Zniszczyłam życie sobie i dzieciom

Nie dogadamy się.
Wy wychowujcie dzieci po swojemu w otoczeniu motylków, kolorowych baloników oraz tęczy, a ja będę wychowywała po swojemu, ponieważ nie chce wychować kaleki życiowej, której wydawać się będzie, że wszyscy będą ją kochać, szanować i pomagać. Rozstaczanie nad dzieckiem parasola ochronnego źle skończy się dla dziecka.
Życie z nikim się nie pieści i trzeba nauczyć dziecko asertywności, trochę bezczelności, żeby potrafiło się komuś postawić, mieć pozycję w grupie, a nie siedzieć w kącie jak cicha myszka.
Mam teraz ogromny wpływ na moje wnuki i ja nie certole się z nimi, doskonale wiedzą, co babcia pozwala, a co jest poza wszelką dyskusja. Trzeba huknac, to huknę, trzeba dać klapsa, to dam i dzięki temu nie mam problemów z tym, że dziecko mi nie je, bo kaprysi albo zasypia godzinami. Mnie zasypiają góra pięć minut itd rodzice natomiast na każdym kroku muszą użerać się z dziećmi, a koniec końców zawsze proszą mnie, żebym nakarmiła, ubrała albo ululala. Ani mnie, ani moim wnukom do głowy nawet nie przyjdzie, żeby robić mi pod górkę. Idę do nich na pewniaka, bo to nie one będą mną rządzić, tylko słuchać mnie, a na dobre im to wyjdzie.
A rodzice? Patrzą zazdroszczą, podpytuje, jak ja to robię, że mam takie efekty, bo przy nich dzieci robią na co tylko mają ochotę. Dziecko nie doje posiłku i jedzie głodne do żłobka, tata siedzi i lula ponad godzinę, bo on uważa, że dziecko musi się wykrzyczeć, no i dziecko wariuje przed snem, krzyczy na całą chałupę, a tata się męczy, a rano dziecko budzi się z płaczem, bo jest niewyspane i jak tu jechać do żłobka?
Mnie natomiast zasypia w dwie minuty, rano wstaje wypoczęte i chętnie je śniadanie.
Dziecko musi znać granice i niestety czasem trzeba odwołać się do mniej przyjemnych metod wychowawczych, głównie dla dobra dziecka, które od początku powinno uczuć się życia.

Bez klapsów i hukania... A co niedobrego robicie? Bo jak nic to sracie konfetti.  Czy po prostu łagodną przemoc psychiczną uważacie za lepszą od łagodnej przemocy fizycznej? Tak. Szlabany i te podobne to znęcanie się psychiczne. Co robicie kiedy Wasze wykłady nie działają?

Anno, nie wierzę tej pani na którą się powołujesz. Słowa nic nie kosztują, a znam jej twórczość.

A w którym momencie ta lekcja logiki? Możesz podać przykład?

Można np. pomyśleć, dlaczego dziecko robi to co robi? Jaka potrzeba za tym stoi? Jeśli jest niegrzeczne to może próbuje zwrócić na siebie uwagę rodzica? Może zwyczajnie chce się pobawić, uwagi? Jeśli nie mogę, to proponuję inne rozwiązania. Bardzo dużo można załatwić taką próbą wczucia się i zrozumienia problemu, żeby poszukać innego rozwiązania.

Taka sytuacja.

Jak mnie raniła jakimś przedmiotem to do tej pory wystarczyło powiedzieć jasno, że tak nie wolno, bo to mnie boli i zabrałam tę rzecz za drugim razem jeśli się powtórzyło. Potem było oburzenie i manifestacyjne leżenie na podłodze, to powiedziałam, że rozumiem, że jest zła, że zabrałam tę rzecz i powtórzyłam, że nie można tak robić, bo to boli. Podziałało i wystarczyło.

Ogólnie zauważyłam, że bardzo pomaga wczuwanie się w perspektywę dziecka i mówienie mu, że rozumiem, że tak czujesz, dawanie jasno do zrozumienia, że może tak czuć albo wprost 'możesz być zła'. Pozwalanie na emocje.
Jak się wywracała przy bieganiu i zaczynała płakać, ale nic się nie stało, to mówiłam. 'Nic ci nie jest. Pewnie się przestraszyłaś?' To pamiętam, że tylko tak spojrzała na mnie i powiedział 'tak, przestraszyłam się' i od razu przestała płakać i poszła biegać dalej.

