Zdrada, rozstanie, szansa... i jednak rozwód...

Nie zapomnij skupić się (dla dzieci właśnie) też na sobie i swoich potrzebach. Silny i szczęśliwy rodzic jest lepszy niż rodzic niemający życia poza dziećmi.
Dotarło chyba do mnie, że muszę szykować się na najgorsze, jakby na starcie z inną osobą niż znałem - jakbym jakiś film oglądał a nie rzeczywistość. Z drugiej strony mam nadzieję, że zachowamy się po prostu odpowiedzialnie i "z klasą", ale nie chcę obudzić się z ręką w nocniku.

Jesteś znacznie dalej mentalnie niż ja - mocno Ci kibicuję:)

Za tydzień - dwa napiszę w swoim wątku - wstępnie mam zamiar wstrząsnąć jż na tyle mocno, żebyśmy właśnie chociaż zachowywali się z szacunkiem do siebie i ogarnęli to jak ludzie, bo i tak będziemy w kontakcie przez najbliższe 20 lat przynajmniej.

Mimi będzie jeszcze dobrze zobaczysz.Czas naprawdę pomaga jak i wsparcie bliskich i tu na forum.Ja muszę powiedzieć,że już jest trochę lepiej.Chociaz rozwód jeszcze przed nami( i tego bardzo się boję) to jednak jakoś pomalutku się podnoszę.Mam kochane dzieci,rodzinę ,przyjaciół i pracę i wierzę,że jeszcze kiedyś spotkam kogoś wartościowego kto nie będzie mnie oszukiwał.I nauczyłam się nie wybiegać daleko w przyszłość.Co prawda dalej nie mogę zrozumieć jak można być tak bezdusznym egoistą,żeby własnym dzieciom rozwalić rodzinę ,no ale cóż...są na świecie rzeczy których nie pojmiemy nigdy.Pozdrawiam Cię Mimi cieplutko i życzę dużo spokoju i pogody ducha.Pamietaj masz dzieci i nigdy nie będziesz sama:)

Mimi, dopiero dzisiaj przeczytałem Twoją wiadomość - mam nadzieję, że jest już lepiej. Dla mnie każdy dzień jest już dniem powolutku do przodu, nie wstecz. Tego też Ci życzę:)

Na początku pisałaś, że nie jest Ci potrzebne orzeczenie o winie. Nie wiem czy zmieniłaś zdanie, bo nie czytałam wszystkich postów, ale nie powinnaś tak myśleć, bo wina jest ewidentna, a nigdy nic nie wiadomo, co nas w życiu czeka, więc nie powinnaś odpuszczać.
Niech chociaż ma z tyłu głowy, że w razie czego czekają go alimenty dla byłej żony.

Masz rację, jestem pewna, że właśnie będzie tak jak piszesz. Kochanka już ma ochotę na dom i nie może się pogodzić z tym, dlaczego ja tutaj mieszkam z dziećmi i jeszcze chce alimenty od jm. Skoro mnie nie stać na utrzymanie domu powinnam się wyprowadzić... ;-)

Mimi sprawdź proszę folder spam poczty. Już dawno już ci odpisałam na priv. Niestety wiadomości z forum lądują w spamie.

Bardzo przykre... Nie odpuszczaj orzekania o winie.  Prawnik wszystko Ci napisze. W środku miałaś nadzieję, że on jednak się opamięta, ale lepsza najgorsza orawda od złudzeń.  Albo od tego, żeby ktoś został z Tobą z braku laku, na siłę.
Lepiej będzie Ci bez niego. Może tak dziś tego nie czujesz, ale ten dzien nadejdzie.

Złożyłam pozew z orzekaniem winy jm i mam nadzieję że też starczy mi sił.
Są dni kiedy chciałabym odpuścić-targają mnie różne emocje ale wtedy pojawiają się przyjaciele, rodzina, pani adwokat oraz wspaniali ludzie z tego forum i uświadamiają mi co mi zrobił. W między czasie wyszły również sprawy finansowe i to mnie utwierdza w przekonaniu że dobrze zrobiłam.
Ja też otrzymalam pozew bez orzekania o winie.Jm nie widzi swojej winy-to była tylko koleżanka...

