dziwne rozstanie, sprzeczności.

nie wie tak naprawdę ponieważ ja unikałam kontaktu, a jego te rzeczy najmniej teraz interesują. Kontakt mam, ale wątpię, ze to dobre posunięcie. Jego matka do normalnych nie należy..

Wyimaginowana znasz takie osoby to znaczy, ze żyją? Skoro tak, to ich próby samobójcze były próba zwrócenia uwagi na siebie. Ja osobiście nie spotkalam sie z czymś takim, zeby ktoś chodził i afiszował sie z tym, ze chce sie zabić. Zwykle ludzie idą i to robią, bez zbędnej szopki, bo wiedza, ze zawsze znajdzie sie ktoś by ich ratować, a raczej im na tym nie zalezy.

Zagubiona moj wcześniejszy eks tez mi takie rzeczy wypisywał. Zadzwoniłam do jego brata i mu to przekazałam, rodzina sie nim zajela. Masz kontakt do jakiejś bliskiej mu osoby? Niech go ogarną, to juz nie powinien byc Twoj problem. Będziesz miała czyste sumienie, pewność, ze nie został sam i jednocześnie będziesz mogła uporać sie ze sobą.

Jeśli masz dowody to policja nie głupi pomysł

No i sie powymądrzałam   a tak wracajac do samouleczenia ...to nieźle wczoraj buszowałyscie po nocy. I faktycznie sześciopak jest bardzo kuszącą ofertą. Tylko że kilogramy spadły mi też z cycek więc u mnie to raczej byłby taki siedmiopak.
Muszę jeszcze batdzo przepyśleć czy w nadchodzącym nowym życiu postawić na cudowny wyglad czy na słodkie lenistwo.

AmiaAmia postaw na siebie, a co za tym idzie: fajny wyglad i zdrowe odżywianie dobrze wpływają na nasze samopoczucie. Takze.. chyba wsio jasne

EDIT:

Amia dziekuje czasem tak trzeba, szczegolnie, ze ona lgnie do niego jak ćma do ognia i szuka tylko gdzie zarzucić kotwice, by przy nim trwac.

Dziewczyny wiem, że on z nikim innym się nie skontaktuje, żeby powiedzieć o swoim problemie, a jeżeli ktoś sie dowie i to on będzie próbował jakoś zaradzić to on to zignoruje. Jednak to już nie mój problem, ja nie chce być z takim człowiekiem, chce z nim być ale nie z tą wersją, a póki on nie siegnie tego dnia to nie będzie miało to żadnej przyszłości. Może i ta próba samobójcza (mam nadzieje rzekoma) jest mu potrzebna, może moje ignorowanie tematu mu coś uświadomi.

O ironie on zawsze mówił mi, że jesli chce z nim być i zyć to muszę być stanowcza i nie poddawac sie manipulacją. Jeżeli rzeczywiście będzie miał potrzebe kontaktu ze mną to mniemam, że posunie sie nieco dalej niż do 1-2 wiadomości tylko po to zebym się nim zainteresowała.

I wlasnie o to mi chodziło. Przesłanki jakieś sa zawsze, trzeba odpowiednio je wychwycić. Ale ten koleś akurat robi manifestacje, wiec ja bym mu nie wierzyła w te jego „obietnice”.

Zagubiona poinformuj kogos z rodziny, zeby wiedzieli, ze jest problem i zebys czuła sie w porządku z tym, ze zareagowałas. Z nim sie nie wdawaj w rozmowy. Powiedz mi, prosze, jaka krzywdę musiałby Ci wyrządzić zebys skupiła sie na sobie? Terapia zdecydowanie wskazana.

