dziwne rozstanie, sprzeczności.

Kochane dacie radę jak ja już z tego wychodzę to wy napewno wyjdziecie :-). Wiadac po tym wątku jaka byłam na początku uparta miłością do niego i to było gdzieś w tych miesiącach po rozstaniu co wy jesteście teraz . Jestem z was dumna i tak dużo lepiej to przechodzicie niż ja przechodziłam . To że macie chwilę załamania no proszę was zostalyscie zranione dawno nie widzicie exow i poprostu wróciła tęsknota .  Każda z was jest piękna cudowna wrażliwa kobieta która czasem ma prawo mieć chwilę załamania.  Niedługo nowy rok wierzę że będzie dla nas lepszy .
Promyczek fajna opcja z pazurkami :-P.
Jazzmine wino może poleżeć im starsze tym lepsze hahaha .

A ja myślenie ,,falowe,, odkryłam w poście Loki. Tak mi z tym dobrzeeeee. Słownik chciał zrobić myślenie fakowe. Ech

Tak,rok był parszywy.

Ale nadchodzący będzie lepszy. Serio.

Siedzę na głodzie w pracy, za mało jedzenia dziś przyjęłam

Ja nie tykam alko narazie, póki co będę w najbliższych dniach kierowca więc lepiej ,wymigam się od picia. Jestem taka niewyspana.

Bardzo źle myślicie tzn wogole nie powinniście się takim bzdetami zajmować. To już niestety nie powinno interesować co oni czują . Ja myślę że napewno czasami tęsknią jednak trochę lat się z nimi spędziło ale oni mają swoje życie z innymi i inne problemy ....
Mój napewno nie cierpi duma i praca jaką wykonuje nie pozwoli mu na to . I upartość bo każdy z jego rodziny mówił żeby się dobrze zastanowił bo jestem cudowna i bardzo dobra więc po zlosci pokaże wszystkim że dobrze wybrał zostawiając mnie . Ja coś czuję że wy chyba chcecie żeby oni do was wrócili co dziewuszki ?.
Mnie z koleji drugi dzień pod rząd jakies babsko się wyśmiewa zemnie wczoraj w tramwaju a dziś w sklepie hmmm kiedyś bym się pewnie popłakała po przyjściu do domu dziś mam dużo siły w sobie patrzyłam się w oczy i śmiałam  . Coraz częściej widzę że mnie nie lubią kobiety ehh dobrze że mam chcociaz was :-D

Podpisuje rękoma i nogami. Ale nie bez powodu to my kobiety jesteśmy w stanie znieść każdy ból...

Pozory mylą prędzej ktoś po moim wyglądzie powiedział by że to ja jestem wredna i to ja mogę walnąć jakisc chamski tekst a zrobiła to kobieta która z wyglądu wygląda jak taka grzeczna kobietka zero makijażu ubrana jak do kościoła babcie :-P.
Nigdy w życiu nikogo się nie wysmiewalam czy chamsko nie komentowałam nigdy niechcialam komuś zrobic przykrości . Wiecie co dziewczyny kobiety są gorsze od facetów poprostu masakra wstyd mi za nas hahaha . Jazzmine ale dziś znowu miałam twoje rady w głowie i patrząc na nią myślałam a niech się gapi jak tak zarabistej dziewczyny nie widziała :-P.
Niewiem jak wy ale ja coś czuję że się tak silna po tym wszystkim zrobię że sama się zdziwię

Przekonałas mnie ;D fakowe podejście w każdej sferze życia, Czyż to nie brzmi cudownie ?:D

Jazz, czaje. U mnie wszyscy zmęczeni byli. A że ludzi są różni, to taak. I trzeba mieć dużo cierpliwości.

Kobiety są zazdrosne,to fakt ale mężczyźni też sobie nie radza ze swoim ego i równie mocno moga krzywdzic swoimi słowami jak tylko czują zagrożenie. Generalnie zasada jest wg mnie taka, wszyscy ludzie są tacy sami i płeć nie ma w sobie zaprogramowanej zawiści , to wszystko co ich kształtuje,spotyka i z jakimi ludźmi przebywają sprawia,ze są podli.

Np wczoraj, byłam ja i moja koleżanka i 8 facetów. Ale mam też towarzystwo stricte babskie i jest nas 5 i uwielbiam te nasze spotkania. Tak więc..

Ja mało ludzi nie lubię. A jak do kogoś nie palam uczuciem to zwykle staram się myśleć jak o człowieku którego cechy charakteru akurat mi nie pasują i to nie generuje antysympatii ,staje mi się obojętny po prostu.

Haha

Co sobie kupilyscie pod choinkę ?

