Co to znaczy żyć?

Drążę koleżanko, bo się do mnie dosrałaś ze swoim syndromem mesjańskim i mnie maglujesz

LOL
A te posty, które pisałaś na początku miesiąca, to też dlatego, że się dosrałam, choć od dawna nie wypowiadałam się w tym temacie?

Nie jestem entuzjastką NFZ, Smutna. Jestem realistką. Prywatnie jest bardzo nierówno i liczba bezczelnie ciągnących kasę z biednych chorych zatrważająco wzrosła, in dłuższe kolejki na NFZ tym silniej sektor prywatny się polaryzuje i dla własnego dobra warto go równie krytycznie traktować jak publiczny.
Z prawdziwym  zdziwieniem stwierdziłam, ze moja NFZ-owa lekarka rodzinna jest o kilka klas lepszym lekarzem od iluś prywatnych, których przećwiczyłam wcześniej, uznając, że "prywatnie= lepiej".

Przecież rzekomo jest lepiej i dlatego odstawił leki. To jak w końcu?

Jest tak, że chcesz coś widzieć to widzisz. Shini jako człowiek kompletnie cię nie interesuje, jest dla ciebie obiektem, nie czującą i myślącą ludzką istotą, której miedzy innymi należy się szacunek, tak "z urzędu".
Jest tak, że chcesz pisać do Shiniego i o Shinim zatem to robisz. Bo chcesz, możesz oraz potrzebujesz czyli zaspokajasz jakąś potrzebę własną.
Jest tak, że piszesz co piszesz i jak piszesz, bo masz absolutną pewność całkowitej bezkarności nawet, jeśli to, co i jak piszesz jest solidnie przemocowe , a z całą pewnością uporczywe zarzucanie komuś publicznie iż jest kłamcą w sytuacji, w której ten ktoś nie ma możliwości skutecznej obrony przez zarzutem  to przemoc.
Jest tak, że robisz co powyżej to dla beki - no chyba że kłamałeś.
Czyli jest jak jest.

Analogie do szkolnego prześladowcy są wyraźnie widoczne.

Nie powinni też zapisywać niektórych leków bez wcześniejszych badań, a to robią. Każdy lekarz ma inne podejście, w dodatku psychiatra mógł w czasie rzeczywistym i osobiście ocenić stan Shiniego zanim zdecydował, czy można te leki odstawiać, czy nie. Gdyby nie zrobił nic, to oznaczałoby, że gówniany z niego lekarz, jak miałby w tyle to, że młody chłopak nie może normalnie uprawiać seksu. Co zresztą samo w sobie raczej nie działało za dobrze na psychikę.

Rok temu dodałbyś do równania jeszcze to, że jest prawiczkiem i nigdy nie miał dziewczyny, a jednak to się zmieniło.

No i przecież chronologia się zgadza. Trzy miesiące po wizycie u psychiatry zakończył brać leki. To chyba nie jest za krótki czas?

Jak się nie ma masy oszczędności, żeby się zbadać wzdłuż i wszerz prywatnie, to diagnostyka może trwać bardzo długo. Wielu lekarzy nie chce wypisywać od razu większej ilości zleceń, więc tak łazisz po sto razy jak debil i czekasz pojedynczo na kolejne badanie. Ostatnio na wizycie poprosiłam ginekolog, żeby mi wypisała takie typowe badania, które zaleca się przy stosowaniu antykoncepcji. D-dimery, USG piersi, próby wątrobowe, te sprawy. Na co ona odrzekła, że przecież nie wypisze mi tak wszystkiego na raz, najpierw dostanę jedno, a następne na kolejnych wizytach.
A przecież jakieś diagnozy Shini uzyskał, inaczej nie dostałby leków od psychiatry.
Więc już tak nie przesadzaj z tym, że „lata po lekarzach” i nic nie wie.

Jaką uwagę? Przecież obecnie go tu nawet nie ma. Dyskutujemy głównie z Tobą i Smutną. W jednym moim poście na poprzedniej stronie masz czarno na białym, że na ostatnie teraz już około 150 postów on napisał ich 17.
Dawniej czepialiście się, że łazi po całym forum i próbuje przekierować uwagę na siebie. Obecnie przeszkadza Wam, że od czasu do czasu napisze coś w SWOIM temacie. Potrafiłeś przyjść się czepiać, że sobie ze mną gada na luzie o filmach i anime, bo dyskusja była za mało wnikliwa.
Może warto się jednak zastanowić, dlaczego wzbudza w Tobie aż tak dużą potrzebę krytyki?
Jaką różnicę Tobie tak naprawdę robi, że dostanie atencję ode mnie, od Muqin, czy kogokolwiek innego? Czegoś Ci ubędzie?

Nieprawda. Nie każdy rodzic krytykowałby bez wyraźnego powodu i w tak prostacki sposób partnerkę swojego syna. Zwłaszcza takiego, który nigdy wcześniej nie był w związku i powoli zapowiadało się na to, że zostanie starym kawalerem. Normalni rodzice zaklaskaliby uszami z radości, że pojawiła się szansa, że chłopak sobie ułoży życie, zamiast siedzieć u nich kątem do starości.

