Zniszczyłam życie sobie i dzieciom

Wielokropku, wiesz że ja wysoko cenie sobie Twoje rady, ale szczerze?
Dokładnie tyle właśnie zrozumiałam z Twojej wcześniejszej wypowiedzi i w ogóle z całej tej dyskusji.

Dla mnie to wszystko jest kuriozalne i tak durne, że słów mi brakuje.

Wiem że to karykatura, zaznaczyłam to, jednak czyz w praktyce wygląda to inaczej?

To może napiszmy odwrotną karykaturę, w której głównym środkiem wychowawczym jest klaps i wrzask?

Czh mogę iść uderzyć męża za to, że nie wyniósł śmieci? A mogę mu dać klapsa za to, że rozbił talerz? A za to, że nie zjadł do końca obiadu, albo że ze spaceru wrócił pół godziny później mogę mu zabrać telefon i odciąć internet?

Wniosek z tego?
Zanim zdecydujesz się urodzić dziecko musisz skończyć przynajmniej jakiś kurs z z zakresu, jak wychować dziecko według nowoczesnych standardów albo przynajmniej przeczytać zestaw lektur obowiązkowych w tym zakresie, jednak najlepiej należałoby ukończyc studia z zakresu pedagogiki, psychologii i tym podobnych.
Znam stosunkowo młode jeszcze małżeństwo z siedmioletnia córeczka. Rodzice tak się dobrali, że właśnie szykują się do rozwodu. Mąż nie jest chodzącym ideałem i daleko mu do anioła w ludzkiej postaci, ale powiedzmy sobie, jest to człowiek z życia wzięty.
Żona to chodząca encyklopedia wszelkich mądrości, niezwykle elokwentna oraz wymowna. Gdy zaczyna vis tłumaczyć, to końca nie ma jej wywodów. Podczas trwania jej monologów można by było pięć razy umrzeć i pięć razy ożyć - koszmar.
Jednak ona tak uwielbia słychać swojego głosu i jest tak przekonana o tym, że ludzie słuchają jej jak wyroczni, że wywody jej nie mają końca.
Mają siedmioletnia córkę, która ostatnio coś nabroila - pani w szkole powiedziała o tym rodzicom.
Oboje wzięli więc córkę na rozmowę.
Mała na wstępie poprosiła tylko o to, żeby tato porządnie wydarł się na nią i dał jej szlaban na korzystanie z tableta, tylko żeby mama znowu nie tłumaczyła jej, co zrobiła źle, bo ona wie, co zrobiła.
Mama już brała oddech, by rozpocząć wykład, jednak prośba córki mocno zbiła ja z tropu.
Aha, żeby nie było, jej mama uwielbia monologi, jednak jako mama nowoczesna i uświadomiona ona odróżnia zjawisko mówienia do kogoś od zjawiska rozmowy z kimś, tak więc to miała być rozmowa z córka i tłumaczenie jej.
Aż się śmieje, gdy to piszę, bo znam tych ludzi, więc wiem, czego najbardziej bała się ta 7-latka

A to już dawno zostało zauważone, że żeby zostać kierowcą samochodu trzeba zdać egzamin, a żeby zostać rodzicem nie trzeba kończyć żadnego kursu, nie trzeba zdawać żadnego egzaminu, nic nie trzeba poza byciem płodnym. Rodzicem może być każdy, dlatego jakość będzie różna, jeden stworzy kochającą rodzinę, inny dysfunkcyjną, a jeszcze inny całkowicie patologiczną.

ulle dalej idziesz w karykaturę. Na tej samej zasadzie, to na gruncie tego, że są po prostu źli ludzi możemy zacząć debatować, dlaczego pracodawcy nie mogą lać swoich pracowników? Wszak, jeśli ktoś jest z gruntu zły od samego urodzenia i nic absolutnie się nie da z tym zrobić, inaczej nie da się do tego człowieka dotrzeć, to pracodawca powinien mieć możliwość dotarcia do takiego pracownika w skuteczny sposób jakim jest bicie i krzyk. Na przykład publiczna lanie przy innych pracownikach za spóźnianie się.

