Jestem kochanką - cierpię

Dokładnie tak - są teraz szczęśliwi z osobami z którymi był romans..
Ja to widzę trochę inaczej - jesli jestes singlem też poznajesz innych, czasem rodzi się milosc.. Będąc w związku też możesz się zakochać w kims innym, zwłaszcza jeśli w tym związku coś nie gra od dawna.. Oczywiście że lepiej zakończyć związek wcześniej i dopiero szukać nowej milosci.. Ale to jest teoria - a życie to zycie.

Nie zgodzę się że romans się planuje.. No chyba że ktoś robi to seryjnie..
Za to w pełni się zgodzę z faktem że bardzo trudno to później zatrzymać lub zawrócić z tej drogi.

Też pozwolę sobie się nie zgodzić. Nie pamiętam planowania u siebie. W stylu  - teraz zrobię to i powiem tamto, żeby on zrobił to i to.  Raczej było to bezmyślne surfowanie na fali cudownych początkowo emocji.  Nie myślałam za wiele. Było mo cudownie i nie myślałam o tym, co dalej. Trochę jak z piciem. Pijesz. Fajnie jest, aż nie wiadomo kiedy urywa się film. Decyzja była w momencie pójścia na kawę. "To tylko kawa".  A na kawie historie o smutnym życiu.  Potem, po jakichś 4-5 miesiącach myśli,że przecież to bez sensu. A emocje hulają już tak, że sama myśl o przerwaniu tego  wydaje się jak skok bez spadochronu. Przeraża. Boisz się bólu. Co jest paradoksem, bo przecież trwając w tej relacji,  również Cię boli...

Maku2 - nie widzę związku. Ciąża może się pojawić także u niekoniecznie szczęśliwych małżeństw. W niektórych takich małżenstwach uprawia się seks.

Planuje się  znajomość,podtrzymywanie ciekawości i rodzaj fascynacji się wywołuje bo takie rzeczy pochodzą od nas,w romansie wspólnie i ze zgodnością  , buduje intymność od początku bardzo dokładne ,bardzo taktycznie ,strategicznie i precyzyjnie nawet  ruchy i słowa, cięgle się myśli o wywoływanym efekcie działań i słów szuka potwierdzenia i wzajemność pewności ,zakłada się i domyśla planowo - w sporej części w ukryciu przed sobą i w podświadomości, ale każde następne spotkanie każdy następny etap , gest ruch i nawet "spontaniczność" i przyzwolenia na mowę ciała, planuje się ,w pewnej części już świadomie, tak jak to co się mówi ,teraz tego nie widzisz ,bo prawdopodobnie 5,10 lat temu faktycznie nie planowałeś romansu i być może romanse Ciebie dziwiły, gorszyły, śmieszyły takie rzeczy zaczyna się dostrzegać z dystansu i kiedy przestaje się siebie bezustannie usprawiedliwiać i tłumaczyć ,a gotowe wymówki o tym braku planów i braku wpływu na uczucia niby niechciane ,ale...  i że to silniejsze od was od nas - są dostępne w zasięgu ręki i rozumu płyną z "eteru" ludzie się powtarzają i naśladują w tym co myślą i mówią,to mało oryginalne, banalne przekonania "gotowce" odtwarzane nieco bez głębszej refleksji od pokoleń, wystarczą jednak na krótką metę i uspokajają na jakiś czas bo łatwe są i wygodne znieczulają i usypiają.

Miałem dwa romanse w swoim życiu dawno temu, jeden jako bardzo młody 22-23 latek zdradzałem narzeczoną, a parę lat potem miałem romans w pracy jako singiel z mężatką jej  małżeństwo było bez dzieci  ,i pewnie stąd różnica w perspektywie .
Ukrywanie,wypieranie przed sobą intencji ,motywów i tego niby nie planowania,pewnego rodzaju desperacji w wypełnianiu jakichś braków lub niezaspokojonych potrzeb odkrywanie "niecodziennych" intymnych emocji i chęć powtarzania ich to jeden z elementów całej gry w romans,wyznania ,wszelkie ,podobieństwa,idealizowanie, porozumienie i zrozumienie, wzruszenia i euforie ze zwierzania się komuś, to skutki a nie przyczyny romansu ,później okazuje się ile w tym było magicznego życzeniowego myślenia i złudzeń .

