Jestem 11 lat samotny w malżeństwie.Mam tego dość.Jestem brzydki.

No to niech będzie ta rozmowa tutaj.

Mi nie są potrzebne żadne argumenty. Napisałaś dwie sprzeczne rzeczy i jedna z nich musi być nieprawdą i koniec.
Sprawa jest rozstrzygnięta, jak napisał straceniec:

No ale dla sportu mogę się jeszcze z tobą pokłócić jak tak bardzo chcesz.

Wiadomo, kobiety jedno myślą, drugie mówią, trzecie chcą, czwarte robią.
I potrafią doskonale wyjaśnić każdemu że nie ma u nich żadnych sprzeczności, jak twierdzą.
straceniec do mnie

no po kobiecemu to na pewno

No i tak się to zaczyna. "pewna sprzeczność, ale z mojego punktu nie do końca".
I ja mam jej udowodnić brak logiki, sama sobie to jak narazie udowodniła, a ja to mam robić.

Nic sobie nie dopisałem. Ja cały czas pod pojęciem "wygląd" mam na myśli wygląd. Ty napisałaś sama, wprost i bardzo jasno że chodzi o wygląd, więc ja mówiłem i mówię nadal o wyglądzie (całym, ogólnie).

A po czym to wszystko poznałaś? Że nie dbają o sylwetkę, że coś tam coś tam?
Po wyglądzie!!!

Sama napisałaś "nie podobali mi się z wyglądu"
No chyba że wypytywałaś ich ile godzin tygodniowo który ćwiczy, kto jakich kosmetyków używa...
Ale wtedy byś napisała coś w stylu "nie podobał mi się ich styl życia" czy coś takiego, ale ty napisałaś "nie podobali mi się z wyglądu"
więc oceniłaś ich po wyglądzie.

I jeszcze; nie napisałaś "nie podobało mi się jak dbają o swój wygląd" tylko napisałaś "nie podobali mi się z wyglądu".

Wiem że przywykłaś nie odpowiadać na moje trudne pytania, ale;
Jeśli jest dwóch chłopaków, pierwszy mocno dba o sylwetkę, a drugi nie, i ten drugi ma zdecydowanie lepszą sylwetkę to który będzie dla ciebie atrakcyjniejszy?
Ja oczywiście znam odpowiedź.
A powyższa sytuacja nie jest jakaś wyjątkowa. To normalne, geny ludzie mają różne, np. ludzie mają różny metabolizm, jeden się mocno odchudza a i tak ma nadwagę, a drugi je co popadnie i ile wlezie i ma tyle ciała ile powinien. To był tylko przykład.
Albo inny - mam kolegę co ma bardzo zniszczoną twarz (wołaliśmy na niego pryszcz) i zapewniam cię że on o cerę dbał najbardziej z nas wszystkich (miał powód). I co?  Jego cera będzie ci się bardziej podobać? Czy też podoba ci się po prostu jak facet siedzi godzinę w łazience, i chodzi do kosmetyczki, że takie męskie to dla ciebie jest czy co?
Znałem takiego chudzielca co zdecydowanie dbał bardziej o właściwą wagę (miał mocną niedowagę) niż np. ja, a mimo to mu było widać żebra, kości policzkowe na twarzy i miał bardzo cienkie ręce. No i oczywiście miał on mniejsze powodzenie od tych co mieli prawidłową wagę bez dbania o nią.
(miał zerowe powodzenie właśnie z tego powodu)

Ani to czy jest łysy czy nie, ani kolor włosów nie ma wpływu na atrakcyjność mężczyzny.

-------------------------------------
jeszcze jest taka rzecz, że ludzie brzydsi wydają się bardzie brudni i bardziej flejami

Będąc jeszcze dzieckiem oglądałem sobie jakiś film, w którym chłopak pożyczył swoją koszulę dziewczynie. Gdy on ją miał ubraną wyglądała mi beznadziejnie brzydko, gdy ona ją ubrała, stwierdziłem że się myliłem - ta koszula jednak jest całkiem łada. Patrzyłem na to przez chwilę z tym uczuciem, jak dociera do mnie że ta koszula jednak jest ładna, i po kolejnej chwili się zorientowałem że ta koszula nie wyładniała, po prostu jej bardziej pasuje, na niej lepiej leży. Z jakiegoś niewiadomego powodu na niej ładniej wygładała - tak myślałem. Kontemplowałem sobie ten obraz myśląc "ale ta koszula ładnie na niej wygląda, jest świetna, super" - coś takiego. Po filmie myślałem jeszcze o tym. Dosyć ciekawe to było na mnie, dlaczego to koszula na niej mi się tak bardzo podobała, a na nim nie. Później, jako że do telewizji jakiś tam drobny dostęp miałem, coś tam oglądałem, i zauważyłem że koszulki na kobietach w ogóle ładniej leżą, po kilku takich obejrzeniach zauważyłem że koszulka lepiej leży na kobiecie bo ona ma takie uwypuklenia na klacie, a jeszcze później doszedłem do wniosku że to nie to jak ta koszulka na niej leży mi się podoba tylko same te jej uwypuklenia.
No i w końcu, wreszczcie zrozumiałem że mi się po prostu piersi podobają.
Nie było łatwo mi do tego dojść.

To jest bardzo trudna materia - atrakcyjność.
Nawet mi (a jestem akurat obeznany w temacie) jest trudno powiedzieć kiedy twarz jest ładna, a kiedy brzydka. Przeciętny burak, w ogóle nie umie powiedzieć, on podświadomie wie która twarz jest ładna, a która brzydka, ale nie wie dlaczego. Jak jest inteligeny albo oczytany to coś tam będzie umiał wyjaśnić, ale człowiek nigdy nie ma wpływu na to co mu się podoba, może tylko sam siebie obserwować (albo innych) i się domyślać.

Jest taki eksperyment psychologiczny. Facet zahipnotyzowuje kobietę i mówi jej że po ustaniu hipnozy, w jakiejś tam godzinie ma wziąć parasolkę i wyjść na zewnątrz. Odhipnotyzowuje ją, oni sobie wszyscy rozmawiają (w pokoju jest kilka więcej osób), i gdy na zegarze wybija ta godzina ona przestaje interesować się rozmową, zaczyna się dziwnie kręcić, aż w końcu wstaje i bierze parasol. Więc się ją pytają (ci którzy wiedzą o co chodzi) - czemu i gdzie ona wychodzi, i po co jej ta parasolka. Ona odpowiada coś w stylu: "taka ładna pogoda, muszę się przewietrzyć, a parasolką - no może zacząć padać". Ona zawsze w takiej sytuacji "zna" odpowiedź, nigdy nie odpowie "nie wiem" i nigdy nie wspomni o hipnozie. Zawsze, albo do domu musi iść, albo coś tam albo coś tam.

To co nam się podoba jest w naszej podświadomości i my tylko sami siebie możemy obserwować, i nie mamy na to żadnego wpływu.
Poza tym ludzie są znacznie bardziej podobni w preferencjach niż się im wydaje (gdy wymieniają co im się podoba a co nie), po prostu każdy inaczej zinterpretował sam siebie. Gdy mają wskazać które osoby są dla nich atrakcyjne wychodzi na to że wskazują te same osoby.

Prawda, żeby mówić co najbardziej podoba ci się w facecie, najpierw musisz uznać że to facet, a poznajesz to po wyglądzie, a dopiero potem mówić o jakiś tam jego cechach.

EDIT. A ten eksperymet został wykorzystany w serialu dr Hause. Hause zakłada się z tym blondłwłosym chirurgiem że jego powodzenie zawdzięcza tylko wyglądowi. Więc chirurg ma iść na kilka rozmów z kobietami (takie specjalne miejsce randkowe, gdzie przychodzi po 20 osób i każdy z każdym po 10 minut rozmawia, a na koniec wrzuca się kartki do takiej urny, z kim chcemy się ponownie spotkać). No więc chirurg rozmawia z tymi kobietami specjalnie zachowując się fatalnie. A i tak kobiety chcą się z nim spotkać ponownie. Hause wygrywa zakład, chirurg jest przerażony ile zawdzięcza kształtowi swojej szczęki.
A ten eksperyment to nie wymysł reżysera.

A pociągałaby ci się dziewczyna która ma wyjątkowo bardzo męski charakter, jest bardzo inteligentna, itd?
(zakładam że jesteś hetero)

Jak wolałabyś szukać sobie partnera Paulinka, iść na siłownię i tam wśród napakowanych gości szukać jakiegoś całkiem inteligentnego, czy pójść do klubu szachowego i wśród inteligentnych znaleźć tego całkiem przystojnego?
Miażdżąca większość dziewczyn wybiera pierwszy sposób, zakładając że najpierw wygląd a potem inteligencja (czyli wśród przystojnych szukają inteligentnego, a nie wśród inteligentnych przystojnego). Takie priorytety.