Mam pytanie do Ciebie. Jak zachowywał się mąż po pierwszym odkryciu zdrady? Był do rany przyłóż czy raczej nie , zapewniał Cię o swojej miłości, mówił że to pomyłka???

Otrzymałam pozew od jm, oczywiście wnioskuje o rozwód bez orzekania o winie. Moja odpowiedź jest, że rozwód jeśli już to.eylacznie z jego winy. Złożyłam też o zabezpieczenie aliemntow, teraz pewnie musimy czekać na rozprawę.

Czasami chciałabym żeby zniknął, bo zachował się jak dupek i robi to dalej. Przyjeżdża rzadko do dzieci, a i tak z tą jego ***** piszę, dzwoni w tym czasie. Ostatnio miał pomysł zabrania dzieci do ich mieszkania, ale powiedziałam żeby do sprawy w sądzie o tym zapomniał, nie będzie im żadnej"cioci" przedstawiał...

Najgorsze w tym wszystkim jest to,że zdradzi ,oszuka i powie"To Twoja wina"

Ja do tej pory wysłuchuje różnych oskarżeń,włącznie z tym,że rozwód jest przeze mnie.Nie pamiętam tylko kiedy to ja niby kazałam mu szukać kochanki....

Bardzo cieszę się, że dzieci są ze mną. Kocham je nad życie! Tylko nawet one niewiele go obchodzą (chociaż twierdzi, że są ważne) nie muszę o opiekę z nim walczyć, czy uzgadniać nic, po prostu wszystko robię ja, a on od czasu do ok czasu wpada je odwiedzić... Przykre i boli..

bo to przecież nie kochanka tylko "katalizator" a zdrada to nie zdrada, takie coś, samo się zrobiło rozbłysk
no przez Ciebie bo gdyby nie Ty ,nie upilnowałaś dorosłego faceta on nic nie mógł
on niewinny on nie wiedział nic,nie chciał, było ciemno .
Jak potencjalnie dostanie kopa od niej to też będzie przez Ciebie, bo nie uprzedziłaś ,nie walczyłaś,przeszkadzałaś,nie pochwaliłaś nie cieszyłaś się jego szczęściem albo inna bzdura  itp

Czasem nie wiadomo, czy lepiej jednak się nie śmiać:) na pocieszenie dodam, że coraz bardziej dochodzę do wniosku, że płeć nie ma żadnego znaczenia przy zdradzie.

Wg mojej żony zepsuła się i pogubiła w życiu bo... miała dostęp do zbyt dużych pieniędzy, a ja głupi je przynosiłem. W ten sposób zwiększała swoje potrzeby. I w ogóle zbyt dużo dbałem o nią i brakło mi jaj, żeby ja powstrzymać.
I tak padło to słowo - to ja glupi!
To sa poważne argumenty dorosłej osoby....

Jeżeli chodzi o dzieci Mimi - mimo wszystko... jakkolwiek to przykre, ale skoro mieszkałaś z takim zdrajca, który nawet własne dzieci olewa to szczerze.... wywalcz alimenty i niech idzie w świat. Serio, jakkolwiek ciężko będziesz miała uwierz mi, ze dzieci Ci to wynagrodzą i nie zapomną tego.
Ja osobiście chciałbym, abo moja skoczna zona się tak zachowała... ale matczyne cechy nagle w sobie odnalazła.

Dzieci tęsknią i ja będę wnioskować o uregulowanie kontaktów przy rozwodzie. Czy ma teraz na to ochotę, czy też nie (a wiem, że woli imprezować,potem się wyspać itd) to powinien być w ich życiu, bo one są jeszcze małe i tęsknią. Za kilka lat same zdecydują i ocenią sytuację. Aktualnie z jego strony nie ma żadnego zaangażowania, ale w stosunku do nich nie ma z jego strony żadnej przemocy fizycznej, czy psychicznej, więc ja chcę żeby on w ich życiu był. Mogą siedzieć i poprostu oglądać TV, ale niech coś robią razem. Czy będzie dalej w ich życiu to jego wybór, sąd go przecież też do tego nie zmusi.