Też uważam jak Pasławek, ze zdradę/romans sie planuje, jak jest sie w stalym związku, malzenstwie. Moj mąż planował i jaki on pomysłowy był normalnie wierzyłam

W pewnym sensie miałem wtedy " komfortową" sytuacje po tych przejściach, bo równolegle leczyłem się z uzależnień co ułatwiło mi obserwowanie swoich uczuć i myślenia, na tych różnych poziomach i dawanie sobie z nimi rady
,dlatego pewnie często pewne stany w romansach opisuje i porównuje do nałogowego/"narkotykowego" myślenia i odczuwania
jak się okazuje nie ja jeden,
choć nie wszyscy użytkownicy mieli problem z alkoholem i narkotykami w życiu,
można się z takim stanowiskiem zgadzać lub nie jest wiele podobieństw do zażywania substancji ,ale są też różnice ,
można mieć przecież inne spojrzenie na tę samą rzecz i zjawisko - normalka.
Potem już nie wchodziłem w regularne romanse i nie uważam się za "seryjnego" zdradzacza. wiem że romanse zorały mi psychikę na pewnych etapach życia ,nie jest to jednak wyrok czy stygmat dla mnie, czy jakaś "obowiązkowa"etykieta i predestynacja bez mojego w tym udziału, to zdradzanie pozwolenie na to jest decydowaniem nie mam wątpliwości co do tego,mam też zacięcie do łamania wzorów w swoim życiu i nie ulegania schematom, to skutek i zasługa bardzo szerokiej terapii niewątpliwie .
Czegoś mnie to chyba jednak nauczyło przeżycia i przejścia w przeszłości,bo w małżeństwie nie zdradziłem przez  ponad 20 lat żony, choć miałem dwie pewne, oczywiste i "jasne"okazje do wejścia w romanse, bez kitu i domysłów,konfabulacji,
odciąłem się i zakończyłem te znajomości bez żalu i poczucia straty w bardzo  wczesnej fazie poznawania się uwodzenia i flirtowania,uznałem że to nie dla mnie i się nie nadaje do tego kompletnie i nie chce mi się ,mam jednak świadomość tego że była możliwość pójścia w takie znane koleiny,bardzo wiele wzorów,znaków emocji i uczuć po prostu zaczynało się odtwarzać jak z taśmy a ja kompletnie nie chciałem powrotu do tych stanów uznałem że konsekwencje będą przewidywalne znane i nieciekawe, nic nowego wyjątkowego ,wolę swoje małżeństwo w niedoskonałej i nieidealnej formie bo taka jest miłość tak zwana prawdziwa  moim zdaniem oczywiście.

Raf, Ty nieźle samego siebie bajerujesz. Jasne, romans jest kwestią przypadku

Z doświadczenia wiem, że tak wcale nie jest. Jakieś dwa lata temu mialam mini kryzys z partnerem- za dużo pracy, rutyna, podobne klimaty- i napatoczył sie taki kolega, co byl ciekawy, nadawał na tych samych falach, był atrakcyjny, a juz chemia mega. Jakoś od początku byłam w stanie zauwazyć gdzie to może prowadzić. Owszem, seksualnie ciagnęlo mnie, ale z drugiej strony nie chcialam zdradzać, bo kocham mojego faceta i dobrze wiedzialam, że ten cały haj bierze sie z tego, że latwiej jest uciec od codzienności niż zacząc rozwiązywać problemy. Zerwalam kontakt i skupilam się na wlasnym związku- nigdy tego nie żalowalam.

Także nie podawaj glodnych kawalków jak to romans dzieje się bez Twojego udziału.