Kolejna rzecz - jakaś dziewczyna, chyba truskaweczka albo busiu, nie pamiętam, napisała że umawiając się na randkę od razu odrzuca tych którzy nie są na tyle przystojni aby iść z nimi do łóżka (to była odpowiedź na taki problem, że ona się umawia, wszystko jest ok, a potem ma iść do łóżka, a on nie jest zbyt piękny, i jest problem).
Więc ktoś taki jest z góry skreślony, nie ma nawet szansy wykazać się inteligencją i wszystkim innym, nie jest mu to do niczego potrzebne.

Inteligencja....
cie pociąga
to zapewne w filmach poro jakie oglądasz najpierw facet rozwiązuje krzyżówkę i to cię nakręca a potem dopiero zaczyna się seks, w którym on na głos rozwiązuje zadania matematyczne.
A twój chłopak zamiast striptizu rozwiązuje zadania z fizyki, a jako nastolatka zamiast plakatu półnagiego Brada Pita miałaś programistę przy komputerze z napisem "IQ = 170".

No właśnie że wychodzą bzdury. Naukowcy tylko po to je robią aby zobaczyć w czym lubią kłamać ludzie i jakie mają złudzenia a potem badać po co one są.

Ludzie to badający mają głowy na karku, zapewniam.

Jasne że wpływają, ale wyraźnie mniej.
----------------------------------
Wiecie że w historii wyborów prezydenckich USA tylko raz albo dwa (nie pamiętam właśnie czy raz czy dwa) wygrał kandydat niższy od konkurenta.
A wiecie ilu ludzi z tych milionów głosujących mówi że dla niego jest wzrost prezydenta ważny?

Dla was też dziewczyny, ten wyższy, z głębokim głosem tzw w płuc będzie miał więcej charyzmy, a jak więcej charyzmy to jego słowa stają się jakie takie bardziej przekonywujące...
Albo człowiek w okularach wydaje się bardzie inteligentny, aż można zacząć bardziej cenić ten jego intelekt, ale to tylko wygląd (okulary).
------------

na szczescie dla mezczyzn, ich wyglad nie jest wazny kobietom podobaja sie rozni mezczyzni (kiedys zrobiono nawet badania potwierdzajace ta sprawe)
mezczyzna zeby byc atrakcyjny musi byc schludny, elegancki i pieknie pachniec. chociaz czasem wystarczy, ze pieknie pachnie i uwierz, madre kobiety nie wiaza sie z facetem dla wygladu... tylko dla charakteru, poczucia bezpieczenstwa itd. a 170 cm wzrostu to nie jest malo. powiedzialabym, ze to nawet standard na polske

Zdefiniuj proszę - co to znaczy że coś jest ''najważniejsze''?
Ja to rozumiem tak, że tylko/głównie to się liczy i reszta nie ma znaczenia. Co to jest ten mityczny ''najważniejszy wygląd''? Jasne, że jest najważniejszy, bo z kosmitą byś się nie zadał. Ale w takim razie rozum też jest najważniejszy! Model z IQ roślinki jest jak dmuchana lalka (=atrakcyjność mniej więcej taka sama jak kosmity).
Jeśli wziąć pod uwagę skrajności, to 'wszystko' jest najważniejsze.
Równie ciężko jest stworzyć związek i z człowiekiem zdeformowanym, i z tym z umysłem ameby, i z patologicznym psychopatą, i z kloszardem bez grosza przy duszy. Na tej podstawie mogę stwierdzić, że wygląd, rozum, dobro i bogactwo są najważniejsze...
Weź totalną skrajność i ZAWSZE okaże się, że bez pewnego komponentu ani rusz.

Wszystko sprowadza się do prostego dodawania i odejmowania. Sumujemy wartość każdej z cech, i bierzemy tego, kto punktów zebrał najwięcej. Dla różnych ludzi wartość konkretnych cech jest różna. Niektóre wyglądowi przyznają mnożnik 1, a charakterowi 5, inni odwrotnie. Dla mnie cechy charakteru mają zdecydowanie wyższy mnożnik - dlatego mówię, że wygląd nie jest dla mnie najważniejszy.

Weźmy owe dwie skrajności:
Model, który ze swoim umysłem pierwotniaka wykrztusi mi tylko ''gu ga, gu ga'' i będzie się ładnie uśmiechał.
Brzydal z garbem, zezem, brakami w uzębieniu, deformacją twarzy i ciała, z którym wspaniale mi się rozmawia i czuję ''pokrewieństwo dusz''.
Ten pierwszy nadaje się najwyżej do seksu, ten drugi jako wspaniały przyjaciel.
Dwie hipotetyczne sytuacje. Dwie totalne skrajności, żeby było sprawiedliwie - na widok pierwszego miękną kolana, przy rozmowie z drugim mięknie serce. Do drugiego mogłabym czuć miłość (to jest pewne, że czułabym, na pewno taką braterską). Pewnie z pociągiem seksualnym byłoby gorzej. Przy pierwszym czułabym najwyżej pociąg seksualny - ale to nawet nie jest pewne, bo u mnie w dużej mierze zależy to od charakteru partnera. Koleś, który ''nie myśli'' byłby dla mnie raczej aseksualny. Coś jak wibrator.

To z tego, że u mnie ''imponowanie czymś'' stricte wiąże się z pociągiem seksualnym

Błagam. Naprawdę tak robisz, że z brzydkim człowiekiem już nie porozmawiasz? Bo co, bo parzy? Zaraża? A może o tym, czy chcesz się z kimś związać, decydujesz w ciągu pierwszych 10 sekund?
Twoją przypadłością jest to, że generalizujesz zachowanie pewnej grupki osób na całą populację (dla nich liczy się tylko ''pierwsze wejrzenie'' i wygląd).
Swoją drogą, nawet 400-kilowemu Meksykaninowi udało się ożenić - może to dlatego, że pierwsze wrażenie na pewno robi ''oszałamiające'' Wszechogarniające, rzekłabym

Ta sama kwestia. Będziesz chciał się z kimś związać, bo go zobaczysz? Ja tak nie mam. Wszystko sprowadza się do środowiska poznawania - czy jest do tego okazja, czy nie. Jeśli mowa o podchodzeniu na ulicy, to rzeczywiście brzydki ma znacznie, znacznie trudniej. Tak samo jak nieśmiały.

Prędzej szukałabym wśród brzydkich i inteligentnych - ale i tak mi nie uwierzysz, bo kiedy mam inne zdanie, to ''gadam głupoty''

Paweł - tak z ciekawości zapytam: a możesz opisać ogólnie jak wyglądasz? Skoro napisałeś "nawet wibratory mają większe powodzenie u dziewczyn niż ja" i przyczyn tego upatrujesz w kiepskim wyglądzie.

''Mówmy o normalnych zdarzeniach, z którymi się stykami, a nie wyczytać w tandetnej gazecie która wyszokuje takie szokujące wyczyny spośród 6 miliardów ludzi na świecie.''
(Dlaczego zakładasz, że gazeta o tym pisząca musiała być tandetna? To zresztą nie była gazeta, tylko ten ''tandetny'' internet. W każdym razie - źródło informacji nie podważa jej znaczenia.)

A jeśli mowa o przeciętniakach, to ee tam - każdy mi pasuje.
Jeśli miałabym wybrać zestaw wysoka intel/przeciętny wygląd lub przeciętna intel/świetny wygląd, to oczywiście wybrałabym pierwsze combo.
Jeśli jakaś cecha jest dla mnie ''najważniejsza'', to chyba naturalnie chcę, żeby była jak najwyższa? Brzmi logicznie, czyż nie?

Jest chyba jednak też ukryte założenie, żeby dążyć bardziej do ''uśrednienia'' kosztem skrajności. Cenimy jedne cechy wyżej, drugie niżej, ale wszystko w pewnych ramach (takich 'progach minimalnych'). U mnie np. próg minimalny dla wyglądu jest niższy (większość facetów bym zaakceptowała), zaś dla charakteru wyższy (tutaj 'przeszłaby' zdecydowanie mniejsza część).

Przy przykładzie z Quasimodo-geniuszem i modelem-rośliną najzwyczajniej w świecie brakuje mi wyobraźni. Takie skrajne przypadki rzadko zdarzają się realnie - musiałabym coś takiego przeżyć. Jeśli jednak bardziej ''uśrednić'' te skrajności, to bez wahania wybrałabym fascynującego mnie swoją osobowością brzydala (bo ten już by progu dosięgał). A do seksu też prędzej wolałabym przeciętnego chłopaka z przeciętną inteligencją, niż niekumatego modela - bardziej by mnie pociągał, bo suma wartości jego cech byłaby dla mnie wyższa (jako że inteligencja ma wyższy mnożnik).

Jeśli to nie świadczy o tym, że wygląd nie jest najważniejszy, to ja nie wiem co. Można podsumować, że największą wagę ma ogólna suma cech. Potem, po kolei, liczą się cechy z najwyższymi minimalnymi progami (bardziej się liczą, bo mniej jest osobników spełniających kryteria. Jakby na świecie wszyscy pasowali mi z charakteru - więc już było obojętne, z kim jestem - do głosu musiałyby dojść inne kryteria. Wtedy też mówiłabym, że dla mnie najbardziej liczy się wygląd plus coś tam).