Gorzej jest od niedawna. Chodzi o kwestie związkowe, o których tu przecież pisał.

Nie było mnie dwa dni ale już jestem i lecę z odpowiedzią.

1. Nie mam pojęcia skąd się wzięła informacja, że leki sam sobie odstawiłem. Było dokładnie tak jak napisała Mrs.Happiness i jestem prawie pewien, że o tym pisałem. Leki zostały odstawione na zalecenie psychiatry i pod jego kontrolą. Właśnie tak jak powinno się to robić czyli stopniowo. To ja zapytałem psychiatry czy mogę je odstawić bo w tamtym momencie faktycznie było całkiem dobrze, dodatkowo ich efektem ubocznym były problemy z tą hydrauliką. Teraz znów jest trochę gorzej i ponownie zastanawiam się czy pójść po jakieś inne. Przypominam, że głównym powodem brania tamtych leków były wybuchy złości i coraz trudniejsza do kontrolowania agresja. Teraz nie mam z tym problemów, za to zaczynają się pojawiać inne, typowo depresyjne.

2. Co do terapii i tego, że nie robimy na niej innych rzeczy niż rozmowa. Terapeutka wprost mi powiedziała, że to na mnie nie zadziała tak samo jak "praca domowa". Nie dlatego, że bym tego nie robił tylko wręcz przeciwnie. Traktowałbym to zbyt poważnie, jak obowiązek, jak sprawa życia i śmierci by tylko było zrobione. Narzucił bym na siebie mega presję, tylko bym się stresował nie wyciągając z tego nic pożytecznego. Terapeutka już na samym początku terapii powiedziała, że najskuteczniejsza będzie dla mnie forma po prostu rozmowy. Wyrzucania z siebie wszystkiego co normalnie tłumie jak tylko mogę. Tylko tam mam możliwość skonfrontowania się z moimi emocjami, nie muszę ich tłumić i mogę robić to pod fachowym okiem. W kompetencje terapeutki póki co nie wątpię. Po każdym spotkaniu jestem nieźle zmęczony co znaczy, że jakąś robotę robię. Odkąd jestem na tej terapii udało się już przecież osiągnąć jedną z rzeczy, które jeszcze niedawno uważałem za nierealne.

3. O treningu i całej mojej sportowej historii pisałem już wielokrotnie ale co tam, napiszę jeszcze raz. Nigdy nie trenowałem zawodowo, to zawsze miało charakter amatorski, rekreacyjny. Każde zawody na jakich kiedykolwiek byłem też były jedynie amatorskie. Tam nie było żadnych testów antydopingowych czy ważenia. Zacznijmy w ogóle od tego, że ostatni medal zdobyłem mając jakieś 12-13 lat, nie licząc takich za sam udział. To były zawody dla dzieci, zabawa ale nazwa "mistrzostwa Polski" brzmi fajnie więc tak to nazywali. To nie miało zbyt wiele wspólnego z takimi zawodami czy walkami jakie można oglądać w telewizji. Poza tym zawsze trenowałem na siłowni i kiedyś sporo biegałem. Wszystko na czuja, całą wiedzę czerpiąc z internetu. Na publicznej siłowni byłem dosłownie dwa razy w życiu. Gdyby nie YT nawet bym nie wiedział, że w ogóle powinno się mieć dietę dostosowaną do treningu. Poza sztukami walki nigdy nie miałem żadnego trenera czy mentora, który by mi wytłumaczył co i jak. Te sztuki walki zawsze były na zasadzie płacenia za miesiąc i dziś jesteś, następnym razem może cię nie być i nikt nie zwracał na to uwagi. Skąd osobowe też dość często się zmieniał. Nawet teraz na kickboxingu skład mojej grupy jest już zupełnie inny niż kiedy ja zaczynałem. Nie ma czegoś takiego żeby trener pilnował czy ktoś ma dietę albo jaki prowadzi tryb życia. Nie ma żadnego członkostwa w klubie czy czegoś podobnego

4. Nie wiem skąd ta obsesja na punkcie mojego uzależnienia od masturbacji. Nikt nigdy mi nie zdiagnozował konkretnie tego uzależnienia, ani psychiatra ani terapeutka. Mam uzależnienie behawioralne dotyczące ogólnie ekranów, komputera, telefonu, telewizora itd, a dokładniej wynikającej z tego szybkiej dopaminy. Zalicza się do tego porno ale to wciąż tylko jeden z czynników. Najprawdopodobniej to właśnie jest głównym źródłem mojego przebodźcowania, a więc także zmęczenia, senności i braku koncentracji. Głównym, nie jedynym. Z samą masturbacją nie mam problemu, a przynajmniej nie według definicji uzależnienia od niej.