Ulle, przeczytaj jeszcze raz post Wielokropek - tam naprawdę wszystko jest.
choćby to

i ja się zgadzam że edukacja dotycząca rodzicielstwa kuleje. ludzie z jakiegoś powodu uznają że mają te kompetencje. to są kompetencje jak każde inne, trzeba je zdobyć. a nieliczni je zdobyli we własnym domu.
dla mnie Ulle i Rossanko brakuje Wam empatii wobec dzieci - nie widzę w Waszych wypowiedziach uznania że te dzieci również mają prawo wyrazić swoje emocje oraz zaspokoić swoje potrzeby.
tych przykładów rozmów nie skomentuję bo tam nie ma ani szacunku matki do siebie samej ani szacunku dziecka do matki. a my mówimy o wychowaniu gdzie podstawą jest obustronny szacunek.

I nie przeczytasz u mnie takich wypowiedzi, o tym, że dzieci mają prawo wyrazić swoje emocje, bi nie pisze o dzieciach, które są tłamszone, nie pozwala im się na płacz, czy złość, czy bucie żywiołowym.
Cały czas pisze o dzieciach, którym tłumaczysz, rozmawiasz, opiekujesz się psychicznie a one mimo tego nie usłuchają, przytakną i zrobią swoje, albo na złość, albo z przekory, bo tak. I możesz sobie z nimi rozmawiać w nieskończoność a on i tak zrobi swoje. Jest złośliwe, lubi robić krzywdę innym, nieprzyjemne w obyciu, inne dzieci od niego też uciekają, bo ma po prostu wredny charakter, nie miałaś takich dzieci w szkole, które były po prostu złośliwe w stosunku do innych?
Co do zaspokajania swoich potrzeb  to właśnie trzeba nauczyć dziecko, że nie zawsze będzie miało zaspokojone swoje potrzeby. Nie mize w każdej chwili wyjść do kolegów, czy dostać zabawki czy zamiast iść do szkoły pójść do kina bo ma taką potrzebę. Tak życie nie wygląda.

no i właśnie brak Ci empatii do tego "wrednego" dziecka - DLACZEGO ono tak się zachowuje?
nie zdarzyło Ci się nigdy być złośliwą wobec kogoś? robiłaś tak bo jesteś wredna czy robiłaś tak ze względu na jakieś okoliczności w swoim życiu? innymi słowy - raczej był powód dla którego byłaś złośliwa, prawda?

Moje drogie koleżanki, mnie i jak mniemam rossance nie brakuje empatii do dzieci, jednak w przeciwieństwie do Was nie jestem idealistką, tylko osobą, która patrzy na ludzi, na życie trzeźwym okiem. To nie znaczy, że Wy nie patrzycie trzeźwo, owszem patrzycie, ale nie rozumiecie, że teoria a praktyka, to dwie różne sprawy.

Nie jestem empatyczna - to znaczy, że gdy niespełna dwulatek ma akurat ochotę na to, by bawić się moja komórka, pilotem albo grzebać w dozowniku na leki,v lub wybebeszac moja torebkę, to ja powinnam pozwolić mu na nieszanowanie mojej prywatności, tylko siąść i tłumaczyć mu, że tak nie wolno, a gdy dalej będzie się darł i wymuszał na mnie, żebym pozwoliła mu rzucać moim pilotem na podłogę, to jestem egoistką, która nie rozumie potrzeb dziecka?
No absurd, więc skoro już jesteśmy przy absurdach, to proszę bardzo, niech w takim razie to dziecko uszanuje moja prywatność i moje potrzeby. Dlaczego tylko ja mam szanować jego potrzeby, a on moich nie musi
Zabieram dziecku bez żadnego pardonu rzeczy, które nie powinny robić za zabawkę, a w odpowiedzi on się drze i rzuca na podłogę. To co ja mam wtedy zrobić?
Otóż w takich sytuacjach zachowuje się normalnie, nie ustępuję, bo jeszcze tego by brakowało i nie płacze razem z nim, tylko wkurzam się, że muszę słuchać kolejnego darcia się i po raz kolejny walczyć o swoje
Wtedy wkraczają rodzice, którzy łapią biedne skrzywdzone dziecko i natychmiast dają mu swoje komórki sobie piloty.
Teoria a praktyka, normalne codzienne życie, to naprawdę dwie różne sprawy

A potem jakie są efekty? Otóż takie, że w różnych trudnych sytuacjach nieradzenia sobie z dzieckiem rodzice proszą mnie o pomoc, bo jeśli nie byłoby mnie, to np nie zjadłby kolacji i poszedł spać z pustym żołądkiem, bo akurat tak się uparł. Przyszła zła babcia i na oczach rodziców wzięła i nakarmiła dziecko. Ciekawe dlaczego jej się to udało, a rodzicom nie.
Więcej zdrowego rozsądku, tylko tyle i aż tyle.