Ja kupilam sobie 3 pary rewelacyjnych leginsow które nie dosc ze były przecenione (o la boga z 250 zł za sztukę na 109) to jeszcze tak dobrze wyglądają na tyłku ze siłownia nie potrzeba. Do tego chce kupić dodatek do gry w która namiętnie gram ale to dopiero po nowym roku bo dodatek to tyle co te leginsy . heh a wole dobrze wygladac niż wygodnie grać.

Ja z cichego miasteczka pojechałam do mamy do stolicy już też mam dosyć mieszkania w bloku hałasu :-P. Każdy przyzwyczaja się do swojego miejsca :-).
Ja myślę że długość związku niema znaczenia może jest mniej wspomnień przeżytych chwil ale ból ten sam

Jakiś plus chociaż :-) uwierzcie mi że ja byłam taka w związku głupia że jak szłam coś kupić to wolałam jemu jakiś prezent zrobić niż sobie . Teraz czas zadbać o swoje potrzeby .!
Widzę forma kobietki się poprawia jak nastroje lepsze niż rano ?

Też myślę, że nie staż, ale zaangażowanie, emocje odgrywają rolę. I niby każdy cierpi tak samo, ale jednocześnie każdy na swój sposób. Chyba nie da się zmierzyć cierpienia.
Ja mam ogromne poczucie porażki, czuje się wykorzystana na każdy możliwy sposób, nie mogę się pogodzić z formą tego, co się wydarzyło, z absurdalnością i nagłością tego wydarzenia, mimo, że problemy trwały od kilku miesięcy. Mam poczucie, że marzenia legły w gruzach. Wszędzie, gdzie się nie ruszę widzę teraz tylko szczęśliwe pary, dzieci, miłość, a mnie wręcz dusi, mam ochotę uciekać, zaszyć się i płakać. Coś co było dla mnie priorytetem, dla innych okazało się tylko opcją. I nie pociesza mnie fakt, gdy mówią "lepiej teraz niż po ślubie", "albo gorzej jakby były dzieci". No właśnie, problem, że ja chciałam ślub, dzieci, nie z kimś tam, tylko z tym człowiekiem. A teraz czuje jakby ktoś związał mi ręce z tyłu i kazał wiązać sznurówki z przodu.

acha, a co zauważyłam u siebie im bardziej intensywna rozpacz tym krótszy czas jej trwania. Nadal mam zwiechy ale już bez łez

Nie potrafię kupic takich które pachniały by dłużej niż godz. Kiedyś to jak się pryskal człowiek po po praniu nawet pachniał. A teraz ...

Ja uwielbiam Burberry. Sprawiłam sobie za premię z pracy. Bardzo je lubię właśnie jesienią/zimą :-) ja byłam ładnych parę lat sama, więc znam dobrze ten stan, nie rozpaczałam z tego powodu nigdy, ale fajnie byłoby kupić coś komuś innemu niż sobie ale skoro wyszło jak wyszło nie ma co się zastanawiać ja od prawie dwóch lat mieszkam w dużym mieście i szczerze.... Nie planuje powrotu w rodzinne strony, mega mi dobrze w tym zgiełku i hałasie a mam jeszcze taki luksus, że mieszkam 100km od rodzinnego domu, więc jak potrzebuje złapać oddech, wsiadam w pociąg i jestem  wśród pól i łąk

Mi się marzy od jakiegoś czasu wyprowadzić w góry . Muszę znaleźć jakiegoś faceta wyjść za mąż i tam sie przeprowadzić :-P

A ja zrobiłam najgorsza rzecz jaką kobieta może zrobić...wróciłam z miasta do małej miejscowości . Dla eksa.  Dla nas, dla wspólnego dobra. Czy żałuję...czasami bardzo. Całe swoje już dorosłe życie zostawilam w miescie, przyjaciol, swoje miejsca rozwoju pasji, wszystko. Dla niego...taka jestem dziewczyny głupia. Taka naiwna. Taka głupia.........

Jazzmine, widzę że masz niezła kolekcje,ale inne gusta niż moje. Dobry nos masz
Ja miluje się w waniliowcach,ale ogólnie różnie.
Zatem polecam: Dior Hypnotic Poison, Dior Poison Girl, Thierry Mugler Angel, Lancome Tresor, Abercrombie and Fitch First Instinct, Lalique le Parfum,(!!!!)
Moje kochane.
A z nowości mam smaka na coś świeżego i chyba sobie kupię.

Jestem głupia i naiwna. I pisze to już po tej ostatniej ,nowej znajomości. Głupia. Głupia to mało powiedziane. Nie mogę pojąć jak ktoś taki jak ja, 30letnia dorosła kobieta może być takim infantylnym bucem

Jest mi smutno.

