Co to znaczy żyć?

Każdy z nich jest na swoim bo to dosłownie jedyne wyjście jakie mieli. Oni zostali przyparci do muru i zmuszeni do tego. Oni nie poszli daleko w swojej specjalizacji tylko mieli ją jeszcze zanim przyjechali i po prostu robią dalej to samo tylko w innym miejscu. Jak ktoś jest czymś dobry i jeszcze na dodatek to lubi to znajdzie w tym pracę w niemal każdym miejscu na Ziemi.

I właśnie o tym cały czas piszemy. Każdy idąc na swoje prędzej czy później się poukłada i każdy tego potrzebuje. Ze mną najprawdopodobniej byłoby tak samo choć pewnie zajęłoby to sporo czasu. Ja widzę to tak, że nawet nie mam jak się dostać w miejsce, z którego można skończyć do tej wody. Jak córka to zrobiła, gdzie mieszka? Kupiłeś jej mieszkanie, odziedziczyła je po kimś czy sama zarabia na tyle dużo by na przykład wynająć kawalerkę? Oczywiście jeśli mowa o robieniu tego w pojedynkę.

Czemu w ogóle bierzesz emocje za główny element tego o czym pisałem? Chodziło o wyciszenie od bodźców, od ciągłego myślenia, analizowania, zamartwiania się i ciągłego bólu głowy. Ja wcale nie szukam emocji, a jeśli już to tych pozytywnych. Niestety jest ich tak mało, że gdybym mógł to wolałbym nie czuć nic. Pustka i złe samopoczucie pojawia się bo doświadczyłem przez krótki czas paru dobrych emocji, a potem wracam z powrotem do w większości złych. Jestem totalnie i permanentnie zmęczony. Senny na tyle, że w środku dnia zasypiam na stojąco niezależnie od tego ile śpię ani ile kawy wypiję. W miarę wytłumaczyłem czy nadal coś się nie zgrywa?

Co do Ukraincow. Nie nie wszyscy przyszli ze specjalizacja. Największe wrażenie zrobili ci którzy nie potrafili nic szczególnego - przyszli pomoc w jakims zleceniu. Sprawdzili się ale tyłka nie urwało. Potem następne zlecenie, następne, zawsze dostępni, zawsze zaangażowani i nie wiadomo kiedy zostali ukaldajacymi pracę w jakims procesie

Córka nie jest tak naprawdę na swoim. Wyjechała na studia do innego miasta. Nie jest na głębokiej wodzie. Jest "po pas". Dostaje od nas kase na zycie ale bez szaleństw. Dorabia sobie. Rozwija sie w pewnej dziedzinie i jest w tym coraz lepsza (coraz więcej kasuje za swoja prace). Chodzi głównie o to ze wyszla z domu (czesciowo moja spierdzielona robota) majac niskie poczucie własnej wartosci. I niepoukładana. To sie zmienia w tempie kosmicznym. W domu potrzebowałaby na to lata. Tam miesiace

Znaczy co? Hände hoch?

Nie zrozumieliśmy sie.

Nie uważam ze Ukraińcy to to czy tamto. Chodziło mi o grupę ktora ląduje tu samotnie bez rodziny. Bez wsparcia. Wiem ze Shinni ma inne problemy. Ale mam wrażenie ze od dłuższego czasu stoimy w miejscu

Z córką tez inny przekaz miałem. Nie porównywanie sytuacji Shinniego i mojej córki bo to bez sensu.  Pokazanie ze nieogarnięta, niedowartościowana i zagubiona osoba staje na nogi bo zaczela kieowac swoim zyciem. Dziala czasem.

W przypadku tych leków nie powinno tak być. Badań już parę robiłem i nigdy nic niepokojącego z nich nie wyszło.

To many różne obserwacje dotyczące Ukraińców. Ci, których poznałem w pracy, a też trochę ich było dzielili się na dwa rodzaje. Tacy, którzy od początku wszystko ogarniali i tacy, którzy nigdzie nie pracowali dłużej niż trzy miesiące. Ale tu mowa jedynie o branży budowlanej, z innych nie mam za bardzo obserwacji.

Wiem o co chodzi i rozumiem. Jak już pisałem, każdy w mniejszym lub większym stopniu by się poukładał wyprowadzając się z domu. Ze mną najprawdopodobniej też by tak było i zapewne dlatego terapeutka powiedziała, że to najbardziej by mi pomogło. Jednak jak sam napisałeś córka tak naprawdę nie jest na swoim, a w wodzie jest po pas. To ogromna różnica względem bycia całkowicie na swoim i wyładowania na dnie tej wody. Znam ludzi, którzy chcieli iść całkowicie na swoje i po paru miesiącach wrócili do rodziców bo ledwo im starczało na jedzenie. Znam też takich, którzy są starsi ode mnie i też im rodzice pomagają finansowo bo inaczej też musieliby wrócić do domu. Pod względem psychicznym wyprowadzenie się od rodziców ma wielką wartość i każdy powinien to zrobić. Niestety coraz mniej ludzi ma do tego możliwości.

Na chwilę obecną te koła wydają się totalnie nie do ruszenia. Mimo iż napisałem "udało mi się" to tak naprawdę nie widzę tego jako sukces wynikający z moich świadomych działań. To było bardziej zrządzenie losu, oboje znaleźliśmy się we właściwym miejscu i czasie. To był niemal idealny układ wielu czynników, które umożliwiły zaistnienie tej sytuacji. Nie czuję tego jako mój sukces tylko bardziej jako fart.

Niestety to nie jest miejscami tylko dużo bardziej. Pod naprawdę wieloma względami jestem na etapie nastolatka. Moje problemy, myśli, wątpliwości i pragnienia w dużej mierze są na tym etapie. Co do tego o czuciu się samotnym w domu to dokładnie tak jak piszesz.

To działa nie tylko czasami ale prawie zawsze. To uwolnienie się od czegoś co od najmłodszych lat niemal całkowicie kontrolowało każdy nasz ruch. Ciężko sobie wyobrazić coś bardziej rozwijającego jako indywidualną jednostkę.

Skąd pomysł, że wychodząc z domu jest więcej bodźców niż w nim? Ja mam totalnie na odwrót. Wychodząc z domu właśnie trochę odpoczywam choćby dlatego, że nie siedzę cały czas na komputerze. Tak naprawdę im więcej mam wolnego i im więcej siedzę w domu tym bardziej jestem przebodźcowany i zmęczony. Poniedziałek po weekendzie siedzenia w domu to masakra, czuję się jak zombie, a przecież przez dwa dni spałem po 10 godzin i nie miałem męczącej roboty. To jest kolejny przykład błędnego koła. Jestem na tyle zmęczony, że nie mam siły na nic poza siedzeniem przed komputerem, a to jest jedno z głównych źródeł tego zmęczenia.

Miałem już bardzo dobry przykład przekierowania uwagi i działo coraz lepiej. Najwięcej pozytywnych odczuć dawała mi dziewczyna i nasze wspólne aktywności. Będąc z nią niczym się nie martwiłem, nie analizowałem wszystkiego, nawet głowa mnie nie bolała. Mogłem normalnie myśleć, wyciągać wnioski i podejmować decyzje. Musiałbym mieć coś co by mnie odciągało od problemów na chociaż podobnym poziomie.