''Mogę pogadać tak samo jak z kolegą, albo 70-letnią kobietą. Natmomiast na randkę z nią się nie umówię.''
Nawiasem mówiąc, jest taka para polskich aktorów, 22 latka i 80 latek (Łapicki chyba się nazywa). Raczej nie są ze sobą dla kasy

''No ale biorąc pod uwagę że sama laską za która chłopy na budowie gwizdają nie jesteś może czujesz że nie miałabyś powodzenia wśród tych lepszych, więc obniżasz sobie poprzeczkę. No i sama sobie wmawiasz że wygląd nie jest taki istotny żeby się lepiej czuć.
No i szukasz tego niby inteligentnego, nie płytkiego chłopaka, co również nie tylko na wygląd będzie patrzył.''
Masz rację z drugim i trzecim zdaniem. Łudzę się, że mój facet na wygląd nie patrzy, okazuje się jednak, że robi to właściwie każdy (ci, których bym o to nie podejrzewała, też). Jednak jest różnica między ''patrzeniem na wygląd'' a ''uznawaniem go za najważniejszy''. W sumie o te progi minimalne chodzi.

W jakim stopniu sama patrzę na wygląd jest mi bardzo trudno powiedzieć, bo mogę wyobrazić sobie fascynację kimś ''w oderwaniu'' od wyglądu. Sam wygląd/widok faceta z kolei mnie jakoś nie podnieca. Tu też mam jednak dylemat, bo.. zaczyna mnie podniecać, kiedy jakieś inne cechy już mnie zafascynują. Wydaje się, że po prostu u mnie coś innego odpowiada za wzbudzanie zainteresowania niż ''oczy''  (aż się nasuwa znane powiedzenie, że kobiety zakochują się uszami).

''To ty napisałaś "przystojniak" i "przeciętniak". ''
Się przyczepiłeś do tego przykładu Szczerze mówiąc, napisałam to tylko po to, żeby tak nie ''skrajnościować'', tylko dać przykład bardziej z życia.

Nie świadczy. A czemu nie świadczy to napisałem w poprzednich postach i się nie będę powtarzał.

Ja mam takie cechy charakterystyczne że gdybym je opisał, i ktokolwiek znajomy by tu przypadkiem wszedł i przeczytał to nie miałby wątpliwości że to ja.

Nie.

Zojka, jak ci naprawdę na tym zależy to mogę się opisać, tylko powiedz wprost że chcesz.
Mi niczyja opinia nie jest potrzebna.

No napisz. Bo chyba chcesz napisać.

btw. Tylko raz zdarzyło się żeby ktoś nazwał mnie "mężczyzną". Jakaś dziennikarka abo dziennikarz który mnie nigdy nie widział i pisał o mnie w gazecie.

Nieprawda. Tak naprawdę, to najważniejsza jest kasa. I wszyscy o tym doskonale wiemy.

Link
Link

Pawle, jakoś w wyglądzie u Ciebie straszliwych cech nie widzę

Krzywy kręgosłup można leczyć - a poza tym jak napisałeś, te wystające łopatki wcale nie są tak bardzo zauważalne dla innych ludzi. Co do kaloryfera na brzuchu - to nie bardzo jest dla mnie jasne, czy ludzie zwracają na to uwagę pozytywnie, czy negatywnie? Rozmiar penisa, tu chyba masz jakieś niepotrzebne kompleksy - to jest normalny rozmiar. Dopasowany do typowej długości pochwy u kobiety według tego, co wyczytałam kiedyś w jakiejś książce. Poza tym tych parametrów na pierwszy rzut oka nie widać, więc to na pewno kobiet nie odstrasza. Ale wiem, że w tym względzie Wam facetom nic się nie da przetłumaczyć - jak któryś sobie wbije kompleksy w tym zakresie, to się z uporem maniaka tego trzyma

Wiesz, jakiś czas temu przeżyłam małe zauroczenie pewnym wysokim chudzielcem, więc jak widać gusta są różne Co więcej wcześniej wydawało mi się, że wysoki chudzielec to nie mój typ - jak widać myliłam się i mężczyzna oddziałując umiejętnie na kobietę, może wpłynąć na jej wyobraźnię nawet w tym względzie. Teraz z zainteresowaniem przyglądam się na ulicy wysokim i bardzo szczupłym facetom Niebiesko-szare niewyraziste oczy i mdłe rybie spojrzenie - to już sobie wkręcasz. To jest zapewne to, co widzisz w lustrze, gdy z niezadowoleniem się sobie przyglądasz. Spróbuj się uśmiechnąć i wyobrazić sobie coś miłego - spojrzenie się zmieni.

Nie do końca rozumiem, jak to w końcu jest z tym wyglądem u Ciebie - odniosłam wrażenie, że obwiniasz swój wygląd o brak powodzenia u kobiet, a z drugiej strony piszesz:

Teraz moje małe spostrzeżenie na Twój temat na podstawie tego, co napisałeś (bo opinia to chyba za dużo powiedziane):

Pozytywne - sprawiasz wrażenie inteligentnej osoby i umiesz posługiwać się sprawnie językiem polskim. Dla mnie (i wiem, że dla wielu innych kobiet też) to istotna cecha, nawet powiedziałabym, że taki seksualny afrodyzjak - głupi mężczyźni na mnie nie działają. Zresztą Paulina usiłowała Ci to wytłumaczyć. Z drugiej strony - masz taki sposób dyskusji, że irytujesz i męczysz. Czepiasz się słówek, doszukujesz na siłę sprzeczności, kwestionujesz odczucia innych ludzi. Można kwestionować poglądy, ale jeśli kobieta opowiada o swoich doświadczeniach (jest dla mnie świetnym facetem mimo, że z wyglądu nie jest super), to trzeba to przyjąć - uczuć nie trzeba udowadniać, po prostu są. O ile inteligencja przyciąga, to ta druga cecha - czepliwość - raczej nie zachęca. Nie wiem jak rozmawiasz z kobietami w swoim otoczeniu, ale jeśli na ogół dyskutujesz w taki czepliwy sposób, to rzeczywiście możesz nie być najbardziej faworyzowanym facetem w grupie

E tam. Wystarczy mieć oko na szczegóły, typu drogi zegarek, dobra bryka. A jak jeszcze sypnie ci kasą to już widać, że fajniejszy od takiego niezaradnego przystojniaczka.

Ogólne powodzenie we ''wszystkich kontaktach'' zapewnia pewność siebie, otwartość, inteligencja i poczucie humoru. Kasą ani wyglądem fajnej rozmowy nie załatwisz.

A z takim przystojnym to już będą ze szczerej miłości? Daruj A czym się różni miłość do kasy od miłości do wyglądu? A miłość do czyjegoś charakteru? Też taka szczera nie jest, bo charakter może się zmienić Różnica jest tylko taka, że najłatwiej pozbyć się kasy/wyglądu, a charakter zmienić najtrudniej.
W ogóle, jakoś tak śmiesznie to brzmi - dziewczyna chce być z facetem na dobre i na złe dlatego, że fajnie wygląda Najszczersza miłość świata.

O, w końcu zwerbalizowałaś coś, co mnie tu męczy od początku. Jakkolwiek bym nie napisała o swoich odczuciach - i tak okażą się błędne, bo Paweł wie najlepiej, co jest dla mnie atrakcyjne I basta! Mogę mówić tysiąc razy, że wolę banany, wciąż jednak tak naprawdę wolę winogrona, tylko nie chcę się przyznać.

Z jednej strony dobre jest zadawanie pytań, zmuszanie do myślenia, podważanie tego, co uważamy za słuszne. Tomi się podobało i sformułowałam tu parę nowych wniosków. (Zmieniłam poglądy na mniej idealistyczne ) Ale traktowanie rozmówcy jak nieświadomego swoich podstawowych odczuć i preferencji - wręcz rzutowanie na niego SWOICH preferencji obojętnie, jakie argumenty padają - do konstruktywnej dyskusji nie prowadzi.

Ja jestem otwarta na zmianę poglądów. Paweł zaznaczył, że ''i tak zdania nie zmieni'', więc prawdopodobnie uzna, że majaczę, a żadnego rozeznania w swoich emocjach i upodobaniach nie mam.

Stawiam na to, że cie lubią i: albo chcą ci dodać otuchy, albo naprawdę widzą cię lepiej niż 'obcych'.
Podobnie to działa w miłości wypływającej z czegoś więcej niż powierzchowność. Wygląd dostaje wtedy dużego plusa. I to - w moim przypadku - większego, niż super wygląd nadałby innym cechom. Tak jak mówiła Zojka - głupi mężczyźni są aseksualni, brzydcy niekoniecznie

PS Chyba kończę tu dyskusję, bo troche mi to czasu dzisiaj zjadło, a wszystko co miało być powiedziane, chyba już zostało. Możesz, Pawle, mieć poglądy takie jak chcesz - że wygląd jest najważniejszy w ocenie atrakcyjności płci przeciwnej. Dla pewnej grupy ludzi na pewno tak jest. Nie wszyscy są jednak wycięci z tego samego wzorca. Ja wciąż uważam, że ważne są różnice indywidualne. Jest takie powiedzenie - ''statystycznie człowiek i pies na spacerze mają po 3 nogi''.