Pracodawca ukarze pracownika zwalniając go z pracy i tyle z tego będzie. Nie b ędzie trzymał tego, kto notorycznie się spóźnia. Jesli osoba się ocknie, to w kolejnej pracy nie będzie sie ciągle spózniać. Drastyczny środek może spowodowac pozytywny skutek.

Ulle, dalej wyolbrzymiasz.
Zacytuj, gdzie którekolwiek z nas powiedziało, że dziecku trzeba pozwalać na wszystko.

Dalej nie rozumjecie różnicy między mówieniem do dziecka, a rozmową z dzieckiem. Więc ta dyskusja serio nie ma sensu. Bo jedyne co z Ross robicie, to wyolbrzymianie różnych przykładów, żeby udowodnić, że rozmowa nie ma sensu, tymczasem jednocześnie w żadnym z tych przykładów nie ma faktycznej rozmowy, bo rozmowa to nie samo tłumaczenie i nie monolog.

Dlatego ja te książki filtruję przez zdrowy rozsądek
Poza tym ja akurat mam rodzinę blisko, a i tak widzę, jak bardzo wiedza poszła do przodu. Jak ostatnio tłumaczyłam rodzicom o fotelikach i bazach do fotelików to byli w szoku, bo za ich czasów dziecko w łupinie się na kolanach wiozło ze szpitala do domu.

A wkesz, Ross, że taki plan dnia to można ustalić razem z dzieckiem?
Wiesz, że można to zrobić w innej formie niż polecenia i rozkazy?
8latek jest uczony planu dnia od małego, a nie wtłoczony w niego nagle, jak ma 8 lat. Ty nie masz nagle 8latka z próżni, który nie miał żadnych zasad. Masz dziecko, które wychowujesz od małego. Uczysz rutyny wieczornej, uczysz sprzątania po sobie. Dziecko uczy się patrząc na Ciebie. A nie że nagle musisz rozkazywać, bo nie wiadomo czemh pojawił Ci się w domu 8latek.

I dalej będę jednak uparcie mówić, że jak masz dziecko, które kradnie i pali trawkę, to winę za to ponoszą rodzice. A jak rodzice są bezkrytyczni względem dziecka, to tym bardziej.

Można kogos nie szanowac i mówic mu na Pan, Pani.
Szczerze wyobrażasz sobie w polskich szkołach zamiast pani od matematyki czy pana od geografii mamy Marka i Kaśkę? Syn wraca sze szkoły i mówki: Kaśka nam dzisiaj zadała dwa zadania. Albo: Marek, nie przeczytałem na dzisiaj nic o Afryce, na jutro Ci przeczytam?

Poza tym na ulicy tez jesteś ze wszystkimi na Ty? W sklepie mówisz do sprzedawczyni: Czy w Pani sklepie sa zwroty towarów, może mi pani pokazac Ten krem, czy ma pani wydać z 50 zł? Czy mówisz Podaj mi prosze ten krem, czy masz rozmieni c 50 zł, Czy jak będę chaciała zwrócić torebkę to przyjmiesz mi mój zwrot?

Co do wydania poleceń - już to pisałam. Jak nie wydawac poleceń dziecku?
Chcesz przykładowo, aby poszło na boisko ale wróciło do domu za godzinę. Jak mu to powiesz? Idz ale za godzinę przyjdż do domu.

O tym cały czas pisze. Są różne charaktery a nieumiejętne podejscie sprawia, ze dziecko o danym charakterze jest z biegiem czasu zcoraz bardziej złośliwe, wredne i uszczypliwe.
Bo to nie by ła dobra metoda na nie, takie tłumaczenie, dialogi, rozmowy. A może do niego trzeba było ostro, krótko i wyjaśnić wszystko w dwóch zdaniach?