Ekstremalne warunki mogą być najlepszymi do rozwoju ale też mogą się zakończyć tragicznie. W takiej sytuacji zwykle są tylko dwa wyjścia. Rozwój i przetrwanie albo śmierć. Chyba nikt świadomie nie wpakuje się w sytuację, w której tak łatwo zginąć.

Pojawiła się tu jedna bardzo ważna kwestia. "Pozwolić dziecku na naukę samodzielności". Dziecko zwykle nie chowa się pod tym parasolem samo tylko zostaje pod nim zamknięte. Często jeszcze ma wbijane do głowy, że wychodzenie spod niego jest złe, że nie wolno.

Ja mam świadomość problemów. Biorąc sytuację w której Shini robi krok do przodu, potem do tyłu, do przodu, znów do tyłu zastanawiam sie co robic bo na skutki terapii można czekac i czekac. A moze i nie. Sam mówił o tym ze uwiera go brak samodzielności.

Można zrobic kilka rzeczy.

Nie brać pod uwagę wyprowadzki albo założyć ze kiedyś może.

Wziąć pod uwagę i tak sie skupić na problemach ze sie nie uda (chyba obecne podejscie)

Wziąć pod uwagę i olać problemy i tez sie nie uda

Wziąć pod uwagę, przemyśleć problemy, zastanowić sie czy jest to do ugryzienia, jak zrobic bez palenia mostów zeby bylo gdzie wracać i podjąć ryzyko z planem

Pewnie inaczej tez można

Tu nie chodziło o porownywanie. Tu chodzilo o pokazanie ze to czasem dziala.

Nie do końca. Sporty ekstremalne, koncert, impreza ze znajomymi też potrafią wyciszyć, albo raczej dają możliwość wyżycia się i przez to można na spokoju robić nudne rzeczy.

Kiedy po raz kolejny czytam "skąd pomysł?", to szczerze mówiąc działa to na mnie jak płachta na byka i tracę ochotę, żeby to dalej ciągnąć. Bo właściwie co mam na to odpowiedzieć? Staram się przedstawić swój punkt widzenia, a Ty zamiast po prostu odnieść się do niego czy ewentualnie skorygować, reagujesz w sposób, który podważa zasadność tej wypowiedzi i bardziej zniechęca do dalszej dyskusji niż jej kontynuowania.

W każdym razie wyjaśniłam już, co mam na myśli - z zasady więcej nowych bodźcow dociera do nas, kiedy wychodzimy z domu - dociera do nas więcej świateł, dźwięków, często nieprzyjemnych, nowych obiektów, ludzi, rozmów itp. itd., z czego może wynikać przeciążenie sensoryczne. Taka jest reguła. 
Sam "pomysł" wziął się z obserwacji, doświadczenia, wiedzy, a nawet prostej matematyki.
I choć rozumiem, że znaczenie ma jakość bodźców, sama zresztą czasem źle reaguję na to, co dzieje się w domu i potrzebuję z niego wyjść, to nie zmienia to faktu, że zdecydowanie więcej (w sensie ilości) znajduje się poza nim, na zewnątrz. Pozostaje kwestia odbioru. 

Ty tak serio? Wyprowadzkę z domu porównujesz do śmiertelnego zagrożenia??

Bert - realistycznie - wyprowadzka MOŻE dać kopa, ale nie ma tu 100% przełożenia. Może też dać zupełnie co innego. Wyprowadzić się i musieć wrócić, bo się nie dało rady... ryzyko zawsze jest, ale jak się zaryzykuje za bardzo, to się człek przejedzie. Warto pamiętać, ze Shini wsparcia w usamodzielnianiu się/ wyprowadzce od rodziny nie dostanie, wręcz przeciwnie. Jest z tym autentycznie sam, bo zdaniem rodziny to głupi pomysł. 
Tak z doświadczenia - wrzucanie osoby pełnej strachu przed wodą i niespecjalnie umiejącej pływać do sporego akwenu w iluś przypadkach da efekt pożądany, ale w iluś da podtopionego, w iluś zaś powiększy lęk przed wszelkim pływaniem. Wrzucanie bez asekuracji to na pewno niedobry pomysł, bo tu możemy w efekcie mieć topielca. 

Jeśli Shini na tyle nie będzie w stanie znieść mieszkania z rodzicami że dojdzie do stanu "WSZYSTKO lepsze niż jeszcze jeden dzień w rodzinnym domu" to zaryzykuje, ale to by mu się musiały uruchomić bardzo mocne emocje i to z tych napędzających działanie.
A emocje to u Shiniego akurat punkt słaby, tak na teraz.
Jest możliwe, że mu się w terapii uruchomią, ale to trwa.

Wiesz, Bert, chyba nie doceniasz siły rodziny Shiniego - powrót z podkulonym ogonem "bo się nie udało"  ? To by trzeba mieć rodzinę wspierającą usamodzielnienie. A co najmniej siłę by sprostać piekiełku pt."A nie mówiłem".

Naprawdę sądzisz, że da się w Polsce zacząć od zera, bez nijakiej pomocy i wsparcia ? No to by trzeba mieć niesamowite szczęście, Bert. Ukraińcy jak zaczynali mieli wsparcie, jako grupa. Bo byli uchodźcami z kraju ogarniętego wojną.

Bert, po prostu to, co piszesz, było ćwiczone na forum ileś razy w różnych wariantach. Jeśli dotychczas nie zadziałało jakie szanse, że zadziała?
Shini jest perfekcyjny w racjonalizacjach, on jest w stanie podać więcej przeciw niż my oboje razem wzięci zapewne i robił to wiele razy.   Stąd moje pisanie o emocjach jako niezbędnym motorze do działania.

Nie do końca się z tym zgodzę. Możnaby z tego tematu pójść trochę dalej i wejść już w przeznaczenie. Piszesz trochę jakby chodziło o to, że "to co ma się wydarzyć się wydarzy tak czy inaczej". Doskonale wiemy, że to nie działa bo wtedy "los" dosłownie wyciągałby ludzi z piwnicy. Jeśli mam kogoś spotkać to obojętni co bym robił i tak znajdę się we właściwym miejscu i czasie. Domyślam się, że nie chodziło o coś aż takiego ale ja trochę tak to widzę.

Z tym jeszcze bardziej się nie zgodę. Nie przypominam sobie ani jednej takiej okazji. Chyba, że mowa też o takich, z których istnienia nawet nie zdawałem sobie sprawy. Takich świadomych okazji kiedy wiedziałem, że to okazja i wiedziałem, że ryzykując mogłoby coś z tego być nie przypominam sobie ani jednej. No może ta jedna, którą kiedyś opisywałem, z dziewczyną z kawiarni. Choć nie wiem czy to się liczy. Tak samo z tą pierwszą dziewczyną, którą opisywałem na początku mojej obecności na forum. Obie te sytuacje były inne niż główna omawiana. Chodzi o podjęcie ryzyka, a sytuacji kiedy wiedziałem, że mam do wyboru podjąć to ryzyko lub nie było na prawdę bardzo mało.