Chcesz i nie chcesz z nim być. Nie czujesz że to cię niszczy? Ty rozkminiasz cały dzień każde jego zdanie a on nie poświęcił co ani 2 minut. Zadzwonił i poinformował cię o tym sobie robiąc dobrze.  Wiesz...w momencie kiedy ja kiedyś powiedziałam że JA bym chciała zostałam posądzona o skrajny egoizm. Tak mi to wmówiono, że uwierzyłam w to.
Posłuchaj dobrej rady. To jest bardzo bardzo trudne ale musisz się całkowicie odciąć od niego. Z tobą u boku czy bez ciebie on i tak zrobi co będzie chciał

Chce z nim być jako facetem trzeźwym, leczącym się, ponieważ takich losów jak te teraz nie życzę ani sobie ani nikomu innemu. Zatem mam świadomość, że nie chce tkwić w tym co jest teraz. Zastanawiam sie nad tym po prostu, przyszłam do Was prosząc o poradę, nie reagowałam od razu na wiadomość. Nie rzucam sie jak głupia do kontaktu z nim ,ale też skrajnie nie jestem w stanie na tę chwilę nawet o tym nie pomyśleć. Przecież to normalnie, nie jest to dla mnie stara sprawa, a coś co niedawno się wydarzyło. I tak uważam, że na ten czas jaki minął zachowuję się conajmniej poprawnie...

Wyprowadził się czyli sam zadecydował idź na policję z tym smsem i go zablokoj no chyba że chcesz tak żyć

Niechcesz ale trwasz w tym i ciągniesz to dalej zablokoj go i tyle

Czegoś nie rozumiem, przebrnęłam prawie przez to całe forum, pisze o tym co sie dzieje, jakie mam odczucia, obawy, doceniam bardzo wasze rady, ale mam wrażenie, że wy same tak dawno przechodziłyście trudne chwile/rozstania (oczywiście cieszy mnie to bardzo), że nie rozumiecie moich uczuć. Przecież ja z nim nie pisze, nie odzywam sie do niego. Na tą chwile jest to dla mnie trudne a zarazem bardziej motywujące, że mimo jego wiadomości ja nie odpowiadam.
Wiem, że nikt mnie głaskać po głowie nie będzie, ale czuje swego rodzaju atak na to, że nie odciełam sie od razu, nie odetnę sie, bo jest to narazie zbyt silne. Nie potrafie inaczej i zazdrosze tym (być może i Wam) że po dwóch niach byli w stanie to uczynić.

Umnie trwało to bardzo długo cierpiałam 10miesiecu tęskniąc dużo za długo . Poprostu każdy przeżył to i wie że takie przeżywanie nie odcięcie się ni nie daje

To chyba normalne że odbierasz to jako atak. Też chcialam żeby mnie głaskano i współczuto ale to i tak nie zmieni sytuacji. A im szybciej zrozumiesz że rozstanie to najlepsze rozwiązanie to dla ciebie lepiej. Mi łatwiej bo odległość nie pozwoli na przypadkowy kontakt.  Każda dziewczyna tutaj ma jeszcze plastry na duszy i każda mówi to samo. Przypadek? Nie sądzę:) wiesz, że kiedy się roześmiałam bo coś przykuło moją uwagę to poczułam się winna tej radości? W rzeczywistości same się karmimi tym smutkiem. Rozumiem to, mówię to choć zwiechy mam nadal. Oj nie jest łatwo ale tak jest lepiej. A pomyślałaś że gdybyś nie była wystarczająco silna to on pociągnął by cię za sobą? Duże dzieci z dworca zoo? Dlatego dasz radę się odciąć tyle ile mogłaś mu pomóc to zrobiłaś. A po za tym dalej tu ( na forum siedzisz) więc może jakoś pomaga?

No właśnie, to jest chyba clue, kiedy traci się kontrolę, emocje biorą górę i każdy uruchamia sobie dostępne mechanizmy obronne, mniej czy bardziej dojrzałe. Jednak czasami lepiej dostać obuchem w głowie, zimny prysznic w postaci słów, bo wtedy łatwiej stanąć obok i spojrzeć na siebie - że robiłam tak czy siak, że on robił tak czy owak, a w ogóle oboje żyliśmy w jakiejś iluzji i każde tkwiło w czymś bo ... no właśnie bo co? czasami od kogoś można usłyszeć parę słów prawdy, chociaż boli, to dobra nauka, żeby zrozumieć siebie, że się miało jakąś potrzebę, często nieświadomą.