Można dyskutować tydzień na temat schematów rozpoczęcia romansu. Chyba punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Ocena z własnego miejsca często najbardziej wydaje nam się słuszna. Inaczej oceni to osoba, która jest sama przez dłuższy czas, ma jakieś deficyty i pragnienia i nagle pojawia się ktoś  kto podaje na tacy gotowca. Inaczej spojrzy ktoś, komu wali się w związku i uwikła się w trudną relację. Inaczej podejdzie osoba patrząca całkiem z zewnątrz. Tego nie da się porównać. Uważam, że jakby nie było się w danej sytuacji, to ciężko jest komuś narzucać swoje zdanie. Z mojej strony największemu wrogowi roli kochanki nie życzę, bo jej obrywa się najbardziej.
Tiw.. czy nie dało Ci do myślenia, że na tym wypadzie z żoną nie było tak całkiem źle? Przecież on się nie odzywał. Czyli wcale nie potrzebował kontaktu z Tobą. Możliwe, że całkiem dobrze spędził czas, przemyślał.. a ten Twój foch po jego powrocie był mu nawet na rękę. Ma pretekst, żeby nie przychodzić. Może nadinterpretuję, ale wniosek jeden - jak nie przychodzi, to tym lepiej dla Ciebie. Nastaw się teraz na rzeczywistość bez niego.

Mało kto chyba tak robi planuje cierpienie ,znajomość na początku na ogół zaczyna się dość niewinnie  i raczej po pierwszym zainteresowaniu akcji i reakcji ,oczekuje się i planuje następną i następną przyjemność,bliskość ,czułość i to się pojawia,dzieje,nie myśli się o tym co później będzie ,bo tego się nie wie,planuje się oczekiwaniem,przyzwoleniem i pozwoleniem,najpierw na rozmowy,flirt,uwodzenie ,zgodą na pierwszy pocałunek,seks.
Z tego co pamiętam to dla mnie w pierwszym okresie to nie był wcale romans tak kompletnie o tym nie myślałem,ani że dzieje stanie się coś złego,nie byłem w stanie przewidzieć konsekwencji emocjonalnych,inni ludzie to mięli romanse i głupio postępowali nie my,nasza miłość była wyjątkowa i szczególna niby niegroźna i bezpieczna ,potem myślenie skręciło w stronę zakazanej,nie rozumianej przez innych miłości brzmiało nieźle. 

Czekasz i wyglądasz na niego ?
Przyjdzie ,przyjdzie nie ma co ,to jest zwykle bardziej prawdopodobne.Masz w głowie jego figurę i łatwo wykorzystać to jako punkt zaczepienia,niemal cały czas myślisz i rozmyślasz, co za wami,co z Tobą ,dlaczego tak się czujesz i robisz raz to czego nie chcesz,choć bardzo chcesz ,czujesz to czego nie chcesz ,dlaczego on to ci robi ,co się dzieje .
odpowiedzi tak naprawdę są bardzo proste macie romans i gracie ze sobą.On jakoś tam manipuluje i Ty manipulujesz akurat teraz sobą w celu rozpoznania sprawdzenie tego co on myśli o Tobie i czy coś zamierza zmienić.
Zależy jak chcesz to widzieć ,to jego milczenie ,jak interpretujesz i analizujesz jego intencje i jego stosunek do Ciebie ile czasu na to przeznaczasz
czy dostałaś karę za focha i chłód czy przestrzeń na przemyślenia i refleksję - tak będziesz się czuć z tym i w tym.
Tylko czy Ty chcesz tego czy nie i czego chcesz w tym od siebie.Ty wybierasz kolejność uczuć i brak panowania nad nimi.
To niezłośliwe - co teraz planujesz powiedzieć ,pokazać zrobić i jak chcesz się poczuć ,kiedy on się zjawi ,bo on się zjawi łatwo nie odpuści
chyba że jest z tych takich zaawansowanych nałogowców ale to też nie łatwo wypuścić z rąk źródło przyjemności ,czasem w romansie musi być przykro żeby potem było przyjemniej i było ukojenie,tak dynamika dramat bywa częścią romansu ,sielanka jest też czymś nietrwałym ,a organizm nie jest przygotowany i przystosowany do odczuwania euforii bezustannie .

