodatkowe fuchy. Plusem jest, że w przeciwieństwie do prac typu magazyn itp do takiej pracy można iść w zasadzie z dnia na dzień, popracować tydzień, dostać pensje i zrezygnować. W sensie jest to plus w kontekście nauki i próbowania czy coś pasuje czy nie, bo w innej sytuacji to może być minus. Ale w takich pracach, na pewno nauczyłby się lepszej obsługi narzędzi i ogólnie trochę fachu. To nie tajemna nauka i kursy + trochę praktyki i dosyć szybko by się nauczył. Kolejna opcja jakby już coś umiał to ewentualnie wyjazd za granicę zarobić, chociaż to już się nie za bardzo opłaca w porównaniu tego, co było kiedyś, ale i tak warto wspomnieć, że to również jest jakaś opcja.

Ma w zasadzie DARMOWE szkolenia, które podałeś. Może zrobić praktykę, za którą mu ktoś zapłaci normalną pensję. Szukanie praktyki nie jest trudne. Wchodzi na portal z ogłoszeniami, dzwoni dziś i jestem pewny, że w ciągu 2-3 dni znajduje jakąś tego typu pracę, na pomocnika na początek. Tego typu pracę najłatwiej znaleźć. Popracuje, zobaczy, co mu się podoba i może iść w specjalizację jakąś.

Przeczytałem trochę postów Shinigami i takie rozwiązanie wydaje się naprawdę wartę rozważenia. W oczekiwaniach widzę, że chce zarobić na zagraniczne wycieczki, mieszkanie i randki z dziewczynami. A do tego ma depresje. Praca za minimalną pensję to może jeszcze zdołować, bo to będzie praca na czynsz i jedzenie i podstawowe potrzeby. Oczywiście lepsze to niż nic, ale jak są możliwości i Shinigami sam pisał, że pracował fizycznie, (w tym ciężko) to znaczy, że takiej pracy się nie boi.

Dręczę wskazując rozjazdy w jego historiach i oczywiste kłamstwa oraz wytykając, że nawet darmowych kursów nie chce mu się robić czy CV nigdzie wysłać - nawet na ogłoszenia mu podlinkowane, które pasowały do jego umiejętności. A nic tylko siedzi i lamentuje i narzeka.

Wiem i staram się to robić od dawna. Wierz mi, że to siedzi na prawdę bardzo mocno, mózg robi wszystko co tylko może żebym nic nie zmienił, broni się przed nawet każdą myślą o zmianie. Z mojej perspektywy nie ma skoku na wodę głębszą niż zmiana pracy, to już jest najgłębszy poziom. To ogromny skok, który może zadecydować o całej reszcie życia. Akurat praca zmianowa była dla mnie w porządku.

Co do twoich przemyśleń:

1. Czy samo słowo "januszexu" nie oznacza, że należy się tego obawiać? Zapewne masz rację, ja po prostu musiałem trafiać na same takie firmy gdzie coś takiego jak szacunek wobec pracownika było rzadko spotykane. Zdecydowana większość firm, które widziałem miały jedną wspólną cechę, pracownicy dość szybko się zmieniali. Mało kto wytrzymywał dłużej niż kilka miesięcy. Cały czas się zastanawiam czy po prostu miałem pecha do odwiedzania takich miejsc czy to są moje automatyczne projekcje mające mnie zniechęcić do takich ch firm.

2. To, że są okazję to ja wiem jednak mi nie chodzi wyłącznie o pieniądze. Są one bardzo ważnym elementem mojej chęci zmiany ale nie jedynym.

3. Zgnojenie to trochę za duże słowo, ja bardziej miałem na myśli coś takiego, że ci rekruterzy pokazują swoją wyższość nad kandydatem. Nie takie gnojenie jak obrażanie czy poniżanie tylko takie "jesteś tu po to by nam służyć, będziesz naszym niewolnikiem i masz się z tego cieszyć". Skoro musieliście zwiększać budżet na dane stanowisko to czy nie opłacałoby się bardziej zatrudnić kogoś kto nie był od razu pasujący i go nauczyć?

4. Nie potrafię potraktować pracy tylko jako pracy, nie potrafię tego oddzielić od reszty życia. Może to dlatego, że nie mam reszty życia. Mam za dużą pustkę w życiu więc myślę o pracy jak o czymś co by ją wypełniło. Nie mogę sobie nawet wyobrazić bezuczuciowego wypełnienia obowiązków. Chciałbym taką pracę, która będzie określała to kim jestem. Chyba dlatego zależy mi na tym szacunku społecznym.