Anno nie wiem czy wychwyciłaś ale polis mnie tylko zacytowała ale nie odpowiedziała na moje pytanie. Zastosowała za to sztuczkę erystyczną na którą się nabrałaś. Ona NIE odpowiedziała na pytanie: co robicie jeśli wykłady NIE działają? Ona napisała, że w przypadku jej małego dziecka wykłady (jeszcze) działają. I oby jej działały. Ale to nie jest odpowiedź na moje pytanie.

Co do tej kobiety to nie chcę jej teraz rozbierać na drobne. Na pozór jest spójna... Na pozór. Ale dla mnie to taka sobie fasada. Brzmi mundrze, ale nie dla mnie. Odnoszę wrażenie, że wykuła pewien materiał i go recytuje ale nie mówi z serca, czyli doświadczenia. To jeden powód. Znajdzie się ich więcej ale kurczę, no... Gdzie Autorka

Edit: A! I rodzic z dzieckiem nie musi się lubić. To są dwa indywidua, które niekoniecznie ze sobą będą współgrać jak w reklamie płatków śniadaniowych. Natomiast trochę mnie uderzyło to, że masz do niego pretensje o to, że musiałaś nad sobą pracować. No wiesz co? Przecież to każdy (nie)musi robić na własną rękę. Brzmi roszczeniowo.

Dzieci są bardzo bystre i już od najmłodszych lat doskonale wyczuwają dorosłych. Potrafią też nieźle między nimi lawirować, szczególnie gdy rodzice nie trzymają jednolitego frontu wychowawczego.
Trzeba po prostu od samego początku uczyć dziecko, gdzie są granice.
Załóżmy, że są dwie mamy.
Pierwsza posiada wysoką tolerancję na wrzaski dziecka, nie mam na myśli płaczu, gdy coś boli, tylko darcie się dla samego darcia i wymuszanie. Tej kobiecie takie zachowania dziecka nie przeszkadzają, więc nie będzie prowadziła dziecka w tym kierunku, żeby przestało się drżeć. Wiadomo że skoro tak dziecko od początku nauczy się, że może tyranizować wszystkich dookoła swoim darciem się.
Druga mama posiada niska tolerancję na opisane wyżej zachowania dziecka i akurat ona będzie szukała sposobów na to, żeby nie utrwalać w dziecku tego typu zachowań. Sama będzie dzięki temu mniej zmęczona, zestresowana i da żyć otoczeniu. Dziecko nauczy się, że są granice i nie będzie miało potrzeby, by wymuszać na dorosłych, gdyż wyczuje, że taka metoda niczego nie załatwi.
Ważny jest, jak napisałam wcześniej, jednolity front wychowawczy, a nie jeden rodzic czegoś wymaga, a drugi robi mu krecia robotę.
W moim przypadku jest tak, że ja nienawidzę krzyków, kłótni, nigdy nie podnoszę głosu, jednak gdy vis powiem kogoś potrafi mocno zaboleć. Bardziej niż gdybym się darła.
Skoro więc nie toleruje rozwydrzonych dzieci, toteż logiczne jest, że nie pozwolę na to, by mamy człowiek rządził sobie mną.
Nie reaguje po prostu na wymuszania, zamiast tego biorę stanowczym gestem małego tyrana za rękę i proponuje inny obiekt zainteresowania mówiąc spokojnie ale stanowczo, że koniec z darciem się. Działa. Gdy siadam z nim do karmienia, to nie pokazuje komórki z bajkami, nie podsuwam żadnych zabawek, bo jest pora jedzenia a nie zabawy. Gdy zaczyna się kręcić albo marudzić ja też reaguje albo spojrzeniem albo swoim stanowczym tonem, nakazuje siedzieć prosto i nie pozwalam pakować rąk do buzi.
Naprawdę idzie tego wszystkiego nauczyć, tylko należy robić to konsekwentnie i zawsze tak samo. Za postępy i właściwe zachowanie trzeba chwalić, ponieważ dzieci lubią podobać się dorosłym. Mówię wtedy brawo albo bije brawo - dziecko jest przeszczęśliwe i najlepiej byłoby, gdyby dorosły non stop mówił brawo brawo brawo.
Uczę w ten sposób, że opłaca się słuchać dorosłego.
Dzieci doskonale wyłapują sygnały z otoczenia.
Nie wychowywac małego domowego tyrana.