Dzieci sa rózne. I na różne może zadziałać coś innego. Dla jednego karą będzie wypisanie z zajęć basenu, bo ono kocha pływać. A dla drugiego zapisanie na basen to będzie kara, bo ono nienawidzi wody i się boi.
I ksiązka książką, a życie życiem.

Coś jak według książki, dziecko powinno jesć to to i tamto, aby się dobrze rozwijać. A potem się okazuje, ze na to dziecko ma alergię, albo tamtego po prostu nie lubi i musisz wszytko modyfikować pod nie.

Ten twój przykład pokazuje takiego właśnie słabego rodzica, co nie potrafi przyznać się przed sobą, że gdzieś popełnił błąd, z czymś ma problem, i ten błąd nie polegał na tym, że nie lał dziecka. Może komunikuje się nie aż tak dobrze, bo to, że się umie mówić nie znaczy, że z automatu jest się mistrzem komunikacji i kompetencji miękkich. Może rodzic ma problem ze stawianiem granic, a może ma swoje niezaspokojone potrzeby, bo jego rodzice mieli z tym problem i on teraz też ma i jego dziecko teraz też ma, albo może ma problem z wyrażaniem jakieś emocji co wpłynęło na relacje z dzieckiem. Ale nie, to na pewno nie to, z całą pewnością problem leży w tym, że ten rodzic nie lał dziecka, które już pewnie urodziło się złe do szpiku kości.

Dalej widzę miotanie się pomiędzy przemocowym wychowaniem, a bezstresowym wychowaniem, gdzie pomiędzy jednym i drugim jest chyba dla ciebie jakaś wielka czarna dziura.

ulle, ja przede wszystkim widzę bardzo dużą różnicę pomiędzy czytaniem wyborczej, a wzięciem się za czytanie książki polecanego tutaj np. Marshall B. Rosenberga, który miał doktorat w psychologii klinicznej i który pracował jako mediator w rejonach konfliktów zbrojnych, z tego co czytałam Palestyna, Izrael, Ruanda. Moja wstępna ocena jego jako źródła wiedzy i kogoś kto może mieć coś interesującego do powiedzenia na temat komunikacj jest taka, że może ktoś z taką przeszłością ma faktycznie coś ciekawszego do powiedzenia niż przeciętny szary człowiek, który nigdy nie mediował w tak ciężkich sytuacjach.

Z autorytetami bym też uważała.
Superniania miała dobre wyniki w pracy z cudzymi dziećmi, ale swoje wychowała już nie bardzo.
Rodzic często traci obiektywizm co do swojego dziecka.
Psychologia psychologią, ale postawić profesora psychologii koło wierzgającego, plującego i rzucającego się na podłogę 2latka w markecie i co dalej? 2 latek nie wie, że profesor.
Tu są piękne wypowiedzi, że widać wychowanie zawiniło, że dziecko zachowuje się tak a nie inaczej. Może zawiniło. A mize nie. Moze rodzice robili tak jak radzą w podręcznikach psychologii, i w większości to pomogło, tylko co jeśli został procent, w którym to nie pomaga?
Przeglądałam kiedyś fora dla rodziców i byly przypadki, gdzie opadały już ręce, bo dosłownie nie działało nic. Oczywiście dostawały porady, że zrob to i yo, rozmawiaj, przytulaj, dowiedz się co w przedszkolu, szkole bo u nas to pomogło. I wierze, że pomogło ale wierzę i w to, że inne kobiety postępowały tak samo i z jednym dzieckiem to zadziałało, a z innym nie. Piszę o takich przypadkach.
Wszystko pięknie jak dziecko jest plastyczne, da się je urobic, albo trochę krnąbrne, ale przez odpowiednie postępowanie zrozumie, że nie należy gryzc, albo krasc, bo to jest możliwe. Co w przypadkach gdy te metody nie działają? Bo to też jest możliwe, tylko ludzie się tym głośno nie chwalą  że czasami mają dość swoich dzieci, nie działa nic, a publicznie do tego soe nie przyznają? Usłyszą w zamian za to, że widać popełnili jakiś błąd w wychowaniu, bo oni postępowali tak i tak i nie mieli później problemu z dzieckiem.

