dziwne rozstanie, sprzeczności.

Twój błąd to wejście w relację z człowiekiem uzależnionym. I tutaj stawianie ultimatum nic nie da. Bo co z tego, że on poszedł na terapię, skoro i tak wszystko wróciło? Jedyna opcja stworzenia takiego związku to z człowiekiem, który już nie bierze przynajmniej kilka lat. A on wytrzymał ile? Rok?

Wystaw mu rzeczy przed drzwi, wywieź do jego rodziców, cokolwiek. Pozbądź się go z mieszkania, żeby nie mógł wrócić.
Miesiąc to wystarczająco na to, żeby samą siebie przekonać co do braku sensu tego wszystkiego.

Wyobraź sobie teraz, że dasz mu drugą szansę. Kolejną, bo z tego co czytałam, to już kilkukrotnie drugie szanse były. Wasz związek właśnie tak będzie wyglądał. Pół roku, rok spokoju i dołek. Terapia, odwyk, rok spokoju i kolejny dołek. Dopóki on sam nie zechce się leczyć. Dopóki nie przejdzie terapii poza ośrodkiem zamkniętym. Dopóki to nie wyjdzie od niego, a nie od Ciebie. Ultimatum nic nie da. On ma się zmieniać dla siebie, nie dla kogoś.

Wyimaginowana sama sobie wyjaśniłaś powody jego zmian i ich katalizator.
Jeśli wcześniej nie zauwaźyłaś u swojego exa niedowartościowania i kompleksów - skutków mogłaś nie znać, choć dla każdego lepiej je znać- i dlatego zaskoczyło Cię to, do czego był zdolny, to jest to Twoja prawdziwa porażka, ale z największej porażki możesz wyciągnąć największe i najważniejsze wnioski

Czyli, żeby sam do tego doszedł nie może mieć ze mną kontaktu? Chodzi mi o takie sytuacje:
1. Chce wrócić, bo sobie nie radzi, rozumie swój błąd, chce się leczyć, leczy się w ośrodku zamkniętym, bądź w terapii spotkaniowej i wtedy ma obok siebie osoby mu bliskie. Gdy nie idzie do ośrodka to tym samym kontynuuje prace.
2. Chce iść na terapie ja go nie wspieram, nie kontaktuje się z nim?
3. Nie idzie na żadna terapie nie ma kontaktu - ten punkt bez dyskusji, ale co z pozostałymi?
2. Chce wrócić

Masz rację, może nie zauważyłam, pewnie na pewno skoro tak się to potoczyło. Mądry Polak po szkodzie, niestety, a może stety, może to mi pozwoli patrzeć szerzej i widzieć ostrzej takie symptomy u kolejnej osoby (jeśli się takowa znajdzie i nie będzie to kot ) W sumie mogłam połączyć fakty, że niecierpliwy, że narzeka na kolegów, na niesprawiedliwość, ja to może i widziałam, starałam się motywować w taką stronę, że przyjdzie jego czas, że będzie to zdobywał powoli, ale trwale. Niby rozumiał, niby się zgadzał, widać myślał inaczej, mówił inaczej, postąpił inaczej.

Dziękuje za zrozumienie. Czy chce: ja wiem jak mogłoby to wszystko wyglądać, mianowicie powrót do normalności wymaga wiele pracy, jednak wiem że ja nie miałabym z tym problemu, wszystko tkwi w tym, żeby to On chciał.
Ja do końca życia najprawdopodobniej będę musiała przyjmować co rano pewne tabletki - wiąże się to z choroba, on jako osoba uzależniona tez każdego dnia musi z tym walczyć (dla porównania tak jak ja z chorobą), a to wiąże się chociażby z uczęszczaniem w terapii, zmiana swoich zachowań, tzn. Powrotu osoby trzeźwej, trzeźwo myślącej. Bo przy takich uzależnieniach występują dwie osobowości, żeby być i myśleć jak ta trzeźwa trzeba stałej pracy psychoterapeutycznej.

Ja jestem na to gotowa, wiec można powiedzieć, ze chęci do ratowania związku nadal mam. Jednak to tylko On może zdecydować o tym jak wszystko będzie wyglądać. Zastanawia mnie tylko to, czy kontakt z Nim to rzeczywiście przezucanie na mnie odpowiedzialność, wręcz wymuszenia na nim podjęcia terapi czy mimo kontaktu on sam mógłby do tego dojść. To tylko czysta teoria na te chwile, bo oczywiście kontaktu na te chwile brak.