5. Ja właśnie nie chciałbym by papiery nie miały znaczenia. Mimo iż uważam, że moje studia są średnio użyteczne to jednak poszło na nie 5 lat i wolałbym by nie był to czas stracony.

6. Tu jest chyba mój największy problem związany z pracą, w ogóle nie potrafię spojrzeć na tą drugą stronę jak na zwykłych ludzi. Dla mnie pracodawca to osoba postawiona dużo wyżej, która będzie mnie traktować jak niewolnika lub przynajmniej jak dziecko. Nawet jeśli i ja i oni mamy jakiś problem do rozwiązania to oni mogą sobie w każdej chwili znaleźć wielu takich jak ja. Ja się w ogóle dla nich nie liczę, jestem cyferką w tabeli. A dla mnie to może być kwestia życia i śmierci gdybym na przykład nie miał żadnych oszczędności.

7. Same te liczby wydają się dla mnie nierealne. Przez całe życie były okresy gdzie po kilka dni z rzędu przeglądałem ogłoszenia. Takich, które mnie interesowały albo uważałem za możliwe przez całe życie nie było nawet 50. Jest jakiś sposób żeby sprawdzić czy moje CV się do czegoś nadaje inny niż doradca zawodowy lub podawanie wszystkich swoich danych do czata GPT?

Starałem się odpowiedzieć jak najbardziej szczerze i nie kierując się emocjami.

Muqin

Może i jest trudno przewidzieć jako byłby efekt takiego kopniaka ale wolałbym pójść gdziekolwiek niż stać w miejscu.

Mur nie musi być fizyczny żeby powstrzymywał. Tak silne blokady i mózg sabotujący wszystko na każdym kroku też może być murem.

Nie znalazłbym się w niej bo od początku wiedziałbym co robić i w ogóle nie musiałbym nad niczym kombinować. Człowiek na prawdę inteligentny znajdzie wyjście z każdej sytuacji i rozwiązanie każdego problemu. Ja nie jestem wstanie nawet dorównać przeciętnemu obywatelowi, który zarabia powyżej minimalnej, stworzył długotrwały związek i wyprowadził się od rodziców.

Dokładnie to jest taki wybór. Wolałbym nie wybierać wcale niż mieć tylko takie opcje.

Obojętnie czy rozwój czy wypaczenie to nadal jest ruszenie się z miejsca czyli i tak coś lepszego niż tkwienie w nim.

Wybacz ale nie kupuję tego. Skoro każdy ma jakiś potencjał to jak to możliwe, że przez 30 lat w ogóle się nie pokazał?
To prawda, zrobiłem to wszystko i co w związku z tym?  W dzisiejszych czasach każdy człowiek żyjący w cywilizowanym kraju zrobił i nauczył się tego wszystkiego, a także wielu innych rzeczy będąc młodszym ode mnie.

Pojąłem bo mam trochę wiedzy na temat androidów i dzięki niej potrafię załapać o co ci chodzi. Akurat w kwestii wyłapywania co ktoś miał na myśli zawsze byłem całkiem niezły tyle, że to też nie ma żadnego znaczenia w życiu i do niczego się nie przydaje. Wystarczyłoby się podłączać do prądu na jakiś tak ja się codziennie ładuje telefon. Części można wymienić na nowe, nawet lepsze niż poprzednio. Ja teraz też nie czuję przyjemności, satysfakcji ani radości więc to nawet nie byłaby różnica. Nie jako niedorobionego androida tylko coś znacznie poniżej, jak jakąś niższą formę życia, która nie dorasta do pięt doskonałości androida.

Gdzie widziałaś takie oferty wolontariatów? Pytam całkowicie poważnie bo ja jeszcze nigdy takich nie widziałem, a szukałem wielokrotnie. Na godzinę tylko w niedzielę? W życiu czegoś takiego nie widziałem. Jedyne co zawsze znajdowałem to oferty z wymaganiami jak do pracy i to na jakiegoś specjalistę albo po wiele godzin w tygodniu i to oczywiście nie w weekendy tym w dni robocze. Serio gdzie szukać takich wolontariatów?