Nie o tym.pisze
Twoja córka zrozumiała i oddaje Ci twój telefon i bardzo dobrze, ba nią metoda zadziałała. A co jak to  nie działa. No nie działa. Porozmawiaj z in ymi matkami, mogą tulić, tłumaczyć, dawać króliczka, i nic dziecko chce telefon, dostaje spazmów, gryzie i nie przetłumaczysz. Piszę o takich przypadkach.
Książeczkę, spokojnie, możesz spytać czy czytasz jej o misiu czy o strażaku.
A co z myciem? Pytasz się czy się chce myć?
Czy z wyjściem do sklepu?
Po prostu ubierasz ją i wychodzisz do sklepu. Decydujesz za nią.
Kiedyś miałam z koleżanką i jej synkiem pójść na spacer i płac zabaw. Przychodzę a ona się pyta 3 latka, czy on chce iść na huśtawki. Odpowiedź była nie, bo on chce się bawić w domu klockami. Ona na to, że może zamiast klockami pójdziemy jednak na plac zabaw, bo jest ciepło. Dziecko dalej-nie bo on chce zostać i układać klocki.
To zostaliśmy w domu. Myślałam, że padnę.
Drugi przykład, to samo dziecko, wieczór, ona mówi, Kamilku chodź do łazienki się myć. On na to nie.
Ona nadal chidz, trzeba się umyć. On że nie chce. Ona na to czy chce iść brudny spać, on że tak.
Ona nie ustępuje i tak dalej. Wabi go,że dostanie zabawkę do wanny i tak dalej, on nadal, że nie. Skończyło się tak, że był ryk,  wrzask, finalnie poszedł spać bez tego mycia.
Na pytanie, czy to tak zawsze, ona odpowiadała, że nie będzie go do niczego zmuszała i robiła na siłę skoro on nie chce.
Standardem było też bieganie małego do 23tej po domu  bo mu się nie chce spać, ona czeka jak sam się położy, bo nic nie da wzięcie go do łóżka i czytanie bajek jak on nie chce, chyba  że sam zechciał.

rossanka, chodzi o to że ja tak od początku robię. od maleńkiego. DLATEGO ona to rozumie. nie dlatego że taka po prostu jest. cały czas mylisz przyczynę ze skutkiem.

w kwestii np. placu zabaw - można dużo rzeczy zaproponować. pierwsze co bym zrobiła to powiedziałą takiemu dziecku że rozumiem że się chce pobawić, mama chce iść na spacer i czy możemy tak zrobić że pobawi się jescze 10/15 minut a później pójdziemy na spacer. i że możemy klocki wziąć. ale tu widzę błąd wcześniej. dzieci są często zaskakiwane "decyzjami" - są czymś zajęte a ktoś przychodzi i mówi że ma zrobić coś innego. jeśli masz jakieś zadanie w pracy i jesteś w połowie i nagle przychodzi szef i mówi "w tym momencie masz to rzucić i zacząć robić coś innego" to jesteś zadowolona? na moje oko to dziecko nie było przygotowane zawczasu i poinformowane o planach matki. powinno wiedzieć wcześniej że "dzisiaj przyjdzie ciocia i będziemy chcieli pójść na spacer. chciałbyś pójść na plac zabaw A czy B?" zauważ że w Twoich przykładach tylko nakazujesz, a nie dajesz ŻADNEJ sprawczości dziecku.