Czyli zostawiam i nie kontaktuje się, żeby osiągnął dno, a skąd mam pewność ze nie osiągnie dna właśnie przez ten czas teraz, pozostając bez niczego?

Ja na terapie uczęszczam już

Zagubiona, odetnij się. Nie daj się wkręcić w takie rozmowy. To nie jest facet dla Ciebie i pokazuje to nie jego uzależnienie, a te rozstania i powroty.
Jak ktoś się rozstaje, to się rozstaje i tyle. Nie ma powrotu. Wyobrażasz sobie przyszłość z nim? Założenie rodziny?
To tylko 1.5 roku. Przebojelesz. A dla Ciebie samej lepiej będzie nie wracać.

Jeżeli jednak rozstania są tylko wtedy, gdy na tapecie jest problem z uzależnieniem to czy nie należy to przypisać do uzależnienia?

Loka ja nie planuje się z Nim kontaktować, ale nieco wyżej była rozmowa na temat tego, że gdyby miałaby być jakaś zmiana to na jakiej zasadzie/warunkach.

Wiem, ze najprościej byłoby znaleźć księcia z bajki bez najmniejszych problemów, ale gdzie ja go teraz odnajdę skoro przez całe życie mi się nie udało?

Nie, nie należy. Każde uzależnienie powoduje zmiany struktury osobowości, i dotyczy to zarówno biorącego jak i Partnera/ki, bo on/ona też jest współuzależniony. Uzyskanie stanu trzeźwości, nawet wieloletniej, nie daje gwarancji, że nagle te dwie osoby w związku będą mieć takie same potrzeby i sposób widzenia świata. Zresztą, branie/picie czegokolwiek to w jakiś sposób kompensacja deficytów. A jaka gwarancja, że za chwilę taka osoba nie znajdzie innego, mniej/bardziej destrukcyjnego sposobu realizacji niezaspokojonych potrzeb? To, że ktoś trwa przy takiej osobie i wchodzi we współuzależnienie to też nie bierze się z powietrza, to też oznaka niezaspokojonych potrzeb, lęków, obaw, błędnego myślenia o sobie i świecie. Tak myślę.

Zawsze w chwilach kryzysów i wątpliwości możesz tutaj napisać Ale tak jak pisała chyba Lady Loka - terapia byłaby dla Ciebie dobrą opcją, bo nawet to, że tyle czasu pozostawałaś z osobą uzależnioną pozostawia zmiany bądź utrwala jakieś błędne przekonania, które już istniały wcześniej, plus pojawiają się schematy myślowe i inne takie, które mogą Ci potem utrudniać życie. Najlepiej przepracować to dla samej siebie, żeby potem móc sobie powiedzieć, że jesteś fajną babką i to Ty decydujesz o swoim życiu, zgodnie z tym co dla Ciebie dobre, a nie tym, co wydaje się prostsze, bardziej dostępne;)

Ja właśnie się rozsyłałam, to wszystko nie jest tak proste jak się wydaje.
Może masz ochotę na wymianę wiadomości poza forum?

Witaj, bardzo mi smutno, że trafia tutaj kolejna osoba, która cierpi Co do radzenia sobie - każdy z nas stosuje takie sposoby jakie akurat są mu dostępne, nie wszystkie są skuteczne, ale po to tu jesteśmy, bo niektóre z nas są dalej w tym procesie,  inne (np. ja) dopiero na początku tej drogi i potrzebują rad i wsparcia od osób, które to przeszły.
Twoja historia przypomina mi moją, przynajmniej pod względem stażu i pewnie tego zaangażowania,stąd jestem w stanie wyobrazić sobie co czujesz. Piszesz, że minęło 4 miesiące - w jakim miejscu jesteś? Jeśli chcesz/potrzebujesz wyrzucić z siebie co Cię spotkało - zawsze możesz