5. Tak samo nie rozumiem co fakt zdania matury i skończenia studiów ma wspólnego z tym, że nie jestem w stanie zmienić pracy. W szkole zawsze byłem przeciętny i tak samo mi poszło na maturze. Na studiach szło mi znacznie lepiej, a pracę licencjacką i magisterką pisało się nawet przyjemnie bo były to tematy, które mnie w miarę interesowały. Wszystko było na czas w pierwszym terminie. Przez całe studia chyba dwa razy miałem poprawki we wrześniu. Szukanie informacji i źródeł do pisania prac nie było szczególnie trudne. Jednakże wiedziałem czego szukam i mniej więcej gdzie tego szukać. To zupełnie inna sytuacja niż nie wiedzieć nawet czego szukać. Co do prawa jazdy to twierdzenie, że udało mi się to bezproblemowo jest kompletną bzdurą. Chyba z 10 razy podchodziłem do tego egzaminu. Nic innego w życiu nie dostarczyło mi takich ilości stresu. Mimo iż wszystko wiedziałem i umiałem stresowałem się tak bardzo, że dosłownie cały się trząsłem. Uwalałem najprostsze manewry, a ze dwa razy uwaliłem jeszcze zanim ruszyłem z miejsca. Zdawanie tego prawa jazdy zajęło mi chyba z 5 lat, to był koszmar.

6. Ta terapia jest dla mnie jedyną dostępną bo jest na NFZ. Czekałem na nią ponad dwa lata i nawet gdybym chciał to nie mógłbym tak po prostu jej zmienić bo to pewnie by oznaczało kolejne lata czekania. Póki co to nie ważne bo nie zamierzam jej zmieniać. Psychiatra był prywatnie, a każda wizyta kosztowała prawie 400 zł. Dodam jeszcze, że moja terapeutka ma też prywatny gabinet i z tego co pamiętam za pojedyncze spotkanie bierze chyba nawet więcej niż u tego psychiatry. Mi się udało na NFZ i nie zamierzam tego marnować.

7. Problemy gastryczne są nadal i powiem szczerze, że już nie mam pomysłu co z tym zrobić. Robiłem do tej pory wiele różnych badań i wszystkie wychodziły dobrze. Diety nie mam jakiejś super ale też nie jest najgorsza. Ograniczyłem słodycze, fast foodów nie jem prawie w ogóle. Laktozy, na którą jestem uczulony też jak najmniej. Z produktów, które jem najczęściej to makarony, mięso, ziemniaki, pieczywo i owoce. Piję w większości wodę, herbatę i kawę. Rzeczy takie jak Cola czy energetyki coraz rzadziej. Ostatnio też sporo mrożonek i podejrzewam, że to one mogą powodować efekty uboczne. Już mi się kończą pomysły co innego mógłbym jeść niż to co wymieniłem. W każdym razie ostatnio jest niezbyt ciekawe pod tym względem i jeśli to nie jest efekt diety to już na prawdę nie wiem co z tym zrobić.

Mam nadzieję, że nie pominąłem niczego ważnego i klasycznie dziękuję wszystkim, którzy dotarli do końca tego posta.

Bardzo jesteś skrupulatny, Shini i bardzo cierpliwy.
Kojarzę, ze masz problemy gastryczne, ale sorki, nie za dobrze zapamiętałam , jakie konkretnie. Za takich znanych paskudztw to mi się kojarzy zespół jelita wrażliwego czyli IBS. Jakiś lekarz drążył w kierunku tej diagnozy? IBS nie za bardzo wychodzi w badaniach, bardziej z tego co wiem w wywiadzie medycznym.

A nie masz żadnych zadań ja od razu dostalam już dziś zadania,a wczoraj mialam wstepna diagnoze Tylko,ze to sa zadania przygotowujace do psychoterapii, musze wszystko zapisywac w czwartek mam przeczytac jak mi szlo,jak sie czulam itd

Widzisz co chcesz widzieć.

W pierwszej kolejności lekarz zmieniłby ci dawkę lub wprowadził inny lek. Nie wychodzi się z SSRI tylko i wyłącznie dlatego, że ci kilka razy nie stanął. Prędzej dostałbyś do kompletu sildenafil. Bo tak jest szybciej, taniej i z większą korzyścią dla pazernego systemu.

I tak powiedziała na podstawie tego, że nigdy nie wcielałeś w życie wniosków z poprzednich terapii? No ciekawe.

Testów nie musi być, ale się o tym zawsze mówiło i pisało np tutaj. Art z 2008 roku:

https://bieganie.pl/zdrowie/dopingowicz … -blachnio/

Zapytanie o amfetaminę na głównym (i największym) forum sportowym w PL z 2002 roku:

https://www.sfd.pl/Amfetamina_a_mi%C4%9 … 22947.html

Efedrynka, wpis na największym forum biegowym w polskim internecie z 2003 roku:

https://bieganie.pl/forum/viewtopic.php?t=6417

Amatorzy na dopingu - art z 2017 roku:

https://magazynbieganie.pl/amator-na-dopingu/

A to najlepiej mówi o skali dopingu u amatorów:

https://eurosport.tvn24.pl/kolarstwo/ko … tory.shtml

Komu nie chce się czytać streszczę - w amatorskich zawodach kolarskich na linii startu ogłoszono, że na mecie będzie kontrola antydopingowa. Z 182 startujących 130 się wycofało gdzieś na trasie. LOL

Z resztą, obecny hajp na bycie fit zapoczątkował głównie Zyzz w 2007, który jawnie pochodził i wspomagaczy i zażywanych dragów.