Mam nadzieję, że masz rację z tym, że kiedyś nastąpi moment podjęcia tego ryzyka. Wierzysz we mnie więc ja postaram się wierzyć w ciebie wierzącą we mnie bo w siebie w tej kwestii kompletnie już nie wierzę. To też nie tak, że w ogóle nie podzielam twojego zdania na omawiany temat. Nie raz idąc gdzieś miałem myśli, że może tam kogoś poznam albo może nawet znajdę jakieś natchnienie właśnie na zmianę pracy. Nigdy nic z tego nie wynikło, a kiedy nie miałem kompletnie żadnych oczekiwań to właśnie się wydarzyło.

Co do porównywania się to zdecydowanie są toksyczne dawki. W ogóle nie mogę korzystać z mediów społecznościowych. W pełni się zgadzam, że w dzisiejszych czasach ludzie w moim wieku są w gorszej sytuacji niż 10-20 lat temu. Chyba wszyscy, których znam mający teraz 40-50 lat w moim wieku już dawno byli po ślubie i mieszkali w swoich domach lub mieszkaniach. Teraz coraz więcej 30 latków mieszka z rodzicami, bez stałego związku i perspektyw na "swoje".

Nie skupiamy się na nim bo moja terapeutka nie zajmuje się uzależnieniami. Nie ma terapii na NFZ na tego typu uzależnienia. Ze wszystkich uzależnień behawioralnych chyba tylko od hazardu jest na NFZ. Jak wiesz prywatnie mnie nie stać. Poza tym na takie uzależnienie nie ma innego sposobu niż stopniowe odstawianie. Nie ma na to leków, konkretnych sposobów terapeutycznych, nie da się zrobić całkowitego detoksu. Tu też odpowiedź jest tylko jedna, wyprowadzka tak żebym dosłownie nie miał czasu na spędzanie takiej jego ilości przed komputerem. To jest równie trudne uzależnienie jak każde inne i fakt braku fizycznych efektów tego nie zmienia. Choć to, że nie ma fizycznych to też nie do końca prawda. Jak już pisałem nie jest to tak desktrukcyjne dla zdrowia jak na przykład narkotyki ale jest trudniejsze do wyleczenia. A jest tak dlatego, że jest traktowane właśnie tak jak to opisujesz. To jest wciąż za mało zbadany temat, mało kto tratuje to poważnie tak jak ty. Uzależnienie nie musi się kończyć leżeniem na melinie albo zgonem z przedawkowania, może po prostu uniemożliwiać rozwój i podjęcie jakichkolwiek działań. Jedno i drugie w ostatecznym rozrachunku daje ten sam efekt czyli niszczenie swojego życia bez kontroli nad tym.

Żadnych ram czasowych nie omawialiśmy bo nie bardzo da się to zrobić. Cele omawialiśmy choć na przestrzeni całej dotychczasowej terapii wielokrotnie się zmieniały. Wydaje mi się, że my wciąż jeszcze nie dotarliśmy do wszystkiego co we mnie siedzi.

Ja nie wiem czy wygląda źle czy dobrze bo nie mam żadnego porównania. Nie mam też pojęcia kiedy i jakich efektów powinienem się spodziewać w moim przypadku. Terapeutka już na samym początku mi powiedziała, że ta terapia może trwać lata ale wszystko zależy nie da konkretnej osoby. Na prawdę wiele rzeczy we mnie jest źle, a raczej niewiele działa tak jak powinno u zdrowej osoby. Na siłowni jest o wiele prościej. Tu nie mam pojęcia ani na co powinien być plan treningowy ani na co on jest teraz. Gdyby się dało w ciągu roku niemal całkowicie zmienić wszystkie moje przekonania i myśli z prawie 30 lat to raczej bym w to nie uwierzył. Ale dzięki, spytam terapeutki o to jak powinna wyglądać dalej ta terapia.

Terapia to tylko malutki wycinek mojego czasu. O wiele więcej się marnuje na zupełnie inne i o wiele mniej produktywne rzeczy. Wierz mi, że terapia jest jedną z najbardziej produktywnych rzeczy jakie robię.

Ok, nawet nie pomyślałem, że mogłabyś tak to odebrać. Wybacz, nie powinienem. Wciąż nie mogę się pozbyć pewnej znieczulicy jeszcze z gimnazjum. Będę się normalnie odnosił do danej wypowiedzi.

Reguła nie zawsze zgadza się z rzeczywistością. Może właśnie w tym odbiorze leży całą tajemnica. Może tu chodzi o tą jakość bodźców. Sam już nie wiem ale faktem jest, że w domu jestem bardziej przebodźcowany niż poza nim.

Oczywiście, że może być śmiertelnym zagrożeniem, szansa na to są raczej niewielkie ale nie zerowe. Za mała ilość pieniędzy na przetrwanie ostatecznie skończyłaby się śmiercią. Poza tym nie chodzi o dosłowną śmierć rozumianą jako zatrzymanie funkcji życiowych. Zniszczenie czyjegoś wizerunku lub kara pozbawienia wolności też może być traktowana jako śmierć.

Bert, problem w tym, że ja po prostu nie widzę tej szansy. Mógłbym wrócić do rodziców raczej bez większego problemu. Jednak to niczego nie zmienia tak samo jak każda inna psychologiczna kwestia. Nic z tego nie przeskoczy braku pieniędzy. Ja widzę tą wyprowadzkę jako fizycznie niemożliwą. Wielokrotnie próbowałem sobie wyobrazić co by było gdybym znalazł się w sytuacji bez dachu nad głową ale nie potrafię. Nie wiem co bym wtedy zrobił ani jak bym na to zareagował. Może by mnie to zmusiło do zmiany i by się udało, a może byłoby na odwrót i na przykład wylądował bym na ulicy. To co wiem na pewno to, że na ulicy długo bym nie pożył z powodów zdrowotnych. Bez lekarza i antybiotyków wykończyło by mnie jakieś przeziębienie.

Hello

Jak tam po czterech latach prawie i niemal 2000 postów? Jakieś realne zmiany czy wciąż u rodziców i szwagra, narzekając na swoje życie, jednak wiedzac wszystko lepiej i mając wymówkę i usprawiedliwienie na każdą radę?
Shini dalej szuka uwagi i kawałka piersi do przytulenia i wyżalenia się, a chętne udostępniają jedno i drugie?

Napiszcie że się mylę, że gość idzie naprzód, a ten temat jest polem realnej pracy i widocznych efektów.
Idzie?

Trochę pofilozofuję , bo myślę, że mówimy o dwóch różnych rzeczach. Na zewnątrz obiektywnie jest więcej bodźców - więcej dźwięków, ruchu i zmienności. Natomiast to, że coś ma dużo bodźców, nie znaczy, że nie może działać wyciszająco. Intensywne doświadczenia mogą pomagać rozładować napięcie, dlatego po nich czujemy spokój. To jednak nie przeczy temu, że samo środowisko jest bardziej stymulujące niż dom.

