Mam męża, a zadurzyłam się w żonatym

Docen to co masz.Masz do kogo wracac  gdzie w domu czeka maz i dziecko bo inni moga tylko o tym pomarzyc 

Każda ze stron widzi to trochę inaczej. Pomijam fakt,że skutki polania wodą, jak zimna by on anie była, przynoszą trochę inne skutki niż zdrada Sęk w tym, jak zdradę widzą zdradzany i zdradzający oraz jaki czas musi upłynąć, żeby chociaż trochę emocje z obu stron opadły. Zdrada i wszystkie związane z nią okoliczności są przecież na tyle silnym wstrząsem, że niemal niemożliwym dla zdradzającego jest rozważanie, jaką motywacją kierował się zdradzacz, moze poza skrajnymi przypadkami. Przynajmniej na początku skrzywdzona osoba nie będzie akceptować żadnych argumentów wyjaśniających postępowanie winowajcy.

Jeśli owo porównanie do oblewania wodą miałby przyrównać do zdrady, to dla zdradzanego, zawsze ważniejszy będzie chyba fakt, że jest mokry a nie dlaczego został oblany..

Raczej to dla mnie rzecz oczywista.
Ale może Wysoki Sąd w okolicznościach łagodzących uwzględni, czy czyn był z premedytacją, czy w afekcie :-)

Wielokropku, zostanę przy swoim zdaniu, że nie tylko emocje są ważne, ale warto włączyć do procesu emocjonalnego obróbkę poznawczą.

Jak się nie dowie skąd ta woda to będzie mokry jeszcze nie raz.

wklejam ściągę:

Taoizm - Zdarza się wdepnąć w gówno
Konfucjanizm - Konfucjusz powiada: "zdarza się wdepnąć w gówno"
Islam - Jeśli wdepnie się w gówno to jest to wola Allacha
Buddyzm - Jeśli wdepnie się w gówno, to nie jest to gówno
Katolicyzm - Wdeptujesz w gówno, bo jesteś grzeszny
Kalwinizm - Wdeptujesz w gówno, bo się opieprzasz
Judaizm - Dlaczego w to gówno wdeptujemy właśnie my?
Luteranizm - Jeśli wdeptujesz w gówno, uwierz, a nie wdepniesz więcej
Prezbiterianizm - Jeśli ktoś ma wdepnąć w gówno, to niech to nie będę ja
Zen - Czym jest gówno?
Jezuityzm - Jeśli wdepniesz w gówno i nikt tego nie poczuje, to czy ono na prawdę śmierdzi?
Christian Science - Jeśli wdepniesz w gówno, nie przejmuj się - to samo przejdzie
Hedonizm - Jeśli wdepniesz w gówno - raduj się
Hare Krishna - Równo w gówno. Rama, rama, om, om...
Rastafarianizm - Sztachnijmy się tym gównem
Hinduizm - Wdeptywało się już w to gówno
Mormonizm - Wdeptywało się już w to gówno i wdeptywać się będzie
Ateizm - Nie ma w co wdepnąć
Agnostycyzm - Może jest w co wdepnąć, a może nie
Stoicyzm - No i wdeptuje się w gówno. Co z tego ? Nie rusza mnie to
Świadkowie Jehowy - Wpuść nas, a powiemy ci, dlaczego wdeptuje się w gówno
Adwentyści Dnia Siódmego - Jedynie w soboty nie wdeptuje się w gówno.

Zdrada nie jest karalna nie dlatego, że cierpienie wyrządzone człowiekowi jest zbyt małe, ale dlatego, że nie miałoby to sensu. Funkcją prawa i karalności w naszej części świata jest zachowanie ładu społecznego, a nie sprawiedliwość rozumiana jako ukaranie proporcjonalne do sprawionej krzywdy innemu człowiekowi. Ukaranie złodzieja ma sens, bo jakby złodziejstwo było legalne to byłby niezły rozpierdziel. Ale jaką karę należałoby dać zdradzającemu, żeby to miało sens ? Do więzienia i zostawić zdradzonego z utrzymaniem rodziny samemu ? Finansową, żeby z budżetu domowego jeszcze zdradzony musiał również stracić ? Ukamienowanie, żeby zdradzony przeżył dodatkowe piekło patrząc jak jego ukochana/ukochany dostaje kamieniami ? Dobrze, że w naszej kulturze tego nie ma. Całe szczęście, że jest za to rozwód z orzeczeniem o winie skutkujący podziałem majątku na niekorzyść winowajcy. To przynajmniej jest fair.

Magdalena. Masz rację, że nie należy podawania przyczyny zdrady jako "zaniedbywania przez partnerów" bagatelizować skoro tak dużo kobiet go podaje, to coś musi być na rzeczy. Ale nie należy też bagatelizować tego, że większość mężczyzn nie zgadza się z tym argumentem. Moim zdaniem wy czujecie, że mężczyzna kiedyś swoim zachowaniem sprawiał, że czułyście pożądanie. Potem już nie sprawia, że je czujecie. Czyli mężczyzna się nie stara albo robi to źle. Jest to całkiem logiczne. Tylko, że zupełnie nie o to chodzi. Na początku związku, o ile jest atrakcyjność, bo o nią tutaj chodzi, każde drobne nawet gesty wzbudzają pożądanie. Nie trzeba żadnych wielkich bukietów kwiatów ani kolacji w wykwintnej restauracji. Jak się kobiecie podobałem i czuła "to coś" to głupia impreza czy spacer kończyły się w łóżku. Oczywiście kina, teatry, restauracje, prezenty są fajnym tłem wydarzeń, ale nie o tego typu "starania" chodzi. Ja to ciągle robiłem nawet po latach. Tylko to przestało działać. Różnica to jest nowość, zdobywanie, atrakcyjność, tajemniczość, ekscytacja, niepewność związana z początkiem relacji vs znany wzdłuż i wszerz człowiek, z którym się jest od lat i wszystko się widziało i wszystko się o nim wie. Dlatego mnie nie przekonuje argument "bo partner się nie stara". Do tego na początku się człowieka idealizuje i rozkręca fantazje na jego temat. To nie druga osoba sprawia, że czujemy pożądanie i zakochanie. Robią to prawa natury i dzieje się to samo w naszych głowach. Weź chociaż przykład Dori Jak ten gość ze sklepu się stara ? Nic nie robi. Po prostu się popatrzył parę razy i dziewczynę ścięło z nóg. Wszystko dzieje się w jej głowie, a gość wystarczy, że okaże minimum zainteresowania i będzie najpewniej seks.

To, że wszystko jest w głowie, to niemal moje życiowe motto, więc całkowicie się z Tobą zgadzam.
Przypadek autorki tego wątku zostawiam zupełnie na boku, bo jak dla mnie ona zachowuje się jak egzaltowana nastolatka.

Zdaję sobie sprawę z tego, że przyczyn zdrady jest nieskończenie wiele i raczej to, co podsuwają zdradzacza swoim partnerom jako powód jest często zwykłą próbą „podzielenia się winą”. A to nie w tym rzecz, żeby przerzucać się winą, bo jak dla mnie zdrada jest przede wszystkim zbrodnią na związku, a nie drugiej osobie. Chociaż wielu zdradzonych uwielbia się taplać w poczuciu bycia ofiarą, bo takie wygodne.
Niemniej zdrada często odbywa się etapami (nawet w przypadku tego wątku tak jest), bo zdradzający buduje sobie w głowie coraz bardziej karkołomne i zadziwiające uzasadnienia i usprawiedliwienia dla swojej zdrady. Rzadko kiedy jest to chwila i jedno spotkanie. W tym czasie nie dzieje się to, co się Tobie wydaje, czyli że zdradzający ogarnia się i myśli o zdradzie w kategorii ciosu wymierzonego w stałego partnera, ale wręcz przeciwnie tworzy w swojej głowie kolejne wyjaśnienia, począwszy od tego, że to nic złego, że wymieniamy zalotne spojrzenie, to przecież nic złego, że mi się podoba, to nic złego, że z sobą rozmawiamy, że opowiadamy sobie o niespełnieniu w dotychczasowym związku. Potem, że to nic złego, że pocałowała, on pewnie też tak robi w swojej pracy, na swoich wyjazdach, itd. Jakbyś na chwilę oderwał się od swojego poczucia krzywdy i spróbował wejść w umysłowy świat zdradzacza, to mógłbyś dostrzec całkiem nową perspektywę, ale ok, rozumiem, że to może być nie do zniesienia.