LOL, nie Shini - to tak nie działa. Nie da się nazwać dla fanu 'mistrzostwa polski' czegoś tam, bo to nielegalne w sportach kwalifikowanych jakimi są (w większości) sporty walki. To jest oficjalnie używana nomenklatura w ściśle określonych sytuacjach. Można sobie zrobić mistrzostwa polski w pchaniu karuzeli, ale nie mistrzostwa polski w karate/kick boxingu/boksie itd w których uczestniczyłyby różne szkoły.

Nie bez przyczyny o rzeczach, na temat których się dziwiłeś, bo "nikt ci nigdy nie powiedział" wrzucałem linki z portali sportowych. Na każdym jednym kanale na Youtubie jest i zawsze była o tym mowa. Czy to z zakresu dietetyki, czy suplementacji czy ćwiczeń uzupełniających.

A podobno jesteś pasjonatem...

Sam o niej pisałeś w jednym ze swoich tematów. Że w lato to nawet nie jesteś w stanie iść normalnie ulicą.

Wszystko. W czasie nauki na tych etapach jest o wiele więcej i o wiele bardziej stresujących rzeczy niż złożenie CV na ogłoszenie o pracę. Jak ty sobie ogarnąłeś praktyki? Bo żadna uczelnia nie robi tego za studenta.

Komiczne jest to w kontekście tego, że 3 lata siedzisz na forum, od 3 lat rozpisujesz się o swoim zdrowiu i jak to nikt nie potrafi ci powiedzieć, co ci dolega, a IBS pojawił się magicznie dopiero kiedy o nim wspomniałem, że już dawno zostałby zdiagnozowany.

Uwaga, leczenie IBS-D w przebiegu depresji: nospa i/lub stoperan.

Jak na opiekuńczą mamusię to strasznie słabo się staram.
Usiłujesz przekierować rozmowę z opisu tego, co ty robisz na mnie i moja osobę. Nie będzie z tego nic.

Aż tak potrzebujesz rozmawiać o Shinim, że nawet staruszka, co jej się z tej starości w głowie pojebało dobra, jeśli nikogo innego chętnego nie ma?
Aż tak potrzebujesz "punktować" nieścisłości w wieloletnim zestawie jego wpisów?
Po co? Dla beki? Żeby go zdyskredytować? Żeby go zniechęcić do pisania w jego własnym wątku? Żeby w oczach forumowiczow uczynić z niego kłamcę?

Skąd wiesz, że ja , będąc, jak to uprzejmie określiłeś, pojebaną staruszką z upodobaniem do dzielenia gówna na atomy  (to też twoje określenie ) już dawno nie przeczytałam i nie przeanalizowałam sobie absolutnie wszystkich wpisów Shiniego na tym forum? No nie wiesz, bo niby skąd miałbyś wiedzieć.

Ja się dopierdalam do innych? Jeśli już to trochę teraz do ciebie i tylko w tym wątku.  Mogę przestać. Podobnie jak ty możesz przestać "punktować" Shiniego, przynajmniej w tym wątku.

A wersja "po zanalizowaniu Muqin ma inne wnioski i opinię na temat" już w grę nie wchodzi? Jedynie wnioski i opinie bytu internetowego Jack Sparrow są tymi prawidłowymi? Czyli klasyczne WIEM LEPIEJ. Tak Wielki Nauczycielu, wiesz lepiej. Programowo. Oraz niewątpliwie.

Hipokryzja? Czy ja kiedykolwiek twierdziłam, że jestem miła, sympatyczna, rozumiejąca, współczująca i opiekuńcza dla wszystkich, których na swej drodze spotkam? Nic z tych rzeczy, Jack. Ja taka być umiem. Ale umiem też taka wcale nie być. I nigdy tego nie ukrywałam, nawet w tym wątku to o sobie napisałam.

Nie użyłam ani  słowa "oprawcy" ani "oprawca" w odniesieniu do ciebie. Stwierdziłam tylko, że twoje do Shiniego i o Shinim pisanie wykazuje bardzo zauważalne podobieństwo do zachowań szkolnych dręczycieli wobec ofiary dręczenia. Taką mam opinię i ją wyraziłam. Ty możesz opinie wyrażać, ja też mogę. Przy czym moja opinia nawet nie dotyczy ciebie jako człowieka tylko twoich postów kierowanych do innego, konkretnego człowieka i to zasadniczo od jakiegoś czasu w jednym właściwie wątku.

Ograniczyłam się też do jednego tylko aspektu twoich postów czyli uporczywego, publicznego  zarzucania Shiniemu kłamstwa w sprawach, w których on nie ma żadnej możliwości udowodnienia, że kłamcą nie jest.
Niczego więcej nie tknęłam.

Nadal nie pojmuję, czemu z takim uporem rozmawiasz ze staruszką, której się w głowie ze starości pojebało.
I czekam na pojawienie się tu kogoś, od kogo się dowiem wielu wielce paskudnych rzeczy na swój temat. Pojawi się znany juz nick czy pojawi się  zupełnie inny?