Alimenty... Ciężki temat, zobaczymy co zasądzi sąd. Biorąc pod uwagę jego brak zaangażowania, to ja robię praktycznie wszystko, więc ale ok menty nie powinny być pół na pół, ale t ok już mus ok ocenić sąd. Nie ukrywam, że trochę się boję jak to będzie, a życie coraz droższe.

Wiem, ale córka, szczególnie starsza cieszy się jak on po prostu jest w domu. Nie musi nic specjalnego robić, wystarczy bajka na Netflixie, czy wspólna kolacja. Aktualnie tak to wygląda. Pewnie za jakiś czas będzie inaczej.

Ale wziac na serio i co? Żebrać o jego uwagę, miłość? Ładniej bys sie ubierala, wiecej seksiła czy co? Nie jestes w stanie zatrzymać kogos kto odleciał emocjonalnie i zdewaluowal partnera. Nie ma szans. Kruche ego reaguje na jakies uznanie tzw pierdolcem. I zadna rozmowa szczera (disclaimer: szczera z Twojej strony) nie zmieni juz procesu który sie w typie zadział.
Szkoda dzieci, jak zawsze. Ale go nie szkoda Mimi. Chcialabys kogos takiego w życiu? Jakość nie ilość- idz tym tropem a będziesz miala za jakis czas szczesliwe zycie.

Painls, Ela... Wiem, macie rację. Za jakiś czas pewnie będzie łatwiej. Tęsknota i wspomnienia się wyciszą. Pewnie przez to, że on próbował mi wmówić winę, zastanawiam się nad różnymi opcjami "co by było gdyby...?". W sumie to widocznie odniósł sukces, skoro się nad tym zastanawiam.

Ja mam tak samo.Moj jm też na mnie zwala winę.To ja jestem winna temu,że on znalazł kochankę i nas zostawił.Najgorsze jest to,że ja na początku też się zastanawiałam nad tym,że może faktycznie coś źle robiłam...Ale on przecież też święty nie był,też bym mogła mu dużo rzeczy zarzucić i jednak to nie ja znalazłam kochanka,ba,nawet mi to przez myśl nie przeszło.Teraz po pół roku wiem,że on poprostu MUSI mnie oczerniać ,muszę ją być winna ,bo inaczej jakby on uniósł to co zrobił?

Macie rację, wiem, że mojego męża, człowieka którego kochałam już nie ma, pewnie od dawna. Tylko ja chyba nic chciałam widzieć niektórych sygnałów już wcześniej. Wolałam żyć w swojej "bajce". Wiem, że nie warto się zastanawiać co by było gdyby... Wiem, że jeśli nie ta dziewczyna to byłaby inna, choćbym ja na rzęsach stanęła. Chciał zdradzić i to zrobił.

Jego zachowania nadal mnie dziwią i pewnie napiszcie, że niepotrzebnie to analizuję, ale cóż, taka jestem.
Wczoraj zobaczyłam, że w portfelu nadal ma moje zdjęcie, co prawda przysłonił je delikatnie zdjęciem córki, pewnie żeby kochanka nie widziała. Swoją drogą chyba jakaś ślepa jest, przecież jak tylko wyciąga kartkę płatniczą to fotka rzuca się w oczy, a oni już razem mieszkają, żyją. Nie wiem po co o tym myślę, ale to silniejsze ode mnie. Zastanawiam się jak można trzymać w portfelu zdjęcie żony, z którą chce się rozwieźć, s może dla niego to bez znaczenia, tylko zapomniał wyrzucić.

Moja pewność lub niepewność nie ma żadnego znaczenia, to on złożył pozew o rozwód, ja tylko na niego odpowiedziałam. Na chwilę obecną ja na rozwód na pewno emocjonalnie nie jestem gotowa, ale co z tego...

