Czy warto walczyć? Zdradził, mamy małe dziecko..

trochę tak jest jak pisze Mimi - nawet jeśli to wszystko to błąd to ja go muszę popełnić..

wyciągnęłam rękę do niego jeszcze raz. oczywiście dostałam obuchem. jeden dzień miałam wszystkiego dosyć bo ile można? ale tylko go widzę i mięknę. jest mi naprawdę ciężko chociaż mam wrażenie że on jest w gorszym stanie psychicznym mimo wszystko. cały czas mam nadzieję że po prostu zwariował, że to jakaś choroba go dopadła i zaraz wyzdrowieje i wszystko będzie ok. to co piszecie to również kwestie które mi przyjaciele mówią i ja to rozumiem, nawet jakoś dociera do mnie, ale tego za grosz nie czuję.

to co przemawia na korzyść mojego względem historii tu przeczytanych to;
-> jak zaczął spać z tamtą, przestał ze mną
-> jest bardzo zaangażowany w opiekę nad dzieckiem, jakbym chciała to bym mogła tym manipulować bo jeden mój tel i on jest.

czytam teraz wątek Pain i jestem w szoku jak to wszystko jest podobne i jak dużo tam przemyśleń które mogę zastosować do swojego związku. bardzo rzucił mi się w oczy opis męża Pain - "łagodny introwertyk". to 100% mój też. i dobrze płatne stanowisko w korpo, inteligentny, mądry, z kasą.. wiadomo że młode lecą chociaż on nie jest typem przystojniaczka (dla mnie oczywiście jest najprzystoniejszy na świecie). i ja.. choleryczka, silny charakter (nie widać tego po tym wątku bo ja jestem silna we wszystkim poza relacjami, tu nie mam w ogóle jaj.. coś za coś?), on nie lubiał się nigdy kłócić więc było dużo po mojemu. nie dlatego że nie chciałam iść na kompromis tylko dlatego że nie zakomunikował mi że chce inaczej bo łątwiej było odpuścić niż dyskutować. ale żal narósł. i teraz się z niego wszystko wylewa..

próbuję się teraz nieco odsunąć emocjonalnie ale jest to trudne.

.

Ty nie pytasz. Ty stawiasz złośliwie tezę. Narcyzm ujawnił się podczas całego procesu "godzenia się" gdy okazało się że mój płacz i rozpacz nie znaczyły nic, a tylko kalkulował.  Napisałam tylko autorce że jeśli jej mąż jest taki jak mój to jego maska kalkulatora może spaść gdy ona wreszcie wstanie z kolan i upomni się o coś.
I jeśli ktoś zadaje taki cios małżonkowi to NAWET prawo przewiduje rekompensatę na podstawie orzeczenia o winie, więc nie rozumiem Twojego oburzenia. Oh wait...Chyba że byłaś/byłeś po tej drugiej stronie. Zdradzającej...

nie sądzę by byl ukrytym narcyzem. w pewnym sensie nawet mam wrażenie że próbuje trochę wynagrodzić mi i dziecku swoje zachowanie. to raczej człowiek który doszedł do swojego limitu. ja mam wrażenie że tu mamy taką sytuację że oboje mamy rację. w sensie - on wystawia mi rachunek za związek w najtrudniejszym dla mnie momencie życia, zdradza kiedy ja siedzę sama z niemowlakiem w domu, jednak całe życie on wspierał mnie bardziej niż ja jego i ja go za mało doceniałam w pewnych aspektach. i ja myślałam że wszystko jest ok i byłam za mało uważna a on zamiast przyjść pogadać, odpłynął.

ta laska to na oko taka używka. mam też podstawę podejrzewać że przy okazji ich spotkań sporo piją.. weekendy spędza ze mną i dzieckiem, z nią nie spędził żadnego "dnia", tylko nocki. a ona niedawno też zakończyła długi związek. może oboje odbijają sobie? podobno ludzie którzy tłumią w sobie emocje mają skłonności do popadania w różne nałogi i takiej ucieczki. stąd mówię że jest w gorszym stanie psychicznym. osobom wybuchowym w pewnym sensie jest łatwiej, bo wyrzucimy z siebie emocje i nam lżej. ja sobie nie potrafię w ogóle wyobrazić tłumienia tego w środku. 