Po raz kolejny dokonujesz świadomego wyboru czyli ciągniesz temat.

No właśnie, Shini, ciężko, żeby bombardował Cię czymś innym... tak mi się skojarzyło z tym, co kiedyś pisałeś, że nie masz poczucia własnej sprawczości w życiu. Skąd to skojarzenie? Ano stąd, że piszesz trochę tak, jakbyś nie dostrzegał, że na to, czym Cię ten internet "bombarduje" masz wpływ, no bombarduje i już.
Przecie internet to nie byt inteligentny, nie żadna osoba, nie równorzędny partner, nawet nie wróg, to kretyn.
Od Ciebie zależy, czym Cię bombarduje. Doskonałe poletko do poćwiczenia poczucia własnej sprawczości.

Spora część tego, czego słuchasz na YT jest w tematyce relacji damsko - męskich czyli logiczne - Ty możesz spowodować, że bombardowany kretyńską sieczką luźno związaną z tymi tematami nie będziesz. Możesz to sprawić.
Pytanie otwarte - na ile w tym momencie Twojego życia i terapii drążenie relacji damsko- męskich w necie  jest dla Ciebie pożyteczne, twórcze, coś sensownego wnosi? Skoro kierunek- psychologia to może podrążenie relacji z rodzicami, relacji w rodzinie byłoby bardziej twórcze? Ostatecznie tkwisz w rodzinie ewidentnie dysfunkcyjnej miejscami, nie Ty jeden, ludzie z takich układów wychodzą, usamodzielniają się, takie układy rodzinne są opisane, sporo o tym w necie jest, także na YT. Jakie mechanizmy psychologiczne powodują, że Twoja matka jest jaka jest na przykład.

Memy wciągają jak magnes... a realistycznie wcale nie jest tak, że o wszystkich aktualnych wydarzeniach można się ze stron z memami dowiedzieć. Memy ktoś tworzy i memy ktoś wrzuca. Dowiadujesz się o tych wydarzeniach, które zainteresowały kogoś. Nie dowiadujesz się, jeśli kogoś nie zainteresowały. Czyli dajesz się jakimś osobom prowadzić niczym, nic Ci nie ujmując, pokorne cielę. A tak być nie musi. Możesz (sprawczość) zdecydować, skąd chcesz czerpać informacje o wydarzeniach aktualnych.

Skoro już mój wątek trochę ożył to trochę go zaktualizuję. Ujmując moją obecną sytuację najkrócej jest źle, gorzej niż kiedykolwiek. Mam tu na myśli mój stan psychiczny. Mam coraz więcej typowo depresyjnych objawów, ledwo już jestem w stanie funkcjonować na co dzień. W pracy popełniam coraz więcej błędów. Coraz częściej tracę nad sobą panowanie, szybko się denerwuję, mam bardzo duże spadki nastroju i coraz więcej destrukcyjnych myśli. Fizycznie też czuję się coraz gorzej, ból głowy jest niemal bez przerwy. W związku z powyższym ponownie poszedłem do psychiatry i dostałem nowe leki. Jednak minie trochę czasu zanim zaczną działać, a ja coraz częściej się zastanawiam czy w ogóle dożyję tego momentu. Szczególnie, że w najbliższym czasie są moje 30 urodziny i ten dzień mnie wręcz przeraża. Wiem, że będę się wtedy czuł podobnie jak w sylwestra co opisywałem już na forum. To powinien być dzień świętowania, pewnego podsumowania dotychczasowego życia i nadziei na jeszcze lepszą przyszłość. Będzie jeszcze większa samotność, pustka i bezsens. Przy moim obecnym stanie na prawdę nie wiem czy przetrwam coś takiego. Czuję się na prawdę okropnie i najchętniej bym się położył by już się nie obudzić. Niestety coś mi na to nie pozwala i cały czas mam jakieś dziwne przeczucie, że nie teraz i nie w taki sposób powinna się zakończyć moja historia. Z jakiegoś powodu cały czas mam jakieś szczątki wątpliwej nadziei, że te leki, wizyty u psychiatry, dalsza diagnoza i terapia jeszcze mogą mi pomóc. A może po prostu jestem zbyt słaby żeby zrobić jedyną rzecz, która by mnie od razu uwolniła od tego wszystkiego. No i nie chciałbym żeby przeze mnie ktoś inny poczuł się podobnie jak ja teraz.

Banalne slowa do góry glowa Shini. Gorszy okres przykra sprawa ale nic nie trwa wiecznie i ten gowniany okres tez sie skończy. Musisz przeczekać ze świadomością ze sie skończy.

Marne to pocieszenie ale każdy ma swój krzyż- niektorzy lekki inni ciężki. Obecnie masz ciężki ale przyjdzie czas ze go zrzucisz

Muqin, czytam czasem Ciebie i chcę Ci napisać, że masz w sobie dużo życzliwości, zrozumienia, dobrej woli, takiego ludzkiego, normalnego podejścia, bez zadęcia i złośliwości, bez wredności. Nie ma w Tobie tego przymusu odwetu, jaki niektórzy mają, że muszą innym odpłacić pięknym za nadobne;) Szacun!