Tak, wiem o tym. Tylko co mi to da? On zaczął nowe życie z inną "kobietą". Zresztą w sądzie nie zamierzam grać... Będę odpowiadać na pytania szczerze, tak jak czuję. To on jest kłamcą, ja pozostanę sobą do samego końca.

PainIsFinite napisałaś"kruche ego reaguje na jakieś uznanie tzw.pierdolcem".Czyli nasi mężowie polecieli do kochanek ,bo poprostu zaczęli być wystawiani na piedestal jacy to są zajebiści????
Ale jak oni są zajebiści skoro potrafią oszukiwać kłamać i porzucać najbliższe im osoby???

Mimi czytając każdy kolejny Twój wpis widzę znowu podobieństwa, bo miałem... bardzo podobnie. Wspólne plany, przyszłość, świeży remont mieszkania, zobowiązania, plany itd. Do tego moja jż zaczęła dbać o siebie, żarty znajomych - pilnuj jej bo się wylaszczyła strasznie, z kolei jej zapewnienia, że robi to dla mnie... i też nagle bach, po wszystkim. Dałbym sobie za nią rękę uciąć, byłem tak pewny tej persony. Broniłem jak twierdzy wręcz przed jakąkolwiek krytyką, że zbyt duża uwagę przywiązuje do wyglądu.

Czytając ostatnio ciekawą książkę nt. związków wyłapałem takie piękne zdania, może nie słowo w słowo, ale spróbuję przytoczyć.
Jeżeli ktoś okłamywał Ciebie Mimi na prawo i lewo, za Twoimi plecami układał sobie życie z kimś innym, był w ch... nie fair wobec Ciebie, posuwał inną kobietę na boku to serio myślisz, że będzie żałować rozpadu Twojego małżeństwa? On będzie się wybielał na każdym kroku, żeby mu było łatwiej, jak każdy egoista.
Następnie, im większy człowiek miał wkład w związek, pracował nad nim, nad relacją, dawał z siebie tym... bardzie cierpi i jest mu bardziej szkoda, dłużej trwa żałoba, niestety to jest normalne i mam to samo...
Samo małżeństwo z kolei można przyrównać, chodź to mało romantyczne do... prawa jazdy. Kiedy je zdajesz i wsiadasz do samochodu, możesz jechać wszędzie, ale jednak TRZEBA przestrzegać znaków drogowych. TRZEBA i koniec, tak samo powinno się przestrzegać pewnych zasad wchodząc w związek małżeński. Są zachowania niedopuszczalne z szacunku do drugiej osoby.
Książka Jakuba Czarodzieja, Kochaj Dobrze - naprawdę polecam, przyjemnie się czyta.
A jeżeli tam coś psychicznie nie gra... w sensie jakiegoś zaburzenia osobowości, to przede wszystkim nie powinnaś brać na siebie winy za jego zachowania. Ja też godzinami dukałem co zrobiłem w życiu źle, ale pamiętaj że to jednak Twój mąż jest agresorem.
Czas leczy rany, spróbuj to zaakceptować i fakt, że... trzeba żyć dalej. Mi osobiście to w jakimś stopniu pomaga...

Mimi życzę Ci siły w tej całej batalii przeczytałem Twoją historię i tak jak bym czytał o sobie. Jestem właśnie takim zdradzaczem rządzi mną chemia trwa to juz przeszło ponad 3 miesiące. Od kilku dni walczę ze sobą, by obudzić się z tego letargu, szukam sposobów na razie bezskutecznie gdyż jest to bardzo silne. Moja żona tak jak Ty chce ratować mówiła że kocha, ja jednak w swoim amoku nie reaguje na to. Wiem że robię źle i nawet paradoksalnie wbrew sobie. Widzę cierpienie mojej rodziny zwłaszcza córki, początkowo byłem ślepy na to ale chcę zostać z nimi. Nie mam kaca ale mam świadomość jak jestem podły a jednak nie potrafię się uwolnić i mam przeogromny pierd...ik w głowie czy jest dla mnie szansa na naprawienie systemu wartości?. To tak w ogromnym skrócie.