Może tobie wystarczy zobaczyć piękną kobietę, żeby czuć do niej pociąg - u mnie włącza się to dopiero, kiedy facet potrafi mnie rozśmieszyć i zaimponować mi inteligencją. Period.

A prawda jest tylko jedna. Najmojsza

..Ok. To podsumuj, jaka jest według ciebie prawda? I czego ta prawda dotyczy. Tak w paru zdaniach.

Masz 170 wzrostu,to nie tylko,tylko aż.To wcale nie jest mało,widziałam niższych.Piszesz,że jesteś bardzo brzydki,to Ty tak piszesz,bo musisz wiedzieć,że nie ma ludzi brzydkich,są tylko czasami bardzo zaniedbani.11 lat obok siebie to kawał czasu,nie wiem,czy nie doczytałam,czy Wy razem mieszkacie?A co na to Wasze dzieci,o ile je macie?Chłopie weź się za siebie.O ile nie masz rozwodu,to go przeprowadź,zrób coś z sobą,Masz dopiero 45 lat jeszcze długie życie przed Tobą.A założę się,że sporo masz zalet,które kobiety docenią w Tobie,jeszcze będziesz szczęśliwy,tylko działaj szybko,bo czas niestety ucieka.Głowa do góry i życzę Ci jeszcze dużo,dużo szczęścia.Powodzenia i do usłyszenia.Trzymaj się!!.

Paulina, może i masz takie odczucie że najbardziej cenisz inteligencję, nawet mogę w to uwierzyć, ale prawda i tak jest taka że łatwiej cię uwieść za pomocą dobrego wyglądu a nie dobrej inteligencji.

Ja mam argumentu że dla ciebie najważniejszy jest wygląd, a ty że dla mnie jest charakter nie masz.

A ja podałem podałem przykłady przeczące twojemu rozumowaniu, to ty mnie nie czytasz.

Ty też przecież tak samo nie przyznajesz mi racji jak ja tobie.
Przypomnę ci tylko że napisałaś: "po prostu nie mogę się zgodzić, nie i już".
I rzeczywiście, nie zwracając uwagi na istotne rzeczy jakie napisałem się nie zgodziłaś.

To nie jest jakaś chęć, tylko normalna obserwacja, że ludzie te same osoby wskazują jako atrakcyjne, i te same jako nieatrakcyjne, to o czymś świadczy. Rusz głową.

O to samo co ty mnie oskarżasz sam mógłbym ciebie.

No jednak muszę się powtórzyć:

Jak widzisz wszyscy tak mówią. I wszyscy uważają się za te wyjątki co to na wygląd nie patrzą, tylko cenią sobie: inteligencję, ekstrawersję itd.
No ale po ich decyzjach wychodzi na to że są w błędzie, dla nich najważniejszy jest wygląd.
Za to ty jesteś tym jednym prawdziwym wyjątkiem, który akurat ma rację. - oczekujesz ode mnie żebym ci w coś takiego uwierzył.

Powyższy tekst z wiki (plusz to co cytuję poniżej) zamyka dyskusję. Ja mam rację, a ty nie.

I znowu - nigdy, ale to nigdy nie widziałem ładnej dziewczyny z brzydkim facetem lub vice versa.
I to też już jest argument absolutnie decydujący.
No ale ty pewno powiesz że ty jesteś akurat tym wyjątkiem, że ciebie mógłbym spotkać z tym brzydkim facetem.
Nie ważne że w życiu widziałem z tysiąc par, i nigdy brzydcy ludzie to nie są. Znam również pary, są bogaci, biedny, inteligentni, głupi, pracowici lub lenie, porządni lub nieporządni, wszystko tylko nie jedno - nigdy nie są brzydcy.
To o czymś świadczy.
Ja twoje niby argumenty rozwiązałem, że wcale nie potwierdzają twojej tezy, a ty moich nie.
Nie wyjaśniłaś mi czemu nigdy nie widziałem pary w której chłopak jest brzydszy ode mnie (a są tacy, znam) lub dziewczyna którą uznałbym za brzydką.

To ty jedno co potrafisz mówić, że dla ciebie najważniejszy jest inteligencja, tak czujesz a więc tak jest.
W dodatku mówisz że ja swoje preferencje rzutuję na innych, w tym na ciebie, mimo że nic takiego z tego co pisałem nie wynika.
Ja nie uważam że skoro dla mnie najważniejszy jest wygląd to dla wszystkich musi być. Ja uważam że skoro dla wszystkich najważniejszy jest wygląd to dla mnie też musi być (bo zawieram się w "wszyscy").
Ja nie uciekam od tego co jest napisane w wiki, a ty tak.

przecierz kazdy ma humanoidalne kształty.

no ale jesli człowiek jest nie atrakcyjny a ma iq Einsteina ,to nic mu to nie da.

no brak urody jest nie do nadrobienia

to ciekawe ale znałem kiedys małolate co twierdziła ze jej facet jest brzydki ale ma to cos. z reszto naukowcy nie potwierdzaja jakoby dosłownie kazdy zwracał uwage na wygląd.

OK. Paweł, masz rację, masz absolutną rację

Tak, poczytałam Waszą dyskusję [tzn kawałek] i zgadzam się z Pauliną, ale to nie będzie chyba zaskoczeniem. Z tego co widzę Pawle zarzuciłeś mi, że ja odrzucałam facetów ze względu na wygląd, ale tu się pomyliłeś, najwidoczniej pomyliłeś mnie z inną użytkowniczką.
W sumie Paulina napisała niemalże chyba wszystko co mogłabym napisać o sobie.
W moim życiu wygląd też nie jest decydujący.
Mój były też nie zachwycał: niski, twarz nieciekawa, ogólnie fizjonomia też. Ale tu decydujące było to czym mnie zainteresował. Gdy Go poznałam, to nie miałam na wiele ochoty, ale to bardziej dlatego, że byłam młoda i nie byłam pewna czego chce itp. Jednak On starał się i ja dałam mu szansę. Byłam w Nim prawdziwie zakochana, ciężko zniosłam rozstanie, a to On mnie zostawił. Byłam z Nim 2 lata.
Dlatego, poznałam, naprawdę wielu ludzi i wygląd nie był decydujący, tzn to, że ktoś nie spodobał mi się nie sprawiało, że Go olewałam i nie dawałam szansy. Nie, dawałam szansy i czasem taka osoba zyskiwała w moich oczach. A gdy facet zainteresuje kobietę, to mimo gorszego wyglądu może sprawić, że Ona zacznie Go pożądać całą sobą, "wypięknieje" On w Jej oczach.
Dla mnie wygląd też nie sprawi, że zacznę faceta pożądać. U mnie to wiążę się z miłością. Nie pożądałam nikogo prócz mojego faceta. Na początku po prostu Go poznawałam, z czasem przyszło pożądanie i pewność, że z Nim chce być. Ładna buzia to dla mnie za mało. Mogę jedynie stwierdzić:"O, ładna buzia". Tyle.
Dla niektórych na pewno wygląd jest bardzo ważny; na tyle, że co do niego mają bardzo duże wymagania i jeżeli ktoś ich nie spełnia, to nie dadzą szansy, nie pójdą z tą osobą na randkę itp. Ale nie każdy taki jest. Czasem naprawdę warto dać szansę, życie potrafi nas nieźle zaskoczyć.

A silny to jest taki co ma dużo mięśni, mało tłuszczu, jest wysoki, ma szerokie ramiona, wielką klatę, szeroką szczękę (też oznaka siły) itd.
Innymi słowy, silny to jest przystojny, a przystojny to silny. (jeśli ma cechy świadczące o sile to jest przystojny, jeśli jest przystojny tzn że ma cechy świadczące o sile). Jaśniej już nie mogę, to jest tak oczywiste że już nie wiem nawet jak to tłumaczyć.

Kiedyś słuchałem prezentacji nt piękna (ogólenie). Gdy osoba to referująca przeszła do piękna ludzi, to o mężczyznach było tylko tyle: "piękny mężczyzna to umięśniony", nic więcej, i wyobraź sobie, nikt się nie zdziwił, nie było żadnych kontrowersji.
(napakowany=przystojny=silny)

Twój argument jest tak samo bzdurny, jak gdybym ja powiedział że dla mnie uroda w ogóle nie ma znaczenia, po prostu natura każe mi szukać takiej co ma płaski brzuch (nie jest w ciąży), jest zdrowa (ma dobre geny), jest młoda (te rodzą zdrowsze dzieci) itd można by wszystkie cechy świadczące o urodzie wymienić. I wyjdzie że uroda w ogóle dla nikogo nie ma absolutnie żadnego znaczenia. Nonsens oczywiście, bo to właśnie jest uroda.
Wtedy wyszłoby że "uroda nie ma znaczenia, ważne żeby miał(a) np. dobre geny, a dobre geny tak przypadkiem akurat się składa rozpoznaje po wyglądzie, ale nie chodzi o wygląd, tylko o geny".
"nie ważne jak wygląda, ważne żeby wyglądał że ma dobre geny" - zabawne

Ale dla ciebie ja w wyszukiwarce dziewczyn wpisuję "od 18 do 22" nie dlatego że młodsze są ładniejsze, tylko dlatego że te rodzą zdrowsze dzieci (których oczywiście z nimi miał nie będę, zawsze są solidne zabezpieczenia).