Jaką sprawczosc moze mieć dziecko przy czynności mycia się, czy pójścia spać? 3 latwk nie decyduje, czy ma się umyć i oktorej iść spać tylko rodzice. Tu nie ma żadnego targowania się.
A sytuacja, gdy do domu przychodzi gość, i wszyscy zostają w domu zamiast pójść na spacer bo 3 latek nie chce wyjść, to już kuriozum.
A kiedyś nastąpi zderzenie, bo matka będzie musiała wyjść do pracy a on do przedszkola czy szkoły i nie będzie tutaj już żadnych pytań bo ono będzie musiało wyjść. I wtedy to dopiero przeżyje szok. Jak to zawsze,
mama dawałami wybór, a teraz nie mogę wybrać, czy mam iść do szkoły czy przedszkola czy zostać w domu?
Z teszta wypowiedzi, twoja córka ma dopięto 1,5 roku, więc efektów jeszcze nie znasz. To wyjdzie po latach.
Miałam w rodzinie przez całe życie dzieci, teraz mają one po 40, 20 , 15 lat i widzę jak takietraktowaniw dzieci bez dyscypliny przyniosło efekty.
Moim zdaniemwychowanie lat 80 nie było dobre, pełno było nadużyc ale teraz jest przegięcie w drugą stronę  a dzieci nie mogą rządzić i to nie są równorzędni partnerzy. Oni nie decydują, gdzie ma mieszkać rodzina, z kim spotykać rodzice, czy pójdzie do szkoły czy woli grać w komputer czy z kim spotyka się po rozwodzie ojciec, albo gdzie powinna pracować matka. Rządzą rodzice. Mając jednak na uwadze indywidualizm dziecka, powinni mu zapewnić rozwój.  Gdy widzą, że nie ma głowy do nauk ścisłych, nie pchać go na profil matematyczny, bo ono może kochać sztukę i chce zostać malarzem. Albo dać wolna rękę co do fryzury, chłopak chce nosić długie wlosy-niech nisi, jeśli nawet rodziców skręca na ten widok.
I tak dalej. Mam nadzieję, że to jasne. Dziecko to nie partner. Partnerami są dla siebie małżonkowie.

Ulle, Twoje "nie dziwię się że chcesz pójść z dzieckiem do psychologa, bo płacze zostając sam na sam z ojcem, a Ciebie nie ma na widoku." brzmi jak szpila - więc prosiłabym żebyś rozwinęła co masz na myśli bym się mogła odnieść wprost do zarzutu. bo w tym momencie Twoja wypowiedź jest pasywno agresywna. "oj kochanie nie znasz życia" to żaden argument a traktowanie innych z wyższością.

akcje na pewno mnie czekają bo mimo wszystko ona ma w sobie dużą dozę choleryka (po mamie ). ale ja lubię wyzwania. i z chęcią pogadam z Tobą za dekadę tak samo jak gadam teraz z ludźmi którzy mi mówili że się nie znam i nie wrócę do pracy przed tym jak mała skończy rok.  wiadomo że pewne rzeczy się zrewidują czy zmodyfikują (np. nie wprowadzałam jedzenia 100% blw jak chciałam bo mała uwielbiała słoiczki), niemniej co do PODSTAW i WARTOŚCI którymi się kieruję - jestem siebie pewna.

@rossanka podałam Ci przykłady sprawczości. może wybrać czy ma iść spać teraz czy za 5 minut. czy najpierw umyje zęby czy najpierw posprząta zabawki nie chodzi o wielkie wybory czy będzie chodził do szkoły. to jak w pracy. pewnie zadania wiesz że musisz wykonać ale lepiej się pracuje jak np. masz wpływ na to JAK coś zrobisz albo czy zrobisz zadania w kolejności A B czy B A.

Wielokropku, podzielam Twój pogląd i również dziękuję za te dyskusje.
Ja też, gdybym tylko mogła cofnąć czas, to uniknelabym wielu błędów, jednak nie dzięki przeczytanym po drodze książkom troszkę lepiej niż kiedyś poznałam życie i ludzi, ja raczej dzięki wnikliwej obserwacji i dzięki licznym kopniakom, jakie wymierzylo mi życie.
Niektórzy ludzie mówią, że chociaż popełnili w życiu mnóstwo błędów, to jednak niczego nie żałują.
Ja należę do tych osób, które wielu swoich zachowań z przeszłości bardzo żałują.
Żałuję np że kiedyś byłam na tyle krótkowzroczna, że nie przewidziałam, iż sposób w jaki wychowuje córkę nie sprawdzi się w jej dorosłym życiu.
Dzisiaj nadrabiam czas i staram się poprawiać różne stare niedociągnięcia, ale niestety, mimo że niektóre rzeczy już poprawiłam albo jestem w trakcie, to jednak wiele moich bledow będzie ciągnąć się   przez kolejne pokolenia.