Obawiam się, że bez tej wyprowadzki od rodziców zbudowanie sprawczości nie będzie możliwe. Faktycznie takie teksty nie są zbyt pomocne ale dobrze wiedzieć, że ktoś wierzy w to w co ja już tracę wiarę.
Już chyba czuję pierwsze efekty tych leków bo objawy depresyjne doskwierają trochę mniej. Jednak do stanu przynajmniej stabilnego jeszcze daleko.
Staram się nie przywiązywać do tej daty ale nie jest łatwo. Ciągle mam paskudne, że ten dzień to powinno być coś wielkiego i czuję się żałośnie z tym, że nie będzie z tego kompletnie nic.
Wiem, co ciekawe moje przeczucia całkiem często się sprawdzają.

Po to właśnie są leki żeby dać radę to przeczekać.

Zobaczymy czy uda się go zrzucić. Dzięki za słowa wsparcia.

Ja to rozumiem to pisanie na forum,bo też zanim.zaczelam psychoterapie to leżałam całymi dniami w lozku i nie miałam.wogole energii nic robić to pisanie na forum to mi dużo pomoglo i ogólnie korzystanie z social mediow, a tak by nie było internetu to bym się patrzyla w sufit to już dawno bym zdurniała...Ja jestem właśnie za tym,żeby osoby w depresji,czy innych problemach z psychika,jeżeli nie są w stanie wyjść z domu i się regularnie z kimś spotykać to ,żeby właśnie korzystały z social mediow i chociaż w ten sposób mieli kontakt z ludzmi

Moim zdaniem wyprowadzka z domu rodzinnego to najlepsze co może zrobić

Zauważ jednak, że nawet jeśli wyprowadzisz się od rodziców, to po spotkaniu ze znajomymi też będziesz wracał do siebie i do codziennej rutyny. Dążę do tego, że  przecież nie na tym polega Twój problem.

Ja co prawda obchodzę urodziny, ale ani 30-tki, ani 40-tki nie obchodziłam hucznie, a jedynie w kameralnym gronie najbliższych mi osób. Podobnie jak Muqin zupełnie nie mam parcia na wszelkie rocznice (w tym urodzin) i inne Sylwestry, wolę celebrować realne sukcesy. W kwestii okrągłych urodzin w lokalu uważam wręcz, że więcej z tym zamieszania i problemu niż osobistej przyjemności.
Myślę, że Ty sam nadajesz rangę tej dacie, skupiając się na niej bardziej niż warto.

P.S.
Ze swoją dziewczyną (byłą dziewczyną?) masz jeszcze jakikolwiek kontakt?

Nie wiem Shini czy trolujesz, czy jesteś tak podatny na autosugestie bo zaczyna sprawadzać się to co mówiłam jakiś czas temu. Nie każda terapia pomaga.

Moim zdaniem Muqin i inne świrki podkręcają twoje złe wyobrażenie o terapii jako takiej. Na terapii przepracujesz to i tamto i życie samo się ułoży. Co moze mieć sens jeśli jesteś masz problemy które uniemożliwiają ci funkcjonowanie jako tako normalnie - narkotyki, alkohol, uzależnienia, liczne próby samoójcze, albo bycie psycholem z patologii co nie potrafi nawet dzień dobry powiedzieć- ale w twoim przypadku po prostu się nie aplikuje.
Nie przepracujesz czegoś i życie nie stanie się lżejsze. Wręcz przeciwnie. Życie będzie wymagać coraz więcej pracy, bez względu na to co będziesz robił z terapeutą.
Co więcej źle prowadzona terapia oddala cię od ułatwienia sobie zycia. Marnujesz swoje zasoby umysłowe na zgłębianie swoioch myśli i emocji, ale ich zrozumienie nie rozwiąże twoich problemów. Zamiast nabyć jakieś umiejętności- zrobić kurs opiekuna obozu, prawo jazdy na motor, nauczyć się języka obcego, cokolwiek co ma kontakt z rzeczywistością, albo nawet wyjść z kolega na piwo, nabywasz umiejętność autorefleksji. Przez co nie masz czasu na nabywanie umiejętności, które są dla ciebie potrzebne do normalnego funkcjonowania. Gdybyś tyle samo czasu co na rozmowy z terapeutą i gadanie na forum spędził na cokolwiek co ma jakąkolwiek wartość w prawdziwym życiu to byś już dawno wszystko ogarnął.
Nie, terapia magicznie niczego ci nie ułatwi. Wręcz wyrobi ci nawyk poświęcania coraz więcej czasu i uwagi na zgłębianie swoijego wnętrza, który ogólnie jest szkodliwy. Wiele terapeutów odwraca się od przepracowywania problemów, a nawet tworza nurty terapii które polegają w skrócie na zasadzie - im mniej myslisz tym lepiej, a cała terapia skupia się na coachingu jak masz zrobić żeby nie myśleć.

Tak, chociaż to raczej dlatego, że zapomniałam hasła, a nie zależy mi na rebrandingu forumowym.