Ja patrzę na temat obiektywnie - na zewnątrz jest więcej bodźców sensorycznych (dźwięki, światła, ruch, ludzie, zmienność sytuacji), w domu środowisko jest bardziej przewidywalne i stałe. Zgodnie z tym mózg dostaje więcej danych z otoczenia poza domem niż w nim.

To o czym Ty mówisz to coś bardziej subiektywnego i dotyczy regulacji emocji. Sporty, koncerty, imprezy dostarczają dużo bodźców, ale jednocześnie rozładowują napięcie, stres i dlatego mogą wyciszać psychikę. 
Jednym słowem można mieć dużo bodźców, ale jednocześnie czuć się bardziej wyciszonym po ich przeżyciu. I to jest to, czego Ty doświadczasz, a o czym wspomniała też WesołaDziewczyna.

Rzecz w tym, że po drodze pomieszało się ze sobą mnóstwo wątków, choć punktem wyjścia do tej polemiki był temat Twojej ewentualnej wyprowadzki od rodziców, którą zestawiłeś z tym, że jak pójdziesz na jakieś wydarzenie albo spotkanie ze znajomymi, to jest Ci fajnie, a jak wracasz do domu, to masz poczucie, że wracasz do nudy i beznadziei. Potem z kolei stwierdziłeś, że to właśnie w domu doświadczasz przebodźcowania i tak to się rozkręciło

@ Priscilla, ja przypuszczam, że Shini będąc w domu przypina się do neta i tym sobie funduje to przebodźcowanie pewnego typu i tyle. Niezdrowe, to jasne.

@Shini
Jestem jak najdalsza od koncepcji "przeznaczenia". Po prostu usiłowałam przekazać, ze prócz tego, na co mamy wpływ jest też coś, co nazywam powiedzmy elementem losowym, na który wpływu nie mamy. Co w sumie się zbiega z tym, co napisałeś, że stwierdzenie "każdy jest kowalem swojego losu" jest nie do końca prawdziwe. Może inaczej - nawet jeśli jest tym kowalem, to jeden rodzi się synem kowala i właściciela kuźni, a drugi wcale nie czyli sprawiedliwie to nie jest, a porównywanie jednego z drugim prowadzi nieco na manowce.
Ten "los" raz na jakiś czas kogoś "wyciąga z piwnicy", i owszem. Podobnie jak zdarza się wygrać w grze losowej o małym stopniu prawdopodobieństwa wygranej.

Jeśli chodzi o te okazje, to przy Twoich blokadach ich zauważenie to odrębny "problem", jasne że nie zauważałaś i nadal w pewnym sensie nie zauważasz. Okazja nie jest czymś świadomie planowanym, okazja to się pojawia. Czynnik losowy. W pewnych sytuacjach typu eventy prawdopodobieństwo pojawienia się okazji jest teoretycznie większe, ale nadal - to prawdopodobieństwo. Dziewczynę z kawiarni pamiętam - typowa okazja, która się pojawiła.
Jak się ma ogromne oczekiwania to człek jest spięty, wtedy zaś bardzo często się blokuje i efekty bywają smętne. Znana sprawa - egzaminy. Iluż ludzi poległo albo dostało gorszą ocenę tylko dlatego, że nerwy ich zjadły? Idziesz gdzieś z nadzieją, że "będzie okazja" niczym na egzamin... a okazja będzie albo i nie, czynnik losowy działa zawsze. Idziesz na luzie w to samo miejsce - prawdopodobieństwo zaistnienia okazji jest identyczne jak w sytuacji, gdy jesteś spięty. Za to Twoje podejście, reagowanie...są inne.
Shini, nie uogólniaj - obecni powiedzmy 50 - latkowie gdy byli w Twoim wieku wcale nie wszyscy byli na swoim i żonaci, toż Ty młodziak jesteś. Ostatnimi laty mocno się pogorszyło z najmem i kredytami, ale nie przeginajmy z w drugą stronę. Zrobiło się miejscami gorzej oraz ewidentnie inaczej,  coś kiedyś działało jakoś, a teraz to samo już tak nie zadziała.

@Rozrabiaka
Problem za duże słowo, ale owszem, pewien typ postów mnie jakby irytuje. Podobnie jak pewne typy ludzkie. Oraz niektóre zachowania w przestrzeni wspólnej. I niekiedy ową irytację odrobineczkę ujawniam. Świadomie oraz z premedytacją

Witaj w klubie!

Przyjąłem rolę prowokatora- błazna, a to stawia pewne wymagania;)

W tym temacie próbowałem kiedyś na serio, ale uznałem że autor jedynie buduje tu sobie strefę komfortu- wentyl do upuszczania frustracji.
Nie jest zainteresowany prawdziwą zmianą, dlatego reaguje tak a nie inaczej na jej propozycje.
Branie w tym udziału ma działanie przeciwskuteczne, para idzie w gwizdek.
Jest moim zdaniem wręcz szkodliwe dla autora.

Pomagać można i trzeba, jeśli ma jednak chodzić o realną pomoc a nie towarzyskie dyskusje, trzeba rozliczać z tego, co ktoś realnie robi z poświęconym mu czasem. Jakie wyciąga wnioski i przede wszystkim, jakie to ma przełożenie na działanie.

To tyle, jeśli chodzi i łyżkę dziegciu do tych beczek miodu tutaj;)

@Shini
Cieszę się, ze Ci te Święta nie dowaliły zanadto. Ja nie jestem chrześcijanką, wychowałam się w rodzinie religijnie obojętnej oraz słabo jeśli w ogóle przywiązanej do polskich tradycji  i w efekcie nie świętuję. Dni jak dni, żadne sentymenty mi się nie uruchamiają.

Też nie znam nikogo, kto by wygrał tak zwaną szóstkę w Totka, to naprawdę rzadkość jeśli wziąć pod uwagę liczbę grających. Za to znam jedną osobę, którą w pewnym sensie los wyciągnął z piwnicy. Niesamowita historia, jak z filmu i to takiego, że gdyby sfilmować byłby to scenariusz umiarkowanie wiarygodny dla widzów. Ponieważ  dotyczy osoby trzeciej - nie podzielę się na forum. Takie wyciągnięcie to też rzadkość.

Z tym prawdopodobieństwem pojawienia się okazji na evencie to chyba mamy racje oboje, bo zależy z której strony na to spojrzeć Więcej ludzi to większy wybór, ale też masz rację , w tłumie jest się bardziej niewidzialnym niż w mniejszej grupie, poza tym na event ludzie idą z innych powodów niż akurat chęć nawiązania relacji. Jak się idzie na koncert to raczej posłuchać niż zawierać nowe znajomości.