Zrobił to.

To

Kochanka ma być czasoumilaczem: bezkonfliktowa, pozbawiona fochów i jakichkolwiek oczekiwań.
Popsułaś się. Tylko tyle i aż tyle.

Idę o zakład że jeszcze przyjdzie.. Ale Ty powinnaś trzymać się od niego z daleka - to seryjny zdradzacz z tego co piszesz.. Można by podejsc do tematu inaczej gdyby facet się zakochał - zdarza się - może to sobie bylibyście pisani.
Pilnuj się i bądź twarda - mocne postanowienia i ich realizacja.

Już tak boli mnie dusza i ciało, że chcę z nim jakiegokolwiek kontaktu. 
Ostatkiem sił powstrzymuje się,  żeby mu napisać,  że szampan   który otworzył w poniedziałek już gnije,  chcę mu napisać,  ze go wyleję,  chcę zapytać czemu nie umie rozmawiać,  czemu nie przychodzi.
To takie poniżające.
Ale może wtedy odpisze,  a może nie . I to nie odpisanie pogrąży mnie w rozpaczy z której może długo nie wyjdę.
Wiem, ze to wszystko jest strasznie poniżające dla mnie ale szukam ulgi.  Chcę wiedzieć,  żeby jutro znów nie czekać.

Typowe, jeśli wszystko to jest prawdą, objawy odstawienne.

paslawku,
jasnym jest, że kochanek autorki jest cwaniakiem; ona zaś na jego cwaniactwo przystała.

Umie, tylko nie chce.

Ale przecież wiesz już wszystko, i to wiesz od dawna.
Na podstawie wiedzy jaką masz o nim, dawno już mogłaś podjąć decyzję o tym, czy czekać, czy nie.
Przecież nie dostałaś teraz nagle jakichś nowych informacji, które zmieniałyby Twoją sytuację.

Kobieto, ale po co Ci to? Piszesz w takim tonie jakbyś byla uzależniona od tego faceta ..no ale jeszcze jakby warto byl od kogo się tak uzalezniac. Pocierpisz, poplaczesz a potem przejdzie i na przyszłość uważaj żeby znowu nie wejść w takie bagno. Tak szczerze to piszesz na anonimowym forum bo wstyd się przed ludzmi przyznać ze mialo się romans z żonatym. Serio tak fajnie wstydzic się swoich uczuć?  I ukrywać z uczuciem ? Nie można poznać wolnego faceta i planować z nim urlop? Albo fajny weekend? Przeciez to co robisz to strata czasu. Chyba kochanki po prostu lubią adrenalinke i troche poplakac nad sobą.
A teraz się rozkleilas i rozmemlalas a on czegoś takiego nie chce. Ma już w domu kim się opiekowac- dzieci a od zwracania glowy i historii jest żona.
Dlatego przygotuj się na to , że on o Ciebie walczyć nie będzie. Nawet muzułmanie odchodzą od posiadania więcej niż jednej partnerki życiowej.
Nie wiem na co liczylas i na co teraz liczysz ale żeby zachować chociaz skrawek godności to weź i go olej. Skup się na sobie żeby sobie jakoś pomóc no i zaopiekować się sobą. Na niego nie licz.

Tiw, nie dalej jak wczoraj napisałaś:

Dziś z kolei:

Jeżeli mądrze, w tym rozsądnie, sobie tego nie poukładasz i nie podejmiesz radykalnej decyzji, każdego ranka historia będzie się powtarzać. Będziesz umierać z tęsknoty, poczucia żalu, zapewne też złościć się, ale przede wszystkim czekać, że on mimo wszystko przyjdzie, że romans się nie kończy. Musisz jednak zdać sobie sprawę, że nawet jeśli tak się stanie, to i tak w końcu nastąpi moment, kiedy po raz kolejny uświadomi Ci, że jesteś TYLKO kochanką i ponownie się od Ciebie odsunie. Wtedy będzie Ci jeszcze trudniej.