Inna sprawa, to jest kwestia tego, że ja nie rozumiem do końca, jak można być z kimś naprawdę blisko i nie widzieć, że ta osoba oddaliła się na tyle, że idzie w zdradę i romans. W mojej definicji związku nie mieści się taka sytuacja, że nie dostrzegam tego, że partner buja w obłokach i jest nieobecny, wyłapałabym pierwsze sygnały, chyba, że nie byłoby między nami wcale prawdziwej bliskości, a partner byłby trochę jak stary mebel. To nie zarzut, to spostrzeżenie.
Pewnie za chwilę pojawi się coś o tym, że nie da się stałe zapewnić w związku ciągłych fajerwerków. Oczywiście, że nie. Ja nie o tym. Mnie chodzi o prawdziwą bliskość, gdzie ludzie są sobą autentycznie zainteresowani, bo nie ulega dla mnie wątpliwości, że w każdy związek ma swoją inercję i nie rozpada się przy pierwszym problemie, bo ludzie zawsze poświęcają coś dla związku. Także kryzys jest wpisany w dynamikę związku, ale jeśli dwoje ludzi jest ze sobą naprawdę blisko, to takie rzeczy wyłapują w mig i rozmawiają o tym, szukają wspólnie rozwiązania. Stąd też moje pojawiające się nieco wyżej stwierdzenie, że zdrada jest przede wszystkim zbrodnią na związku. A ja naprawdę nie wierzę, że w związku, w którym pojawiła się zdrada, ludzie byli z sobą rzeczywiście blisko, raczej dzielili wspólną przestrzeń.

Zgadzam się z Tobą, brak bliskości zabija związek.

Widzę, że co niektóre panie za dużo się naczytały Stiega Larssona
To, że zostałem skrzywdzony w swoim życiu przez dwie kobiety, wcale nie oznacza że nienawidzę kobiet.
Az muszę się zapytać swojej ukochanej, czy czasem nie dostrzega w moich oczach wobec niej jakichś krwiożerczych instynkt ów,
Ja piszę tylko o tym, o czym mężczyźni zapomnieli, karmieni od setek lat romantycznym, a do tego fałszywym obrazem kobiet jako biednych, niewinnych i zagubionych istotek , miłości i relacji międzyludzkich.
Już dawno przestałem się oszukiwać, widząc świat oraz ludzi takimi jakimi są naprawdę, już bez tych różowych okularów, stąpając twardo po ziemi, pozbylem się tych romantycznych złudzeń.
Powtórzę
Kobiety to takie same ***** jak faceci, tak samo wyrachowane a przy tym dużo sprytniejsze.
Do tego mające wsparcie stereotypów i naleciałości społecznych.
Na faceta wystarczy rzucić fałszywy cień podejrzenia, czyli oszczerstwo i już musi udowadniać, że nie jest wielbłądem.
A kobieta?
Każdy kit wciśnie wszystkim dookoła i przekonując siebie i wszystkich, że to ona jest ofiarą. I zaraz znajdzie się cała masa rycerzy broniących jej czci i honoru Choć jak widac po kilku postach, nie zawsze to się udaje i jest zdziwko, wielkie nieszczęście i pretensje do złego losu.
Ja nie mówię czy to dobrze czy źle,
Tak po prostu jest i im szybciej facet podejdzie tak do sprawy tym mniej nieprzyjemności w życiu go czeka.
Co wcale nie oznacza to, że nie może cieszyć się życiem, szczęściem, partnerstwem i miłością.
Zasmucę Was drogie Panie, ale życie jeszcze nie raz wam pokaże, że rzadko która z was przed 50-tką nie ma nic wspólnego z młodą siksą.
To nie są żadne stereotypy czy też męski szowinizm czy też nienawiść do kobiet, co dwie z nich usiłują mi wmówić
Sam kiedyś byłem młodym gnojem. I z takimi też miałem do czynienia.
Skończmy z tym psychologicznym bełkotem.
Nie rozbierajmy zdrady na czynniki pierwsze.
Ludzie zdradzają i będą zdradzać, ponieważ większość to banda złych, znudzonych, sk****nów (niezależnie od płci oczywiście)- Bo to wyłącznie nam ma być dobrze .
Nie myśli się o tych których krzywdzimy, nie myśli się o rodzinie, dzieciach, o tym co się może z nimi stać, gdy qrestwo ujrzy światło dzienne
Liczy się tu i teraz!
Cała reszta może iść w p***u Według mnie to są prawdziwe powody zdrady.
Wszystko inne jest tylko próbą jej racjonalizacji i usprawiedliwienia.
Dając szansę, rzadko kto ma świadomość, że walczy o kogoś, kogo nikt już nie chce.
Gachowi zabawka się znudziła a ma własną żonę na karku, albo upatrzony nowy model i najchętniej pozbyłby się przechodzonego i przeterminowanego towaru.
I w tym momencie na scenę wkracza zdradzony partner.
Skruszona -a dokładnie kopnięta w cztery litery przez kochanka -cudzołożnica wraca "ciałem" na pole prawowitego właściciela .
I wszyscy żyją długo i szczęśliwie.Kurtyna.
Kolejny raz "miłość" wygrała ze złem i występkiem
Jako ludzie mamy tendecję do wypierania z pamięci traumatycznych wydarzeń.
Jednak w zdecydowanej większości przypadków się to nie udaje,
Jakby było inaczej, to psychiatrzy i psychologowie nie mieliby co robić.

karn
Decydowanie, czy chce się być z niewierną, to jednak nie to samo, co zdecydowanie np. o kolorze ścian w salonie,prawda?
Kiedy byłem młody i głupi, zaopatrzony w tą moją jedyną, dla której szybciej bym się zabił niż pozwoliłbym sobie na to, aby ją skrzywdzić, dostałem od niej cios, którego bym się w życiu nie spodziewał.
No i kuźwa, ponieważ kochałem ją tą durna, mlodzieńczą miłością, nabrałem się na ten cały kobiecy spektakl, smutek, płacze, sarenkowe  oczka.
Gdy padł drugi cios z jej strony, było naprawdę że mną źle
Tego co przechodziłem, nie muszę Ci mówić
Tylko dzięki potężnej pracy wykonanej nad sobą, wyszedłem z tego cało. Nabrałem pewności siebie i już wiedziałem.
Jeśli będę kogoś kochać, to mądrze. Tzn tak, by nigdy nie pozwolić na wszystko tej, którą obdarze uczuciem
Nie, nie zamknąłem się w pancerzu, cieszylem się korzystałem w pełni z życia
Poznałem była już żonę, na świat przyszła córka,,
Kilkanaście lat naprawdę fajnego małżeństwa, bo w tym czasie jakoś skarg z drugiej strony nie słyszałem i jebud
Mojej eks żonie najwyraźniej się nudziło i postanowiła sobie trochę to swoje ustabilizowane życie urozmaicić,
Niestety dla niej, nie rzucam słów na wiatr, trzymam się zasad i jestem konsekwentny
Nikomu nie pozwolę robić sobie jaj z mojej miłości.
Na brak szacunku tym bardziej
Coś nie pasowało - powiedz.
Wiesz jak to jest gdy słowa ukochanej kobiety stoją w kompletnej sprzeczności z tym co miałem w materiale dowodowym, z tym co w momencie pełnego rozkwitu romansu słyszałem z jej ust, a były kierowane pod moim adresem.
Nie dałem się tym razem nabrać
Po prostu zakończyłem to co ona zaczęła.
Wiesz, gdy już było po wszystkim, podeszła do mnie i zapytała mnie, czemu o nią nie walczyłem
Powiedziałem jej :tej którą kochałem, już nie ma
A tą która zdradziła, nie było warto
Zacytuję na koniec Tobie to, co napisałem zioomowi
*Pozbądź się poczucia winy, syndromu sztokholmskiego, poczucia bycia bezradną ofiarą.
Przeczołgaj tą kobietę i spuść na wartki strumień obojętności. Nie ma kocham, nie ma spróbujmy jeszcze raz!
W miłości nie ma miejsca na takie cierpienie, jakie Ci zafundowała! Zastanów się dobrze :wart jest ktoś taki Twojego uczucia? *
Ja bym się będąc Na twoim miejscu, tak bardzo bym się nie śpieszył z dalszym planowaniem z nią życia.
Bo za drugim razem, czego Ci oczywiście nie życzę, może być jeszcze gorzej niż to co przeszedłeś.