Sądzę, że w którymś momencie zdołasz odpuścić ten swoisty przymus "pokazania się z najatrakcyjniejszej strony", bo to kompletnie zabija naturalność, spina i niczym na egzaminie wychodzi odwrotnie, niż by się chciało.
Zwykle człowiek, który wie, że jest oceniany spina się, zwłaszcza jeśli od tej oceny zależy coś ważnego.
Tak ze wspomnień to odpowiedzi przy tablicy w szkole były dla mnie koszmarem. Odetchnęłam na studiach. No też oceniali, ale jednak inaczej to przebiegało, nas traktowali już nie jak dzieciaki, co to wszystkowiedzący nauczyciel im wykazuje niewiedzę często przy okazji kogoś ośmieszając. Już jako nauczycielka akademicka nienawidziłam egzaminować,  koszmar. Wiesz, znam studenta, rok go uczę, wiem że durny nie jest, wchodzi na egzamin i widzę, że głupieje, tylko dlatego że to egzamin. Uwierz mi, okropność to była także dla mnie.
Absolutnie ci wierzę, ze z tymi ludźmi koło 50-ki, których poznałeś jest tak, jak piszesz. Tyle ze znasz iluś, nie należy uogólniać, bo gdybyś wziął więcej 50-latków, bardziej pomieszał środowiska to byś dostał trochę inny obrazek całości.
Dziesięć lat temu to byłeś dzieciak. Teraz jesteś młody. Jak byłam w Twoim wieku, nawet ciut starsza właśnie zaczynałam niejako od nowa, zdobywałam całkiem nowy zawód i gdyby mi ktoś powiedział, że młoda nie jestem to bym się zwyczajnie wściekła, no staruszkę robić z kobiety ledwo po 30-ce, też mi pomysł ! nie żyjemy w XIX wieku, gdy 48-letni mężczyzna był określany mianem "starca" - to nie żart, czytałam taką notatkę prasową z drugiej połowy XIX wieku, ze w tragicznym wypadku pod kołami automobilu zginął "48-letni starzec".
Najem się mocno zmienia. Ochrona praw lokatorów swoje zrobiła. Nie żebym była przeciw, ale teraz to się porobiło tak, że lokatorzy mają ochronę prawną, ale właściciele to tylko taką teoretyczną, bez przełożenia na praktykę. Chory ten najem u nas coraz bardziej.

@Rozrabiaka
Do klubu to chyba się wstępuje dobrowolnie, mylę się? Ja do żadnego się nie zapisywałam, jestem indywidualistką i nie znoszę się zrzeszać.
Rola to ma do siebie między innymi, że stosunkowo łatwo w nią wejść, wyjść znacznie trudniej.
Piszesz, ze w tym temacie próbowałeś itd...sorki, nie wchodzę w to. Z błaznem się poważnie nie rozmawia, szkoda czasu i wysiłku. No chyba że błazen jest na poziomie Stańczyka, ale to najwyższa liga i rzadkość.

Bert, Shini ma racjonalizowanie opanowane do perfekcji. Taki mechanizm obronny, jak każdy mechanizm obronny w wersji przerośniętej już szkodzi zamiast pomagać. Z osobą z tak rozwiniętą racjonalizacją rozmowa "na racjonalne argumenty" może być dobrym ćwiczeniem, ale to tyle. Na racjonalizacje się z Shinim raczej nie wygra.

Nieciekawa rzeczywistość ale znana i tkwimy - znane.
Zauważ - stosowanie "jak się nie ma, co się lubi to się lubi co się ma" całkiem nieźle może wspomagać tkwienie. To, co bym lubił jest poza zasięgiem, to co jest ma zalety i gotowe, tkwimy. Jak jeszcze dodać "inni mają gorzej" i "trzeba doceniać to, co się ma" wychodzi co wychodzi.

Z tym "każdy wie, że musi" to bym polemizowała troszkę. Każdy to na pewno nie.
Właśnie sie zastanowiłam, czy ja robiłam w życiu rzeczy niefajnie i przerażające, bo musiałam i wyszło mi, że nie za bardzo. Nie wspominając o robieniu czegoś wbrew sobie - tego to instynktownie unikałam od dzieciństwa jak zarazy, ileś razy spróbowałam na niewielką skalę już w dorosłości i rezultaty nie okazały się zachęcające, a że na błędach człek się uczy szybko załapałam, ze wbrew sobie coś robić nie jest w moim przypadku mądrym pomysłem. Sądzisz, ze jestem absolutnym wyjątkiem wśród homo sapiens? Ja siebie tak nie postrzegam, zatem co najmniej w grę wchodzą dwa warianty - jedni robią coś wbrew sobie i dobrze na tym wychodzą (konstrukcja psychiczna model A), a drudzy w żadnym razie tak czynić nie powinni (konstrukcja psychiczna model B).
Wrażenie że Shini nie chce choć deklaruje, że chce to wiele osób na forum ma.
W mojej ocenie jest to właśnie wrażenie, a nie stan faktyczny.
Jest takie powiedzenie, że "chcieć to móc". Jak każda  lakoniczna "mądrość ludowa" oczywiście rzeczywistość zafałszowuje. Na niektórych działa stymulująco i zachęca do wysiłku i działania, ale w innych konfiguracjach niszczy i dołuje.
Shini ma rodziców jakich ma. Zapytany, czy chciałby ich zmienić ( w znaczeniu zmienić ich podejście do pewnych rzeczy ) zapewne odpowie "jasne, chciałbym". Da radę to zrobić? Nie. Chce, ale nie może.  To znaczy, ze nie chce? Czy raczej że to chcenie niemożliwego?

Bert, sytuacja Twojej córki jest naprawdę bardzo odległa od sytuacji Shiniego, porównywanie nie ma sensu. Ona się bała, ale chciała zatem zrobiła?
A gdybyście zamiast ją wspierać i pomagać i psychicznie i finansowo przyjęli postawę : na finanse nie licz a co do szans powodzenia to na pewno ci się nie uda, świat jest groźny, ludzie podli a ty słaba i tyle ci się już nie udało (wyliczenie klęsk i niepowodzeń plus wytknięcie ile to NAS kosztowało, plus przypomnienie, że zawiodłaś liczne nasze nadzieje oraz oczekiwania) - w podsumowaniu doprawdy nie widzimy szans, żeby ci się udało tym razem, nic na to nie wskazuje, ale cóż, skoro chcesz (tu męczeńska mina) to jak sądzisz, jak by było z tą jej wyprowadzką? Wyprowadzką czasową, w celu studiowania a nie usamodzielnienia, wyprowadzką ze wspomaganiem finansowym i psychicznym ludzi, którym zależy na jej sukcesie, którzy w nią wierzą.