Udowodniono ponad wszelką wątpliwość, że istnieją dzieci dobre i dzieci złe. Jest to ściśle związane z budową mózgu, a ponadto dzieci dziedziczą pewne cechy charakteru.
Oprócz tego należy też powiedzieć wprost, że generalnie dzieci potrafią być bardzo okrutne. Znane są przypadki wyśmiewania się z innych, dokuczanie im, podstawianie nogi i notoryczne robienie komuś na złość.
W większości przypadkach pomaga tłumaczenie i proszenie, jednak bywają takie dzieci, do których nie trafia nic.
Wtedy idzie w ruch pomoc specjalistyczna i wspomaganie się karami lub, jak napisał Szeptuch, odbieranie przywilejów.
Ale to i tak nie pomaga. Niestety, przykro to stwierdzić, ale bywają takie jednostki, które po prostu nie rokują.
W takim przypadku należy tylko mieć nadzieję, że życie nauczy je rozumu, bo jak dostanie raz albo sto razy po łbie, to może się czegoś nauczy.
Przychodzi taki czas na człowieka, że osiąga swoje dno rozumiane bardzo indywidualnie.
Część dzieci wyplynie na powierzchnię, a część niestety pogrąży się jeszcze bardziej. Dlatego istnieją różne instytucje służące do izolacji złych ludzi od tych, którzy starają się żyć normalnie.
W procesie produkcyjnym zawsze muszą być straty. Nie ma tak, że wykorzystano materiał w stu procentach.
Bywa, że kogoś oświeci dopiero na łożu śmierci, a bywa i tak, że nie oświeci go nigdy.

Rossanko, ja nie muszę ciągnąć małego za rękę, wyginajacego się i histeryzujacego - to byłoby przemocowe zachowanie.
On po prostu zna mnie na tyle, czuje że nie ustąpię i gdy poproszona przez rodziców o pomoc wkraczam, to już sam mój widok go otrzeźwia. Tak przynajmniej jest póki co, bo jak będzie później, to pojęcia nie mam.
Na razie skucha się mnie bardzo.
Może to też kwestia mojej osobowości, bo ja naprawdę cenie sobie wygodę i komfort psychiczny i gdy ktoś próbuje mi to odebrać umiem zawalczyć o swoje.
Jeszcze do niedawna rodzice dziecka nie zgadzali się że mną i serce ich bolało, że ja nie mam krzty zrozumienia dla małego.
Ja natomiast świetnie rozumiem jego potrzeby, ale nie pozwalam na to, by wchodził mi na głowę i sobie tym szkodził
Przy nich mamy robi to, co chce. Przestali dawać sobie z nim radę, bo to odbija się na karmieniu go i zasypianiu albo przebieraniu. Zaczęli więc wspomagać się osoba babci i chociaż trochę z oporami, ale zaczynają pewne rzeczy zmieniać. .nie może być przecież tak, żeby dziecko chodziło głodne, bo rodzicom nie udało się go nakarmić albo wszyscy idą spać późno, bo mamy akurat ma ochotę wydzierać się. Rano jest niewyspany i od samego świtu są z nim problemy.
Dla dobra dziecka i dla dobra samego siebie nie można stawiać wszystkiego na głowie.
Zły to dom, w którym rządzi dziecko.

Eh, nie mam takiego przykładu, nie miałam aż takiego problemu zwyczajnie. Przede wszystkim najpierw staram się zrozumieć emocje, akceptuje je. Samo to już robi bardzo dużo i potrafi uspokoić dziecko, sama byłam w szoku jak szybko. Jak widzę po zachowaniu, że dziecko czegoś chce to szukam sposobu jak zaspokoić tę potrzebę. Nigdy mi się nie darła bóg wie ile. No sami się zastanówić macie ochotę krzyczeć i ostro dokazywać osobie, która was rozumie, stara się zrozumieć wasz punkt widzenia? Osobie, która jak jest z wami, to stara się zaspokajać wasze potrzeby? Traktować was i wasze potrzeby poważnie? Jaki macie wtedy powód jako dziecko do takich skrajnych sytuacji jakie tutaj opisujecie?