LIBRA38

Ależ Ty już to zrobiłaś. Myślisz, że jak sama siebie nadal będziesz oszukiwać, to będzie tak jak dawniej? Że kochając się z mężem pozbędziesz się tego wstrętu i odrazy
Że zapomnisz o tych upojnych chwilach spędzonych w ramionach kochanka?
Tak jak napisałem teraz Twoje małżeństwo to już układ, fikcja
Najwyraźniej chcesz wrócić wbrew sobie i przeciwko sobie.
Bo po prostu, kopnięta przez kochanka w tyłek, nie masz do kogo wrócić
Gdyby tylko kochanek się wyraźnie określił, twój mąż, dotychczasowa rodzina zostałyby tylko wspomnieniem
A gdyby małżonkowi przyszło do głowy stanąć na Twojej drodze do szczęścia i stawiałby opór, to wszelkimi sposobami bezlitośnie byś go z tej drogi usunęła
Oszukuj siebie dalej.. Bo mnie nie oszukasz

Życzę wszystkim udanego długiego weekendu

After Może ująłeś to zbyt dosadnie i mało dyplomatycznie, ale w dużej mierze masz rację. Pewne kwestie są na tyle oczywiste i jednoznaczne, iż ciężko z nimi dyskutować. Nie ma sensu się zatem powtarzać.

Zwróciłem tylko uwagę na jedną rzecz, opartą o Twój przykład. Jeśli żyjesz z kimś w związku, wydaje Ci się, że wszystko jest OK, po czym nagle spada na Ciebie taka bomba, jak zdrada. Decydujesz się odejść, po czym słyszysz tekst od ZRADZAJĄCEJ = WINNEJ osoby: dlaczego o nią nie walczyłeś? Tego typu wypowiedzi zahaczają już o bezczelność i perfidię. Bo kto ma walczyć przede wszystkim o związek do ciasnej anielki w takiej sytuacji? Osoba zdradzona czy zdradzająca? To jest chyba najgorsze upodlenie, jak osoba skrzywdzona wpędza się w poczucie winy, będąc przekonaną, że to ona zrobiła coś niewłaściwego.

Magdalena, Ad "Inna sprawa, to jest kwestia tego, że ja nie rozumiem do końca, jak można być z kimś naprawdę blisko i nie widzieć, że ta osoba oddaliła się na tyle, że idzie w zdradę i romans", spójrz co napisał After:

"Wiesz jak to jest gdy słowa ukochanej kobiety stoją w kompletnej sprzeczności z tym co miałem w materiale dowodowym, z tym co w momencie pełnego rozkwitu romansu słyszałem z jej ust, a były kierowane pod moim adresem."

Dokładnie! Ja oczywiście, że widziałem, że dziewczyna się oddala emocjonalnie. Intuicja i niespójność w jej zachowaniach mówiły mi wiele. Ale rozmawiałem z nią i pięknie trzepocząc rzęsami mówiła mi prosto w twarz: "Ależ ja Cię kocham, chcę mieć z Tobą dzieci i wziąć ślub. No przecież nigdy bym Cie nie zdradziła." Buzi buzi buzi. Mój kochany, cudowny, wspaniały. A jak drążyłem temat, co do jej zmian zachowania i oddalenia się ode mnie, częstego wychodzenia z nowymi znajomymi itp. to usłyszałem klasyczne: "Nie będziesz mnie ograniczał.", "Nie będziesz mnie zamykał w złotej klatce.", "Potrzebuję przestrzeni" Przy czym ja nigdy nie ograniczałem odkąd byliśmy razem i nagle zaczęła takie rzeczy mówić. Dla mnie czas zanim się dowiedziałem był jednym z najtrudniejszych w życiu. Słyszałem od ukochanej słowa, a intuicja mi mówiła coś innego. Ten wewnętrzny konflikt przeżywany tygodniami to jest coś potwornego.

Partner podejrzewa zdradzającego o romans. Tylko zagłusza podejrzenia zaufaniem.

Emocjonalne oddalanie się nie jest przyczyną zdrady. Jest jej objawem i narzędziem, które stosuje zdradzający, żeby do zdrady się przygotować. Przecież trzeba by być totalnym psychopatą, żeby zdradzać osobę, z którą ma się bliską emocjonalną więź. Zdradzający nie dość, że najpierw się oddala, "potrzebuje przestrzeni" to jeszcze oczernia w swoich oczach partnera. Na miesiące przed zdradą już dziewczynie zaczęło nagle wszystko we mnie przeszkadzać. Przypisywała mi bardzo dużo negatywnych cech.

"jak dla mnie zdrada jest przede wszystkim zbrodnią na związku, a nie drugiej osobie"

Nie zgadzam się. Związek nie ma emocji, związek nie cierpi, nie ma osobowości. Rozumiem, że zdradzający nie zdradza po to, aby krzywdzić. Krzywdzenie jest efektem ubocznym. Ale rani drugą osobę. Nie wierzę w to, że nie zdaje sobie z tego sprawy. To nie jest tak, że zdradzający idzie idzie i nagle się potyka i wpada na sterczącego penisa czy tam sterczącym penisem wpada akurat w jakąś kobietę i nie zdąży pomyśleć o ukochanym Zdradzający ma dziesiątki godzin, dni lub tygodni na przemyślenie wszystkiego w zależności od sytuacji i na 100% nie raz myślał o tym, że zrani. Tylko, że zdradzający zakłada, że zdrada nie wyjdzie na jaw. To jest główny jego sposób na nie ranienie.

"Chociaż wielu zdradzonych uwielbia się taplać w poczuciu bycia ofiarą"

Absolutnie nie. Ja wiem, że są osoby, które lubią się nad sobą użalać. Ale jest to drobny % społeczeństwa. Natomiast zdradę bardzo przeżywa każdy. Znam ludzi zdradzonych, widać tutaj na form też jak to przeżywają. Zdrada jest doświadczeniem traumatycznym. Jeśli tylko część ludzi ma osobowość użalającą się nad sobą, a cierpi każdy to Twoje stwierdzenie jest dla mnie nielogiczne. Jeśli o mnie chodzi to dla mnie rozpaczanie i cierpienie jest stratą czasu. Mam ciekawe życie i dużo rzeczy do roboty bardziej interesujących niż taplanie się w poczuciu bycia ofiarą.

"Jakbyś na chwilę oderwał się od swojego poczucia krzywdy i spróbował wejść w umysłowy świat zdradzacza"

Uwierz, że zrozumienie umysłu zdradzacza to jest dla mnie priorytet od samego początku. Ja akurat swoje w życiu przeżyłem i mam dużo doświadczeń z zajętymi kobietami z przeszłości. Nie żebym to planował, ale pomiędzy dwoma moimi długimi związkami parę dobrych lat dużo imprezowałem i randkowałem. Smutne, ale jeśli "szło" za łatwo i ktoś był mną bardzo szybko zainteresowany to później się okazywało, że jest chłopak czy narzeczony. Wynudzona związkiem kobieta bez mocnego kręgosłupa moralnego i własnych zasad jak poczuje pożądanie do kogoś jest bardzo łatwym celem dla doświadczonych w relacjach z kobietami mężczyzn. Dlatego znam dobrze świat zdradzacza, chociaż samemu nigdy nie zdradziłem. Jest to nic więcej jak egoizm, brak dojrzałości, nierealne oczekiwania wobec własnego związku i brak zrozumienia czym jest monogamia. To ostatnie jest kluczowe. Ludzie sądzą, że jak przestaje kręcić partner, a zaczynają inni to znaczy, że "to nie ta połówka jabłka". Mało kto rozumie, że instynkty są normalne i monogamia jest wbrew biologii i trzeba sporo wysiłku włożyć w wierność.