najbardziej boli mnie to że widzę że przy przepracowaniu tych błędów moglibyśmy być jedną z tych par które po zdradzie wyszłyby mocniejsze. oczy mi się otworzyły na moje błędy bardzo szeroko. słuchałam też ostatnio ciekawego wywiadu o zdradzie. gdzie terapeutka mówiła że często są takie sytuacje że niestety ale to osoba zdradzająca potrzebuje najpierw wsparcia żeby znaleźć siłę żeby na te kolana paść ale osoba zdradzona nie ma siły tego wsparcia dać z wiadomych względów i wtedy jest ciężko. ja tą siłę (albo powiecie głupotę ) mam, jednak aktualnie on wsparcia mojego nie chce. boli jak cholera. wiem że muszę mu dać przestrzeń i czas.

z nieba mi spadł ciekawy projekt. będę miała się czym zająć. bardzo doceniam teraz też przyjaciół bo starają się jak mogą żebym z domu wychodziła. fizycznie ostatnio odpoczęłam.

Ja tam na atak odpowiadam atakiem. Mało mam w sobie energii ofiary tak ogólnie

szczególnie że przecież miałaś wkład w sukces męża bo zajmowałąś się domem. w mojej sytuacji akurat dziecko było późno i oboje robiliśmy karierę i oboje dobrze zarabiamy. ja wciąż trochę mniej i z pewnością będę musiała być bardziej oszczędna, ale to nie wyobrażam sobie jakbym miała zarabiać kilka razy mniej i nie upomnieć się o rekompensatę. dla mnie to też jasne. jak spada jakość życia matki to spada jakość życia dziecka.

Oczywiście, że mógł piąć się po szczytach kariery kiedy miał wszystko ogarnięte w domu i przy dzieciach. A żeby to mogło nastąpić, druga osoba - Ty - musiała się nieco wycofać zawodowo. Dlatego też, nie widzę żadnych przeciwskazań żeby domagać się tego co Ci się należy. Nie ma opcji żeby tak pokierował swoją karierą gdybyś Ty nie wzięła na swoje barki ciężaru wychowania dzieci i prowadzenia domu. Nie wiem skąd niektóre wypowiedzi tutaj dziwiące się, jak można się o coś upominać.

I zarówno w tym przypadku jak i autorki tematu, widać jak na dłoni, że nie warto rezygnować w 100% z siebie, trzeba mieć swoją prace, swoje cele i ambicje.

W TYM wątku nie ma żadnej 'zbrodni'.
Z wpisów Autorki dość jasno wynika, że mamy do czynienia raczej ze zwykłym rozkładem małżeństwa, a nie naganną moralnie zdradą.
Co najwyżej mąż zachował się nieelegancko.

A tow. Pain już podprogowo zachęca Autorkę do ''chcenia z majątku czegoś więcej''. Temu bliżej do kradzieży niż do aktu sprawiedliwości dziejowej.

Zresztą jest też różnica pomiędzy upomnieniem się o ''coś dla siebie'' a pozbawionym wstydu wydzieraniem czego się tylko da. A tutaj - tak jakby - się ona zatraca.
Wręcz odnoszę wrażenie, że tu na forum nazbyt często dość wątpliwe sytuacje próbuje się podciągnąć pod 'zdradę' tylko po to, by zagłuszyć wszelkie skrupuły w sprawach majątkowych.

ja tam się nie czuję do niczego zachęcana. ale co kto chce przeczytać.

i tak jak już wspomniałam, zdrada była i o ile nie nazwę tego zbrodnią, tak samo nie nazwę tego po prostu mało eleganckim zachowaniem.

bardzo Ci dziękuję za ten post, myślę że jeszcze nie raz go przeczytam, szczególnie w takie dni jak dzisiaj bo mam bardzo zły dzień i potrzebuje otuchy a mimo że nie jest tym co chcę teraz słyszeć to jednak taki balsam dla mojej duszy.