To co Shini opisujesz - nudzi ci się wracać do pustego domu- to po prostu wynik tego że dziadziejesz jako stary kawaler. To nie jest jakis złożony stan psychologiczny.

Ameryki tym nie odkryłaś. Wiadomo, że nie każda terapia pomoże, bo jej efekty w większej mierze zależne są od pacjenta, niż od terapeuty.

Thanks, girl <3

Jak ktoś jest narkomanem, albo alkoholikiem, to tym bardziej sama rozmowa mu nie pomoże. Dostrzeżenie problemu i zlokalizowanie jego źródła to dopiero pierwszy krok. Duży, ale absolutnie niewystarczający, by realnie odmienić swoje życie. Najważniejsza i najtrudniejsza zarazem jest praca nad sobą, by w przyszłości z problemami radzić sobie w zdrowy sposób, zamiast dążyć do samozagłady.

Moim zdaniem przepracowanie przeszłości jest ważne i przynosi ulgę. Pod warunkiem, że efektem końcowym jest odpuszczenie, żeby tego wiecznie nie przeżywać na nowo.

Bez przesady z tym czasem, terapia to jedna godzina tygodniowo. Jak się na forum nie siedzi dniami i nocami, to ono też nie jest przeszkodą w rozwoju. Shini ma znacznie większy problem z wyborem, w jakim kierunku chciałby się rozwijać, niż ze znalezieniem czasu na nabywanie konkretnej umiejętności.

Nie wiem jak inni, ale ja w domu właśnie staram się wyciszyć. Nie da się cały czas być na wysokich obrotach, zwłaszcza jeśli nie jest się, jak ja, żądnym ciągłych wrażeń introwertykiem. Gdzieś w końcu muszę naładować baterie, zwłaszcza że żyję dosyć szybko i intensywnie.

Warto nauczyć się podejścia: mogę, ale nie muszę, bo co z tego, że inni robią tak czy tak albo zachowują się tak czy tak - Ty nie jesteś "inni" i cokolwiek robisz, powinieneś robić w zgodzie z sobą. Pod warunkiem oczywiście, że nikogo przy okazji nie krzywdzisz.

Mimo wszystko dzięki za odpowiedź, bo przeszło mi przez myśl, że możesz w ogóle nie chcieć o tym nawet wspominać.
Dla mnie ta sytuacja jest co najmniej zastanawiająca. Przypuszczam, że coś się między Wami zadziało bardzo niedobrego, bo normalnie człowiek (podobno bliski) z dnia na dzień tak radykalnie się nie odcina.
Coś chyba poszło bardzo nie tak i obawiam się, że tu doszedł do głosu Twój brak umiejętności społecznych. Być może jej także.
Niemniej jeśli nie chcesz o tym rozmawiać, to mogę to tylko uszanować.

Nic dokonaniom ni wiedzy pana Adriana Wellsa nie ujmując jest on miedzy innymi twórcą nowej wersji psychoterapii czyli psychoterapii metapoznawczej.
Jest to metoda jak najbardziej współczesna.
Kolejna odsłona od lat znanego sporu miedzy psychoanalitykami a pozawczo behawioralnymi, od zawsze poznawszy zarzucają analitykom, że dużo gadania i brak efektów i twierdzą, że ich (czyli poznawczych) terapie są najskuteczniejsze.
Smutna, weź daruj.
Pogadaj z Shinm jak człowiek z człowiekiem, tak dla odmiany. Dasz radę?

A czyi rodzice zainwestowali równowartość samochodu w korepetycje? Kto jeździł na obozy? Kto chodził do różnych szkół walki? Ile za to wszystko zapłacili twoi rodzice?

Sporty walki, siłownia, bieganie, anime, manga. To + twoje wykształcenie i pokryliśmy 3 branże (z kilku-kilkunastu) o największym zysku i rozwoju w ciągu ostatnich dwóch dekad (vide Marvel i bicie rekordów kolejnymi ekranizacjami komiksów, a przecież nawet sieciówki mają linie ciuchów z postaciami z anime i mangi, cała branża fit- a tego tłumaczyć nie trzeba, no i security i nieustający nabór do służb wszelakich i nie tylko od ok 16 lat.)

Nie. To tylko i wyłącznie konsekwencje twoich decyzji. Nie twoich rodziców.

Dzień dobry. ABC psychologii i psychiatrii. Gdybyś nie kłamał lekarzom i na terapiach oraz nie zaniedbywał leczenia, to jest to do diagnozy i opanowania w przysłowiowe 5 minut (podobnie jak twoje perturbacje jelitowe). Bo to tylko i wyłącznie konsekwencja uzależnienia od porno/masturbacji i ciągłego (celowego - bo sam to sobie robisz bez absolutnie żadnej przyczyny) nakręcania się.

Amen. Większość osób nie obchodzi hucznie swoich urodzin, a traktuje to raczej jako okazję do spotkań w gronie najbliższych i tyle. Już pominę fakt, że jeszcze do niedawna w ogromnej części domów urodzin kompletnie nie obchodzono. Celebrowano imieniny. Nie urodziny.