Można dużo filizofować, racjonalizować i zastanawiać się nad stanem związku, bogactwem relacji, "przyczynami zdrady" itd. Ale ostatecznie to jest zdjęcie majtek i dupczenie za przeproszeniem. Seks jest świetny. Seks z nową osobą, do której się poczuło tzw. chemię i spełnia się pragnienie, które w głowie się budowało przez jakiś czas, jest wspaniałym przeżyciem. Ogromne emocje, podniecenie, doświadczenia. Ego uwielbia takie nowe zdobycze. Proste, pierwotne, przyjemne. I zdradzający dlatego zdradza. A to, że "partner zaniedbywał" czy "w związku brakowało więzi emocjonalnej" albo "bo partner za mało w domu sprząta " - bo i takie wytłumaczenia ludzie podają, itp. to jest bezsensowne racjonalizowanie, zmniejszanie własnego poczucia winy i przenoszenie odpowiedzialności za swoje czyny na partnera, który w tym czasie z pełnym zaufaniem nie był niczego świadomy. Winny jest tylko jeden - zdradzający.

kejt38
"każdy jest odpowiedzialny za swój los!"
Upraszające życie i nieprawdziwe stwierdzenie. Rozumiem, że więźniowie w obozach też byli odpowiedzialni za swój los ? Jesteśmy wszyscy połączeni i zależni od siebie. Częściowo odpowiadamy za swój los, ale częściowo jesteśmy w rękach innych. Oczywiście ten człowiek, który się zabił mógł zareagować inaczej. Jego osobowość i doświadczenia miały znaczenie. Zarówno on jak i jego żona byli odpowiedzialni za to i żona powinna część winy wziąć na siebie.

After, im bardziej czytam co piszesz, tym bardziej się z Tobą zgadzam. Ale trochę złości na kobiety masz jednak

bagienni_k
Pewnie, że można napisać bardziej finezyjnie, bardziej delikatnie
Podążając śladem tego  przykładu gówna
Czy jak je zapakuję w eleganckie opakowanie, to nagle nim przestanie być i nie będzie tak samo śmierdzieć?
A wracając do tych słów
Dla mnie to pytanie mnie nie upokorzyło
Bo to była raczej z jej strony taka desperacka próba szukania  jakiegokolwiek cienia nadziei .
Znam ją doskonale i wiedziałem, o co jej kaman.

karn
Jeszcze coś. W świetle polskiego prawa, nie ma czegoś takiego jak podział majątku na niekorzyść strony zdradzającej
Z zasady dzieli się równo, po 50%. Są oczywiście wyjątki, np majątek wniesiony do małżeństwa, będący własnością przed ślubem, darowizny na rzecz małżonka i jeszcze parę rzeczy.
Także jeśli już oberwałeś, to na zimne dmuchaj i jeśli będziesz planował ślub, to spisz intercyzę i od razu zrób rozdzielczość majątkową
Ona jest w grupie wysokiego ryzyka
Po co Ci kłopoty?
Mając świadomość tego co zrobiła i jeśli Ciebie kocha, to dla niej nie powinno to być żadnym problemem
Jak będzie się buntowac, to tnij równo z trawą. Nawet się wtedy nie zastanawiaj

Dobrze chociaż,że zdajesz sobie sprawę z tego,że psujesz wszystko,lub dążysz do tego,aby wszystko zepsuć.Niby jesteś szczęśliwą mężatką z 4-letnim stażem,a chcesz popełnić wielkie głupstwo.Facet starszy od Twojego wspaniałego - Twoim zdaniem - męża,a myślisz o ewentualnym z nim romansie. Pomyśl ile stracisz jeśli wdasz się w ten "romans". Zastanów się dobrze,zanim popełnisz błąd swojego życia. Facet starszy - wiadomo - szuka przygód,pobawi się i zostawi Ciebie i nie tylko zapewne on,bo mąż też nie będzie chciał być rogaczem. A co zrobisz,to już Twoja i decyzja i sprawa,obyś tylko dobrze na tym wyszła.

Cześć, mnie zainteresowało jedno Twoje stwierdzenie: też jestem z rozbitej rodziny. Jeśli nie jest to dla Ciebie zbyt bolesne, napisz proszę czy ojciec opuscił mamę czy może mama zostawiła tatę? Widze tutaj pewna analogię..

Cel nie zmienia tego, czego jest się świadomym. Jak rąbnę dziecku lizaka, to moim celem może być chwilowa przyjemność zeżarcia cukierka, co nie zmienia faktu, że jestem świadoma, że wyrządzam tym dziecku krzywdę. Nawet, jeśli w danej chwili o tym nie myślę.
Z tym brakiem empatii też się nie zgodzę, konsekwencje zdrady są zbyt oczywiste, żeby się tłumaczyć zwykłym "nie wiedziałem". Co najwyżej "nie myślałem o tym w tamtej chwili (bo myślałem tylko o tym, na co mam ochotę", ale nie uwierzę, ktoś naprawdę nie jest świadomy, że zdradzając, wyrządza krzywdę osobie, z którą jest w związku. Nie myśleć o konsekwencjach w danym momencie nie oznacza, że się o nich nie wie. Bardziej już - że przestały kogoś obchodzić.

balin W naszym zachowaniu jest sporo działań nieświadomych, ale gdyby podciągnąć je pod całość, nie bylibyśmy gatunkiem rozumnym. Dorosłe, odpowiedzialne zycie, to zdolnoiść przewidywania konsekwencji swoich działań. W przypadku, kiedy osoba zdradzająca idzie w tango, przestaje ją obchodzić dotychczasowe życie, sprawy i obowiązki. Nie myśli o tym, że kogoś krzywdzi, mówiac brzydko ma na to po prostu "wywalone".

After, przez Twoje posty, nie tylko w tym temacie przebija  nie tyle nienawiść do kobiet ( bezsensowna byłaby nienawiść do istot pożądanych), co rozczarowanie że żle zakwaliikowałeś ją jako partnerkę godną zaufania, nie potrafiłeś ocenić sytuacji czyli żal do siebie.
Jest takie przysłowie, kto się gorącym sparzył ten na zimne dmucha..
Tylko że dmuchanie na jabłka czy gruszki jest bezsensowne i zabiera nam przyjemność jedzenia.

Ale ja nie twierdzę że After zle zinterpretował ostatecznie swoją sytuację.
Twierdzę tylko ze wyciągnął z niej wnioski uproszczone na przyszłość. Które niby mają go chronić, a pomijają indywidualizm kobiety z którą jest.
W ten sposób jakaś Ania zapłaci rachunek za Kasię co zawiodła..
I o ile słuszne i zrozumiałe w jego wypadku będzie brak drugiej szansy w przypadku nielojalności w związku, to ogólny brak zaufania może mu relację załatwić.

Karn Ileż pychy jest w stwierdzeniu, że ktoś, kto Ciebie zdradzał, to myślał w tym czasie o Tobie i bólu, który Ci sprawia. 

Dla mnie nie ulega wątpliwościom, że po prostu łatwiej Ci przyjąć, że partnerka chciała wymierzyć Tobie cios w serce niż to, że to Ty źle wybrałeś partnerkę. Nie wydaje się Tobie, że mogłeś popełnić błąd inwestując oprócz uczuć, także zaufanie i nadzieję w związek z kimś, kto nie zrozumiał, że atrakcyjność związku nie leży w jego początkowej fazie, świeżości i fascynacji, która budzi pożądanie, ale że najważniejsze jest stworzenie wspólnej drużyny, gdzie dwoje tworzy atmosferę, która sprzyja rozwojowi relacji, poczuciu bezpieczeństwa i wzajemnej atrakcyjności? Ojej, mogłoby się okazać, że pokochałeś „pustaka”. Piszesz, że widziałeś niespójność w zachowaniu partnerki, a jednak wierzyłeś w słowa, które okazały się deklaracjami bez pokrycia. Hm...wierzyłeś, bo chciałeś wierzyć. Sam wcześniej pisałeś, że wszystko jest w głowie. Może zatem przyjmij do wiadomości, że dużo działo się TYLKO w Twojej głowie. Bo w rzeczywistości nie było tej kobiety, którą chciałeś widzieć w swojej partnerce, ale słaby człowiek, który szukał poza związkiem zaspokojenia deficytów i któremu zabrakło odwagi i uczciwości, żeby stanąć przed Tobą w prawdzie. Nie związałeś się z osobą, dla której związek z Tobą byłby na tyle wartościowy, żeby zrezygnować z nastawienia na siebie i na swoje cele (stąd zbrodnia na związku) . Po prostu pomyliłeś się.