w moim przypadku też zdałam sobie sprawę że moją główną motywacją jest dziecko i to że nie chcę żadnego pachworka, chcę pełnej rodziny, nie chcę przerzucania córki jak ziemniaka, chcę żeby przybiegałą rano do łóżka wołając "mamo tato"... stąd jeszcze mam siłę i stąd też cała moja złość. i brak akceptacji. tak, pocieszam się że jest na tyle mała żę dla niej to będzie normalne.. ale tylko dlatego że nie zazna faktycznej normalności.

w kwestiach relacji jestem pewna że faceta sobie znajdę, wiadomo że trudniej bo najlepsi w tym wieku są zajęci, wiadomo niekoniecznie od razu ale w ogóle mnie to nie pociesza.

Ale tu jest inna postawa męża. On nie czuje skruchy z tego co wynika z postów Autorki. Już zaczął się blameshifting. Mogę się założyć z każdym tu obecnym o piwo, że skończy się jak u mnie.

Może to piwo wykorzystamy żeby się w realu zintegrować:)

Dla mnie obie sytuacje są oczywiste:
1) Twój facet kocha dziecko, Ciebie nie. Widzę to, bo u mojej jż jest w sumie to samo. W dłuższej perspektywie - warto chyba schować dumę do kieszeni. Ja czasem jż bym ubił, ale skoro już wybrała życie beze mnie, to wolę skupić się na dzieciach zamiast niej. Lekko nie jest, ale się da i liczę, że z czasem będzie lepiej.
2) Piwo bardzo chętnie, najlepiej gdzieś w centrum kraju lub na szlaku:)

Bo ona jest w pierwszej fazie. Rozpaczy, szoku, niezrozumienia. Życie jej się zawaliło a myślała że ma ustawione. Dla mnie w tej fazie każde zachowanie jest usprawiedliwione, choć nie każde ma sens. Do pewnych rzeczy trzeba jak widać dojść samemu

To kiedy? Centrum Polski dla mnie brzmi dobrze:)

Może Ty napiszesz...bo będziesz?:)

Pracuje nad tym żeby nie zabiegać i mam niezle postępy ale po prostu to  dla mnie trudne. Bo go kocham i tyle.

Nie wiem czemu uważasz że to pokazówki, na fitness nawet nie wiedział że idę bo akurat miałam inna pomoc tego dnia

a co znaczy że go biorę na dziecko? To mam się zaharowywac tylko dlatego że mu się odwidziala rodzinka i żeby nie pomyślał że chcę go zobaczyć? Ma mieć 7 wolnych wieczorów w tygodniu a ja zero?
Też mam prawo się wyspać albo wyjść i jestem wdzięczna przyjaciołom że mnie wyciągają.  on jest ojcem i ma się dzieckiem zajmować i dobrze że to robi. Jak będzie chciał ja wziąć do siebie to proszę bardzo, na razie warunków nie ma to raz, a dwa - prawda jest też taka że mu wygodniej przyjść.

mój ostatni rok wyglądał tak, że najpierw byłam w zagrożonej ciąży i nigdzie nie byłam w stanie psychicznie nawet wyjść, później 4 miesiące w szpitalu a następnie przez pół roku wyszłam ze 3 razy może sama a tak wszędzie z dzieckiem. karmienie, przebieranie, spacerek, biedronka. mnie rutyna dobiła. te wyjścia teraz mnie zbawiają. widzę życie. ludzie mi mówią że widać jak odpoczęłam, że dobrze wyglądam. także śmieszne jest mówienie kobiecie któta od roku poświeca się macierzyństwie że wychodzi nie dla siebie

To jest jedno z ważniejszych zdań nie tylko w tym wątku, ale całym dziale.
Wiele historii zaczyna się słowami: ''...byliśmy szczęśliwym małżeństwem...''

Problem w tym, że niekoniecznie.
Sytuacja w której obie strony na bieżąco werbalizują wzajemne pretensje i oczekiwania jest oczywiście optymalna. Tylko że niektórzy, a już zwłaszcza faceci, po prostu tego nie robią.
Więc warto od czasu do czasu uważnie przyjrzeć się drugiej połówce, a i sobie krytycznie - również.