Dla mnie szacunek społeczny to kiedy jest się traktowanym poważnie. Kiedy ktoś cię chwali i dziekuje za zrobienie czegoś. Kiedy ktoś powie "dobra robota" albo "liczymy na ciebie". Ostatecznie kiedy jest się kimś znanym, podziwianym i uważanym za przykład do naśladowania.

Tyle, że jestem trochę za stary żeby zaczynać od malutkich kroczków tak jak ludzie 10 lat młodsi ode mnie. Jak już pisałem, nikt nie potraktuje poważnie 30 latka, który stawia gdzieś dopiero pierwsze kroki. Będą wymagać wiedzy i doświadczenia adekwatnych do wieku, a więc traktować bardziej jak Jack.

Ja podobnie dlatego właśnie te zawody najbardziej społecznie potrzebne najbardziej szanuję. Na mnie skomplikowane maszyny i mechanizmy nie robią żadnego wrażenia poza wizualnym. Rozumiem, że niektórzy mogą być zafascynowani budową takich maszyn, ich działaniem i ogólnie jakimś majsterkowaniem ale ja kompletnie nie jestem w tym. Tak samo na przykład grzebanie przy samochodach. Niby typowo męska czynność, a ja tego kompletnie nie ogarniam. Wielu mężczyzn mówi, że coś takiego ich wycisza czy rozluźnia, a na mnie to w ogóle nie działa choć próbowałem nie raz. Może dlatego obsługa takiego CNC czy innej maszyny nie wydaje się dla mnie ciekawa. Choć nigdy nie ma pewności, może by mnie zaciekawiło. Ludzie się zachwycają pilotem bo to jeden z najtrudniejszych do nauczenia się zawodów. Wymaga wybitnych umiejętności zarówno manualnych jak i umysłowych. Niewielu się rodzi ludzi tak utalentowanych, że zdołają nauczyć się tylu tak skomplikowanych rzeczy jednocześnie mając niemal idealne zdrowie fizyczne i psychiczne. To jest jeden z tych zawodów, które stoją na absolutnym szczycie ludzkich możliwości. Jeszcze wyżej jest chyba tylko astronauta ewentualnie jakiś podwodny spawacz lub coś w tym stylu.

I jakie według ciebie byłyby te nowe możliwości wynikające tylko z trochę większych pieniędzy? Wciąż byłoby to o wiele za mało żeby kupić mieszkanie czy wybudować dom. Chyba, że masz na myśli na przykład podróże i ogólne poszerzanie swoich horyzontów. Na wynajem nie wiem czy by starczyło. Jeśli tak to faktycznie to już by stworzyło trochę nowych możliwości.

Po pierwsze co rozumiesz poprzez "teraz"? Po drugie nie za mało możliwości tylko niemożliwe dla mnie do skorzystania. Jak już pisałem, do służb mnie nie przyjmą z powodu zdrowia, a nawet gdyby to byłbym krawężnikiem do emerytury. Do biura detektywistycznego i sztabów zarządzania kryzysowego jeszcze nigdy nie widziałem ogłoszenia. Tak na prawdę chyba jedynym co faktycznie mógłbym próbować byłyby te państwowe instytucje związane z bezpieczeństwem tylko tu też pojawia się pytanie czy to w ogóle możliwe bez znajomości. To, że możesz zrozumieć mojego sabotującego myślenia nie jest niczym dziwnym. Tego się nie da zrozumieć i nie uda się to nikomu kto sam nie był w takiej sytuacji. Tak samo na przykład nikt kto nigdy nie miał myśli samobójczych nie zrozumie jak to jest je mieć.

Oczywiście, że wiem gdzie leży problem, w lęku i blokadach psychicznych. Jak już pisałem, mózg robi wszystko co może żeby mnie odciągnąć i uniemożliwić zmianę. Podświadomość działa totalnie przeciwko świadomości.

Nie muszę przyznawać, że powodem jest lęk bo zrobiłem to już dawno temu i mam pełną świadomość, że tak właśnie jest.

Dokładnie tak jak piszesz, boję się konsekwencji. Terapeutka poszła nawet dalej i użyła określenia, że "boję się życia" i dokładnie tak jest. Każde nawet najmniejsze konsekwencje od razu kojarzą mi się z ostatecznością. Jestem uwięziony w systemie wszystko albo nic. Nie ma tu miejsca na żadne błędy ani wnioski czy naukę z nich wyciągniętą. Jakakolwiek porażka, jakikolwiek błąd to śmierć, niekoniecznie w dosłownym tego znaczeniu.