Oczywiście, że byłoby lepiej, gdyby ludzie, którym ufamy i powierzymy siebie, swoje sekrety, swoje nadzieje i swoje zaufanie, nie zawodzili nas oraz dotrzymywali obietnic. Ale cóż, świat nie kręci się tylko wokół Ciebie i czasami ludzie zachowują się nie tak, jak Ty to sobie wyobrażasz oraz jak chcesz i pragniesz, bo ludzie kierują się swoim, NIE Twoim - interesem. A to, w jaki sposób dbają o własne interesy zależy od ich dojrzałości i klasy. W Twoim przypadku wygląda na to, że związałeś się z kimś, kto postawił swój interes wyżej niż Twoje potrzeby, a przy tym nie miał ani zbyt wiele klasy, ani dojrzałości, aby postąpić inaczej. I nie wierzę, że ktoś, kto zachował się w ten sposób wobec Ciebie, szanuje innych ludzi i zachowuje się wobec nich fair. Jeśli nie zauważyłeś wcześniej takich zachowań, to nie chciałeś zauważyć albo może myślałeś, że jesteś tak wyjątkowy, że Ciebie potraktuje jednak inaczej.
Myślę też, że przypisując swojej partnerce świadome wymierzenie w Ciebie ciosu, zwyczajnie ją przeceniasz. Ona raczej kierowała się po prostu swoim interesem, zbudowanym na jej wewnętrznej walce z sobą i wyzwaniem, jakim mógł być dla niej związek i poradziła sobie tak, jak w tamtym momencie swojego życia potrafiła. Przypisujesz jej jakieś głębsze intencje, bo bardzo chcesz, żeby jednak Twoja osoba była obecna w tamtym czasie w jej umyśle, tak jak ona była w Twoim, podczas gdy w rzeczywistości Ty najprawdopodobniej po prostu w tamtym czasie dla niej nie istniałeś, nie liczyłeś się. Zapomniała o Tobie. Stałeś się dla niej nikim. Nic nie zmieni to, że chcesz myśleć o sobie jak o osobie obecnej w jej umyśle w czasie gdy Cię zdradzała. (a’propos sądzę, że takie quasi odwetowe zachowanie jak zachowanie Aftera wobec zdradzającej, to de facto próba stania się kimś dla osoby, dla której wcześniej stało się właśnie nikim, co zostało wyrażone poprzez akt zdrady).
Karn, pewnie, że cała sytuacja wyglądały inaczej, gdyby Twoja partnerka najzwyczajniej w świecie dorosła do pewnych standardów i potrafiła z Tobą porozmawiać o deficytach, które odczuwała a które postanowiła zaspokoić poza związkiem. Byłoby świetnie, jeśli potrafiłaby Tobie powiedzieć o tym, co czuje i czym się kieruje, ale widocznie inaczej nie umiała niż kłamać i oszukiwać. Być może sama nie umiała zmierzyć się z prawdą o sobie, a co dopiero wyjaśnić to Tobie w kulturalny sposób.

Powtórzę jeszcze raz, bo wydaje mi się to szczególnie istotne, że to, iź ludzie często zachowują się beznadziejnie, bez krztyny sumienia, to nie oznacza, że potrafią uruchamiać w Tobie cierpienia, które odczuwałeś i leczyłeś przez miesiące na terapiach. To Ty to robisz. Nikt nie zdoła włożyć ręki do Twojej klatki piersiowej i ścisnąć Twoje serducho. To Ty to robisz, interpretując sytuację w ten sposób (pamiętaj wszystko jest w Twojej głowie) i stawiając siebie w świetle jupiterów jako osobę stałe obecną w myślach osoby, na której Tobie zależało, podczas, gdy ta osoba tak naprawdę myślała tylko o sobie i swoich potrzebach oraz własnej satysfakcji. Bo podczas gdy Ty przypisujesz komuś jakieś głębsze intencje i rozkminy z Tobą w roli głównej, to w rzeczywistości w ogóle się nie liczyłeś.  Przykre to, ale nie mniej przykre niż karmienie się przeświadczeniem, że ktoś z premedytacją pragnął Cię zranić.
Nie masz żadnego wpływu na to, co ktoś zrobi, ale masz wpływ na to, co Ty z tym zrobisz. Jak każdego i mnie spotykały, spotykają i będą spotykać niewłaściwe zachowania innych wobec mnie, ale to ode mnie zależy, jaką nadam tym wydarzeniom wagę i jak długo będę hodowała i pielęgnowała w sobie poczucie bycia ofiarą, bo „jak ktoś mógł zrobić mi coś takiego”.

Powiem Ci karn, że mimo wszystkich Twoich przeżyć, naprawdę przyjemnie czyta się Twoje posty. Rzadko kiedy ktoś potrafi przedstawić zawiłe sytuacje w tak dosadny i prosty sposób. Przeżyłeś swoje, masz doświadczenie w takich relacjach i wesz jak to się odbywa. Nie trzeba i nie należy zbytnio tego wszystkiego komplikować.

W moim odczuciu, to nie pycha tylko zwyczajne rozgoryczenie i żal, nic więcej. Jeśli pozostajemy w trwałej relacji oczekujemy właśnie od partnera spełnienia podstawowych potrzeb, pragniemy uczucia, zaufania i wytrwalości w budowaniu wspólnej przyszłości. Przyjmujemy, że związek oznacza automatycznie tworzenie pewnej wzajemnej płaszczyzny porozumienia. W przypadku jakichkolwiek kryzysów czy zaburzeń, trzeba w sobie znależć odwagę do zmierzenia się z problemem. Jeśli zatem zauważamy niespójność w czyimś zachowaniu, to automatycznie oznacza, że dla tego kogoś nie jesteśmy już ważni. Kierujac się zatem swoim czystym, egoistycznym interesem AUTOMATYCZNIE I JEDNOCZEŚNIE wymierza nam właśnie cios, całkowicie burząc nasze zaufanie i niszcząc wszystko, co tworzyło podwaliny relacji. Nie mogę zrozumieć oddzielania tych dwóch kwestii. Skoro związek tworzą ludzie a nie jest to jakiś niematerialny spirytualny byt, to krzywdzimy ludzi. A kogo krzywdzimy, jeśli MY postępujemy egoistycznie w celu osiągnięcia wcześniej zamierzonego celu? Ano krzywdzimy TYLKO I WYŁĄCZNIE drugą stronę, całkowicie świadomie i bez skrupułów. Tak, jak wspomniała SaraS zespół zachowań prowadzących do zdrady, to NIE JEST jakiś pojedynczy odruch, który wykonujemy nieświadomie, tak jak w przypadku, kiedy dotkniemy ręką rozżażonej metalowej płyty. Wychodzę z założenia, że gdybyśmy nie chcieli nikogo krzywdzić, to w większości przypadków tak łatwo do romansów mogłoby nie dochodzić. Skoro druga strona postępuje tak a nie inaczej, ewidentnie dochodzi u niej do przewartościowania pewnych priorytetów. Odczuwa lęk czy też obawę przed zmierzeniem się trudnnym wyborem i ewentualnymi konsekwencjami popełnionych czynów. To, że pewne określone zachowania zdradzającego mogą wywołać ścisłe reakcje organizmu a co za tym idzie zachowania, jest to oczywiste. Tylko nikt mi nie wmówi, że druga strona, ZA KAŻDYM razem całkowicie wyzbywa się tej świadomości, że właśnie poprzez swoje działania, wywoła takie a nie inne reakcje u drugiej strony. Wiadomo: zdradzany będzie czuł zupełnie co innego niż zdradzajacy, wiec tym bardziej nie widzę tutaj zbrodni na związku, lecz na jednej osobie, skoro zdradzający ma w tym momencie swój związek gdzieś. NIE MOGĘ zatem rozdzielić samolubnego działania zdradzacza z jednej strony od szokującej reakcji i krzywdy osoby zdradzanej z drugiej. Jedno z drugim się ściśle łączy. Z pewnością osoba skrzywdzona BĘDZIE MUSIAŁA sobie z tym wszystkim jakoś poradzić i zapanować nad tym co dzieję się w jej umyśle. Tylko, że ta druga strona, zdradzająca, powinna wiedzieć, chcąc zaspokoić swoje pragnienia, jakie efekty wywoła to u partnera. I owszem, będąc w związku z drugim człowiekiem, który jest dla mnie tak ważny, mam prawo zastanawiać się nad tym właśnie: " Jak on/ona mógł mi to do ch***y zrobić?" Wiadomo przecież co się wtedy czuje i jak wielki szok przeżywamy. To co będzie później oczywiście zależy tylko od nas.