Co do Rozrabiaki - z osobą, która świadomie przyjęła rolę błazna i prowokatora na forum na tymże forum nie rozmawiam na serio. Niezależnie od tematu. Będę chciała pobłaznować - znam adres. Bez urazy

Ok źle to ująłem. Mowiac każdy czasem robi coś wbrew sobie miałem na myśli raczej wbrew wygodzie, wbrew lekowi itp. Wiedząc że powinienem tej zmiany dokonac choc sie boję bo to co jest na dzis nie jest dla mnie dobre. Jak np. babka ktora nie potrafi odejść od przemocowca.  Nie chce tego ale tkwi. Wiem ze za tym stoją rozne mechanizmy. Wiem ze Shinni ma ciężko z rodzicami i dali mu wiekszy ciezar niz wsparcie. Wiem tez ze jest inteligentny. Wiem ze przy dobrej motywacji mógłby spojrzeć na świat inaczej. A przybajmniej sprobowac a nie skreslac od razu. Wiem że gdybyś nacisnęła ze wyprowadzka to dobry pomysł (przyklad bo wcale nie wiem czy dobry) I zmusiła go do spojrzenia na to inaczej (to jest dla mnie dobre choc ryzykowne troszkę ale zrobię to rozważę moje obawy, nie skreslę nic tylko racjonalnie to przebadam) to mógłby przynajmniej rozważyć. Na dzisiaj skresla. Nie ma podejscia ok rozważę jak to osiągnąć, jakis pobije sie z przeszkodami ale spróbuję.  Teraz jest nie bo....Ręce do gory poddaje sie. Nawet o tym nie mysle

Co mu lepiej zrobi niz kierowanie własnym życiem? Czym ryzykuje? Że w najgorszym wypadku usłyszy "wrociles synu marnotrawny"? Przecież codziennie to słyszy w tej czy innej formie.  Co dostaje od rodziców poza utrzymaniem? Dlaczego tkwi w układzie który podcina mu skrzydła i nie uwolni sie z tego co najbardziej go dusi i nie pozwala rozwinąć? Najważniejsze pytanie: czym tak naprawdę ryzykuje? Że uszczypnie porażka jak sie nie uda? Przecież pisał że rodzice go przyjmą jak coś znów pod dach. Dlaczego skupiać się tylko na potencjalnych problemach i wieczne "nie uda sie". No I trudno. Jak sie nie uda to nie uda. Gdzie sie świat zawali? Stanie sie cos "nienaprawialnego"?

A jak sie uda? Co wtedy bedzie? Moze warto pomyśleć co bedzie jak sie uda? Moze zacznie kierować własnym życiem? Może pozna nowych ludzi? Moze nowe towarzystwo, nowy świat? Moze nowa praca? Moze nowe obowiazki? Moze moze moze? Alternatywnie za 5 lat gadać będziemy o tym samym. Tego sie obawiam

Bo można powiedzieć najpierw trzeba sobie dać rade z traumatyczne, uleczyć wewnętrzne dziecko itd. Ale niektórzy nie dadzą rady a życie leci. Jak czekają na to żeby zacząć żyć to moga sie nie doczekać. Skoro juz nic nie dziala to moze sprobowac żyć i wtedy walczyć z traumami czy emocjami. Jak nie wiadomo co robic to czasem lepiej robic cokolwiek skoro od lat nic sie nie zmienia

Zacznę od leniwego pasożyta. Mam nadzieję ze nie sądzisz ze tak uważam?

Co do babki i przemocowca to mechanizmy mechanizmami a najlepszym wyjściem jest spie...laj od tego faceta a potem sobie układaj dalej. Odetnij sie najpierw.

Wierz lub nie ale pisząc mojego posta pomyslalem: no pewnie Muqin zagada o "dobrej motywacji"

Co do pistoletu do głowy o to nie chodzi ale mam wrażenie ze czasem Twoje zrozumienie jest za duże. Że zaniżasz poprzeczkę

Ty tez zostaniesz ofukany za madralowanie sie!

Phi immunitet...  oczywiscie,że zrobie,ale teraz mnie sie nie chce

Ciekawe, dlaczego w takim razie regularnie pyta, co u mnie słychać, jak się czuję, co sądzę o jakimś filmie, piosence, czy ostatnio spodobało mi się jakieś anime, albo gra, a potem dopytuje dlaczego. Nigdy nie daje mi odczuć, że nudzi go to, o czym mówię i że wolałby w tym czasie robić coś innego, zamiast czytać moją paplaninę. Nigdy też nie miał pretensji, gdy dłuższy czas się nie odezwałam, nie był nachalny, nie narzucał się. Przeciwnie, zawsze czeka aż otrzyma odpowiedź, a jak nie chcę o czymś rozmawiać, nie naciska. Szanuje moje granice. Chętnie rozwija temat, gdy mówię o jakichś swoich planach, życzy mi powodzenia w ich realizacji i podkreśla, że wierzy w mój sukces.
Tak brzmi według Ciebie osoba, która szuka tylko uwagi i kawałka piersi do przytulenia?
I... dlaczego miałabym nie chcieć z nim rozmawiać, zważywszy na to, jak mnie traktuje?

Muqin a ciagnac ta analogię. Co doradzilabys przyjaciółce krora leje mąż? No bo jak spier...li to beda problemy. Bedzie ja ciagnac zeby wrocic, z czego bedzie żyć, gdzie bedzie mieszkać, jak zrozumie co sie z nia dzialo/dzieje? Czy to byłyby tematy do przemyślenia  i rozwiazania czy powiedziałabyś "na dzień dzisiejszy nie damy rady bo jeszcze to i to "? Zdrowego otoczenia do stawania na nogach chyba potrzebuje? Ale na zwiazkach przemocowych sie nie znam i zgaduje. Jak Shini ma sie uwolnić z tej pajęczyny skoro na co dzień w niej siedzi? Albo inaczej: czy nie dałoby to szans na ułatwienie stawania na nogi?

W tej sytuacji określenie stawianienwysoko poprzeczki rzeczywiscie nie pasuje. Moze wsparcie, motywacja?

PS wiem że Shini pracuje i nie jest darmozjadem.  Strona "ekonomiczna " w tym układzie mnie nie martwi.

Poczułaś się wywołana do tablicy?
Nawet nie wiedziałem że tu piszesz.
Wpadłem w temat po prawie dwóch latach chyba, rzucając pobieżnie okiem na kilka ostatnich postów.

Rzuciły mi się w oczy wpisy Smutnej, piszącej i tłumaczącej te same rzeczy co kiedyś i Muqin, która chyba za punkt honoru postawiła sobie stworzenie autorowi maksymalnej strefy komfortu niezależnie od jego zachowania, wliczając w to bronienie go przed innymi.
Przede mną to jeszcze można zrozumieć, bo złośliwe bydlątko ze mnie czasem, ale nawet taki Bert, stosujący niezwykle delikatną krytykę, dostaje kontrę.

No przecież nie byłbym sobą gdybym nie podzielił się tymi odkryciami we właściwy sobie, niezwykle taktowny i dystyngowany sposób;)

Pisz sobie, co mi tam. Ale mnie już nie bij!

Od 3 miesięcy pisze jak z głębi depresji. Jak się nie wchodzi na forum jakiś czas, to szczególnie rzuca się w oczy. Forum normalizuje problemy, ale jak porównasz z kontaktem z ludzmi w wieku 25-35 to on jest wrakiem człowieka.
Przecież to jest dziwne że zmieniają się cele terapii, pracują nad czymś ale on nie wie jak długo i kiedy. Może terapeutka wie, ale mu sie nie wygadała, a może sama nie wie.
Gdyby pisał tak bez terapii to ok. Idz na terapie. Ale jest na terapi, na NFZ więc niby wszystko bezpieczne i kontrolowane.
Tak, można zalożyć że to bardzo mądra kobieta i Shini jest w procesie. Ale można też się zastanowić czy jak tak dalej pojdzie chłopak sobie czegoś nie zrobi.
Męczy chłopak strasznie, ale jednak nie życze mu aż tak źle.