Mogę spróbować w skrócie opisać. Wiaodmo ciężko zobrazować cały związek bo to teoche lat. Ogólnej zawsze układało nam się dobrze. Byliśmy ze sobą od młodych lat, zaczynajac jako przyjaciele. Oboje dużo przeszliśmy w dzieciństwie ( dzieci z rozbitych rodzin) to gdzieś nas połączyło. Szybko razem mieszkaliśmy bo tak potoczyła się jego sytuacja życiowa. Mieszkał z moja rodzina w naszej miejscowości rodzinnej i jeździł na studia ( jego jedyny obowiązek ). Potem obije się przeprowadziliśmy do większego mista wsyzysko się dobrze układało. Bywały kłótnie i sprzeczki jak w każdym związku. On należał do facetów bardzo ambitnych, zaradnych, bardzo mądrych, nie lubił imprezować i pic za bardzo alkoholu ( nie zakazywałam nic ). Dużo czasu poświęcał na naukę, czasem może za często bo przez to nie chciał dużo podróżować czy wychodzić bo wolał siedzieć w domu i się uczuć. Nie wymagałam od niego wielkich starań bo tak zawsze mnie wspierał. Przyzwyczaiłam się do domowego życia i takiego wycofania ze świata. Mieliśmy znajomych, ale jakoś często nigdzie nie wychodziliśmy. Jego trzebabylo wręcz namawiać na imprezę czy wyjscie Z kolegami. Staralam się o niego dbać robić obiady, wspierać itd.
Po przeprowadzę również zaczlelam prace na cały etat, dodatkowo studia i ogarnianie wspólnego mieszkania. W 6 rocznice mi się oświadczył i byłam bardzo szczęśliwa.  Niestety przyszedł ciężki okres w moim życiu. Mieliśmy beznadziejnego współlokatora ( nasz kolega ) który wiecznie pił i robił bałagan i zaczęły się o to problemy. Miałam ogromny stres przy pisaniu pracy lic. , dodatkowo podejrzewano u mnie raka. Wiec nie potrafiłam już tak się cieszyć wszystkim. Rozmawiałam z nim o problemach, ale czułam ze on zaczął się wycofywać. nie starał się już tak mnie wspierać kiedy to ja potrzebowałam być na 1 miejscu. Nie opowiadał mi już co się dzieje w pracy. Nie chciał ze mną rozmawiać. Niby sypiał normalnie, mówił ze bardzo kocha i się postara udowodnić miłość. Ja dalej robiłam wszystko wokół niego, mimo swoich obowiązków. Z nowym rokiem nagle stał się bardziej popularny w pracy i miał dużo znajomych i nagle chciał często wychodzić. Bywałam o to zła ze oni są na 1 miejscu. Ze jak już wyjdzie to nawet nie wiem z kim i gdzie. Wiecznie po pracy w telefonie. Musiał zostawać dłużej w pracy. Był obojetny na moje łzy i rozmowy. Były częstsze kłótnie, bo narastał stres i wielka tajemnica. Zaczął mi wytykać moje wady i sam prowokował kłótnie wiedząc ze gdzieś mam charakter który nie umie przemilczeć tematu. Tak jestem świadoma, ze czasem za często wybuchałam i się klocilam. Nie zawsze przeprosiłam. Ale dawałam mu jasno znaki ze czuje, ze coś nie gra i boje się ze mnie zdradzi. Zapewniał ze nigdy tego nie zrobi.
Jak się okazało w sierpniu w pewnej rozmowie stwierdził ze już mnie nie kocha, to już nie to samo. ;( chodź byliśmy razem na urlopie i było cudownie.
Jak go przycisnęłam okazało się, ze mnie zdradzał od kwietnia... spotykał się z koleżanka z pracy w sumie do dziś się z nią spotyka.
Ja cały czas żyłam nadzieja ze coś nas wyjątkowego łączy po wszystkich latach i zaliczyłam o niego. On zwyczajnie wyszedł i od razu wskoczył w relacje z koleżanka ( która widziała ze on ma dziewczynę ).
Zranił mnie, ze nie potrafił rozmawiać jak mężczyzna, ze kłamał za plecami i zapewniał miłość chodź nawet dostawał znaki, ze czuje coś nie tak...
Powtarzał, ze jestem najważniejsza i jedyna, a pewnie chwile wcześniej był z nią..
od razu się domysliłam która to... niestety jest podobna z wyglądu do mnie. Z charakteru całkiem inna ( lepsza ) on nagle pełen życia chce wychodzić na koncerty, festiwale, jeździć na wycieczki bo ona takie rzeczy lubi...
ja wyszłam na ta najgorsza bo przecież nie dałam mu od razi błogosławieństwa i nie umiałam się cieszyć jego nowa miłością.
Teraz tak już odcielam się od tego.. ale święta mnie zniszczyły, szczególnie ze mieliśmy w grudniu rocznice
Ohhh nie da się wszystkiego opisać..
Wybaczenie jak coś jest nielogiczne