W każdym razie zawsze możemy domniemywać nad przyczyną zdrady czy potencjalnymi wyjaśnieniami, jak również alterntywnymi scenariuszami. OCZYWISTYM jest jednak to, że zdrada jest najzwyklejszym i świadomym oszustwem, wymierzonym PRZECIWKO drugiej stronie: skoro zdradzamy i oszukujemy naszego partnera, to jak to inaczej nazwać?
Karn Życzę mimo wszystko, żeby sie ułożyło

karn, lepiej zastanów się, dlaczego Tobie łatwiej myśleć o działaniu drugiej osoby w kategoriach okrucieństwa wobec Ciebie niż obojętności. Co Tobie daje pielęgnowanie w sobie obrazu siebie jako osoby skrzywdzonej, że preferujesz to niż uznanie, że druga osoba może być czasami słabym, tchórzliwym człowiekiem, dla którego w pewnym momencie jej życia stałeś się co najwyżej przeszkodą w drodze do realizacji jej własnych celów?
Co Tobie daje projektowanie na innych własnego stanu umysłu, wartości, sposobów postępowania i oczekiwanie, że będą działali tak, jak Ty w obliczu pokus i zdarzeń? Czyżbyś uważał się za wzorcowego człowieka? Właśnie boleśnie doświadczyłeś na własnej skórze, że jednak ludzie mogą być różni i zachowywać się różnie. Oddanie swego życia w cudze ręce oraz nadzieja nie uchronią Ciebie przed rozczarowaniami.
Co Ciebie blokuje, żeby zrozumieć, że ludzie są różni i nie każdy musi zachowywać się tak jak Ty w określonych okolicznościach? Rozumiem, że w ten sposób świat i ludzie  stają się bardziej przewidywalni. Dobrze Ci życzę, kolega, właśnie dlatego lepiej staraj się poznawać ludzi, z którymi żyjesz i w różnych okolicznościach, potem akceptować ich takimi, jacy są, zamiast żyć własnymi założeniami i wyobrażeniami. Tak będzie lepiej dla Ciebie.
Oczywiście jesteś doskonały, ale w takim razie więcej akceptacji dla faktu, że nie wszyscy tacy są.

Po raz kolejny wspomnę, że nie odnoszę się do procesu emocjonalnego. Dla mnie emocje są informacją o tym, co dla mnie jest istotna. Więc nie lekceważę Twojego bólu. Jednak zachęcam, żebyś własnym emocjom się poprzyglądał jakby z oddali.Gdy coś mnie porusza, to się temu przyglądam i zastanawiam, jak to świadczy o mnie, co mi to mówi i pokazuje, ale nie szukam z automatu winnego mojego cierpienia, bo one są wewnątrz mnie a nie na zewnątrz. Pozwalam im przez siebie przechodzić, nie zatrzymywać, szczególnie jeśli są bolesne, bo po co zatrzymywać się przy nich na dłużej i pielęgnować w sobie cierpienie. Zatem jeśli okazało się, że dla drugiej osoby nie byłeś tak ważny jak ona dla Ciebie, co powoduje Twoje cierpienie, to możesz sobie pooglądać jak to, że ktoś Ciebie nie uszanował, zlekceważył Twoje pragnienia i potrzeby, wpływa na Ciebie. Jak to pokazuje, że pragniesz być dla kogoś interesem nadrzędnym ponad jej potrzebami. Oczywiście masz do tego pełne prawo. Ale zaraz za tym, spróbuj pomyśleć, że jednak jesteście odrębnymi ludźmi i każdy kieruje się swoim interesem.

Myślę, że to dobry moment, żeby zakończyć tę „dyskusję”. Bo już niewiele ona dla mnie wnosi. Mam nadzieję, że Cię to nie urazi.

Nie obraź się, ale wydaje mi się, że mylisz pojęcia. To świadome wymierzenie ciosu, o którym piszesz, nie oznacza, że ona to miała na celu. Więc tak, zgadzam się, że mogła kierować się tylko swoim interesem, że partner jej nie obchodził, nie liczyły się jego uczucia itd., a jej jedynym celem było zrobienie tego, na co ona ma ochotę, bez patrzenia na konsekwencje. Tylko że to nie wyklucza tego, że BYŁA ŚWIADOMA, że komuś tym robi krzywdę. Oczywiście nie musiała się nad tym zastanawiać w trakcie samego aktu, nie musiała prowadzić długich rozważań w żadnym momencie, wreszcie: nie musiała mieć na celu skrzywdzenia kogokolwiek, ale była świadoma, że tak właśnie robi.
Powtórzę się: to, że zabiorę dzieciakowi lizaka, bo mam na lizaka ochotę, nie oznacza, że nie jestem świadoma tego, że robię dziecku krzywdę - mimo że przecież to wcale nie było moim celem i mimo że wyrywając mu cukierka z ręki, wcale o jego krzywdzie nie musiałam myśleć.

Tym razem ode mnie łapka w górę Elu
Ignorancja i głupota wyposażona w nawet super  sprawny intelekt nigdy nie dorówna prawdziwej świadomości

SaroS, a co ma piernik do wiatraka? Wydaje mi się, że czegoś nie doczytałaś lub nie zrozumiałaś.
Nie ma tu mowy o świadomości krzywdy, ale o jej INTENCJONALNOŚCI. ALBO coś robisz w celu jej zadania, ALBO staje się ona skutkiem ubocznym braku czyjeś empatii lub choćby wyobraźni, żeby dostrzec konsekwencje w postaci czyjegoś cierpienia, lub wyparcia niechcianych treści na skraj świadomości. A jak dalece inaczej może wygląda ciąg myśli oraz karkołomnych uzasadnień, które ktoś sobie tworzy w głowie, żeby „mieć czyste sumienie” pisałam wcześniej, więc przykro mi, że to się nie pokrywa z Twoimi oczekiwaniami, jak człowiek powinien funkcjonować.

Wybacz, ale podany przykład jest tendencyjną manipulacją. „Dziecko”, czyli ktoś słabszy nad kim dorosły ma przewagę? Co jeszcze dorzucisz, niepełnosprawność?

Pasławku :-)

W pełni zgadzam się z SarąS i pozostanę przy swoim zdaniu.

W moim odczuciu to o czym pisze pasławek dotyczy w przeważającej części sytuacji, jaka ma miejsce już po fakcie. Ewentualnie, w sytuacji odrzucenia czy dłuższej samotności, kiedy uparcie szukamy swojej drugiej połowy. To, jakie działania podejmiemy po zdradzie, jak to przeżyjemy co zrobimy z tymi wszystkimi emocjami to jedno. NIe podlega to dla mnie dyskusji.