Teraz już rzadko się odzywam w tym temacie, bo gadamy prywatnie, a tu można co najwyżej bić pianę przez większość czasu, ale jestem na bieżąco. Wielokrotnie czytałam, że go „ojojuję”, czy tam traktuję jak mamusia i inne „ciekawe” wnioski na swój temat. Pisałeś w liczbie mnogiej „udostępniają”, a niewiele tu osób, które rozmawiają z nim w cierpliwy/nienarzucający swojego zdania ani presji (mam nadzieję, że tak jest w moim przypadku) sposób.
Zatem… tak, poczułam się wywołana do tablicy.
Wiem, że Shini już sobie tu wyrobił na forum pewną „markę”. 
Niestety (głównie dla niego) na tyle dąży do kontaktu z ludźmi i nie potrafi odpuścić żadnej „okazji”, że w kółko tłumaczy te same rzeczy, nawet użytkownikom, którzy przychodzą tu wyłącznie po to, aby go „demaskować” i nazywać kłamcą.
Co, patrząc z boku, pogłębia postrzeganie go jako takiego nadwornego smerfa marudę.
Moje spojrzenie na niego jest inne i nie biorę tego do siebie, gdy na jakąś radę odpowie „nie, bo… <wstaw dowolne>”. Nie bawię się z nim w domową terapię. Podrzucam czasem jakieś, moim zdaniem, spoko sposoby na modyfikację mechanizmów / wypracowanie nowych, ale na zasadzie „polecam spróbować”, bez żadnych form nacisku. Jak skorzysta, to fajnie. Jak nie skorzysta, to trudno. Nic na tym nie stracę.
Według mnie czasem sama życzliwa rozmowa i świadomość bycia akceptowanym mogą przynieść dużo dobrego, a to akurat jestem w stanie mu zaoferować.
Też do pewnego momentu byłam taką mistrzynią racjonalizacji. W połączeniu z przesadną ostrożnością wychodziła z tego… no cóż, nieszczególna mieszanka. Jak nie chciałam czegoś zrobić (nieważne czy z lenistwa, ze strachu, czy innych przyczyn), to potrafiłam wymyślić tysiąc powodów, żeby się za to nie zabierać. Niektóre na poziomie absurdu „nie wyjdę z domu, bo może rozjedzie mnie autobus”. A że mam kreatywny umysł, to ciężko mnie było przegadać. Im bardziej ktoś naciskał, tym bardziej „walczyłam”. 
Dlatego rozumiem z czym Shini może się mierzyć.
Niemniej to taki mechanizm, który da się odwrócić i nauczyć się wymyślać rozwiązania zamiast przeszkód. W każdym razie mi się udało całkiem nieźle nad nim zapanować. Nie uważam siebie za jednostkę unikatową, dlatego szczerze wierzę, że inni też mogą dać radę. Może zajmie im to dłużej, może krócej. Kwestia tego, by się nie poddawać, zwłaszcza, że efekty początkowo mogą być bardzo słabo zauważalne.

To się grzecznie proszę zachowywać!

Można uczestniczyć w rozmowie dla własnego dobrego samopoczucia, a można dla dobrego samopoczucia rozmówcy. Najlepiej jest, kiedy jest zachowana równowaga, ale czasem niestety nie jest to możliwe.
Akurat to nie świadczy na niekorzyść nikogo, że obcowanie z osobą problemową wyczerpuje cierpliwość. Taka osoba z definicji jest bardziej wymagającym rozmówcą i to dość naturalne, że nie każdy ma ochotę traktować forum towarzyskiego jako dodatkowe wyzwanie w życiu, gdzie trzeba się czymś wykazać.

Twoja wypowiedź jest nie na temat. Sprostuje. Niestety prawdą jest to, że chłopak dużo narzeka i wiele osób powtarza mu te same rzeczy, od lat. Jest zdrowy, wysportowany, skończył studia, ma w miarę normalna rodzinę, jego negatywne nastawienie jest dziwne i nienaturalne.

Odnosząc się do twoich wypowiedzi. To nie jest analizowanie. Analizować można giełdę, albo literaturę francuską. Narzekanie i wyżalanie się to jest symptom, albo nawet przyczyna problemów psychicznych.

Świetnie Muqin, że mi wyjaśniłaś, że nie muszę z tobą rozmawiać. Zgadzam się.

Zdrowy fizycznie. Młody. Wysportowany. Podobno też nie ma brakującej jedynki i długich, kręconych kolan.
Bardzo podoba mi się jak się przełączasz z trybu eksperta od psychologii, który próbuje moderować rozmowy na forum, wprowadza zaawansowane pojęcia jak cPTSD, trauma, dysfunkcyjna rodzina, poleca książki z psychologii; tylko po to żeby za chwile zgrywać kompletnego idiote. Niech sobie chłopak narzeka, a co tam.
Sama chyba wiesz, że nie do końca jest jasne czy rumination to jest objaw czy przyczczyna problemów psychicznych. Przykładowo Adrian Wells stworzył cały nurt leczenia u ludzi opornych na wieloletnie terapie w innych formach, bo uznał, że najlepsze efekty osiąga z takimi kiedy właśnie ćwiczy ich w bezmyslności i zaprzestaniu ciągłego mielenia ich uczuć, stanów i przemyśleń.

Czyli te pochwały nt zachowania się autora dotyczą kontaktu pv?
Ja się odnosiłem do zauważalnego schematu na forum. Z jednej strony ogromne skupianie się na swoich problemach, negowanie jakichkolwiek rad ludzi chcących pomóc i zero jakiejś wesołości, radości.
W normalnym życiu takich ludzi się unika, bo są niesamowicie obciążający, toksyczni.
Być może na pv jest inaczej, być może w realu też, ja się odnoszę do tego co tutaj.

Nie dawały Ci do myślenia, jeśli padały wiele razy? Zgaduję, że głównie z męskiej strony?

Ok. Faktycznie, byłaś w gronie osób które się kiedyś głęboko pochylały nad autorem, którym mógł wylewać swoje żale i które były gotowe wysłuchać i pocieszyć, ale które niczego nie wymagały. Czyli takie rozmawianie 'po babsku', z którego nic nie wynika. Że nie wynika, wystarczy spojrzeć na datę pierwszego postu, ilość wiadomości w temacie i zestawić z sytuacją autora kiedyś i dziś. Jakie problemy kiedyś i jakie dziś.
Napisałem 'po babsku', bo Wy kobiety lubicie sobie tak regulować emocje, rozmawiając i Wam to pomaga. My mamy trochę inaczej, czego zdajecie się nie rozumieć. Wasze zachowanie w tym temacie nie pomaga realnie, a moim zdaniem przeszkadza. 

Jednak nie odnosiłem się do Ciebie, bo jak napisałem, nie widziałem Twoich postów w ostatnich wiadomościach, które czytałem.

To prawda, do pewnego momentu.
Dlatego trzeba obserwować co ktoś robi z daną mu uwagą, czy wykorzystuje by poprawić swój stan, czy chodzi jedynie o chwilową poprawę samopoczucia, co jest na dłuższą metę szkodliwe.