Piszesz że wg Ciebie każdy związek jest do uratowania po zdradzie. Owszem może i tak jest ale pod warunkiem że obie strony tego mocno chcą i into walczą. W twoim przypadku on nie chce i nie walczy a ty sama za niego nie uratujesz tego związku.

Anna, wychodź do ludzi i fitness jak masz okazję, wysypiaj się, korzystaj z pomocy.
Teraz go kochasz, są emocje, chcesz posklejać, to chyba taki etap i niestety milion postów ani dwa miliony naszych postów tu nie pomogą, każdy musi przejść przez to sam i się sparzyć.
Postaraj sie nie myśleć o Was, ale o tu i teraz.
Tu i teraz to on odszedł do innej kobiety i przychodzi tylko do dziecka i oskarżył Cię o to ze nie był szczęśliwy, zostawił Was.
Traktuj go jak ojca dziecka i wymagaj jak od ojca nie partnera.
Jeśli kiedyś by chciał być z Tobą znowu to niech się postara a Ty zdecydujesz czy tego chcesz i na jakich warunkach.
Wierzę, ze Tobie sie zmieni, ze spojrzysz na chłodno, jak emocje odpadną.
Na razie myśl o sobie a reszta sama przyjdzie.
Jesteś mama, masz córeczkę, masz dla kogo żyć i walczyć o siebie.

Następna klątwa tego forum: stawianie warunków vel próba ich dyktowania.

Nikt nie będzie przystępował do związku z pozycji petenta. A jeśli będzie, to tylko udając dla osiągnięcia jakiejś wymiernej korzyści.
Przy okazji kumulując chęć rewanżu za upokorzenie.

Żadne piwo zdradzonych, raczej piwo ludzi, którzy dostali szansę na nowe życie:)

Anna.zakochana, zobacz, co żeś uczyniła. Coś nowego, fajnego się tu tworzy Ludzie piwa zapragnęli - w towarzystwie innych nowonarodzonych
A Tobie życzę spokoju. Powoli, z niczym się nie spiesz.

No dobra, my tu gadu gadu, a kolejny tydzień nadchodzi:)
Kto z nowo narodzonych ma ochotę na piwo/herbatkę/drinka/soczek, niech odezwie się do mnie mailem przez forum i da znać skąd jest i kiedy ma czas. Spróbuję ogarnąć logistykę i wybrać najmniejsze zło:)
Wg tego co już wiem to jest już Poznań, Łódź, Warszawa, ale kolejne osoby mogą przesunąć "centrum" w prawo lub lewo...

Jesteś wspaniała, podziwiam Cię.
Przez chwilę wróciłam myślą do czasu gdy moje dziecko było malutkie, do tych trudnych i bardzo ciężkich dni poświęconych niemowlęciu, i gdybym wtedy została pozostawiona przez męża, który podobnie jak Twój partner zawsze był dobrym człowiekiem, to nie wiem jak udało by mi się wówczas żyć i wrócić do równowagi.
Taki ból potrafi rozrywać serce.
Bądź dla siebie dobra i wyrozumiała, bo przyszło mierzyć Ci się  niezwykle trudnym wyzwaniem. Z całego serca życzę, aby wszystko ułożyło Ci się wspaniale. Trzymam kciuki.

@Agnes76 bardzo dziękuję za miłe słowa!