Na tym polega neuroplastyczność i utrwalanie wzorców. Już ze dwie dekady temu zaczęto rezygnować z tego podejścia np w sporcie. Bo robienie milionów przysiadów "aż się nauczysz techniki" się nie sprawdza. Bo tak się utrwala nieprawidłowe. Lepiej zrobić kilka powtórzeń perfekcyjnych (lub blisko) i zrobić przerwę. Potem kolejnych kilka i tak dalej. Aż wejdzie pamięć mięśniowa (adaptacja motoneronaula) Od gadania dla samego gadania w ciąż i wciąż o tym samym to się powoli odchodzi, bo to tylko i wyłącznie utrwalanie szkodliwych wzorców myślowych i emocjonalnych.

Doradcą zawodowym + zajęcia z umiejętności społecznych. Po dwóch latach już by zdążył zmienić robotę i się wyprowadzić. Zwłaszcza, ze nawet tutaj dostawał mnóstwo linków do prac BEZ DOŚWIADCZENIA, czy specjalistycznych kursów.

I właśnie - kończył WAT. A wszystkie służby mundurowe od ostatnich 16 lat (kiedy powstało NSR) prowadzą nieprzerwany nabór.

Stare i średnio aktualne, bo oparte na stereotypach, że "normalny i porządny człowiek nic nie bierze", co jest sumarycznie bujdą na resorach. Większość ludzi coś bierze bez konkretnego powodu. Nie ma kontynentu i nie ma kraju na świecie, w którym czegoś by nie opanowano, aby "porozmawiać z duchami". Już pominę fakt, że cały hi-tech jest opracowywany pod wpływem halucynogenów.

Zalezy od substancji, ale przy uzależnieniu nie fizycznym terapia jest wyjątkowo prosta, bo najłatwiej monitorować postępy. Cel jest jasny i klarowny, nikt nie ma wątpliwości że to jest główny problem. Było ci źle w dzieciństwie? No fajnie, ale nie ma czasu na rozmowy o tym, bo przeciez możesz umrzeć od przdawkowania, więc o dzieciństwie pogadamy potem, a teraz skupiamy się na odstawianiu substancji. Shini by nie wyrobił jako heroinista od 10 lat gadający że chce z tym zerwać na forum, bo by jego życie już do tego czasu zrobiło sie zbyt nieznośne. Terapeuta, który mu nie umie pomóc po kilku miesiącach by poszedł do kosza bo cel terapii jest oczywisty - koniec z substancjami - więc łatwo zmierzyć czy są postępy. W przypadku rozmytych objawów terapia jest trudna bo trzeba się autodiagnozować, a autodiagnozowanie czasem utrwala to z czym terapia ma walczyć. Trudno też mierzyć postepy. Wręcz się mierzy antypostępy - źle się czujesz, no to super bo musi być gorzej zanim będzie lepiej. I nine da się powiedzieć czy terapaia działa czy nie działa. I można to ciągnąć miesiącami.

Dokładnie tak, nadal tkwię w tym samym błędnym kole. W sferze psychicznej cały czas coś się dzieje, w fizycznej niestety wciąż nie. Odkąd zacząłem tą terapię była jedna duża zmiana. Udało mi wejść w związek i mimo jego aktualnej sytuacji faktem jest, że udało mi się dokonać jednej rzeczy, którą wcześniej uważałem za wręcz niemożliwą. No właśnie zbyt łatwo o tym zapomnieć.

Dokładnie tak, to jest pierwszy krok, który może trwać na prawdę długo. Pracy nad sobą też trzeba się dopiero nauczyć i przełamać do wykonania w niej pierwszego kroku. Dla mnie prawdziwa praca zacznie się dopiero jak zmienię tą pracę i wyprowadzę się od rodziców.

Osiągnięcie tego odpuszczenia to już byłby mega sukces.

Ja jeszcze czuję niedosyt, chciałbym więcej niż jedną godzinę tygodniowo. Co do problemu z wyborem to nawet nie do końca tak. Żeby mówić o wyborze trzeba najpierw mieć jakieś konkretne opcje, a ja nawet ich nie mam.

Niestety da się ale z czasem coraz mniej czego jestem chyba najlepszym przykładem. Ja prawie w ogóle nie ładuje baterii, na pewno nigdy na full. Jedynie tylko podładowuję do poziomu niezbędnego do życia minimum. Nie mam żadnego miejsca ani warunków umożliwiających wyciszenie, wyłączenie myślenia choć na chwilę czy tym bardziej uwolnienie się od nieustającego napływu bodźców.

Obawiam się, że na chwilę obecną nie da rady robić czegoś w zgodzie ze sobą bo nawet nie mam siebie. Terapeutka powiedziała, że mimo mojego wieku jestem na etapie nastolatka. Zależny i pod mocnym wpływem rodziców. Nie jestem w stanie wykształcić własnej osobowości, określić własnych potrzeb ani nawet decydować o własnym życiu. Płynę z prądem wyznaczonym przez rodziców i całe otoczenie. Nie jestem jak inni ani jak "ja", w pewnym sensie w ogóle nie "jestem".