Tak wiem, ze jest wiele wątków i dużo czytałam....
Miałam dni, ze już totalnie się odcielam i żyłam swoim życiem. Chodzenie do pracy, wyjścia ze znajomymi, siłownia
Ale jednak gdzieś w tym okresie ten ból wrócił. Taka przykra rzeczywistość kim się dla niego stałam. Chodź zawsze go wspierałam i nigdy nie zrobiłam mu krzywdy.
Wiem, ze najlepsza metoda jest odciąć się od wszystkiego co z nim związane..
chodź to strasznie boli, utrata kogoś kto był tak blisko.
mogłam szybciej odezwać się na forum.
Nie chce robić z siebie ofiary chcialm tylko jakoś dołączyć do rozmowy bo razem raźniej z tego wyjść.

Książe z bajki nie istnieje. Ale to nie znaczy, że musisz żyć z narkomanem.
Skoro regularnie rozstajecie się z powodu jego uzależnienia i regularnie pozwalasz mu wracać, to niby dlaczego tym razem miałoby być inaczej?

Życie sobie chcesz zmarnować? Bo ja widziałam takie zmarnowane kobiety, żony uzależnionych. Ani znajomych zaprosić, ani gdzieś pójść, bo nie wiadomo, co facet odwali. Zostawić się boją, bo są współuzależnione i mówią dokładnie to, co Ty. Że przecież on dobry jest jak nie pije.  Gdzie one takiego drugiego znajdą.

Samotnanarzeczona - ja mam takie wrażenie, czytając Twoją historię, że Wasz związek po prostu w pewnym momencie przestał się rozwijać. Ty zajmowałaś się sobą, on zajmował się sobą i tak się mijaliście. W pewnym momencie nie ma już co naprawiać, bo nie ma punktów stycznych, jak się nie jest sobą wzajemnie zainteresowanym. Porwały Was własne problemy i nie potrafiliście oboje wczuć się w sytuację drugiej osoby. Niestety.
Jedyne, co facetowi trzeba zarzucić to to, że nie potrafił raz a porządnie zakończyć tego przed wejściem w romans.

Ja też czytałam

Cały czas się wspieraliśmy właśnie.. jeździliśmy na wyjazdy od czasu do czasu. Ja dałam tak historie w skrócie. Rozmawialiśmy o wszystkim i niczym. Ale przyszedł wlansie moment gdzie on stał się bardziej popularny w pracy i zmienił wygląd wtedy zaczął się wycofywać.
Może tak byśmy się rozstali bo coś sie kończyło. Ale on nawet nie podjął próby naprawy czy zmiany czegoś. Nie spróbował powiedzieć czy coś mu przeszkadza albo ze chce spróbować czegos nowego ja próbowałam wiele robić, iść na rower, na zwykły spacer. Zawsze to ja dawałam więcej z siebie..
Jest mi przykro ze nawet nie miałam szans żeby wiedzieć na czym stoję tylko od razu mnie oszukiwał. Wracał do domu i grał kogoś innego...wykorzystywał ze robię mu obiadki do pracy, pranie czy śniadania do łóżka. 
tez bardzo mu zależało żebym poszła na te studia co on chodź ja skończyłam inny kierunek.

Po takim czasie już próbuje pogodzić się z tym, ze tak by to nie przerwało bo byłam jego 1 dziewczyna. Ze dojrzał i chciał innej kobiety. Tylko boli mnie fakt ze po tym co przeżyliśmy nie zasłużyłam na taki cios. I taktowanie mnie jak wroga żebym to ja czuła się winna

Samotnanarzeczona najczesciej tak postępują zdradzacze. Przerzucają wine na druga strone, zeby samemu poczuć sie lepiej. Nie daj sobie wmówić, ze zasłużyłaś sobie na cos takiego.