Przypominam, że od wielu miesięcy piszę, że mam bardzo niski poziom energii, a koncentracja niemal nie istnieje.

Oczywiście, że da się to wszystko pogodzić. Zarówno w szkole jak i na studiach nigdy nikt nie uczył pisania CV. Można czerpać o tym wiedzę jedynie z internetu. To jest dokładnie ASzWoj i zdaję się, że już kiedyś o tym pisałem. Mocno przesadzasz z tą najlepszą uczelnią na swoim polu na świecie. W Polsce tak ale na pewno nie na świecie. To z NATO i UE to też prawda, regularnie są tam robione różne spotkania i wykłady z jakimiś oficjelami ze struktur NATO. Ogólnie to dość ważna instytucja dla funkcjonowania całego NATO. I co najważniejsze związku z tym? Skoro to taka prestiżowa uczelnia to pracodawcy powinni sami się do mnie zgłaszać z pytaniem czy nie chciałbym pracy, a jakoś tak się nie dzieje. W takiej instytucji chętnie poszedłbym nawet na sprzątacza.

2k dodatkowo pracując tylko w weekendy? Raczej wątpię by ktokolwiek chciał tyle zapłacić chyba, że masz na myśli pracę w każdy weekend sobotę i niedzielę po 12h.

Nie, nie przesadzam. A nawet uważam, że za mało o niej napisałem.

LOL.

I co z tego? No takie pytanie to mógł zadać tylko idiota i kompletny ignorant. I co z tego, że uczelnia, którą ukończyłeś jest w szpicy NATO i UE na swoim polu, w branży, która od niemal dekady ma coroczne, ~dwucyfrowe (procentowo) wzrosty, skoro ty nie wysłałeś nigdy ani jednego CV do ani jednego, potencjalnego pracodawcy. Bo przecież to oni powinni zapraszać ciebie gwarantując ci wszystko. LOL. Shini - obudź się - zesrałeś się

A po co sami mają wyciągać rękę po jakiegoś jelenia, który tylko chciał się prześlizgnąć? Ręce są wyciągane - a i owszem - do stypendystów, do członków kół naukowych. Tak jest na każdej uczelni. Moje kontakty z czasów studenckich wciąż mi robią robotę. A ty zjebałeś po maksie perspektywiczny kierunek, który wybrałeś sobie sam.

Nie ma jak kopnąć leżącego, czyż nie?

Przyznaję uczciwie, że nie chciało mi się tworzyć listy, tym bardziej, że sama pewnie nie pomyślałabym o wszystkich możliwościach, ale od czego mamy Chata GPT?

Z początku (zanim jeszcze się określiłeś) myślałam, że jesteś po jakiejś filozofii, kulturoznawstwie albo innym kierunku, który bardziej przypomina sztukę dla sztuki niż zdobywanie zawodu, a tu okazuje się, że nawet jeśli wziąć pod uwagę Twoje ograniczenia, to tych możliwości jest tak dużo, że wchodzenie w retorykę "skończyłem beznadziejne studia" jest zwykłą zasłoną dymną.
Gdybyś na tamtym etapie zamiast czekać na gotowe propozycje (takie rzeczy to tylko u naprawdę wyróżniających się studentów/absolwentów), wziął się za poważne szukanie pracy, a przy tym gotów był do dalszej nauki zawodu, to dziś na pewno nie zarabiałbyś najniższej krajowej, w dodatku bez dalszych perspektyw.
Sam to sobie zrobiłeś, bo tak Ci było wygodnie.

Podam tylko dla przykładu: mam sporo młodszego kuzyna, który właśnie kończy lotnictwo, praktyki odbywał w firmie, która produkuje dla wojska specjalistyczne drony. Tam pokazał się od swojej najlepszej strony, wykazując zaangażowanie i chęci i już dostał od nich propozycję pracy, musi się tylko obronić. Bardzo wiele osób właśnie w taki sposób rozpoczyna swoją ścieżkę kariery.

A wiesz, że ja też nie? Mało tego, byłabym bardzo zdziwiona widząc takie ogłoszenie na ogólnych platformach. Ale ja nigdy nie szukałam pracy w tej branży, bo gdybym szukała, to podjęłabym bardziej zdecydowane działania.