Czy jako dorośli jak krzyczycie to od tak bez powodu zupełnie? Jak płaczecie to bez powodu? Czy jednak stoją za tym emocje i powód? No to z dziećmi jest tak samo, jak coś robią takiego to mają jakiś powód. Trzeba tylko zabawić się w zmianę perspektywy i wyobrazić sobie co taka mała osoba może czuć i się domyślić, które zdarzenie mogło wywołać takie uczucie. Nazwać te emocje. Nawet na dorosłych takie podejście działa, że jak się im powie, że tak twoje uczucia są ok, to co czujesz jest normalne, nie poucza się ich, że powinni czuć inaczej, bo przecież wiesz lepiej co X ma czuć w związku z sytuacją Y, to widać potem, że się czują zrozumieni i ciebie lubią. I dzieci i dorośli źle reagują jak się im próbuje powiedzieć, że ich emocje są bezsensu, bezpodstawne, a w ogóle to powinni czuć inaczej, bo ja tak mówię.

rossanka ci rodzice próbowali szukać pomocy, żeby rozwiązać ten problem? Masz tu podcast, ktory jest dokładnie o tym o czym piszesz.
https://open.spotify.com/episode/26gztFoHdkdVoRmQuWRa9T

I jak pisałyśmy, dziecko w domu nie ma rządzić, rodzic też powinien pilnować swoich granic. Obecne wychowanie, to nie jest wychowanie bezstresowe popularne chyba 20 lat temu.

+1

Myślę, ze trzeba tez nauczyć, ze nie każda potrzeba będzie zapewniona tak jak w dorosłym życiu. Na przykład dziecko chce zestaw lego za 200 zł. A następnego dnia kolejny za 300zł. A potem jeszcze nową hulajnogę. Albo nie chce iść spać, chce oglądać bajki do północy. Albo nie chce jeść obiadu, bo czuje potrzeb e jedzenia cukierków. Nie zapewnisz mu za każdm razem zspokojenia tych jego potrzeb. Raz mu kupisz Lego ale przecież nie co tydzień. Raz moze nie zjeść obiadu, tylko opchać się słodycznami, ale przecież nie codziennie i nie co drugi dzień.
Myślisz że dzieci zrozumieją? Że one pomyślą: mama ma racje od cukierków zepsują mi się zęby,  faktycznie Lego jest drogie a przeciez pieniędzy trzeba mieć jeszcze na życie, rzeczywiście rodzice mają rację, że nie pozwalają mi oglądać bajek do 24tej bo rano do przedszkola będę nie wyspany.
Dziecko chce tu i teraz a odmowe słodyczy, czy niepozwolenie oglądania bajek do północy - to dla niego cos  wstylu: rodzice są niedobrzy, ja chce a oni mi nie pozwalają, będę marudzić dalej aby mi pozwolili bo ja chce.

A nie pisałam tylko o kupowaniu, wycięłas tylko ten fragment. Pominełas oglądanie bajek do nocy i jedzenie ciastek zamiast obiadu.

Domyslam się o jakim tylko ono nie jest do końca dobre, bo dzieciak wejdzie Ci na głowę. Dwie znajome maja wnuki, wnuki sa właśnie tak chowanie, ze się tylko tłumaczy, kar nie ma, krzyknąć na nie nie można, małe czorty wyrosły z tego, co skarżą się te panie. Krzyknąć nie maożna, ukarać nie można, trzeba wychować po partnersku, bo można skrzywdzić uczucia innych i taki jest efekt. A dzieciaki nieusłuchane, niegrzeczne i rozwydrzone.
Dla obrazu to dzieci od 4 to gdzieś około 10 roku życia. Te panie, babcie, około 70ki, a matki tych dzieci i ojcowie - jedna para trochę po 40stce, druga para młodsza, około 35 lat mają.

Pisze nie to co wyczytaam z ksiązek ale właśnie przywołując te przykłady z zycia.

Nope. To dalej nie to. W sensie może to i to, ale na pewno nie ten efekt, więc coś z metodą po drodze poszło źle.
Bo ja tak jak mówiłam znam sporo dzieciaków tak wychowywanych i to są dzieci mega fajne, kulturalne, o wiele dojrzalej wyrażające emocje niz rówieśnicy.