Widać ludzie dużo potrafią się natrudzić żeby tylko wymyślić jakąś drogę rozumowania potwierdzającą że nie oceniają innych po wyglądzie.
A ja konsekwentnie będę to obalał.

To nie jest argument, i wie to każdy kto umie czytać ze zrozumieniem i rozumować logicznie na poziomie przeciętnego gimnazjalisty.

Z resztą mówisz podobnie jak Paulina, która powiedziała że z najtępszym przystojniakiem można się przespać, a z brzydalem o najwspanialszym wnętrzu nie można (twierdząc jednocześnie że wygląd nie jest najważniejszy):

Czyli ten drugi szans nie ma na nic, a ten pierwszy może "co najwyżej" zaliczyć ostatnią bazę.
Żeby nie brzmiało to tak nieładnie (te "zaliczyć ostatnią bazę") to można innymi słowy powiedzieć że z tym pierwszym możecie się kochać (w takim sensie w jakim kobieta kocha się z mężczyzną) a z tym drugim nie możecie się kochać w takim sensie w jakim kobieta kocha się z mężczyzną.

1. Poczytaj wcześniejsze posty.
2. Właśnie między innymi dzięki temu że jest selekcja naturalna ludzkość nie wyginęła.
3. Jak już się łączą to dlatego że uroda to nie wszystko, a po drugie, niektórzy wolą wziąć takie byle co żeby w ogóle kogoś mieć, ale to rzadkość.

Może nie są ładni, ale nie są też brzydcy, z resztą ja dobrze wiem co to jest dla was "ładny", dla was np. Brad Pitt nie jest jakoś bardziej umięśniony, on jest normalny pod tym względem (dla was, tak wam się wydaje).
Albo taki Bruce Willis - znając kobiety one są w stanie powiedzieć że Bruce Willis nie jest ładny.

Z którą ożenił się wiele lat temu, kiedy jeszcze nie miał brzucha i w ogóle wyglądał znacznie lepiej.

To prawda jest (że nie byli wstanie, a czy oni sami tak uznali to nie wiem, ale za pewnie tak).

To że ktoś piękny z brzydkim się zwiąże to się nie zdarza (no chyba że dla kasy, to osobny temat, to już powiedziałem czemu tego nie rozpatruję), ktoś brzydki z brzydkim prawie nigdy, ale wśród tych brzydali zdarzają się wyjątki (ale to są wyjątki, podkreślam wyjątki, wśród pięknych z kolei wyjątkiem jest ten co jest samotny). Chyba nawet przez te twoje klapki na oczach dostrzegach tak rażącą oczywiśtość że ludzie brzydcy znacznie, ale to znacznie częściej są samotni. No więc znam taką parę, raczej brzydki-zdecydowanie brzydka. Ale oni są po trzydziestce, wcześniej za pewno lepiej wyglądali.

I z całą pewnością nie uważam że uważają się za takich atrakcyjnych, gdyby tak było oboje nie staraliby się odchudzać, jeden drugiego nagabywałby żeby się nie odchudzał, a oni robią odwrotnie.

Czytałaś wszystkie posty w temacie? Jak nie to przeczytaj. Dokładnie.

Coś mi się przypomniało. Kiedyś z takim jednym wyjątkowo przystojnym siedziałem latem przez kilka godzin w takim garażu, temperatuta tam była co najmniej 40, a prawdopodobnie powyżej 50 stopni. Przez kilka godzin byliśmy cali mokrzy z potu. Później jak zwykle mieliśmy iść na piwo, i tak się złożyło (z powodów organizayjnych, nie pamiętam jakich) że nie poszliśmy się wykąpać, tylko tacy prosto do pubu.
Niestety spotkaliśmy tam znajomych (głównie jego, zn go wszyscy zawsze chcą poznać, więc może się przysiąść do każdego).
Kilka dziewczyn tam było, on na starcie oznajmił: "jesteśmy spoceni jak świnie" i tak potem z nimi siedzieliśmy, i jak zwykle obserowałem jak mu się dziewczyny podlizują, i robią wszystko żeby się do niego zbliżyć. On tego nie dostrzega, jest przyzwyczajony, może myśli że on tak ciekawie opowiada, że takie ciekawe rzeczy robi, a one udają że ich to interesuje i podoba im się to co on robi.
(koledzy "nie spoceni jak świnie" też tam byli")

A dobre geny ma ten co jest przystojny, a więc jest silny (bo jest przystojny), a więc potrafi ją chronić, a poza tym ona chce aby jej dzieci też miały dzieci, cechy fizyczne są bardziej dziedziczne niż pozycja społeczna czy cechy charakteru.

Znaczy wg ciebie ludzie brzydcy wyjeżdżają do krajów gdzie będą uważani za pięknych żeby sobie kogoś znaleźć?

Włosy na plecach z higieną nie mają nic wspólnego, za to z estetyką (czyli wyglądem, urodą, pięknem, jak zwał tak zwał) ma.
I co wy z tym myciem się?

Za pewno znowu się dowiem że "z kobiecego punktu widzenia tutaj nie ma sprzeczności"

Mi się wydaje, że to prędzej faceci tak mają, że wygląd jest dla nich czymś priorytetowym. Nawet z tych waszych ulubionych badań tak wynika Jednak wciąż zakładam istnienie znaczących różnic indywidualnych między nimi - jeden nawet na mnie nie spojrzy, dla innego nasza zgodność charakterów sprawi, że stanę się dla niego piękna. W sumie to też kolejna zależność.. lubienie zwiększa atrakcyjność

Post użytkowniczki z kompletnie innego tematu, który subskrybuję (zaznaczę wam fragment, który chodzi)
''sadze, ze jakbys od niej odszedl to bys zalowal i stwierdzil ze zeczywiscie twarz to nie wszystko....zmienic sie jej nie da aczkolwiek widze tez ze masz jakies urojenia mi sie zawsze na poczatku zaden nie podobal dopiero pozniej jakos sie do nich przekonywalam...moze ci to przejdzie ale jesli nie to po co sie meczyc moze lepiej miec ladniejsza ale z gorszym charakterem???''

Poza tym jeśli Paweł pisze ''dziewczynom podoba się cecha x, y, z, i nic poza tym'', nie dając im nawet szansy na stwierdzenie, że cenią także cechy a, b lub c, no to.. pozamiatane.
To tak, jakbym ja mówiła: ''faceci cenią tylko twarz, biust i pewność siebie, inteligencja u kobiet nie ma nic do rzeczy, jeśli nawet mówią o inteligencji, to na pewno mają na myśli biust''. To jest po prostu przeinaczanie słów.

Tak swoją drogą, to mój chłopak nie ma więcej kasy niż ja (nie kupował mi prezencików, jest z biedniejszej rodziny itp),  z wyglądem jak było na początku już mówiłam, nie jest ''alfa'' (jeśli rozumieć to jako przebojowość i pewność siebie w towarzystwie) - ale dla mnie jest bardzo męski, a to powodu innych cech, które cenię. Zafascynował mnie właśnie nimi Tak więc w moim przypadku lista kryteriów stworzonych przez Pawła jest po prostu zbyt wąska. Co zresztą nie dziwi - w 3 kryteriach nie opiszesz całej populacji, jak mówiłam.

Ja uważam, że ludzi powinno się rozpatrywać jednostkowo. Bez szuflad. Ograniczanie listy kryteriów do sztucznej listy ''najpopularniejszych'' to szufladkowanie. Chociaż dla mnie inteligencja i poczucie humoru tez jest jednym z najpopularniejszych, o ile facet ma okazję je zaprezentować Paweł widocznie zaobserwował co innego, ewentualnie wrzucił je do worka ''alfa'' - a dla mnie to nie jest tożsame, bo inteligencja nie zawsze idzie w parze z przebojowością. A nie tylko przebojowi ludzie łączą się w pary
Nawiasem mówiąc, przypomniał mi się jeden wykładowca, w którym wszystkie dziewczyny się ''podkochiwały'' Potrafił bardzo zabawnie opowiadać i komentować, i o wygląd nie chodziło (bo za atrakcyjniejszego niż inni wykładowcy uznałyśmy go dopiero po paru zajęciach z nim )

Nie wiem jak u ciebie, ale u mnie aparat poznawczy od czasów podstawówki znacznie się rozwinął Mówiłam nawet, jak ewoluowały moje kryteria. Możliwe, że wtedy mówiłabym to samo, co tamta dziewczynka. A dziewczynka w podstawówce postrzega świat trochę inaczej, niż 20, 30, 40-letnia kobieta. Poczytaj posty Kriss - sądzisz, że ona naprawdę nie jest świadoma, czego wymaga od faceta?