I co zamierzasz z tym zrobić? Ale tak do bólu konkretnie?

No ale co z tego, że terpeutka to zauważyła? To chyba jej praca, żeby niwelować twoje błędne przekonania i ułatwić ci działanie mimo nich. Jak tylko zauważa to już właściwie "my" na forum to zrobiliśmy kilka lat temu.

Jak jest dobry psycholog to kilka miesięcy, jak chujowy to i 5 lat mu nie wystarczy
Medytacja, mindfullnes,  dziennik przekonań, dziennik aktywności, trening radzenia sobie ze stresem, ekspozycja... ale podobno ty jesteś ekspertem?

Można zignorować. Po prostu działać pomimo nich. Wpadłaś w pułapke wiecznej terpaii. Musisz osiągnąć idealny, optymalny mindset, żeby działać. Są już takie szkoły, że przekonanie o niebezpiecznych przekonaniach które uiemożliwiają życie traktuje się jako defekt sam w sobie. No pracy w urzędzie nie dostanę, ale podanie wyśle.  Nie dlatego, że mam idealne, rozwojowe przekonanie o własnej skutecznosci i sprawczości, ale po prostu w ramach ekspozycji na nowe doświadczenia. A iech przekonanie sobie zostanie. Wystarczy przestać ciągle rozmyślać, a nie rozmyślać o rozmyslaniu.

Także zarówno szkoła zostawmy to i działajmy, jak i szkoła zmieńmy to daje dość dobre efekty w takich sytuacjach. No i Shini nie budował przekonań ćwierć wieku, bo przecież życiowego doświadczenia to za bardzo nie ma. Po prostu żył jak mu było wygodnie, nie myśląc o przyszłości. To jest co innego żyć wygodnie, a co innego budować sobie jakiś skomplikowany sysem swiatopoglądowy jak Grecki filozof z książek od historii

Niczego nie lansuje. Jest pierdyliard różnych podejść, nawet dobry terapeuta psychodynamiczy po kilku miesiącach może dać fajne efekty. Sama chyba dałaś mu jakąś książke, która jak rozumiem miała mu pomóc lepiej zafunkcjonować w świecie? Tylko własnie, ja o efektach a ty o procesie. Chodzenie na terapię, żeby rozmawiać o terapii i być w terapii jako cel sam w sobie jest troche bez sensu.
Nie jestem też fanem terapii żadnej. Gadanie że teraz gośc co rąbie drewno musi latami pracować nad zmianą swojego systemu przekonań co go budował ćwierć wieku między porno a anime, to jest trochę tragifarsa.

Niby tak ale przecież umiejętności nie widać na pierwszy rzut oka więc przy rekrutacji tylko te uprawnienia miałyby znaczenie. Patrząc na to co do tej pory widziałem, jakie predyspozycje do szefowania widziałem to chyba nie chciałbym ich mieć bo nie mógłbym spojrzeć w lustro. Raczej większość ludzi z tej branży zwykle narzeka na tą pracę. A jak zapytasz czemu siedzą w tej pracy skoro im się nie podoba to odpowiadają, że nie umieją niczego innego. Kiedyś jeden budowlaniec powiedział, że "nie chciało mu się uczyć" więc wylądował w budowlance. Ja powiedziałem, że skończyłem studia, gość był mocno zdziwiony, a co najciekawsze zarabiał więcej niż ja.

Osobiście nie znam żadnego związku powstałego w pracy. Co więcej, wielokrotnie słyszałem, wchodzenie w bliskie relacje w pracy to najgorszy pomysł. Z moich dotychczasowych obserwacji chyba każdy związek, który przetrwał dłużej niż kilka lat powstał jeszcze w szkole. Autentycznie nie znam żadnego związku czy tym bardziej małżeństwa, które powstało po skończeniu szkoły. Ale wiem, że takie są i też mogą się udać. Wiem też, że mi osobiście praca w miejscu gdzie jest dużo kobiet by pomogła choćby w oswojeniu się z ich towarzystwem.

Chodzi o to, że widzą jakie te kobiety potrafią być w mocno sfeminizowanym towarzystwie. Z tych historii, które mi opowiadali to ciągle kogoś obgadują i to tak, że jak stoją we trzy to obgadują czwartą. Kiedy jedna odejdzie to dwie pozostałe zaczynają obgadywać tą ci właściwie poszła. Rozpowiadają wszystkie tajemnice swoich partnerów. Każda wie wszystko o partnerach innych łącznie z ich zdolnościami seksualnymi. Chwalenie się koleżankom ze zdrad to podobno też całkiem częste zjawisko. Wszyscy ci faceci są singlami mimo iż mają wokół dużo kobiet i mają redpillowe poglądy.