Jazzmanem- już akurat ten etap mam za sobą. Długo walczyłam żeby przestać brać cała winę na siebie. Zdarzało mi się go nawet przepraszać za to ze on mnie zdaradzil. Mam taki charakter, ze bardzo biorę coś do siebie..
Przy rozstaniu obiecywał ze chce mieć ze mną kontakt i mu na mnie zależy nawet jak nie będziemy razem. Ja w to wierzyłam a potem wychodziłam na ta najgorsza jak chciałam się odezwać.
Próbowałam oszukać sama siebie ze może nie było nam dane być razem ale gdzieś przyjaźń pozostanie. Ale on odrzucał mnie coraz bardziej.
Odzywał się do mnie żeby zrezygnowała z wykupionej wycieczki do Grecji i przepisała na niego. A ja to zrobiłam bo nie chcialm być zawistna. Nie prosiłam ske o bilet na koncert który razem kupiliśmy no wiem ze zabiera nowa koleżankę.

Walcyzlam jak wytykał mi moje wady, a u siebie nie widział nic. Szukał na sile pretekstu żebym to ja go zostawiła a on miałby czyste sumienie..

Nie jestem osoba która życzy mu źle. Jak ta nowa dziewczyna jest mu pisana i maja być szczęśliwi to nic tu po mnie. Wsyzysko było dla mnie mega ciosem. Bo w trakcie związku nie zauważyłam tak tych sygnałów. Każdy myslam, nawet rodzina ze jest wzyzysko dobrze. On nawet opowiadał swoim rodzica o kupnie wspólnego mieszkania.

Zagubiona, czego Ty tutaj oczekujesz, skoro już podjęłaś decyzję, że wrócisz do niego, jak tylko odpowiednio o to poprosi?

edit.

Stąd mój wniosek jest taki, że on się nie zmieni. A rozstania i powroty będą dalej. 3 epizody to widać dla Ciebie za mało. Potrzebujesz ilu kolejnych? 3? 10? Naprawdę nie widzisz tego, że to jest toksyczne i niebezpieczne dla Ciebie?

Będzie dobrze musi !!! ❤️
Wszystkie damy sobie radę.

Czasem mam tylko takie chory żal, ze straciłam tez przyjaciela... czasem tęsknie za zwykłymi rozmowami z nim. Bo potrafiliśmy się kiedyś dogadać jak mało kto. Niestety potem się to popsuło.
Teraz to w ogóle jest katastrofa.. on nawet nie umiał ze mną się dogadać po rozstaniu co do podziału rzeczy z mieszkania. Nie umiał patrzeć mi w oczy. Bo kiedyś przy spotkaniu widziałam jak na mnie patrzy i się wacha. Ale to już przeszłość...

Kto wie co pokaże życie. Myśle, ze nie umiałabym już z nim być w związku ale nie potrafię do końca go stracić w życiu.. widzieliśmy o sobie i swoich rodzinach wszystko. Jego szczescie jest dla mnie ważne. To jest chore wiem

No właśnie...przyjaciela.  Chyba mi tego najbardziej brakuje...w desperackich momentach mam ochotę zadzwonić i wyżebrać przynajmniej przyjaźń, ale czytając was wiem, że to tylko przedłużenie agonii. A przyjacielem był lepszym niż partnerem. Nikt tak jak on nie rozumiał mojego pokręconego świata.... buuuuuu (chwila zastanowienia...)- Nie to nie prawda, idealizuję go.

Powiem wam dziewczyny jak chcecie wyjść z tego przestańcie pisać jacy oni byli przyjacielscy , mili fajni itp. kopiecie pod sobą dołek i tylko jedna druga nakręca . Jazzmine miała rację warto przeczytać wątek od początku i wziasc z niego jakieś wnioski . Najprostsza rada jaka w tym wątku się przejawia i to dzięki Lady udało mi się wkoncu ogarnąć to POBLOKOWAĆ EX , JEGO RODZINY ZNAJOMYCH żeby nie korciło ich szpiegować . Powywalac wszystkie pamiatki itp. A ja mam inne pytanie do was co robicie żeby nie myśleć o nich jak spędzacie czas ? Uwierzcie mi że lepiej dla każdej z was jak zacznie tu i teraz a nie wracać do tego co było taka moja rada.;-) Ja z chęcią wola bym wiedzieć co  u was  co robicie w ciągu dnia żeby było lepiej. Ja wiem że idealizowanie exow po zerwaniu to normalne ale ja wolę wam pomóc niz słuchać że oni byli przyjacielscy