Nie jesteś z nimi 24/24 może tam jest coś jeszcze.
a moze takie chcaraktery a z dziecko z innym charakterem będzie rogate, mało plastyczne i nie urobisz go gadkami, bo przytaknie, a potem i tak zrobi swoje.

Czy dziecko jest jakimś innym człowiekiem niż dorosły?
Z ciekawości pytam, bo - adekwatnie do tego co napisałaś, wyobraziłam sobie, że za błąd popełniony np. w pracy, szef przychodzi i leje mnie w tyłek, albo w gębę. Albo odbiera mi pół wypłaty bo niedostatecznie dobrze wykonałam jego polecenie, lub wrzeszczy na mnie i krzyczy. To jest niesamowicie interesujące, bo w przypadku dorosłych, to się nazywa przemoc, skandaliczne, mobbing, niedopuszczalne, i idzie się z tym do pip-u, do prawnika i do sądu.
A w przypadku dzieci? To się nagle nazywa wychowanie, którego potrzebują

Strach może być też przed przemocą psychiczna, do tego klapsa nie trzeba.
Poza tym tu się też rozchodzi o respekt. Dziecko czuję respekt przed rodzicem i dlatego go słucha, a nie dlatego, że rozumie, że zrobił coś źle. Nie śmieci na dywan bo wie, że dostanie jare, zakaz oglądania bajek. Na przykład.
Małe dziecko nie rizumuje w ten sposób,że nie będę robił czegoś, bo to niedobre, tylko nie będę robić czegoś, bo rodzice sie dowiedzą i będzie karą.
W zasadzie nie wiem na ile dziecko nie zrobi czego, czego nie wolno robić bo rzeczywiście coś do niego dotrze, czy z obawy przed karą, np tydzień bez słodyczy, odwołanie wyjścia do kina, zabranie ulubionej zabawki i tak dalej.
Idąc tym tokiem myślenia może być strach nie przed karą fizyczna ale przed karą psychiczną typu : dziecko chciało wyjść do kolegów na piłkę  ale za kare zostaje w domu.

Są niedobre dzieci i z takich wyrastają niedobzi dorośli.
Na szczęście to jakis ułamek.

Wracając do tematu, dlaczego sana rozmowa z dzieckiem nie może zakończyć sprawy? Dlaczego dziecko jest jarane a to obcięciem kieszonkowego, zakazem oglądania telewizji, albo zakazem pójścia na zajęcia sportowe czy wyjścia do kolegów?
Dlaczego są te kary albo inaczej zabranie przywilejów?

Nikt nie stawia przemocy psychicznej jako alternatywy dla przemocy fizycznej.
Właśnie o to chodzi, że stosujący przemoc nie ma żadnego respektu u swojej ofiary. Jest tylko rosnąca nienawiść.
Małe dziecko jak najbardziej można uczyć tego, że są konsekwencje konkretnych zachowań. Rozsypie kredki, musi je zebrać. Mówimy o dzieciach, które to rozumieją, bo nikt nie daje kary miesięcznemu dziecku, które strąci coś ruszając ręką. A przynajmniej taką mam nadzieję.

No chyba, że niektórzy chcą, żeby te dzieci od nich zwiały mając 20 lat i więcej kontaktu z rodzicami nie miały. To wtedy luz, przemoc psychiczna, fizyczna, jak kto lubi. Tylko potem na starość pamiętajcie, że jak nasikacie do łóżka nie panując nad pęcherzem to można Was pobić.

Tylko w takim razie po co te kary typu zabranie konsoli, zakaz gry, zakaz wyjścia na boisko czy nie dawanie orzez tydzień pieniędzy na chipsy.

Rossanko, rozumiem że dopasowujesz tak wszystko żeby Ci się wersja kleiła więc wpadłaś na pomysł żeby egzekwowanie ustaleń (brak kompa.za złe zachowanie) zrównać z przemocą psychiczną i tym samym usprawiedliwić przemoc fizyczną. Epickie.
Tylko nieprawdziwe.

No a co to jest innego? Nie wystarczy rozmowa i wyjaśnienie dziecku, co zrobiło niewłaściwego i że nie można tak postępować?