Natomiast fakt, czym jest zdrada w rzeczywistości i to jak odbiera ją osoba zdradzona w niedługim czasie po całym zdarzeniu, wydaje mi się jednoznaczna, całkowicie zgodna z punktem widzenia karn i SaryS. Zastanawia mnie to ciągłe notoryczne oddzielanie emocji i przeżyć jednej osoby od drugiej. Ogólnie rzecz biorąc tak jest, jednak między dwójką ludzi w związku granice zaczynają się trochę zacierać. Będąc z kimś w związku staramy się spełniać okreslone potrzeby drugiej strony. Wszystko to co robimy, mówimy, czujemy przy tej osobie, ona to w pewien sposób odbiera. Zatem nie da się kierować się tylko tym, co MY uważamy za korzystne, ciekawe i potrzebne, ale należy brać pod uwagę, jak ta druga strona może odczuć nasze działania. W tym kontekście, sposób myśleniakarn, że warto opanowywać swoje słabości w odpowiednim momencie jest nie tyle idealny, co prawidłowy, biorąc pod uwagę zdrową relację między dwojgiem ludzi. Sądząc, że każdy będzie w związku się inaczej zachowywać, można się zastanawiać, czy w ogóle jest sens w jakikolwiek związek wchodzić, skoro zawsze możę coś drugiej stronie odpalić. Nie przewidzimy na dodatek co może spowodować kryzys ani jak go rozpoznać. Dlatego myślę, że bliska więź dwojga ludzi WYMAGA przestrzegania elemntarnych zachowań i pewnej etykiety, w myśl: " Nie czyń drugiemu, co Tobie niemiłe"
Przechodząc do sedna sprawy: CZY MA TO JAKIEKOLWIEK ZNACZENIE dla zdradzanego, że jego/jej partner robi to świadomie czy celowo( te dwa slowa sa chyba uważane zresztą w języku polskim za SYNONIMY). Czy osoba pokrzywdzona odczuwa różnicę z faktu, że jej partner ją oszukał, bo chciał umyślnie jej krzywdę zrobić, czy tez owa krzywda jest wynikiem ubocznym działania zdradzacza? O to mi głównie chodzi! Jeśli nasz partner nie będzie wiedział, że przez swoje wybryki może nas skrzywdzić, przestaje być partnerem a staje się w pwenym sensie wrogiem.Działając egoistycznie niszczy nas, nie siebie ani nie związek, bo związek tworzymy MY anie każdy z nas z osobna. Emocje jakie przeżywamy dzieją się w naszych głowach, to prawda. Ale przecież nie biorą się znikąd. Jeśli już czerpiemy radość z obecności partnera i relacji z nim, to w przypadku zdrady AUTOMATYCZNIE ON staje się przczyną naszej krzywdy, ZUPEŁNIE NIEZALEŻNIE od tego, czy to jest efekt uboczny jego działań czy w pełni świadome wyrządzana nam krzywda. Ja zwyczajnie nie potrafię tego rozdzielić, może w teorii to wygląda tak ładnie i skadnie, ale końcowy efekt jest TAKI SAM! Karn bardzo słusznie, moim zdaniem, podał przykład co się dzieje w umyśle zdradzającego, niejako pomiędzy samym aktem zdrady, chociażby kiedy niewierny małżonek wraca od kochanka do żony. Czy w jego działaniu można mówić o nieświadomości? Czy jest jakikolwiek sens rozdzielać tutaj na czynniki pierwsze bezpośrednie motywy jego działania? Fakt jest taki, że skacząc w bok, krzywdzi swoim działaniem partnera i to się liczy. Czy będzie to miało znaczenie, że partner mnie zdradził, bo chciał mi umyślnie dokopać czy tez może sie zakochał i poszedł w tango? Czara goryczy skupia się przede wszystkim na oszustwie, kłamstwie i braku szacunku, wyrażonego poprzez zdradę a nie przez jakieś drobne niuanse, które pięknie wyglądają tylko w teorii, albo co najwyżej stają się widoczne w niewielkim stopniu po jakimś czasie. Tylk odlaczego tak wiele związków, które się rozpadają przez zdradę, nie zostaje odbudowanych, właśnie z powodu owego czystego KŁAMSTWA i OSZUSTWA, co jest w pełni zrozumiałe.
Natomiast prawdziwe powody zdrady będzie znał tylko zdradzający i to, dlaczego tak postąpił, wie również tylko on. Sam bedzie się musiał zmierzyć ze skutkami swojego postępowania. Również to, jak zareaguje osoba zdradzona oraz czy i jak sobie poradzi z tym ciężarem, to już zupełnie inna bajka. Sądzę jednak, że też ciężko podejmować słuszne decyzje co do dalszych losów związku, próbując rozróżnić, czy motyw zdrady leżał bezpośrednio w chęci czynienia krzywdy czy też był efekterm ubocznym spełnienia jakiejś mniej lub bardziej określonej potrzeby zdradzającego. Jedno jest pewne: zdrada, wraz ze wszystkimi zachowaniami do niej prowadzącymi, NIE JEST przecież jakimś prostym odruchem, wykonywanym bezwolnie.

EDIT: Chio Jak dla mnie w punkt!

Choć pewnie tak to zabrzmiało, ale chyba nie o to Magdzie chodziło. Myślenie pod kątem przesuwania granic jest zwyczajnie niedorzeczne i absurdalne, bo w takim układzie po co w ogóle ludzie wchodziliby w związki, skoro chcą postępować tylko wedle tego, co oni uważają za stosowne, nie licząc się z drugą stroną..?
Mnie bardziej irytuje rozdrabnianie i rozkładanie na czynniki pierwsze pewnych kwestii. Szczególnie ta próba rozdzielenia motywacji zdrady, kiedy niby to bezpośrednia intencja w skrzywdzeniu drugiej strony ma niby mieć inną rangę ważności, niż jeśli zdrada jest efektem ubocznym czegoś. Tylko czego? Bo nawet to, co do samej zdrady prowadzi już jest przecież równią pochyłą i także stanowi niejako objaw niechęci do partnera. W jaki sposób osoba skrzywdzona ma odczuwać tutaj różnicę? Dla niej jest to absolutnie wszystko jedno: do zdrady doszło, zdradzony czuje się oszukany i żadne niuanse nie będą tutaj istotne. Tak często ludzie decydują się zakończyć definitywmnie związek, jeśli tylko pojawiła się jednorazowa zdrada i nieistotny jest dokładny motyw czy działanie. Ważny dla skrzywdzonego jest fakt, że został oszukany i okłamany. Tylko tyle i aż tyle. Im dłużej trwa zdrada, tym gorzej. Wydaje mi się, że te domniemane różnice w postrzeganiu przyczyn samej zdrady zanikają wtedy całkowicie, bo jak można mówić o nieświadomym i nieumyślnym działaniu w trackie trwania dłuższego romansu? No nie da rady..

To co zrobi później zdradzony, to zupełnie inna sprawa.

Chio
No właśnie strona, w którą zmienia się świat jak dla mnie nie jest normalna. Nie cierpię konformizmu i nawet jak za 10, 15 lat coś zostanie przyjęte przez ogół za normę, nie oznacza, że jest rozwinięciem "do przodu". Pewne rzeczy są wbudowane w naszą biologię, jak np. pewność, że wychowuje się swoje potomstwo, że nie jest się okłamywanym i żadne ujarzmianie zdrady przez dzisiejszą kulturę tego nie zmieni.

MagdaLena1111
Rzeczywiście ciągle o tej zdradzie myślę. Jest to mało korzystne dla mnie. Chyba to przez konflikt wewnętrzny jaki mam. Kocham i chcę dać szansę, ale inna część mnie nie chce. I ta inna część ciągle tym zadręcza wzbudzając złość. Jakbym liczył, że cierpienie zmotywuje mnie to do zakończenia związku. Faktycznie nie tędy droga. Dzięki! Btw. dużo logiki i empatii w Twoich wypowiedziach, chociaż ja świat widzę trochę inaczej.

"Co Tobie daje projektowanie na innych własnego stanu umysłu, wartości, sposobów postępowania i oczekiwanie, że będą działali tak, jak Ty w obliczu pokus i zdarzeń? Czyżbyś uważał się za wzorcowego człowieka? Właśnie boleśnie doświadczyłeś na własnej skórze, że jednak ludzie mogą być różni i zachowywać się różnie. Oddanie swego życia w cudze ręce oraz nadzieja nie uchronią Ciebie przed rozczarowaniami.
Co Ciebie blokuje, żeby zrozumieć, że ludzie są różni i nie każdy musi zachowywać się tak jak Ty w określonych okolicznościach? Rozumiem, że w ten sposób świat i ludzie  stają się bardziej przewidywalni. Dobrze Ci życzę, kolega, właśnie dlatego lepiej staraj się poznawać ludzi, z którymi żyjesz i w różnych okolicznościach, potem akceptować ich takimi, jacy są, zamiast żyć własnymi założeniami i wyobrażeniami. Tak będzie lepiej dla Ciebie.
Oczywiście jesteś doskonały, ale w takim razie więcej akceptacji dla faktu, że nie wszyscy tacy są."

Nigdy! Właśnie powinienem się trzymać własnego systemu wartości i otaczać ludźmi, którzy mają podobny. Nie powinienem akceptować krzywdzenia mnie. Ludzie są odrębni i mogą robić, co chcą tylko do granicy ranienia innych, bez znaczenia czy robią to celowo. Nie uważam siebie za człowieka doskonałego, ale moje podejście do wierności związku jest po prostu lepsze, proste i jedyne właściwe: "nie zdradzać. koniec kropka." niezależnie od uczuć, emocji, stanu związku, fazy księżyca.