Jeśli mam być szczera, naiwnie liczysz na coś, co nie ma prawa się zdarzyć, bo on wyraźnie dał Ci do zrozumienia gdzie jest Twoje miejsce w tym szeregu. Nigdy nie przeskoczysz swojego statusu, a im dłużej potrwa ta sytuacja, tym bardziej oboje będziecie tego pewni.

I tak, na ten moment wykorzystał pretekst. Wbrew pozorom faceci mają problem z kończeniem romansów, choćby dlatego, że nie wiedzą do czego zdolna jest druga strona i jak bardzo namiesza im jeszcze w życiu. Teraz z kolei może powiedzieć, że strzeliłaś głupiego focha i że to była Twoja decyzja, a on to jedynie wziął pod uwagę.

I po co się skazywać na to cierpienie? Przeciez to dobrze znany wszystkim scenariusz z fatalnym zakończeniem. Rozsądek podpowiada najpierw poczekac az rozstanie się z żona a pozniej układać sobie życie.
Pokochaj najpierw siebie i zacznij siebie szanować.
Nie będziesz wtedy " głodna uczucia" ani nie będziesz wpadać w byle jakiego ramiona.
Może jakaś terapia ? Myslalas kiedyś o tym?
Zamiast wyniszczać swoja duszę zadbaj o nią.

Jesteś idealnym materiałem na kochankę, nie stawiasz warunków, nie żądasz zmian, złego słowa nie powiesz. Jednym słowem potulny ideał z którym można się przespać, odreagować gorszy dzień, napić się szampana. Tak o zresetować się i można wracać do rodzinnych obowiązków. Pokazałaś swoje emocje raz, pokazałaś nerwy i jak najbardziej było to zrozumiałe. Każdy by się wkurzył. A Ty teraz, mam wrażenie najchętniej byś go przepraszała za swoje zachowanie. Byle się zjawił, byle znowu się zaciągnąć nim. Wszyscy jak jeden po kolei mówią ratuj się, uciekaj z tego, Walcz o siebie, bo tylko sobie szkodzisz, a Ty z uporem trzymasz się tej tęsknoty. Też się trzymałam.. poszlo nie w miesiące, tylko w lata. Okazało się, że stoję na granicy depresji. Nie będę tu opowiadać, ale Twój wybór, możesz sprawdzić na własnej skórze. Założę się, że skończysz w podobnym miejscu. Zapytaj siebie czy warto.

Na moją uległość i na bycie idealną kochanką ma pewnie wpływ wiele rzeczy,  które zdarzyły się w mojej przeszłości.  Nieudane małżeństwo,  trafianie na facetów,  którzy mnie wykorzystywali finansowo. Jestem po 40 i jestem sama.  Skomlę o miłość,  bo nigdy nie czułam się kochana. 
Napisał mi dzisiaj , że za mną tęskni,  że obserwuje mnie od wielu lat, że teraz gdy mnie nie ma czuje się jak ktoś,  komu odebrano największe marzenie i powiedziano  :  ono nigdy się nie spełni.
I ja na głodzie miłości powinnam mu powiedzieć: odejdż???

bardzo okrutny człowiek z niego moim zdaniem ,a najgorsze jest to że kiedy on pisze Ci takie rzeczy musi się sam okłamać ,że wierzy w to co napisał to mroczny wariant - mogę się mylić pod wpływem różnych znanych mi historii takich i z własnego i cudzego doświadczenia głębiej i od wewnątrz poznanego
jest jednak  bardzo bardzo prawdopodobny ten wariant i facet to może nawet nie jest jakiś wielki potwór ,chce swego i to co mu się należy,to co mu obiecałaś,a  jak jest menda to nie poprzestanie na manipulowaniu i graniu na Twojej słabości i emocjach ,marzeniach,deficytach będzie Ciebie obarczał i poruszał czułe struny,wiedz że to taki rodzaj zniewalania i uzależniania kogoś za pomocą niby pięknych słów .Od Ciebie wiele zależy jednak co wybierasz  i nie musisz ulegać pod wpływem słów .
Ołowiowy cukier silna trucizna też jest słodki .