Po co więc te zabieranie konsoli, kieszonkowego, albo szlaban na fast foodach na tydzień czy zakaz wychodzenia po zajęciach do kolegów orzez tydzień? A to są częste kary. Nie bicie ale kary.

A dziecko ma różne pomysły, potrafi za to znienawidzić rodziców, bo zabraniają mu gry na komputerze  zabawy z kolegami czy nie dali pieniędzy na drobne wydatki.

Ale czyja to jest wina że rozmowa z dzieckiem nie działa?
Dziecka?
czy dorosłego,który najpierw zaniedbał kwestie wychowawcze,a gdy obudził sie z rekom w nocniku, to wpadł na "genialny pomysł" że trzeba to dziecko uderzyć.
My z żona nie doprowadziliśmy do takiego momentu, ze rozmowa czy zabranie przywilejów nie działa.
Wiec myślę ze do rodzicielstwa trzeba od samego początku podchodzić poważnie, bo to najważniejsza rola jaka może człowiekowi się przydarzyć.
I reagować na bieżąco, a nie udawać że problemów nie ma i płakać gdy wszystko pierdolnie.

I trzeba umieć stanąć w prawdzie i przed samym sobą się przyznać,że sie spierdoliło sprawę.
I zamiast stosować przemoc wobec dziecka,udać sie po specjalistyczną pomoc.

Ale czyja to jest wina?
Przecież nie dziecka,że rodzice uznali że dziecko będzie się wychowywać samo, a oni sa jako dekoracja.
Nie wystarczy dać jeść,ubrać i zapewnić dach and głowa aby nazywać sie rodzicami.
Jeżeli Rodzice uznali że bajki w tv/internet/czy znajomi wychowają ich dziecko lepiej,bo oni mają ważniejsze sprawy,no to zbierają to co zasiali.
wiec dlaczego to dziecko ma być bite?

Rossanka ja byłem bity,głodzony,przypalany papierosami czy kaleczony rozbitymi butelkami po alkoholu.
I jak myślisz,czy te "metody wychowawcze" w jakikolwiek sposób nakłoniły mnie do spełniania woli rodziców?
Czy dzięki nim zacząłem szanować rodziców? Czułem przed nimi respekt?
Gdy tylko zdałem maturę wyniosłem sie z domu i tyle ich widziałem. Dzis mam 36 lat i tych ludzi od tamtej pory na oczy nie widziałem,nie uważam ich za rodzinę,i nie dbam co sie z nimi stanie na starość.

Natomiast w mojej nowej rodzinie która stworzyłem i do której mnie przyjęto nigdy nie widziałem,a nie nie słyszałem żeby ktoś stosował przemoc,bo aktualny ja,od razu by na nia zareagował.
W gronie w którym aktualnie sie obracam owszem wystarcza tylko rozmowa/zabranie przywilejów.

Mi nie o to chodzi, żeby stosować takie metody  no to są nie metody.
Tylko co jak rozmowa nic nie daje, możesz rozmawiać, prosić, wymagać,  tłumaczyć i nic? Bo są takie dzieci, a potem wyrastają takie nastolatki. Zwykle rozmowa,  tłumaczenie wystarczy, tylko ja piszę o skrajnych przypadkach, gdzie możesz sobie gadać a dziecko nic z tego nie robi i nadal albo nie chce się uczyć  albo woli oglądać bajki do północy zamiast iść spać, bo tak chce i go siłą nie zmusisz.
To się czasem zdarza, rodzice proszą, tłumaczą a dziecko ma ich gdzieś. Za to posłucha wujka czy ciotkę którzy mają stanowczą, ostrzejszy rękę i nie dadzą sobie wejść na głowę.

Przykro mi, że Cię to spotkało tym miłej słyszeć, że poukładałeś sobie życie.

Jeśli rozmowa z dzieckiem dotąd przynosiła oczekiwane rezultaty, to pora na zorientowanie się, co się zmieniło.

To najwyższy czas na spojrzenie na siebie, co ja robię, że dziecko mnie nie słucha. Podpowiedź: "gadanie" jest jedną z wielu barier skutecznie blokujących porozumienie (i dotyczy to nie tylko dzieci).