Ja tam nie wiem, czy trzeba ''ładnie poprosić''. Z mojej auto-obserwacji wynika, że atrakcyjni są dla mnie faceci znający swoją wartość (niekoniecznie muszą o niej krzyczeć).

Poza tym jestem pewna, jakim facetem nie byłabym w stanie się zafascynować (przynajmniej na tym etapie życia, może potem mój gust się zmieni) - wiem, jakie cechy są mi teraz niezbędne. Tak jak ty nie poszedłbyś do łóżka z 70-letnią staruszką.

No i bardzo dobrze, że nie chcesz mnie obrazić, bo ja cie nie obrażam Ale jasne wyrażanie, co się ma na myśli, nie jest na forum zabronione - ba, jest wskazane.

A przydałoby się - wyjaśnić chociaż, jakiego faceta uważasz za ''alfa'' - jakie cechy są niezbędne, a jakie opcjonalne. Czy mozliwy jest nieatrakcyjny fizycznie alfa?

Po pierwsze tutaj się różnimy, bo ja uważam, że każdy człowiek ma (taką niezbywalną) wartość. Po drugie, najpierw weźmy przykład z drugiej półki - facet inteligentny, zabawny (i nawet przystojny) z niesamowicie zaniżoną/niestabilną samooceną. Myślisz, że będzie mi się podobał? Może przez pierwsze parę dni, dopóki nie zorientuję się w jego humorkach/charakterze (Ten przykład pochodzi z autopsji, nie z wyobraźni.)

Co do ćpuna - myślę, że znając swoją wartość przede wszystkim się do tego stanu nie doprowadzi (dlaczego ludzie ćpają? wg mnie nie są szczęśliwi w swoim życiu bez narkotyków). No ale załóżmy. Oczywiście, że atrakcyjniejszy będzie ten robiący coś w kierunku poprawy niż leżący w śmietniku i użalający się nad sobą. Tutaj dochodzimy do przykładu cechy, która mi bardzo imponuje, bo wiem jakiej siły ducha wymaga i też u mnie samej o nią trudno U mężczyzny, z definicji ''tego silnego'' jest bardzo atrakcyjna, chociaż wierzę, że u kobiet podobnie (wyobraźmy sobie taką, która próbuje nowych rzeczy, podejmuje wyzwania, i taką, która wątpi w swoje siły w każdej dziedzinie, a nawet zastanawia się, co facet w niej widzi ). Wiara we własne siły to nie narcyzm.

Jeśli alfa to takie cechy jakie podałeś, to mój facet nie jest alfa. Jeśli alfa to dystans do siebie i poczucie własnej wartości, to jest Wiesz, dla mnie męskość to nie tylko to, czy się faceta ''boją'' - to trochę prymitywne.
A co mam na myśli z poczuciem wartości? Nigdy nie pytał, czy mi się podoba, nie użalał/narzekał na siebie, miał swoje zdanie. Nie czuł potrzeby np. ''przechwalania się'', był pogodny i życzliwy dla innych. Te cechy, poza innymi, mnie zafascynowały Oczywiście, jak mówiłam, trzeba mieć też możliwość ''zaprezentowania ich'', poznania się - nie zawsze taka możliwość istnieje. Wtedy można odnieść mylne wrażenie, że te cechy nic nie znaczą.

Może i miło jest, jeśli koleżanka faceta ''zazdrości'', ale to (czy facet się podoba koleżankom, czy nie) powinno być kryterium wyboru maksymalnie w gimnazjum. Nie rozstanę się z facetem tylko dlatego, że koleżanka powie, że jej się nie podoba. To by dopiero było (A osoba, która tak robi, musi mieć okropnie zaniżoną samoocenę i raczej nie dojrzała do związku.) Rozumiem, że koleżanki mogą ''podpowiadać'', ''dawać rady'' - ale w momencie kiedy jesteśmy pewne, że nam się facet podoba, koleżanka nie powinna mieć nic do gadania.
Co do pierwszego zdania, zgodzę się, że są osoby generalnie atrakcyjniejsze (podobające się większej grupie osób), ale nie muszą to być ''wszyscy'' Człowiek nie jest banknotem 100 dolarowym, żeby wszystkim się podobał To raczej fizycznie niemożliwe. Chociażby taki Bednarek, którym żeńska część Polski się tak zachwycała ostatnio - w moim typie by nie był (za głupi )

A to post z innego tematu, akurat na temat Wg ciebie dowodzi, że wygląd nie jest najważniejszy dla niektórych jednostek, czy nie dowodzi? Bo dla mnie bardzo dobitnie pokazuje, że wiele cech może wygląd ''przebić'' - sam zresztą to stwierdziłeś na przykładzie alfa.

Haha Może jakaś nadzieja jest, musisz tylko udawać, że takiej nie masz ;P

Znający swoją wartość wie, do czego jest zdolny jako człowiek, jakie ma możliwości, wierzy w swoje ''wewnętrzne skarby'' i w to, że może coś dać innym ludziom. Podkreślam ponownie, że ''świadomość własnej wartości'' to nie narcyzm - w moim rozumieniu to bycie dobrym dla siebie i traktowanie siebie z szacunkiem. (To jest też kolejne założenie, z którego wychodzę - każdy jest godny szacunku.)

Niewierzący w swoją wartość obojętnie, ile tych cech posiada, zawsze będzie się czuł bezwartościowy.

Jeśli znać swoja wartość można tylko w momencie posiadania już jakichś dokonań/zalet, to bez nich jest się ''bez wartości'', ergo nie dąży się do zdobycia niczego, bo jest się świadomym swojego ''braku wartości''.

A jeśli już ''mierzyć'' wartość człowieka - przecież można to robić na tysiące różnych sposobów. Można rozpatrywać ją z poziomu atrakcyjności interpersonalnej, seksualnej, tego ile daje innym szczęścia/miłości/wiedzy/nauki/cierpienia/bólu/jakich udziela lekcji.
Nieśmiały, o ograniczonych horyzontach, pomocny i dobry dla innych - ma dużą wartość czy małą?
Bogaty, brzydki właściciel przedsiębiorstwa, prowadzący działalność filantropijną - jaka jest jego wartość?
Przystojny, wredny, ale inteligentny - ile jest wart?
Totalitarny przywódca zabijający miliony osób jednym podpisem i jednocześnie katowane w dzieciństwie dziecko - ile jest wart? czy dał coś ludzkości?

Przecież ocena zależy od tego, jaką przyjmiemy perspektywę i jakie kryteria! Skąd wiesz, które kryteria są ''najbardziej słuszne''? Skąd wiesz, że twoja wiedza jest obiektywna?
Moim zdaniem za mało mamy kompetencji i wiedzy (ba - nawet prawa) żeby oceniać czyjąś wartość - jako człowieka. Dlatego wychodzę z założenia, że każdy człowiek ma wartość niezbywalną.

Jeśli przychodzi do oceny ''wartości'' potencjalnego partnera/przyjaciela/pracodawcy/kolegi/rodzica, to każdy tworzy własne kryteria. Moje wobec partnera są ściśle określone, ale by siedzieć koło kogoś w autobusie wystarczy mi, żeby ''nie śmierdział''. Człowieka można oceniać tylko pod kątem ''sprawdzania się w danej roli'', jednak całego życia i wszystkich emocji danego człowieka nie znamy i nigdy znać nie będziemy, żeby móc stwierdzić ''ten jest generalnie bezwartościowy''.

O tak, rzeczywiście - ludzie dużo mówią między wierszami - '' ja wiem lepiej co tobie się podoba''

Jak mówiłam, każdy człowiek ma jakąś wartość, dlatego, że jest człowiekiem (nawet gwałciciele i mordercy). Jeśli człowiek zaczyna mieć wartość tylko w momencie posiadania jakichś cech, to co jest wartością - człowiek czy te cechy?

A chleb to chleb Przy tworzeniu chleba bierzemy chleb i już mamy chleb, czy mieszamy wodę, mąkę i drożdże? W moim rozumieniu świadomość własnej wartości składa się m.in. cech, które wypisałam powyżej. Dlaczego? Choćby:
bycie życzliwym dla innych -> nie zazdroszczenie im -> poczucie własnej wartości (świadomość, że jej miarą nie są jedynie twoje osiągnięcia)
bycie życzliwym dla innych -> brak potrzeby dowartościowywania się na innych -> poczucie własnej wartości
itd.

A nie sądzisz, że napisała, że jest ładna, ponieważ właśnie na tej płaszczyźnie dokonywała oceny chłopaka? Albo chciała dać do zrozumienia, że nie była z nim ''z musu'' czy ''bo nie miała wyboru'', tylko mimo jego wyglądu - chciała. Myślę że wspomniała o tym, bo jest świadoma, jakie są stereotypy. A stereotypy są właśnie takie, że dla każdego wygląd przy wyborze partnera jest sprawą absolutnie kluczową, i tylko ''brzydka'' mogłaby być z ''brzydkim''. Ona dowodzi tylko, że w jej przypadku stereotyp nie działa. (Kolejny stereotyp, który się teraz nasunie, to taki, że chłopak miał kasę - tego jednak nie wiemy, a że Natalia wspomina, że w jego towarzystwie czuła się szczęśliwa - uznajmy, że świetnie się z nią dogadywał i był generalnie zajebisty z charakteru.)