Ale to on tu przyszedł po pomoc, bo sobie nie radzi. Przynajmniej teoretycznie.
Zachowywałaś się w taki sposób, kiedy potrzebowałaś pomocy I ktoś chciał Ci pomóc?

Oczywiście że tak, to nie jest coś niemożliwego czy bardzo trudnego, praca nad swoim nastawieniem i przekonaniami. Ktoś, kto naprawdę ma problem, chwyci się wszystkiego by sobie pomóc.

Najpierw bije, potem krzyczy. I jeszcze by grzecznie chciała, a przecież wie do kogo pisze. Że rozrabiać on lubi.
No nie da się z nimi

W normalnym życiu takich równowaga bywa zachowana, choć czasem bardziej w jedną lub w drugą.
Kiedy mamy do czynienia z sytuacją, gdy jedna osoba skupia się z reguły na negatywnych aspektach życia, epatuje tym na innych, wykazuje słabe albo żadne zainteresowanie pomocą a wręcz neguje z góry jej skuteczność, trwa to przez lata, to jest zachowanie toksyczne.

Ale gdy te same osoby w kontakcie pozostają i próbują dalej, znaczy to że same mają problem.
Jeśli zaś dochodzi do sytuacji, gdy jedna z takich osób broni obiektu rozmowy przed wpływem innych, neguje ich spojrzenie, próby 'potrzaśnięcia' autorem, można odnieść wrażenie że zależy jej by sytuacja obecna trwała dalej.
Bo sama odnosi z niej korzyści.

Pewne osoby potrzebują takich klimatów i takich osób, by mogły się same poczuć lepiej. Poczucie bycia potrzebnym, pomocnym, a przez to bardziej wartościowym.

Dlatego pisałem wcześniej, że to jest schemat gdzie ludzie się nawzajem używają do swoich celów.

Mamy w tym temacie do czynienia z młodym mężczyzną, który przychodzi na kobiece forum w sprawie swoich problemów.
Już to samo w sobie jest kuriozalne.
Polecałybyście młodej dziewczynie z dużymi problemami pójście na męskie forum by jej tam pomogli?
No i jest tak jak można przewidzieć, trwa sobie już od lat rozmowa o tych problemach i w sumie niewiele więcej.
To nie działa i jest wręcz szkodliwe, jeśli za cel uznać realne zmiany. Bo jeśli chodzi tylko o poprawę samopoczucia, wtedy ok.
Moim zdaniem autor pisze że chce pierwsze, ale tak naprawdę chodzi mu o drugie.

Wszelakie próby chwycenia jego sytuacji w karby, rady mające konkretny praktyczny wymiar, padające głównie z męskiej części (choć większość chyba już dawno odpuściła), były I są negowane.

Gdyby autor poszedł na jakieś normalne męskie forum lub grupę, dostałby wsparcie i szereg konkretnych rad. Miałby przestrzeń by się wygadać i kredyt zaufania, ale nie bezgraniczny.
Po jakimś czasie zaczęłyby padać pytania o konkrety, o to co zamierza realnie robić i co robi. O CEL.
Pewnie dostałby pomóc w opracowaniu PLANU, ale byłyby też wymagania- pytania o realizację.

Gdyby zachowywał się jak tutaj, po jakimś czasie byłby co najwyżej obiektem żartów. Większość jego tłumaczeń by nie przeszła, bo rozmawiałby z ludźmi którzy przeszli niejedno i wiedzą co można a co nie.
Wreszcie, przestałby wzbudzać uwagę I zainteresowanie.

Do pewnego momentu rola obu miejsc podobna, choć mężczyźni byliby o wiele bardziej techniczni w swoim wsparciu.
W ich gronie ta sytuacja nie mogłaby mieć miejsca w dotychczasowej formie, przez lata.

Autor postawiony przed pytaniami, wymaganiami, mógłby rzeczywiście część z nich wprowadzać w życie,  a wtedy miałby ciągłą pomoc, albo mógłby tego nie dźwignąć i sobie pójść.

Wtedy prawdopodobnie doszedłby do tego punktu dyskomfortu, od którego zaczyna się zmiana.
Zawsze o to chodzi, gdy mamy problemy- zmianę zaczynamy gdy korzyści z nich płynące zaczynają być mniejsze niż dyskomfort.

Mógłby też pójść na kobiece forum, gdzie byłby stale wzmacniany przez część rozmówczyń, niezależnie od swojej postawy.
W ten sposób, próg dyskomfortu i bólu oddałaby się raz za razem- więc realna zmiana też.

Ten temat, trwający lata, jest przykładem nieskutecznej drogi, jeśli ktoś rzeczywiście chce zmiany.
Jest przykładem na to, jak można się urządzić we własnym bagienku stwarzając z niego nawet pewną wartość, dzięki której dostaje uwagę.

Chyba nieuważnie obserwując, pisząc że ciągle.
Byłem tu obecny mocno chyba ok dwóch lat temu, odpuściłem.
Wróciłem tydzień temu, wiedziony płochą potrzebą sprawdzenia co tam u bohaterów i jeszcze bardziej płochą, wyrażenia swej przecudownej i zajebistej opinii, czyli chcąc się madralować, jak pisze nasza wspólną muza.
Czyli te same potrzeby jak u większości.

Dziękuję za czujność;)

Ty? Z czego wynikają Twoje uwagi i dokąd zmierzać miały? Jakie Twoje pobudki?

Nope.

Shini wyrobił sobie opinię nie dlatego, że desperacko dąży do kontaktu, ale dlatego, że nie chce rozmawiać o niczym innym innym niż on sam. Wróć do jego pierwszego tematu i jego pierwszych postów. Samotny facet przyszedł na (teoretycznie damskie) forum, aby poradzić się w sprawie odpłatnego masażu pindola. A po pewnym czasie założył tu wątek na temat przebiegu takiej usługi i jego wrażeń. Ogólnie założył 14 tematów i wszystkie o nim i jego nierozumieniu (romantycznych/seksualnych) relacji damsko-męskich. Oprócz tego w każdym wątku w jakim się udzielał też wszystko sprowadzał do siebie. Przy tym wiecznie coś kręcił na temat swojej przeszłości i doświadczeń.

Nie jest. Depresja najczęściej jest objawem towarzyszącym, a nie samoistnym i pierwotnym. To się zdarza stosunkowo rzadko. Depresji jest wiele rodzajów. W tym indukowana narzekaniem, dietą i uzależnieniem od porno/masturbacji.

I póki Shini nie przestanie znęcać się nad zwierzętami w urojonym świecie internetowej pornografii i bajek oraz póki się nie wyprowadzi od rodziców, to nie może liczyć na absolutnie żadną poprawę swojego stanu. I żadna terapia ani leki tego nie zmienią. A Shini nie porzuci ani jednego, ani drugiego, bo obie te rzeczy stanowią część jego osobowości. Rozwojem nie jest w żaden sposób zainteresowany. 14 jego tematów i lata marudzenia mówią same za siebie.

To samo co etykieta domestosa siedząc na kiblu.

Przeciez wszyscy,ktorzy zakladaja tematy to zakladaja w 99% tematy o sobie i swoich problemach