Prośba zakłada dwie odpowiedzi: 'tak lub 'nie'. Jeśli ktokolwiek oczekuje jedynie 'tak', to nie prosi, ale rozkazuje, a osoba, której rozkaz dotyczy ma odrzec "tak jest", trzasnąć kopytani i wykonać zadanie.

A to w wychowaniu chodzi o to, by dziecko wykonywało polecenia? I znowu... przyjrzeć się sobie, temu,  co i w jaki sposób mówię do dziecka. Ostrzejsza ręka nie jest potrzebna, by dziecko nie "weszło dorosłemu na głowę".

Co sprzyja, oprócz tego co w postach wyżej napisałam, wychowaniu bez strachu i przemocy? Pozwoleniu dziecku na bycie samodzielnym (bo jeśli dzieci nie są spacyfikowane, to zwykle do samodzielności się rwą), zgoda na ponoszenie przez nich konsekwencji, także ich decyzji. Tak. Wiem. Napisałam to wszystko w olbrzymim skrócie.

BINGO!
Krótkie zdanie mówiące wszystko o porozumieniu bądź jego braku.

Bardzo za nie dziękuję, proszę też o zgodę na przytaczanie go w różnych sytuacjach.
Kłaniam się nisko.

Dziecko i tak wykonuje polecenia. Każesz mu wieczorem myć sie i spać i gasić swiatło a nie oglądać telewizję. Lazesz mu wynosić śmieci, sprzątnąć po sobie, posprzątać klatkę chomikowi, odrobić lekcje - oczywiście dostosowane to jest do wieku dziecka. Przy 2 latku robisz sama, 10,latek sam się już umyje, wyślesz go po ziemniaki i może umyć po sobie naczynia. I to Ty nim kierujesz, przypoinasz albo każesz coś zrobić, typu: idz i wynieś śmieci.

Czy w wychowaniu chodzi o to aby wykonywac polecenia? Patrząc na rodziny z dziecmi to tak. Jak napisłam wyżej, rodzic mówi Jasiu idz i wynieś śmieci (czy cokolwiek, jest już 22ga gas już swiatło i idz spac bo na 8mą do szkoły). I Jasiu się musi tutaj dostosować. Podobnie jak inne polecenia, typu wynieś po sobie naczynia, wrzucaj brudne ubrania do kosza na bieliznę, nie wychodz teraz z pokoju bo podłoga swieżo umyta, wróć o 19tej z podwórka do domu.
wszystko jak mówie do stosowane do wieku dziecka. Dziecko musi wykonywac te polecenia i rodzice to egzekwują. Choć czasem jest coężko, bo dziecko powie Ci nie będę wynosił śmieci, nie odniose brudnych naczyń a brudne ubrsnia rozrzuci na podłodze.

Pisze o rozmowach, które właśnie nie przynoszą rezultatów sa dzieci, które nic sobie nie robią z pogadanek.
sa rózne charaktery u dorosłych i dzieci.
Sa dzieci bardziej otwarte i zamknięte, melancholijne albo przeciwnie, bardzo wesołe, bardziej usłuchane i te niepokorne, wrażliwe i szorstkie, sa też po prostu wredne i złośliwe, kótre ciesza się jak moga komuś cos zabrac, zepsuć, doprowadzić do łez, i takie, które znęcają się na d kolegami, wyszydzają, wyśmiejwają dla swojej satysfakcji.

Nie Ross. Twarde, cwane i krnąbrne dziecko jest efektem tego, co miało w domu przez poprzednie lata.

Strasznie smutne to Twoje wyobrażenie rodziny.

I znowu - nikt nawet nie proponował, żeby uczniowie nauczycielom byli równi albo mówili po imieniu.

To nie od dzisiaj, mam rówieśniczki, które tak robią.
Mnie lotto, jak inni decydują, sama bym na to nie poszła.

Rossanko,
wychowanie ma wiele twarzy. Można, jak proponujesz, oprzeć je na wydawaniu poleceń, na zakazach i nakazach, można też za jego podstawę uznać bliskość i wtedy to ona będzie drogowskazem do traktowania dziecka. Bycie blisko z dzieckiem nie oznacza braku granic, nie oznacza zamiany ról przez rodziców i dzieci, oparte jest na wzajemnym szacunku (a dość szybko dziecko uczy się na czym ów szacunek polega, bo źródłem - wbrew myśleniu niektórych - nie jest strach, a metodą do jego zbudowania - podporządkowanie), na podążaniu za potrzebami (rzeczywistymi, nie zaś wymyślonymi przez rodziców) dziecka, itd, itd.. Na ten temat mnóstwo mądrych, doświadczonych, kompetentnych osób napisało książki; gdyby chcieć przytoczyć choć część tego dorobku, lista i tak byłaby olbrzymia, wymienię zatem tylko dwie:
1. Marshall Rosenberg, Porozumienie bez przemocy
2. Michel Gazal, Zjedz zupkę i bądź cicho.