@noben zadawałam sobie pytanie co ich łączy i do czego on dąży z milion razy i za każdym razem miałam inny wniosek. chciałabym to wiedzieć bo byłoby mi łatwiej.
fakty są takie:
-> na pewno to więcej niż sex. jest tu duże zaangażowanie emocjonalne, on ogólnie nie tyle nie ma z kim pogadać głęboko co ma problem z otworzeniem się i tego nie robi. ja byłam tą osobą która przez te ściany się przedarła, ale jak się oddaliliśmy to chyba przekierował to na nią. ale ja ich rozmów nie widziałam.
-> na stówę, że o tym że się rozstaliśmy nie powiedział NIKOMU. ani jednemu znajomemu, ani rodzinie. jego siostry wiedzą, bo do mnie zagadały bo je zbywał a się martwiły. jego rodzice żyją w przekonaniu że ze mną dalej jest i gra gitara. ukrywa się z tym i jak siostry próbowały o tą dziewczynę wypytać trochę to po prostu uciął temat. ja od tych 2 tygodni w ogóle nie pytam go a on nie mówi  niej, wcześniej mi wszystkiemu zaprzeczał (nie zakochał się, nic ich nie łączy, terefere) ale to wiadomo że nic nie znaczy
-> spędzają czas razem w pracy to wiadomo, więc pewnie tam trochę rozmawiają, ale pracę też ma na tyle wymagającą że to na pewno nie jest tak że pół dnia gadają. do teo codziennie jest 1-2h u dziecka plus cały weekend (na razie ustalenie jest że każdy). i jak jest u dziecka to faktycznie zajmuje się dzieckiem, nie siedzi z telefonem w ręku. zostają mu 4 wieczory na tygodniu, po odzinie 18 dla niej. ona - 25 lat, zero zobowiązań
-> ona w ciągu ostatniego pół roku (?) również zakońćzyła związek z chłopakiem - rówieśnikiem, chyba również dosyć długi (chyba taka miłość licealna)
-> nie mieszkają razem

więc powiedzcie Wy mi co to jest moje serducho boi się że on buduje nowy związek i wydaje mi się żę w jego głowie też to możę tak wyglądać, chociaż dla mnie budowanie nowego związku wygląda inaczej. na chłodno mówię że to ucieczka, takie trochę zachowanie autodestrukcyjne do których on ma skłonności, ale nie wiem czy sobie tego nie próbuję wmówić bo to dla mnie łatwiejsze do przełknięcia.

Dokładnie jak napisała Deep - daj czasowi czas. Pewne rzeczy się ułożą - głównie Tobie w głowie, co wtedy będziesz czuła, jak będziesz patrzyła na całość. Moim zdaniem jest pozamiatane, skoro nadal się z nią spotyka. Tylko ja nie jestem obiektywny - miałem identyczne odczucia jak Ty i o ile odczucia miewam różne, o tyle dla mnie sprawa jest jasna - niczego od niej nie oczekuję, na nic nie czekam, nie zastanawiam sie co robi i z kim (chociaż łapię się na tym, że nie bronię się przed informacjami na jej temat, które do mnie i tak spływają). Póki co jej życie nie wygląda spektakularnie szczęśliwie, co z jednej strony mnie martwi (to jednak matka moich dzieci), z drugiej - sama tego chciała. Tak czy inaczej - rozwód.

hej Windy, dzięki za zainteresowanie

ze względów kilku w tym roku nie chciałam jechać do rodziny. miałam robić święta u siebie, rodzina miała dla odmiany przyjechać tu. ale koniec końców (też z wielu powodów) nie przyjeżdża. stwierdziłąm OK, ja sobie daję spokój. i szanowny jak się dowiedział że ja nie jadę to miał świetną wymówkę przed rodziną czemu nie jedzie też (ja nie jadę, dziecko przeziębione i musi tu być jakby do lekarza trzeba było.. taaa.. nie chciał jechać bo by musiał się tłumaczyć czemu sam albo powiedzieć że zerwaliśmy). i wychodzi na to że święta spędzimy razem bo przecież w weekendy on się zajmuje dzieckiem. nawet na zakupy jutro jedzie i w ogóle zrobił się ostatnio super pomocny i miły dla mnie. jak wyszłąm w zeszłą sobotę to nawet w kuchni posprzątał (przypominam że nie mieszkamy razem)

i ogólnie miło spędziliśmy nawet poprzednią niedziele i gdyby nie to że ja wiem że on dalej z nią się spotyka i wysyła jej całuski na dzień dobry to bym powiedziała że no, wrócimy do siebie. ale tak to nie wiem czy ja jestem głupsza czy ta jego dżesika.. ja sobie wmawiam że on ma kryzys i nie robi tego z pobudek egositycznych tylko o nas dba i będzie dobrze, a dżesika ma ochłapy czasu, ukrywa ją przed absolutnie całym światem i wciska jakieś wymówki dlaczego nie może jechać do rodziny i biedny musi spędzić święta ze mną, chociaż nie wiem czy ona jest świadoma że on spędza czas nie tylko z córką i ten czas spędzamy naprawdę miło (niestety). i wmawiam sobie wiele rzeczy, ale jemu się ostatnio wręcz oczy do mnie śmieją jak dawno się nie śmiały (no cóż, ja mając pomoc przy dziecku i zajęcia poza pieluchami naprawdę odżyłam i wyglądam dobrze, łatwo się teraz ze mną przebywa, zero dyskomfortu).