Miło się dyskutowało na tym wątku, tyle tylko że niewiele na temat problemów autorki, która zresztą milczy.

Ulle,
w przeciwieństwie do Ciebie, nigdy nie chciałam (i dalej nie chcę) cofnięcia czasu. To, jaką teraz jestem, jest (także) efektem tego, co mnie spotkało i/lub czego byłam autorką. Moje błędy, na szczęście, nie miały takiej siły rażenia, bym teraz musiała cokolwiek nadrabiać i poprawiać. Gdybym miała tę wiedzę i takie umiejętności, jakie mam dzisiaj, a których osiągniecie wymagało ode mnie i wiele potu, i łez, i czasu, i siły, i determinacji, to byłabym lepszym niż byłam człowiekiem.
By rozwiać wątpliwości, uprzedzić ewentualne uwagi: byłam wystarczająco dobrym człowiekiem, a me dorosłe już dzieci dobrze funkcjonują w rzeczywistości.

anna.zakochana, Lady Loka,
jestem pod wielkim wrażeniem Waszej mądrości; z przyjemnością czytam to, co napisałyście i trzymam kciuki. Będąc w podobnym do Was wieku, nie byłam, niestety, tak mądra.
Chapeau bas!

Bo są sytuację gdzie dziecko nie może mieć sprawczosci. Na przykład matka idzie do pracy a dziecko do przedszkola. I tu nie ma dyskusji, że może pójdzie do przedszkola za godzinę bo chce teraz poleżeć albo chce dziś zostać w domu.
Nie ma też dyskusji, że chce chodzić tylko na wuef, polski o historie a na geografie i matematykę nie chce chodzić. 
Wybór to może mieć w tym,czy chce się napić soku wiśniowego czy bananowego, albo czy chce lego zamek czy lego restauracje. Albo czy chce chodzić na basen ,tenis, albo nie chce żadnych zajęć po szkole.
Przykład z tym, żeby 3 latkowi opowiadać jakie plany ma matka na dzień jest dziwny.
3 latek raz chce oglądać bajkę, za 10 minut będzie chciał układać klocki a za kolejne 10 będzie chciał się ganiac po mieszkaniu. Hipotetycznie co jak wyjście na spacer jest spontaniczne, bo akurat zrobiła się pogoda i rodzice chcą wykorzystać ładna pogodę na spacer, a mieli pojechać na zakupy(które odłożyli więc na wieczor), mają zostać w domu bo3 letnie dziecko nie chce wyjść?

Nie złapiesz mnie za słówka, nie dam się

Już o tym wielokrotnie napisałam, a Ty i tak dalej swoje, jakby wszystko to, co napiszemy przelatywało obok. Weź poczytaj nasze posty, tam masz dokładną odpowiedź na to, o co pytasz.

To jest manipulacja w białych rękawiczkach, bo dziecko nie ma tu wyboru, musi odrobić lekcje tylko pytanie jest tak sformuowane, z e wygląda na to, ze ma wybór.
Coś jak nie chcesz zostawać po godzinach za friko w pracy, a szef Ci powie: woli pani zostac po godzinach dzisiaj czy jutro?

Dzisiaj grzecznie zapytam wnuka czy będzie jadł kolację i jak znam życie pokręci buntowniczo głową, że nie. Zapytam go też czy zechce usiąść na swoim krzesełku, wątpię żeby się zgodził.
A na koniec jak się wkurzę, to posadzę "siłą" na krzesełku i dam kolację. Wszystko to pod warunkiem, że rodzice mnie o to poproszą, bo w sumie to nie moja sprawa, a oni mogą przecież woleć, żeby mały poszedł spać głodny. To nic że obudzi się z wrzaskiem za trzy cztery godziny zadając mniam mniam.
Dziewczyny ja dziękuję już za ciąg dalszy tej dyskusji, bo ktoś tu robi z kogoś głupka.
To niemożliwe, żeby istniały takie mamy w realnym życiu. Nawet głupota ma jednak swoje granice.

W ramach komentarza:

Przecież pisze, że są dzieci które nie słuchają i nie zgadzają się i możesz tak z nimi rozmawiać.