później okazało się, że nie tylko emocjonalnie, nie chce do tego wracać. Fakt jest taki, że od tamtego czasu po przepracowaniu ciosu jaki mnie spotkał żyło mi się jak pączek w maśle rzuciłem sie w wir wszystkiego... to i tu nie zaglądałem aż do momentu kiedy boczna się pojawiła i popłynąłem...
po co ciągnąć ? nasuwa mi się całe mnóstwo odpowiedzi po co ale chyba każda z nich nie będzie dostatecznie zadowalająca

Jak chcesz cokolwiek naprawić ,skoro nie chcesz do tego wracać ? W skrócie się nie da .
Zdaje się że nie zupełnie przepracowałeś tamten cios ,ale to naprawdę trudne świat emocji i równowagi.
Pierwsza myśl to ten odlot to jednak taki odwet niby "remis" dla równowagi ,druga myśl to żona spadła z piedestału,wybaczyłeś na wyrost,nie ufasz ale z szacunkiem do niej też masz problem tak jak z szacunkiem do siebie i poczuciem wartości   
jeżeli ją w jakikolwiek sposób kontrolujesz to znaczy sterujesz nią to system mocno Ci szwankuje .
Tak schematycznie to po romansie w żonie mogło niewiele pozostać dla Ciebie ,dalej jej  nie ufasz i chcesz ukarać robiąc sobie dobrze.Niektóre skryte chciejstwa się spełniają niestety.
żona wie że masz romans ?
System wartości to strasznie poważnie brzmi teoretycznie zracjonalizujesz wszystko i zrelatywizujesz ,tylko to nie znaczy że jednocześnie emocje wrócą na swoje miejsce i do równowagi za pomocą takiego myślenia o systemie podświadomość działa z opóźnieniem czasami
teraz jak uruchomiłeś emocje i myślenie to na moje oko po 3 miesiącach nie bardzo możesz się wycofać i nie bardzo Ci się chce,wyrzuty łatwo jak widzisz stłumić ,rezultat i suma będzie się liczyć jak romans się wypali ,nie potrafisz oddzielić chyba tych relacji od siebie ,one mam wrażenie wcale nie są niezależne ,na ile to wynik waszej uszkodzonej jeszcze wcześniej  relacji na ile w tym to rekompensata ,bardzo niebezpieczne igranie z emocjami ,wypalają się ale dla żony nic może nie zostać.
Nawet jak zerwiesz teraz to nie zakończysz czegoś ,niestety przed Tobą ostry chaos emocji ,niektóre są fajne ,ale to uzależnia w pewien sposób takie życie ,na ogół potem zgliszcza ,dorośli lepiej sobie poradzą dzieci niekoniecznie .
Zastanów się czy potrafisz rozdzielić romans od związku z żoną jeżeli więź póki istnieje z nią ,i czy według ciebie żona jest z Tobą z wyrachowania czy coś jeszcze czuje teraz to za wcześni bo jesteś na srogim haju który musi przereagować organicznie ,ale minie wtedy dół jest większym problemem tak bywa .

Mimi a co u Ciebie więcej, może daj upust emocjom tutaj?
Piszesz, że jest ciężko - zbierasz się jakoś w całość, dajesz radę walczyć, czas działa jakoś na Twoją korzyść? Robisz coś dla siebie, czy mąż ładuje się z butami do życia i ryje głowę na każdym kroku?

Kolegę powyżej to szczerze aż szkoda pouczać, żona zrobiła świństwo, więc robi klin za klin. Mało to dojrzałe, ale naprawdę dajcie sobie z żoną spokój z tym małżeństwem, bo szkoda że dzieci na to patrzą, serio. Czas dorosnąć, a nie bawić się ludzkimi emocjami, a jakie to wzniosłe z cyklu "chcę zakończyć romans, ale nie mogę" i szukanie usprawiedliwienia.
Twoja żona zrobiła, co zrobiła, ale to i tak nie daje Ci prawa do zrobienia tego samego, ot co o tym myślę.

Trzymaj się kochana! Dla swojego dziecka i dla siebie! ❤️ Wszystko w naszym życiu dzieje się w jakimś celu