więc wychodzi na to że jestem w jakimś dziwnym układzie w którym mój ex to się nawet nieźle urządził i ma dwie głupie laski w nim zakochane. nie potrafię jescze z tego wybrnąć, chcę w tym tygodniu przegadać parę kwestii z moją terapeutką. zadałą mi pytanie ostatnio dlaczego przy nim czuję się tak dobrze jak przy nikim innym i nie potrafię tej odpowiedzi jeszcze udzielić a to raczej klucz. czas z nim spędzany daję mi ułudę rodziny i koloruje życie przez co mnie tak nie boli. kiedy tylko dopuszczam myśli o tym co mi zrobił, zaczynam cierpieć. ale muszę jakoś to do siebie dopuścić. dużo pracy przede mną..

także można zacząć po mnie jechać jakim głupolem jestem
a serio, nie myślałam nigdy że taka osoba jak ja, konkretna, zawsze logiczna, przedsiębiorcza i ogólnie "do przodu" znajdzie się w takim miejscu..

z dobrych rzeczy trzymam przy nim fason cały czas.

bo mam..

ale już po tym jak dzisiaj to wszystko napisałam, przegadałam też kwestie z przyjaciółką, obejrzałam ten filmik -> https://www.youtube.com/watch?v=aUxvaiB8UPM
i podjęłam decyzję że muszę ten układ zmienić bo właśnie nigdy nie pójdę dalej bo wiszę w próżni. muszę tylko sobie wszystko dobrze w głowie przygotować i nie stchórzyć. bo to dla mnie ciężkie. do piątku chcę mu przedstawić propozycję odcięcia pępowiny.

W jakim celu? Chcesz przekonać do czegoś jego, czy siebie? Idziesz krok do przodu i cofasz się trzy. Tak bardzo chcesz zatrzymać go dla siebie, że kompletnie nie widzisz, jak przed Tobą ucieka. Jej wysyła buziaczki, z nią spędza czas, nią prawdopodobnie żyje, a Ty tłumaczysz to sobie, że ona dostaje ochłapy. Nie mylisz osób? Jeśli prawdą jest to co tu piszesz o sobie, za jakiś czas znienawidzisz się za to, co teraz robisz.

Nie jesteś. Udajesz, że jesteś, a to olbrzymia różnica. Licytacja, z którą z Was spędza więcej czasu, jaki ma sens? Za chwilę ta proporcja może się odwrócić na Twoja niekorzyść. Czy coś to bedzie dla Ciebie oznaczać wtedy? Dopóki Twoje zachowanie będzie miało na celu sprowokowanie jego określonej reakcji, to będziesz dreptać raczej w miejscu.

nie licytuję. zwróciłam tylko uwagę na fakt że nie doczytałaś. a żę piszę o tym - bo to ważne w kontekście mojej historii i tego że mi ciężko zrobić kolejny krok. jak się widzi dzień w dzień kogoś kogo się wciąż kocha i jak się z nim spędza dużo miłych chwil to naprawdę nie jest to proste. trochę empatii
ogólnie nie rozumiem co ma celu Twoja wypowiedź skoro to ja mam zamiar odwrócić tą proporcję. ostatniego zdania również totalnie nie rozumiem.
jak nic nie robię i zgadzam się na jego zaproszenia na obiadki to źle bo drepczę w miejscu. jak chcę to zmienić to źle bo prowokuję jego (określoną!) reakcję.

serio, niektórym na tym forum widzę nie dogodzi, tylko chodzi o to żeby być na siłę kontrowersyjnym i bawić się w kołcza.

i dla mnie panowanie nad moimi emocjami to ogromny krok naprzód bo całe życie walczę z impulsywnością. jeśli ktoś nie miał z tym problemu, być możę nie zrozumie.