I jest ciężko, każdego dnia, przynajmniej ja mam nachodzące mnie myśli dlaczego, co jak, gdzie po co i czy w ogóle to jakiś żart. Boli i będzie boleć, pewnie z czasem coraz mniej, ale chyba bym się zmartwiła bardziej gdybym podeszła do tego na chłodno.

Zagubiona cierpi, bo być może spodziewała porad typu:- pomóż mu-  przygarnij- daj mu z siebie wszystko a się ułoży- przemyśli i zrozumie- wróci na kolanach....itd. Sama chciałam tego słuchać... A za parę dni moja pierwsza miesięcznica i dopiero wczoraj do mnie dotarło, że już nic z tego nie będzie.
I stając twarzą przed faktem mam wrażenie, że mi lepiej.. tak nie całkiem, tak niewiele ale jednak lepiej.

I to mi uświadomiło, że myślicie według swego scenariusza... tak było u Ciebie, tak będzie i u mnie, nie. To tak nie działa. Może Ty chciałaś tego słuchać, ja mam inne podejście do tego, tylko że właśnie to podejście jest dla Was niezrozumiałe..  i koło się zamyka, bo odnosi się zbyt personalnie do waszych odczuć w tamtym czasie.

Jesteście na takim etapie, że nie patrzycie na to ile u Was trwał taki etap, przeżyłyście go i tyle. teraz ja go mam przeżyć, ale kurde może by tak małymi krokami, Wam tez to tak szybko nie szło na początku. A nie od razu wszystko w jednym momencie.

A zdajesz sobie sprawę, że na początku to długość tego etapu zależy tylko i wyłącznie od Ciebie?
I że tak w sumie to jak zrobisz to, co Ci się tu mówi, czyli się odetniesz, zablokujesz, dasz deadline na zabranie rzeczy i zaczniesz żyć w pełnej świadomości bycia bez niego, to tak naprawdę będzie Ci potem łatwiej?
To wszystko są rzeczy, które wymagają tylko i wyłącznie podjęcia decyzji i zamknięcia za sobą pewnych spraw. Tak naprawdę to bez zrobienia tego, możesz na tym etapie być i kolejny rok.

Mówiłam Ci - daj sobie czas na ten etap, w którym teraz jesteś, ale określ konkretnie, ile on ma dla Ciebie trwać. I określ konkretnie, jakie decyzje podejmiesz w tym czasie i co zrobisz, jak on się już skończy. I bądź w tym konsekwentna.
Tak naprawdę to wcale nie jest najtrudniejsze. Dużo trudniejsze jest to, gdzie teraz są dziewczyny. Wszystko mają za sobą pozamykane i leczą swoje rany, żeby móc potem otworzyć się na kogoś innego. To jest i dłuższe i trudniejsze.

Druga sprawa. przed chwilą koleżanka mojej 13-letniej córki opowiedziała mi dowcip. Rozbawił mnie choć nie jest śmieszny, pierwsze co pomyślałam, że chciałabym powiedzieć jemu, druga myśl. Powiem wam. Dlaczego t-rex nie potrafi klaskac? -Bo ma małe rączki mówię - Nie, bo już nie żyje.:)