Ok, i co z tego? Ładniejsi maja z początku łatwiej - to już ustaliliśmy w pierwszych postach. U niektórych ''nieładny'' nie ma szans (co wychodzi na początku). Tak samo jak u niektórych ''nieinteligentny'' (to wyjdzie później). To też ustaliliśmy. Teraz zależy, w jakie kobiety się celuje, z którymi wymaganiami i jak bardzo pochopne w swych ocenach.

Największe? To czemu tak się poświęcała i była z nim z powodu tego kompletnie nieważnego ''ale za to''? Taka siostra miłosierdzia z niej była?

Jeśli znaczenie czegoś jest ''największe'', to 'brak/niedostateczna jakość' tego czegoś powinien kompletnie wykluczać daną osobę - dobrze rozumuję?

Jaka będzie samoocena inteligentnej i ładnej dziewczyny, która była przez rodziców niekochana (wyzywana, krytykowana) przez całe życie? W dorosłości ją chwalą - myślisz, że w to wierzy?
Nie zawsze nasza samoocena jest adekwatna na skutek tego, co ktoś nam błędnie wmówił.

Ten koleś, którego przykład podałam - naprawdę był i przystojny (a więc powierzchownie oceniany przez innych dobrze), zabawny i interesujący. Jednak najmniejsza krytyka (lub domniemanie krytyki) powodowała, że stawał się kapryśny, obrażalski i bardzo niepewny siebie. Zaczynał ''odpowiadać atakiem na atak'' (który wcale nie nastąpił) albo wygłaszał o sobie tak negatywne opinie, które przez myśl by mi (i zapewne jego otoczeniu) nie przeszły. W jego mniemaniu nie zasługiwał na nic, ani na dziewczynę, ani na miłość, ani na szacunek. Trochę stawało się to samospełniającą się przepowiednią. Dlaczego tak robił? Przypuszczam, że mama go nie kochała (bez ironii - powiedziała mu raz czy dwa, że lepiej, żeby się nie urodził).

Podobnie jest zresztą ze mną i samooceną - miałam przypadek sprawdzić to ''empirycznie'' w związku, jak zresztą można przeczytać w moim temacie. Jeśli mam niska samoocenę, to automatycznie wszystkie płaszczyzny życia dostosowują się do niej (relacje interpersonalne, damsko-męskie, potencjalne sukcesy w różnych przedsięwzięciach i postanowieniach).

Znowu - jest to zależność DWUstronna, nie jednostronna. Samoocena jest skutkiem tego, co słyszymy od innych - ale też inni oceniają nas w zależności od naszej samooceny, życie nam się układa tak, jak uznamy, że ''zasługujemy''. Czy dostrzegasz, w którym z tych obszarów mamy realny wpływ?

Skąd możesz wiedzieć, co myślą inni? Przy takim ujęciu sprawy samoocena jest z gruntu niestabilna (i niesłuszna), ponieważ ludzie oceniają cię
-przez pryzmat tego co sami myślą o sobie
-przez pryzmat tego co przeżyli
-na podstawie powierzchowności/poszlak/stereotypów (nie siedzą w twojej głowie i nie wiedzą, co masz w środku, ponadto spotykają cię jedynie w pewnych specyficznych sytuacjach)

A ty oceniasz ich potencjalne myśli o tobie
-interpretując ich zachowanie i słowa, które w wielu przypadkach mogą być rozumiane dwuznacznie
-przez pryzmat tego, co sam o sobie sądzisz (jeden z najmocniejszych filtrów poznawczych - jesteśmy wrażliwi głównie na informacje z otoczenia, które potwierdzają nasze poglądy, mamy tendencje do ignorowania tych, które im przeczą - właśnie taką strategię stosujesz w tym temacie, kiedy każde zdanie interpretujesz tylko tak, że najważniejszy jest wygląd - nie dopuszczasz interpretacji przeciwnych)

No i pytanie dnia - skąd pewność, że twoja samoocena jest adekwatna? Nie zaniżona lub zawyżona? Jak to rozpoznać? Przecież reakcje otoczenia w dużej mierze dostosują się do twojej samooceny, przecież dzięki samoocenie osiągasz cos lub sam się sabotujesz już na starcie. Przecież swoją ''wartość'' można oceniać na setkach różnych płaszczyzn.

Doda - jaką ma samoocenę? Ma zarówno oddanych fanów jak i zaciekłych anty-fanów. Powinna się nienawidzić czy kochać? Przecież niektórzy uważają ja za mniej niż zero..
Chcę w tym miejscu pokazać, że nie ma czegoś takiego jak ''absolutnie zgodna z prawdą samoocena''. Można więc rozpatrywać samoocenę jako narzędzie - jako coś, co pozwala nam nawiązywać korzystne dla nas stosunki z otoczeniem i wierzyć w swoje siły na tyle, by osiągać ważne dla nas cele.

Wiem o co chodzi. Chodzi o kwestię ''a co jeśli wierzę w coś, co jest fałszem?'' Sama jej do końca nie rozwiązałam Wyjaśniając mój punkt widzenia tobie, sama lepiej go teraz zrozumiałam.

Wróćmy do przykładowego 'faceta'. Facet pewny siebie jest atrakcyjny z powodu cech, które z tego wynikają. Jeśli wewnątrz wciąż zadaje sobie pytanie ''czy  jestem tego warty?'', ''czy na to zasługuję?'', to jest skazany na wieczna huśtawkę - raz uzna, że nie jest warty i sam to sobie odbierze, raz odwrotnie, i zacznie działać w tym kierunku (..aż do kolejnej huśtawki).

Co do sportowców - gdzie byłby teraz Pudzian, Małysz, zdobywca Mount Everestu i wszyscy inni, którzy potrzebowali wytrwałości i ćwiczeń nawet mimo niepowodzeń? Gdzie byłby Paderewski, który w szkole muzycznej usłyszał ''pan się do tego nie nadaje''? (ewentualnie był to inny pianista, mogłam pomylić nazwiska)

Mogę być pewna, że ''dam radę się nauczyć'', a wtedy rzeczywiście wzrasta prawdopodobieństwo, że nie poddam się po pierwszym nieudanym razie, będę wytrwała i rzeczywiście się nauczę.
Wracając do przykładu Małysza - jak myślisz, dlaczego taki ważny jest psycholog sportowy? Czy Małysz byłby w stanie oddać świetny skok nie wierząc, że jest w stanie to zrobić? Czy Khalidov byłby zdolny wygrać walkę?

Żeby podjąć jakiekolwiek działanie, jakąkolwiek akcję, najpierw musi się pojawić element wiary/pewności - że potrafimy, że jesteśmy w stanie, że mamy pewien potencjał.

Cała kwestia ''słuszności'' wiary we własne siły jest niesamowicie złożona. Wydaje mi się jednak, że rzeczywiście wiara potrafi ''czynić cuda'', a przykłady można znaleźć choćby w słynnych książkach ''Sekret'', ''Potęga podświadomości'', ''Tak jak człowiek myśli'' itd. A tak bardziej ''naukowo'', to czytałam artykuł o tym, że osoby pewne siebie są bardziej skłonne do ryzyka i skupiają się na ''osiągnięciu sukcesu'', podczas gdy niepewne są ostrożne i skupiają się na ''uniknięciu porażki''. Teraz można zadawać sobie pytanie, czy skłonność do ryzyka jest zła i w jakich warunkach. A także, w jakim stopniu ryzykiem jest samo życie i dążenie w nim do zmian

Zastanawiająca jest kwestia milionerów (którzy sami te miliony zarobili). Jeśli byliby ''rozsądni'', to z łatwością znaleźliby w otoczeniu, mediach, gdziekolwiek - mnóstwo przykładów ludzi, którym rozkręcenie biznesu się nie udało, którzy zbankrutowali. I ze spuszczona głową powędrowaliby na etat. A jednak coś ich powstrzymało. Oni myśleli inaczej, mieli swoją wizję. Jako że wierzyli w swój potencjał, porażki traktowali jedynie jak naukę, informację zwrotną - i  w końcu dopięli swego. Czy to nie daje do myślenia?