Nie zrozum mnie źle poprostu w tym wątku niewiem jak dziewczyny ale przynajmniej ja nie jestem wstanie pomoc i tego czytać bo zaraz przypomina się mi moje rozstanie dlamnie za wcześnie jest czytać kogoś cierpienie od początku . Zatoka z chęcią pomogę ci i wam wyjść z tego rada co robić żeby nie myśleć itp. masz prawo jęczeć my pomimo że wychodzimy raz na jakiś czas to robimy ale staramy się jak najszybciej wychodzić z tego . A co robisz dla siebie w ciągu dnia żeby nie myśleć ? Mi strasznie bieganie pomogło ale teraz nie polecam bo zimo ;-)
P.s sorry za składanie ale pisze i robię inne rzeczy :-P

Tak tez się tego gdzieś nauczyłam, ze nie mogę go wiecznie idealizować. Żeby moc iść dalej muszę sobie powtarzać ze tak się nie zachowuje przyjaciel. Wiedział wszystko o mnie , a nawet nie miał godności przyjść powiedzieć ze odchodzi zanim zbudował sobie grunt z inna. Mógł zwyczajnie mieć jaja i przyjść jak już czuł ze to nie to a nie czekać na inna dziewczyna wyzna mu zauroczenie.
Ja to wiem, ale mimo wszystko życzę mu dobrze !! Każdy ma swoje sumienie i z nim musi żyć.
Zdaje sobie sprawę, ze czasem przychodzą dni, ze tęsknie za kimś kogo dawno nie ma. Zawiodłam się na nim, nie potrafił nawet podziękować mojej mamie jak go przyjęła jak nie miał gdzie mieszkać. Nie przeglądałam zdj po rozstaniu jakoś specjalnie, żeby nad nimi płakać.
Wierze, ze dobro wraca ! Wiec dziele się dobrem jak mogę. Wspieram akcje charytatywne. Za pieniądze, których nie wydałam na prezent dla niego kupiłam karmę dla zwierzaków w schronisku. Mam czyste sumienie po zakończonym związku bo wiem ze dałam z siebie 100%. Wiem, ze dam sobie radę, a na jego uczucia nie mam wpływy bo go nie zmuszę do miłości.
Już jestem na dobrej drodze do uwolnienia się. Nie kontaktuje się. Mam poblokowane profile.
Dużo spotykam się z koleżankami, w końcu mam czas na odbudowę relacji z ludźmi. Jestem bardziej otwarta i nie boje się być sobą, ze to się komuś nie spodoba. Chodzę często do kina bo mam kartę bezlimitu. Wiec takie teoche kinomaniak ze mnie. Było ciężko się przełamać bo kiedyś chodzilam często z nim, ale zrozumiałam ze nie będę siedzieć w domu żeby unikac miejsc z nim związanych. Czasem idę na siłownie jak mam ochotę. Tak to praca
Muszę kupić laptopa aby oglądać jakieś seriale bo na telefonie nie jest wygodnie
A jak u was ?

Książki super pomysł na właśnie zaczęłam kończyć swoje pozavzyname książki nawet jedna nowa nabyłam :-P a jaka przeczytałaś ? Ja uwielbiam kryminały .
Samotnanarzeczona siłownia hmmm... Myślę że to też fajna sprawa choć nie byłam na niej nigdy skończyło się tylko na obietnicach :-P.

oglądam polsat news  i czytam. leniwa jestem aby ćwiczyć. Ale za to wydłużam czas zamieniając auto na nogi na krótszych trasach.

Kryminały <333 Ostatnimi czasy czytałam trylogię Bondy, teraz zaczęłam Mroza, może przez serial na który trafiłam na playerze, zamierzam zakupić następne

Siłownie mam w planach od Nowego Roku, z koleżanką, ale trochę się boję, bo nigdy nie łaziłam w takie miejsca, wyjdę na cudaka co to bieżni nie umie obsłużyć... Kiedyś miałam fazę zdrowego odżywania, -20 w 9 miesięcy, potem kilka kg wróciło, a teraz po ostatnich wydarzeniach wróciłam do wagi po diecie - a a miałam się odchudzać, plusy są

Widziałyście wątek o wakacyjnych wyjazdach singli? Osobiście nie dam rady mam chłopowstręt ale ogólnie fajna idea

Moją słabością też są słodycze chociaż po świętach chyba i samo jedzenie :-P
Amia nie czytałam ją nie polecam samotnych wypraw szczegolnie w krótkim czasie po rozstaniu

Nie przeglądałam, jakoś nigdy mnie nie pociągały takie wyjazdy zorganizowane, no może jak miałam 13 lat i rodzice wysłali mnie kolonie . Chłopowstręt hahaha, zapamiętam