Paslawek. Coś w tych toksykach jest...mi się urwało z dnia na dzień po 9 miesiącach. i czekam na dzień kiedy dotrze do mnie, że tak naprawdę to wyrządził mi przysługę .Ale do czego zmierzam... te emocje, wahania nastrojów, od depresji po euforię a wszystko w rękach pana. Czołganie by tylko zadowolić, jego radość moim szczęściem siebie gdzieś się zatraca...Pamiętam taki pierwszy sygnał...Kupiłam nowy samochód. Dzwonię żeby się podzielić radością, w połowie pierwszego zdania przerwano mi -,,a my dzisiaj z synem"-....Jakby ktoś mi kilofem.. Co się kuuuwa dzieje?   pod koniec rozmowy zapytał o silnik, -poczułam wdzięczność. Nikomu tego nie mówiłam bo bałam się negatywnych reakcji, że ktoś ze  znajomych, rodziny otworzy mi oczy a tak cudownie jest w moim śnie. Dopiero teraz rozumiem z kim miałam do czynienia.
Jednak nigdy wcześniej pomimo innych związków na koncie ( 2 po 10 lat i kilka szczeniackich) tak się nie czułam. Wrażenie spotkania tej jedynej, prawdziwej miłości bo tak idealnie się razem wgrywamy. ta karuzela uczuć, ta intensywność w uczuciach, zrozumienie.

Mi podczytywanie tego forum też wiele dało. Najgorsze pierwsze dni, gdzieś ta nadzieja, filtrowanie informacji pt. a może są osoby, do których ex się odezwał i poskładały wszystko i jest fajnie. Ale im dłużej czytałam, tym bardziej ta nadzieja odchodziła, starałam się kierować myśli w inną stronę. Sama uważałam, że w moim wypadku ex na pewno się nie odezwie bo 1) on odszedł, wyraził się jasno i stanowczo 2) znam go, jest uparty, honorowy itp itd. Po czym się odezwał, z jakąś żenującą formą przeprosin pomieszaną z szukaniem akceptacji i wybaczeniem win. Jaki był mój szok. Ale gdyby nie czytanie tego forum, to pewnie bym się odezwała - z błaganiem, żalem, wiadrem pomyj, czy innym manipulacyjnym shitem. Ale wiedziałam, że nie mogę i nie odezwałam się. Długa droga przede mną, bo są momenty, że taka chęć powraca, ale wtedy robię coś innego.

Loka zgadzam sie. Zamknąć ten etap w swojej głowie to łatwizna. Ciężej jest pozniej, kiedy trzeba sobie wszystko poukladac na nowo i przygotować sie na danie szansy komuś innemu..

Ja tez nez tego forum zrobilabym nie raz z siebie idiotke. Nie mowie ze nigdy bym juz go nie przyjęła bo bym skłamała. Jednak uwazam ze on teraz musi ponieść winę za swoje decyzje. Kiedyś moze spróbujemy znowu. (U mnie były wyraznie podkreslil ze teraz zalezy mu na pracy i misjach) nie chciał bym była i przez te 3 lata czekala. Stad przekonanie ze wszystko co teraz robi to w jego przypadku zabawa. My nadal mamy wspolnych przyjaciół, nadal mam kontakt z ludźmi z naszego otoczenia , mnie to nie rusza - moze dlatego że mimo iz znajomosc z nim utrzymuja stoją w 100 % za mną, wspierają mnie i moge ich nazwac prawdziwymi przyjaciółmi.
Nie zamykam sie na inną miłość. Wierzę że taka instnieje , wiem ze on tez moze sie zakochac. Ale nie żyje juz nadzieję, żyje przekonaniem ze gdyby był mi pisany to kiedys pojawi się znowu.
Tylko ja jestem zupelnym dziwakiem. Z kszdym ex żyje dobrze. Nie jestem msciwa tak by ktos to zauważył. To na nich los sie potem msci. A ja mam wtedy satysfakcję.
Skupiam się na sobie i to wychodzi mi najlepiej

Niecały miesiąc. Oczywiście to że, nie odpisuje na sms nie oznacza, że nie myślę o tym po co pisał, że nie analizuje sytuacji, ale staram się wtedy zając czymś innym, a jeśli już to analizuje siebie i co mi to daje na przyszłość. Są czasami koszmarne poranki/wieczory, czasami dni (jak w święta) kiedy nachodzi ogromny żal, płacz, tęsknota i wtedy muszę się wypłakać, poczuć to wręcz fizycznie. Na pewno jest już lepiej niż było, nie mam już takiego niepokoju jak na początku, kiedy rozlewałam herbate bo tak trzęsły mi się dłonie. 3 tygodnie temu uważałam, że to głupi żart, 2 tygodnie temu, że jakoś dam radę, a on może się jeszcze namyśli, w ostatnim tygodniu staram się nie myśleć o niczym poza tu i teraz.