Ja wiem, że uczucia i emocje. Że ktoś był słaby, tchórzliwy, zagubiony, nieszczęśliwy, zaniedbany, podniecony, znudzony, zauroczony, uwiedziony, rozczarowany związkiem i wiele wiele innych. Ale jak dla mnie to jest za dużo kombinowania i rozmyślania. Tak jak pisał bagienni_k rozdrabniania i rozkładania na czynniki pierwsze. Jakoś ja mogę mieć zasadę wypracowaną przez rozum dawno temu, której trzymam. I tak, uważam, że jestem lepszy od innych pod tym względem i wszystkim Wam polecam wypracowanie sobie takiej zasady. I jak się jej trzymam to czuję, że mam więcej klasy i rośnie mi poczucie własnej wartości. A seks lubię i też mi brakuje pozazwiązkowych przygód.

I jeszcze jedno, uczucia uczuciami, ale związek małżeński, oprócz romantycznej miłości, to umowa pomiędzy dwojgiem ludzi mająca na celu wspólne założenie rodziny. Uczucia można szybko zmienić. Ale w małżeństwie są ważniejsze tematy: dzieci i majątek. Rozwodnicy jakich znam, a już się paru pojawiło, mają największy problem nie z emocjami, tylko ze wspólnym kredytem, dziećmi; emocje i uczucia ogarniają szybko. To są istotne sprawy. Małżeństwo to jest bardzo poważny kontrakt. Na majątek pracuje się latami i przeważnie wcale nie wspólnie, bo studia i karierę często robiło się osobno. Uważam, że zdradzająca osoba przy rozwodzie powinna zostać mocno finansowo ukarana. Przykładowo całość lub 80% majątku z małżeństwa powinno iść dla zdradzonego. Zdrada w małżeństwie to nie jest tylko zranienie uczuć. To jest ogromne oszustwo dotyczące wielu aspektów życia.

Zygac mi się już chce...
Qwa Mac wszyscy się wkoło zdradzaja6

Dla mnie nie podlega dyskusji, że działanie osoby zdradzajacej, to w pełni świadomy akt największego okrucieństwa, w dodatku mający cechy wręcz sadystycznego pastwienia się nad kimś, kto był kiedyś(celowo piszę kiedyś) tam im osobą bardzo bliską
Twierdzenie, że postępowanie zdrajcy nie jest działaniem umyślnym mogłoby mieć uzasadnienie wtedy i tylko wtedy, gdybyśmy traktowali zdrajczynie/ zdrajców jako osoby kompletnie niepoczytalne i pozbawione rozumu. To, że w chwili zdrady staliśmy się dla zdrajcy/czyni nikim, tego nie zmieni.
Co niektórzy, zapewne zorientowani w temacie wiedzą, że, ktoś, ujmę to w sposób uproszczony, kto jest psycho lub socjopatą nie jest dla niego żadną okolicznoscia łagodzącą, A wręcz odwrotnie.

Czyż te powyższe cytaty nie kojarzą się z czymś, czego na własnej skórze doświadczyli zdradzeni?
A to właśnie są cechy osobowości psycho/socjopatycznych.
No i osoba  zdradzona
Czuje się skrzywdzoną , oszukaną, upokorzoną? Ma do tego prawo aby się tak czuć.
Ale, i tutaj jest pełna zgoda, najważniejsze jest, aby jak najszybciej podnieść się, wyjść z roli bezbronnej, zagubionej ofiary, pozbyć się tego cholernego syndromu sztokholmskiego
Skupić się na sobie, nie dać się wbić w poczucie winy i jak ja to ujmuję, jak najszybciej przeistoczyć się z bezbronnej ofiary w bezlitosnego drapieżnika.

Ela210
Moja Ty Pytio forumowa . Skąd bierzesz te swoje dotyczące mojej osoby oceny, kompletnie mnie nie znając?
Naprawdę myślisz, że będąc już 7 lat w nowym związku zrobiłem to tylko po to, aby się mścić na jakieś Kasi, Zdzisi czy Ani?
Sądzisz, że po zdradzie dziewczyny tylko po to ponad rok ostro pracowałem nad sobą, pomimo totalnego doła, upodlenia i zerowej wiary w siebie niemal wywracając całe moje dotychczasowe życie do góry nogami,
By przez przez pryzmat tego co się stało stać się bezlitosną maszyną do zabijania.
Niezdolną do pokochania kogokolwiek prócz samego siebie?
Rozczaruję Ciebie. Nic z tych rzeczy.

MagdaLena1111
To nie są działania quasi odwetowe. Ja bym tego odwetem, nawet quasi nie nazywał. To jest adekwatna odpowiedź, moje prawo do obrony, w sytuacji, gdy bezczelny złodziej nie dość że wszedł jak do swojego mieszkania aby mnie okraść, to jeszcze próbuje mnie pobić..
Gdybym nawkładał plomb jej kochankowi, zaciekle walczyłbym o jej odzyskanie to wtedy można stwierdzić, że pokazałem jej, że jest dla mnie kimś ważnym.

karn
Pisząc tutaj podrzucam coś co w pierwszym odruchu zaślepionego, otępiałego i zamulonego umysłu wydaje się czystym szaleństwem.
Dla mnie z perspektywy czasu po prostu to wszystko jest zwyczajnie nie warte tego całego zachodu, tych emocji, tego cierpienia.
Zostaję zdradzony?
Po jaką cholerę mam sobie zatruwać tym swoje życie i umysł?
A na pewno tak będzie w przypadku "wybaczenia".

Edit
Widzisz, to dziewczę było na tyle zdeterminowane, że miała wszystko zaplanowane że szczegółami. Nawet alibi
To nie było coś spontanicznego
Następnym razem może być sprytniejsza i już takich śladów nie zostawi.
To również musisz wziąć pod uwagę
Jeśli teraz ją przeciąganiesz psychicznie po przysłowiwej podłodze, odsuniesz się uczuciowo od niej, a ona się nie podda i będzie walczyć o Ciebie, wtedy dopiero będziesz wiedział czy jest naprawdę warta tego przez co przechodzisz.

After. Nie nad odurzajacymi kadzidlami ale zupełnie racjonalnie nad espresso wyciągam swoje wnioski na podstawie tego co sam piszesz.
Wybacz ale tu na forum droga odbudowywania się po katastrofie jest tak powszechna ze juz za serce nie chwyta niewierna narzeczona wobec opowieści o mężach co nie poznają na ulicy własnych dzieci spacerując z kochanką.
I gdyby te wszystkie kobiety w tym dziale takie miały wnioski na temat ogółu mężczyzn jak Ty piszesz o kobietach, przebywaloby Ci się tu mocno niekomfortowo

Może nie zrozumiałam, bywa. Odnosiłam się głównie do pierwszych zdań z Twojego posta. Napisałaś, że nie myślała w tej chwili o partnerze tylko o swoim interesie - zgadzam się z tym. Napisałaś to jednak jako zaprzeczenie "świadomie wymierzonego ciosu". Z tym się nie zgadzam, bo uważam, że niezależnie od intencji, świadoma wyrządzanej krzywdy była.

Tak samo zresztą tylko do pewnego stopnia się zgodzę z tym, co napisałaś w odpowiedzi. Owszem, albo coś robisz, żeby wyrządzić krzywdę, albo ta krzywda staje się skutkiem ubocznym, ALE - w przypadku zdrady - skutkiem ubocznym, którego jest się świadomym, i to celowego działania. Znaczy, może się wydawać, że to niewielka różnica, ale "skutek uboczny braku czyjejś empatii/wyobraźni" idzie mocno w stronę zdjęcia odpowiedzialności ze zdradzającego. No przecież na brak empatii czy wyobraźni nic nie poradzi, to właściwie ta krzywda to mu wyszła niechcący,  nie wiedział, biedactwo. No nie, dobrze wiedział, a to, co sobie tworzy w głowie na własne usprawiedliwienie, tego nie zmienia (a nawet to potwierdza, bo skoro ktoś potrzebuje wybielenia się, to wie, że nabroił; jeśli szuka powodów, dla których to była wina partnera, to wie, że tego partnera skrzywdził itd.).

A dziecko w przykładzie zupełnie przypadkowe, akurat miałam lizaka przed nosem (ekhem, kupionego... xD) i skojarzył mi się z dzieckiem. Równie dobrze mogłam zerwać z głowy fajną czapkę jakiejś równolatce. Na to samo wyjdzie. Swoją drogą, rozumiem, że dzieckiem niby łatwiej grać na uczuciach, ale generalnie bardzo mi się nie podoba takie podejście - ja tam uważam, że zabranie czegoś dziecku jest tak samo złe jak zabranie czegoś dorosłemu albo niepełnosprawnemu. Kradzież to kradzież.