jak uwierzyć w siebie i odblokować się?

Przeczytałam wszystkie Wasze posty na forum, skonfrontowałam ze sobą, zobaczyłam mnóstwo podobieństw, zaskoczyło mnie jak wiele osób (a to pewnie tylko garstka) ma podobne do mnie problemy, zaskoczyło i zatrwożyło. Chce mi się wręcz płakać. Czemu człowiek, tak cudowne stworzenie Boga, Absolutu czy kogokolwiek kto zapoczątkował cały ten piękny Wszechświat i właśnie człowieka ustawił w centrum, czemu ma on takie kompleksy, czemu tak często siebie nienawidzi, w siebie nie wierzy, ma się za nic, skoro jest tak genialny! Jak niezwykle delikatna jest nasza psychika, skoro najdrobniejsze nawet doświadczenia (nie mówiąc o tych wielkich) potrafią ją naruszyć, uszkodzić, a często zniszczyć. Płaczę, dosłownie płaczę, myśląc o tym wszystkim i wyrzucając to z siebie teraz. Tak bardzo mi przykro z powodu całego tego bólu, jakiego doznajemy, tej nienawiści i ran, jakie często zadajemy sami sobie. Jesteśmy wartościowi, godni i piękni, a nie potrafimy w to uwierzyć i ciągle wątpimy, załamujemy się, wycofujemy, odpuszczamy to na czym nam zależy, bo jesteśmy wciąż niewystarczająco... Czuję do ludzi tak wielką miłość, a jednocześnie tak odwrotnie działam na co dzień. Wszystko blokuje ten brak odwagi żeby wyrazić swoje prawdziwe ja.
Usłyszałam kiedyś historię o stworzeniu człowieka, która mówi, że dany nam element boskości został ukryty tam, gdzie najtrudniej będzie człowiekowi go znaleźć, czyli w swoim wnętrzu.
Wystarczy uwierzyć, a mamy ku temu powody.

Piszę, zdając sobie sprawę, że nikt może już tego nie przeczytać, jakby nie było to ponad pół roku od ostatniego postu, ale mimo to już jestem wdzięczna, że mogłam się tym wszystkim podzielić.

Wita, ja od dzieciństwa byłam małomówna często siedziałam sama w domu, dziś  już nie taka, przez kilka lat pisze ze z obcymi osobami przez net, tylko nie potrafię jeszcze rozmawiać z kilkoma osobami rozmawiać, tylko pojedynczo, nie raz kontakt telefoniczny bywa brak tematu i żarty, co mam zrobić abym stała się jeszcze bardziej weselsza?

Są wśród nas różne typy osobowościowe, introwertycy, ekstrawertycy i inne. Każy ma prawo być inny, jeden woli głośniej mówić, drugi cicho siedzieć i słuchać i jedno i drugie jest ok. Nie trzeba być super przebojowym, żeby fajnie żyć i cieszyć się życiem.

Właśnie co do tej przebojowościSłyszałam ostatnio rozmowę rodziców którzy boją się że ich dziecko nie będzie przebojowe ale nie chcą  żeby było nadto przebojowe. Czy są tu rodzice przebojowych dzieci lub tych cichosiedzących?            moze subiektywnie to powien ale chyba te mniej przebijowe uznają jakieś wartości są lepszymi ludźni     zapraszam do dyskusji:-)

Zgadzam się z Paprottą,
jesteśmy wspaniałymi istotami, jednocześnie silnymi i kruchymi, wrażliwymi..każdy ma w sobie wszystko ma w sobie moc i ma w sobie niepewność,
ma odwagę i strach, bywa radosny i smutny...a czasem spotykam osoby które dostrzegają w sobie niewielką część tych wspaniałych odsłon, są tacy co myślą ,że są towarzyscy, odważni i przebojowi i widzę jak się denerwują gdy widzą osobę różną od siebie i ja się wtedy pytam gdzie jest ta część ich która jest nieśmiała, wycofana? odpowiedź jaka mi się nasuwa jest taka że została skryta gdzieś głęboko by świadomość nie mogła jej zauważyć, i odwrotnie czasem spotykam ludzi, którzy postrzegają siebie jako tych nieśmiałych, wycofanych, wystraszonych...i ja wtedy tez zadaję sobie pytanie gdzie jest ta ich część która jest silna, śmiała, otwarta i odważna, pewnie też gdzieś skryta głęboko. Myślę że ciężką pracą nad sobą , często żmudną i sprawiającą wrażenie daremnej człowiek jest w stanie dostrzec te przeciwne w sobie odsłony, że ma je wszystkie a przez to stanie się spójny i kompletny, każdy w swoim właściwym tylko sobie  tempie a nie za sprawą magicznych zaklęć i afirmacji typu jestem jestem wspaniały.

Cześć Wam jestem Karolina tutaj logowałam się  kilka lat temu . Mam nadzieję że ktoś poda mi rękę bo nie mogę poradzić sobie. Mam lat 28 i skomplikowane życie. Nie wiem czy jest ktoś kto wyszedł z podobnej sytuacji jak ja. Mieszkam z 9 osobami w bloku . Problem w tym że cała jestem w rozsypce nie mam nikogo żeby ktoś pomógł mi wyjść z tej opresji. Nie wiem jak długo będę w " złotej klatce" . Mam dziecko 5 letnie . Moim utrapieniem jest jest to że dusze się w tym związku. Męża poznałam na warsztatach. Na początku było burzowo docierały do mnie sygnały że mój partner zachowuje się nieodpowiednio jest wybuchowy. Krytykuje wszystkich dokoła siebie jakby sam był lepszy. zachowanie doprowadziło do tego że inni uczestnicy go olewają . i jeszcze doszedł konflikt . Moja mama przez partnera jest skłócona z kierownikiem W t z. Jest wstyd mi bo partner jej kiedyś odpyskował . Przestałam ufać jemu. jeszcze inne sprawy doprowadziły ze przez niego narobiło się zamieszania. tak lubi przekręcać nie powie jak było. nakłamał mojej mamie że siostra rzekomo okradła go z kasy a potem prawda była inna. mama mu wierzy . wyprowadził sie stamtąd i kolejne problemy. znowu zaczął opowiadać głupoty przez to są kłopoty . jest bardzo zaborczy to przeszkadza . kiedyś spotykalismy się przed ślubem i nagle czar prysł. nie wiedziałam ze taki potrafi być. miałam fajny pomysł żeby się zapisać na tańce nauczyć się on powiedział ze to mi nie jest potrzebne wtedy pomyślałam ze on nie ma prawa mi zabraniać spełniać swoje marzenia. ale ja teraz mu pokaże ze odważę się iść. mamy oboje dziecko ale związek nasz jest do dupy. od wygody się mu w głowie przewracało . da na jedzenie opłaty reszta w dupie. woli żeby moja mama gotowała . teraz mam sporo do myślenia że zakończę to małżeństwo . Niech nie myśli ze świat koło niego kręci się. wszystko koło niego robić trzeba. mam dość tego. jeszcze powiedział ze moja mama ma racje we wszystkim inni też a ja nie liczę się dla niego już? tak ma wyglądać moje małżeństwo?ja nawet nie mogę decydować nie potrafię wychować po swojemu syna wtrącają się . nie wiem już nie daje rady psychicznie . dajcie mi radę!