Nie - ja się w nim nawet lekko zakochałam (i powiedziałam mu to). Z pewnością nie byłam dla niego niemiła - jednak jego przewrażliwienie na punkcie własnej osoby zrobiło swoje. Stwierdzenie ''na pierwszej stronie pracy inżynierskiej masz mnóstwo błędów interpunkcyjnych'' potrafił zgeneralizować na ''cała twoja praca jest do dupy'' (a wewnątrz pewnie poszedł u niego monolog, że on cały jest do dupy). A następnie podsumował, że takich rzeczy się przyjaciołom nie mówi.. (przypominam w tym momencie jak brzmiało pierwsze zdanie ) Nie wspomnę już kompletnym braku dystansu do siebie przy jakichkolwiek żartach na swój temat. Nie umiał być inny, bo każde negatywne zdanie brał na poważnie. Właśnie takie coś obniża atrakcyjność.

za to odpowiadaja feromony

tłuszczu i weglowaodanow,nie miesa!!! od mięsa sie nie tyje bo białko zwieksza przemiane materii a zwłaszcza jego nadmiar

Jaskółka, to czym ty się żywisz - tłuszczami i warzywami? Hm, i nie przesadzasz z tymi 20 tostami? Może to było po całym dniu niejedzenia? Zależy jak dobrze ją znasz, ale trudno mi uwierzyć że non stop się opycha, bo inaczej byłaby jakimś ewenementem. (Chociaż takie też istnieją.) Czasem może się wydawać, że ktoś dużo je, ale np. nieregularnie się odżywia i po takiej uczcie przez tydzień automatycznie mniej je. Albo nie uprawia sportu, ale za to dużo chodzi i szaleje na dyskotekach.

Nie tak dosłownie, ale rzeczywiście mniej więcej tak to działa. Dla otoczenia często też zaczyna stawać się czerwona, lub chociażby czerwonawa (zależnie od tego, o jakich obszarach mówimy, jak duży wpływ może jednostka na daną rzecz wywrzeć). Człowiek nie jest tylko biernym ''odbiorcą'' rzeczywistości, ma tez zdolność ją kreować i zmieniać.

Weźmy przykład osoby grubej, której nadwaga ma przyczynę w niewłaściwym trybie życia (czyli inaczej niż u Jaskółki). Włóżmy ją w ciało szczupłej. Jaka będzie po roku?
Weźmy osobę szczupłą, która zdrowo się odżywia i uprawia sport, wsadźmy ją w ciało grubej. Jak zareaguje, widząc siebie w lustrze i co zacznie robić? Powie ''to nie ja'', będzie żyć tak jak dotychczas i znów stanie się szczupła. Zmiany zaczynają się od wewnątrz.

Jest takie powiedzenie, że ''odchudzanie zaczyna się w głowie''. Moim zdaniem wszelkie zmiany zaczynają się w głowie. Nie tylko kiedy mówimy o sferze psychicznej, ale fizycznej, na którą psychiczna ma wpływ, też. Ostatnio dowiedziałam się ciekawej rzeczy - że nie tylko wrzody, nowotwory, ale nawet taka choroba jak łuszczyca może być powodowana stresem (a przy nauczeniu człowieka lepszego radzenia sobie ze stresem zaczyna zdrowieć).

No, a wracając do samooceny. Wciąż sądzę, że to zależność dwustronna, i nawet jeśli jesteśmy do kogoś uprzedzeni, ale on jest silny psychicznie i pewny siebie, to mimowolnie zaczynamy go cenić ''wyżej'', czuć ''respekt''. A jeśli osoba piękna i inteligentna uważa się za zero, sami zaczynami postrzegać ją jako ''w jakiś sposób gorszą'' (bo sama nam podprogowo przemyca te informacje).
Teraz zależy w jakim stopniu uzależniamy swoją samoocenę od innych. Im w mniejszym, tym większy komfort psychiczny i swoboda w relacjach międzyludzkich - bo nie czujemy wtedy, jakby każde potencjalne słowo czy zachowanie innych mogło być dla nas zagrożeniem.
Jeśli nawet jesteśmy piękni, uroczy i lubiani, ale wciąż nie czujemy się pewnie w swojej skórze, to mimo setek komplementów będzie nam brakowało dystansu do siebie (czyt. ironiczny żart, jeśli trafi w czuły punkt, odbierany będzie jako prawda/obraza), własne myśli będą nam pewność odbierać i dołować, krytyka będzie życie burzyła itp - bo słowa innych będą traktowane jak wyrocznia i będą zdolne zachwiać naszą psychiczną równowagą.
Przeżyłam/przeżywam to ja i jest to przypadek kolegi, którego opisuję poniżej.

Jak się buduje dobrą, stabilną samoocenę i od czego ona jeszcze zależy? Temat rzeka (na który zresztą mało wiem ) Mogę jedynie powiedzieć, że podstawą są własne myśli i zdolność do ich obserwacji, kierowanie nimi.

Nie uznałam go za bezwartościowego. Nie umiem tak określać ludzi. Zabawne, on zwykł czasem mawiać, że ''pewnie nim gardzę'' - a ja nie pamiętam, żebym o kimś tak myślała. Kiedy stwierdziłam, że tak często używa tych słów, jakby sam gardził niektórymi ludźmi (zresztą chyba tak było). I że ja tak po prostu nie zwykłam myśleć o innych. Wtedy w końcu przestał to powtarzać. Uważam, że to bardzo mocne słowa  - nienawiść, pogarda i bezwartościowość. Nie chcę mówić, że jestem święta - ale jakoś nie przechodzą mi przez gardło, bo rzadko doświadczam aż tak negatywnych odczuć.

Dlaczego tak wzbraniasz się przed uznaniem, że istnieje ktoś bez większych ''niedoskonałości'' (fizycznych i umysłowych) i wciąż czuje się jak zero? Perfekcja we wszystkim wciąż nie gwarantuje zadowolenia i szczęścia, zostają jeszcze strefa emocjonalna, która u niektórych bardzo mocno szwankuje. Ja nie byłam do niego uprzedzona i przez jakiś czas (dość długi) próbowałam mu pomóc, bo mu współczułam. On obiektywnie nie miał żadnych podstaw, by być sam - nawet tzw. ''rynkowo gorsi'' faceci mieli kobiety. Nadał sam sobie niższą wartość i otoczenie się do tego dostosowało.

Zresztą, zgodnie z poniższym twierdzeniem, nawet jeśli otoczenie by go nie znosiło i wszyscy się na niego uparli, to przecież by świadczyło o tym, że jest ważny (ew. że mu zazdroszczą), co powinno mu samoocenę podnieść

Swoją drogą, uważasz Dodę za znaczącą osobę? Dlaczego właśnie ona jest tak znana i tak ją kochają, skoro w Polsce są też inne, nie mniej utalentowane i ładne wokalistki? Ja sądzę, że wybiła się dzięki zabójczej pewności siebie - gdyby jej nie miała, pewnie nie potrafiłaby się zareklamować i nadal śpiewałaby najwyżej do kotleta w restauracjach. Właśnie tym niektórzy talent nadrabiają

Odnośnie psychologii sportu:

Hm, ja jem sporo kalorycznego jedzenia i mam nadwagę ;D Byłam w normie (chociaż nigdy szczupła), kiedy ćwiczyłam 3 x w tygodniu, chodziłam spać lekko głodna i jadłam coś słodkiego 2-3x w tygodniu. nie były to jakieś wielkie wyrzeczenia, zwłaszcza jesli się człowiek przyzwyczai, a jednak efekt dobry w dłuższym okresie czasu.. biorąc pod uwagę fakt, jak przytyłam przez to, że przestałam ćwiczyć

Dopytywałam, bo ja raczej nie znam osób z taką przemianą. Mój kuzyn jest szczupły, je czekoladę i fast foody, ale za to praktycznie wcale innych rzeczy - czyli nie wychodzi tego dużo kalorii W dodatku uprawia sport. Mój facet jest szczupły, lubi np. parówki z majonezem, ale poza tym to je umiarkowane porcje. Koleżanka ma przyzwyczajenia z domu, że nie je ziemniaków, tylko zwykle mięso z warzywami, i lubi aktywnie spędzać czas.. Więc takiego obżartucha, któremu wszystko ujdzie płazem, raczej nie znam. A czasem może się wydawać, że ktoś się obżera, jeśli przy nas zdarzy mu się zjeść dużą porcję. Dlatego byłam ciekawa jak dobrze znasz te koleżanki. Z drugiej strony, jeśli masz stwierdzoną jakąś chorobę upośledzającą przemianę materii, to tak czy siak będzie ci trudniej niż przeciętnemu Kowalskiemu.

Vinnga wzmieniając co się jej podoba w facecie napisała:

I teraz najlepsze - ona uważa że jej się to podoba nie dlatego że (wg mojej tezy) podobają jej się ci faceci którzy podobają się innym kobietom (tylko dlatego że facet który tak mówi ma wysokie poczucie własnej wartości.

To większy fragment tej wypowiedzi:

(tylko pozostaje pytanie czemu pewien swojej wartości to jest ten co podkreśla że jest lubiany, a nie ten co podkreśla że nie jest lubiany)

Uśmiałem się.

Ja natomiast uważam że każdy facet jest piękny jeśli ma piękny charakter:)przynajmniej dla mnie.Kiedyś poznałam faceta(dla moich znajomych był brzydalem)może i dla mnie na początku też,ale gdy się bliżej poznaliśmy dostrzegłam w nim piękno które jest pięknięjsze i trwalsze od przelotnego.

do lasu czy nałake.... bo na ulicy to tylko dla pewnych siebie.