Ale od czasu do czasu, w różnych sytuacjach prowokujących skojarzenia lekki niepokój powraca, wtedy szukam zajęcia/ludzi dookoła, ostatecznie gadam z kotem xD

EDIT: Też mam momenty załamania kiedy wyobrażam sobie co bym mu powiedziała, jak bym się zachowała, co bym zmieniła - i czasami takie wyobrażenie daje mi ulgę i przestaje myśleć o tym, aby to wcielić w życie.

Lżejsze niż dotychczas Kenzo World EDT

Ja też nie jestem msciwa ,nie o to chodzi. Po prostu sama nie wiem co. Chciałabym żeby to był zły sen, głupi żart. A to wszystko prawda. Nie ma jego i nie będzie życie toczy się dalej nie czeka na nic. Na szczęście mam ludzi w koło, ja sama coś robię ale w dniu dzisiejszym odrzucam źle emocje względem niego,ktore celowo wzbudziłam aby było mi łatwiej zapomnieć i płyną te które do niego miałam, miłości,czulosci, tęsknoty , lubilam się o niego troszczyć ,robić coś dla niego, sprawiać mu radość . Kochałam go nie za,ale pomimo.

Ale tak,wiem,ze nie ma jedynej miłości życia, to jest w książkach ,a w rzeczywistości to czy kogoś pokochamy zależy od nas,naszej otwartosci. Każda miłość jest inna. Tyle ludzi można na świecie pokochać i wziąć miłość.

Te obawy strach jak to będzie bez niego czy się kogoś znajdzie to normalne i długo można mieć takie myśli .
Ja np. odrzucałam facetów którzy chcieli się umówić na kawę a było ich sporo potem ucichło nikt mnie nie zaprasza i czuję jaka ulgę . Mam dosyć facetów i chyba doszłam do wniosku że nie potrzebuje faceta do szczęścia . Dziś za to odważyłam się odpisać chłopakowi który od jakiegoś czasu pisze ja zero kontaktu . No powiem wam że taki mi się wtrafil oryginał że miałam ubaw do puki nie przegioł i go zgasilam . Nawet blokować już nie muszę :-P.

Katastrofa zacny wybór, bardzo ładny zapach

A ja ciagle jem buu.. jestem grubaskiem z fryzurka jak chłopiec

Pyłku, bo jak sama się nie sprowadzisz na ziemię w kwestii Twojego ex, to ja to zrobię

Że ja? :-P. Loka jestem w szoku już ty mnie dawno sprowadziłaś na ziemię . Chociaż przyznaje tęskno mi za twoimi tekstami :-P
Przyznaj się chciałaś zagadać hahaha

To masz

Nie wiem po co tutaj tekst o tym, że nie zastanawiałaś się jak będzie bez niego, skoro tak naprawdę to Ty sama hamowałaś to bycie ze sobą. Dalej uważam, że fakt, że nie chciałaś wychodzić za niego za mąż wynika z Twojej podświadomości, która dużo wcześniej wiedziała, że po prostu nic z tego nie będzie i nie pozwalała Ci na popełnienie błędu. Niemniej przechodzony związek to przechodzony związek i tyle.
Nie wiem na jakim etapie i po ilu latach zorientowałaś się, że ten ślub "nie jest potrzebny" Tobie do szczęścia, ale tak na dobrą sprawę, to to był właśnie czas na wymiksowanie się ze związku bez przyszłości.

A tak swoją drogą to jestem chora idealnie na sylwestra.