Posłuchaj kiedyś co mówi między sobą młodzież i dzieci jak myślą  że nikt ich nie słucha.

Jak to którą? Wyrywkowo. Pełno ich w parkach, na ławeczkach osiedlowych, boiskach. Posłuchaj lepiej co i jak one między sobą mówią i o rodzicach też.

Co do przyklady z lekcjami, miałam dopisać. Dziecko nie jest głupie i szybko się uczy. A jak będzie miało 15 lat, a rodzice będą przeciwnie piercingowi  przyjdzie i powie, mamo, tato, najpierw mam sobie przekłuć język czy wargę?

już też zaczynam wysiadać, ale rossanka przeczytaj jeszcze raz mój komentarz bo teraz przekręcasz.
SĄ w życiu rzeczy obowiązkowe i nie chodzi o to że dziecko ma wolny wybór we WSZYSTKIM. ma obowiązki i MA GRANICE. dałam Ci przykład ze spotkaniem z szefem - ono jest OBOWIĄZKOWE.  teraz uważasz że jak szef zapyta czy chcesz w środę czy piątek to jest manipulacja?
wolisz jak przyjdzie i powie "za godzinę u mnie" ? czy wolisz jak uwzględni w tym obowiązku jakieś Twoje preferencje? co sprawi że będziesz do niego lepiej nastawiona?

@Ulle Ty również przekręcasz. po co kogoś pytać czy chce usiąść na krzesełku skoro realnie nie ma tego wyboru. totalnie nie o tym mówimy.
a druga sprawa to mi się od razu nasuwa myśl co był robione jak dziecko szło głodne, budziło się i prosiło o mniam mniam? bo jeśli dostawało jeść to sorry, ale tak to nie powinno działać.

ale  jedzenie to w ogoóle całkiem odrębny temat i może nie kontynuujmy bo to już będzie grubo

Rossanko,
od jakiegoś czasu wiem, że bardzo się różnimy w sposobie widzenia świata i ludzi, w tym wątku okazało się, że różnice te dotyczą także sposobu wychowania i traktowania dzieci/młodzieży.

***
Zwolenników tzw. twardej ręki, nakazów, zakazów, zachęcam do powrotu do swej przeszłości i przypomnienia sobie tego, co czuli, co myśleli, na co mieli ochotę, gdy dorośli z ich otoczenia traktowali ich tak, jak traktowali. I refleksji nad tym, co zrobili ze sobą, by te doświadczenia przerobić na "To było dla mojego dobra. Dzięki temu jestem dobrym człowiekiem."

Na koniec

Oczywiście, ze się róznimy bo ludzie sa różni.

"co czuli, co myśleli, na co mieli ochotę, gdy dorośli z ich otoczenia traktowali ich tak, jak traktowali" ale nie o tym jest dyskusja to w jakim celu jest przypomnienie sobie jak dorośli traktowali nas jak traktowali?
Dyskusja jest o dzieciach, do których własnie to nie dociera. Możesz rozmawiać, prosić, podawac przykłady i nic. Jakie rady dla takich rodziców? A muszą oni być sfrustrowani takimi opiniami, że ja robiłam tak i tak i moje dziecko zachowije się tak i tak, więc coś musisz robić źle. A tamten rodzic robi dokładnie to samo, ale kurka wodna, trafiło mu się cięższe dziecko i na nie te sposoby nie działają nic a nic.

Z resztą wypowiedzieć się o tym mogą osoby, mające kilkoro dzieci. Jednemu wystarczyllo wytłkumaczyć, że wagary to zły pomysł, a inny bez przerwy zrywa się z lekcji.
Albo jeden przyswoi, że papierosy dla 10 latka to też zły pomysł, a jego rodzeństwo chowane tak samo będzie się ktyło ze skrętami za garażami. A potem zdziwienie, ze jak to, przeciez dzieci chowaliśmy tak samo. Bo dzieci mają różne charktery.
Jednemu powiesz, poczekaj tu chwile pójde po coś do kuchni, zaraz przyjdę i dziecko będzie siedziało spokojnie licząc wzorki na firance w pokoju. a drugie będzie wisiało na żyrandolu, a komunikat miały taki sam.