Już nie jedna osoba łącznie z terapeutką mi mówiła, że w każdej normalnej pracy tak można. Że wystarczy się dogadać z pracodawcą co zawsze mi się wydawało absurdalne. Akurat co do budów to właśnie słyszałem, że takich akcji nie ma. Że w budowlance właśnie ostro cisną i nie ma przychodzenia sobie później tylko jest jazda od 6-7 rano. Ale browarki mogą być. Nawet nie chodzi o sprawdzanie tylko o kombinowanie, wymyślanie często totalnie absurdalnych rzeczy żeby jak najbardziej zejść z ceny. Są i tacy co jawnie oszukują wiedząc, że dla wykonawcy nie opłaca się iść do sądu.

Już nawet nie chodzi o wstyd bo moim zdaniem ta praca jest bardzo ważna i bardzo zasługuje na szacunek. Chodzi bardziej o postrzeganie tego typu pracy przez kobiety i w ogóle ludzi z tych bardziej umysłowych zawodów. Z tym, że to nie jest praca na całe życie to też nie do końca prawda. Jeszcze nie widziałem by ktoś z roboty na budowie przeniósł się do innego zawodu. Z tego co do tej pory widziałem to jest jeden z tych zawodów gdzie jak ktoś już w to wejdzie to już nie wychodzi. Pewnie co innego jest kiedy mowa o jakichś młodych, studentach na przykład tylko dorabiających na budowie. Tak samo jeszcze nie słyszałem by ktoś kto mógł tyle zarobić po odłożeniu jakiejś sumy nie pracowałby kilka miesięcy. Tacy ludzie raczej zaczynają pracować coraz więcej i faktycznie mają coraz więcej pieniędzy ale nie mają nawet kiedy ich wydać. Albo wydaje im się, że zaraz będą milionerami i na przykład biorą drogie leasingi, których potem nie mogą spłacić.

Rozumiem, o co Ci chodzi, ale odnoszę wrażenie, że zbyt mocno przesuwasz to wszystko w stronę bezradności, jakby Shini był wyłącznie ofiarą własnych przekonań i właściwie pozostawało już tylko cierpliwie go "odczarowywać". Jasna, że schematy, lęki i błędne definicje mają znaczenie, ale w pewnym momencie nie można wszystkiego tłumaczyć wyłącznie przeszłością.

Bo owszem, zmiana myślenia trwa długo, ale samo ciągłe analizowanie swoich przekonań bez realnego działania też może stać się wygodnym mechanizmem unikania odpowiedzialności i to chyba jest główny problem Shiniego na ten moment. Można latami rozkładać problem na części pierwsze, szukać źródeł, analizować dzieciństwo i społeczne wpływy, ale jeśli finalnie NIC z tego nie wynika poza kolejną analizą, to zaczyna to jeszcze bardziej utrwalać bierność niż ją przełamywać.

Shini nie potrzebuje już wyłącznie kolejnych definicji i tłumaczeń, bo wiele rzeczy zostało mu czy to na terapii, czy - jak slusznie zauważyłaś - na forum pokazanych wielokrotnie. Bardziej potrzebne byłoby faktyczne skonfrontowanie się z rzeczywistością, nawet małymi krokami, zamiast nieustannie mielić temat w głowie i dokładać sobie kolejne wymówki. Bo oczywiście, że można mieć trudny start, błędne przekonania i lękii - to wszystko prawda, ale w pewnym momencie dalsze trwanie wyłącznie w analizie przestaje być leczeniem, a zaczyna być formą ochrony przed zmianą.

Dobry psycholog też powinien korzystać z jakiś ram czasowych żeby ewaluować swój postęp. To się nie tyczy tylko coachów. Najlpiej jak samemu sobie mierzymy postępy.
Chociaż jest taka szkoła psychologiczna, że po wejściu do gabinetu zamykamy za sobą drzwi i jest współpraca na 5 lat, bo to jest trudne, skomplikowane, trzeba przepracować. Strategia, która nie przejdzie w żadnych innych usługach.