To w sumie, po co zmieniać schematy. Jak Cie wykorzystywali, to jeden w tę czy we tę.. Ten też Cię wykorzystuje. Wyciśnie z Ciebie resztki radości życia. Nie jesteś jedyną kobietą po przejściach. To nie może być Twoje wytłumaczenie. Chciałabym tak bardzo przemówić Ci do rozsądku, ale tak żeby dotarło - nie popełniaj moich błędów i błędów wielu kobiet, które w bólach wychodziły z romansu. Mimo tego, że Cię ciągnie, to nie skończy się dobrze. Będziesz cierpieć na własne życzenie. Zwróć jeszcze uwagę, że mówiły Ci tutaj osoby, że on się odezwie. Przetrzyma Cię i się odezwie, a Ty z maslanymi oczami będziesz chętna lecieć. Zobacz, jak dokładnie się sprawdza. Możliwe, że każda historia jest inna, ale niestety, Twoja NIE jest wyjątkowa. I albo mu odmawiasz teraz i go wyrzucasz na amen albo odstawiaj go stopniowo. Ale wbij sobie w końcu do głowy, że z tym człowiekiem skończysz jak narkoman. Naćpany, leżący pod mostem narkoman błagający o więcej. Współczuję Ci, że się w to wpakowałaś.

Autorko 40 lat to nie jest dużo. Znam osoby po 40 , którym udało się ułożyć sobie życie z kimś. Może tak od razu to nie przyszlo bo wymagało PRACY NAD SOBĄ. Oczywiście Twoją sprawa możesz ulec temu Panu i wybrać tą łatwiejszą drogę, zaspokoić od razu głód emocjonalny. Ulzy, ale na chwilę bo potem delikwent znowu zniknie pochłonięty rodzinnymi obowiązkami.
Uświadom sobie ,że miłość nie boli,nie rani..z powodu miłości do drugiej osoby nie cierpi się tak jak Ty teraz. Miłość uskrzydla, daje poczucie bezpieczeństwa, daje bezpieczną przystań.
To co Was łączy to nie jest uczucie. Z Twojej strony to jakieś niezrozumiałe uzależnienie a z jego wyrahowanie.

Noben w punkt, dokładnie tak, Kochanka jest w takim punkcie zamroczenia że można chamsko powiedzieć  " trudno o mur łebem tłuc.....itd"                                                                                                                                         ktoś tam rozkosznie napisał że uważa iż ona, Kochanka cierpi najbardziej i to jest właśnie na ten czas, najbardziej odpowiednia do rozmowy z Autorką osoba i narracja, wszystko inne 'groch o ścianę'

Poszukaj czegoś co zabije pustkę emocjonalną w Tobie i wypełni potrzebę bliskości w Tobie

Tiw07,
dbaj o siebie, bo warto!

Życzę szczęścia (bo rozumu i umiejętności korzystania z niego masz sporo).

Szkoda, im dalej chcesz głodować i się zaspakajać resztkami starego zepsutego jedzenia , tym dłużej będziesz cierpieć.
Ktoś wyżej miał rację, chciałaś tylko przeżyć te kilka dni. Ale myślę, że nie jesteś jeszcze gotowa na rezygnację. Zepsute,  niezdrowe jedzenie skutkuje niestrawnością. Jeszcze Ci się to odbije. Już się męczysz,  może być tylko gorzej.
Zacznij dać o swoje zdrowie,  również psychiczne.

Nie zdziwiło .
nic a nic
zwłaszcza że to dopiero 4 miesiące ,za 6 to będzie się działo lub za 8.

Pomijając przy tym, że w pewnym wieku wypadałoby jednak znać znaczenie pewnych słów i z jednej strony bardziej je ważyć, z drugiej rozumieć kiedy są szczere, a kiedy bez najmniejszej wartości, rzucone po to tylko, by osiągnąć określony cel. Tutaj są one jedynie środkiem do zmiękczenia kochanki, która przestała być "posłuszna", formą przekupstwa, osiągnięcia określonej korzyści. Dla mnie bez najmniejszego znaczenia.