Można wydawać polecenie i egzekwować ich wykonanie, można - co z pozoru jest trudniejsze - uczyć dziecko współpracy, samodzielności, odpowiedzialności, podejmowania decyzji i ponoszenie ich konsekwencji. Jak to zrobić? Przez objaśnianie dziecku świata, pokazywania różnych rozwiązań i konsekwencji każdego z nich. Wyżej napisałaś, że rodzic wydaje polecenie umycia się, a niektóre dzieci (te niewytresowane i nieulegające naciskom i manipulacji) ich nie wykonują. Można inaczej. Można powiedzieć dziecku o tym, jakie są skutki umycia się, a jakie braku higieny i... dziecku pozostawić decyzję. Gdy raz, drugi, trzeci przekona się, że (w przypadku mniejszych dzieci) pupa po zsikaniu się i jej nieumyciu, szczypie, albo usłyszy (w przypadku starszych) od kolegów, że śmierdzi i wszyscy się od niego odsuwają, to - zapewniam Cię - problemy z nakłanianiem do mycia znikną.

Napisałaś o pogadankach, nazywam je kazaniami i wiem, że ich prawienie przynosi skutek odwrotny do zamierzonego. Owe pogadanki nie są rozmową. Rozmowa polega na dialogu, a jego podstawą jest... słuchanie i słyszenie tego, co druga osoba (także dziecko) mówi. Konia z rzędem temu, kto owe pogadanki lubi, kto ich słucha (a nie udaje, że to robi). Zwykle ludzie (nie tylko dzieci, choć one najbardziej), dopóty się ich psychicznie nie ubezwłasnowolni i nie oduczy myślenia, chcą wiedzieć dlaczego mają coś zrobić, i odpowiedzią, która ich satysfakcjonuje nie jest np.: "Bo tak", "Bo jestem starszy", "Bo wiem lepiej", it.p. Zapamiętaniu pomaga zrozumienie, ono ułatwia oddzielenie ziarna od plew i... podjęcie decyzji. Chyba, że celem jest ulepienie człowieka podporządkowanego, miałkiego, który siebie samego nie szanuje i prawa innych (zawsze) przedkłada nad swoje (nazywam ich "przepraszającymi za to, że żyją").

Czasem takie zachowanie dzieci jest wynikiem błędów popełnionych przez rodziców, czasem efektem badania granic przez dziecko, czasem efektem tego, że przy rodzicach dziecko czuje się bezpiecznie i odreagowuje to, co przeżył. Bez poznania konkretnego dziecka, rodziców i sytuacji nie można odpowiedzialnie udzielić odpowiedzi na pytanie "dlaczego tak jest...?". A i słowa są różnie rozumiane przez różne osoby, także "rozwydrzenie" dla wielu osób może nieść zupełnie różne zachowania. Nie zapomnę pewnego pana, który w trakcie pogawędki powiedział, że jego dziecko ma olbrzymi bałagan w swym pokoju, gdy dopytałam o ten bałagan, usłyszałam, że szkolne książki są ustawione (bo, co sam przyznał, są ustawione) niezgodnie z ustalonym przez niego schematem.

I jeszcze o przemocy

A co do mówienia przez dzieci do rodziców/osób starszych po imieniu. Ani mnie to szokuje, ani dziwi. Ważne, by zgoda na skrócenie dystansu (ale też uproszczenie dogadywania się) była wynikiem własnych przemyśleń, nie zaś jedynie efektem mody i silenia się na "bycie równym gościem". Zapewniam też, że można szanować kogoś, do kogo mówi się po imieniu i nie szanować kogoś, do kogo zwraca się wymieniając wszelkie jego tytuły naukowe lub 'tato/mamo'.

Dziękuję za uwagę.