To prawda.
Trudno jest po srogiej i długiej zimie zaorać ziemię. Wyrwać i wypielić co w niej pozostało. A jednak siewca wie, że to, co dziś jest zmrożoną szaroburą grudą wkrótce zamieni się w żyzne pole. Trzeba je tylko obsiać nadzieją i cierpliwie poczekać.
Długotrwała rozpacz, gniew, złorzeczenia, przekleństwa, sprawiają, że poletko Twojego życia stanie się nieużytkiem, a Ty sama zalewając je słonymi łzami goryczy odetniesz mu dostęp do światła, do powietrza, do odrodzenia się.

Przeczytałam wszystkie Twoje posty. Wiem, że cierpisz. Z Twojej historii wynika jednak, że zostało Ci w dłoniach dużo dobrych ziaren, że umiesz kochać, dbać, troszczyć się, rozumieć, wspierać i że potrafisz robić to mądrze, bez wikłania się w toksyczną relację. Nauczyłaś się, gdzie postawić granicę tolerancji...
Czasem jakiś kataklizm przechodzi przez obsiane miłością pole. Nie wiń się i nie próbuj zrozumieć siły tego huraganu, co zniszczył Twój zasiew. Nikt roztropny nie skupia się nad przyczyną wielkich wiatrów i powodzi. Angażuje zaś wszystkie siły, by jak najszybciej wrócić do stanu sprzed katastrofy, wyrównać straty...  Życzę Ci odwagi.
Powodzenia!

Wyimaginowana.. z ciekawosci zapytam.. serio jesli ktoś wypije to juz drama? Jesteśmy ludźmi, młodymi, kazdy chce sie pobawić. Czy wypicie i nawet podchmielenie sie od czasu do czasu to taki wielki problem, zeby „cos pękało”? Ciekawa jestem zwyczajnie Twojego podejścia, bo przyznam szczerze, ze nie wyobrażam sobie zeby ktoś mnie tak terroryzował... Nie rozumiem i nigdy nie zrozumiem, jak mozna ograniczyć swój świat do jednego człowieka, przecież to takie uwieszenie sie na nim, jak bluszcz. Cos mi sie wydaje, ze nie do końca bylas taka wyrozumiała i przyznaj, nie robiłas mu awantur i wymówek? Czy wychodziłaś czasem z nim? Towarzyszylas mu na jakichś imprezach? Nie twierdze, ze to Twoja wina, ze sie rozstaliście, ale przemysl to sobie. Życie nie organicza sie tylko do pracy, prokreacji i siedzenia we dwoje.

Nie chce nic mowić, ale mam wrażenie, ze wjechało mocne wyolbrzymianie. Skoro lekkie podchmielenie to powód do awantury i dramatu, to mam dziwne poczucie, ze z częstotliwością tez jest mocno naciągane...

Moj ex (tata dzieci) był bardzo towarzyski i lubił sie udzielać. Ja chodzilam z nim. Ale on pił. Ja juz po 3/4 drinkach widziałam zmianę w oczach. Zawsze slyszalam ze pije przeze mnie bo nie umiem wyluzować. Od takie zgonienie winy.
A wiecie co ja mialam potem w domu? Nawet nie chce sobie przypominać. Po dzis dzien mój przyszły partner nie moze naduzywac alkoholu. Ja się boję ludzi pijanych, nie lubię ich złe się czuje w ivh towarzystwie, unikam. Sama pije okazjonalnie lub z kims kto napewno wiem ze mnie nie skrzywdzi.
Moj ostatni ex zdał ten egzamin mimo ze do końca nigdy nie dowiedział sie przez co przeszłam.

Ja rozumiem wyimaginowana. On mial ogromna swobodę a potem jeszcze pretensje o to ze ona jest nudna. Zadna z nas nie powiedziała tu całego swojego zycia z nimi. Wiekszosc zostawia zadry w sercu. Ja mam taki bagaz ze nieraz mam wrażenie ze więcej nie udzwigne.

Mój chłopak lubi piwo. Na imprezy nie chodzi, ale ma mocno pijących znajomych. Ale na szczęście potrafi się ograniczać sam, więc oni piją po 4-5piw, a on 1-2. Plus ja jestem abstynentem, więc przy mnie może z 1 piwo na 2 tygodnie sobie wypije
ja zawsze się z niego wtedy śmieję, że śmierdzi piwem i robię pokazowego focha zresztą pokazowe fochy są fajne na rozładowanie sytuacji, a jednocześnie zaznaczenie, że coś nam nie pasuje
pokazowe, w sensie takie ze sztucznym przerysowaniem mimiki, pokazowym odwróceniem się tyłem i tupnięciem nogą, a potem jest wybuch śmiechu w sumie dlatego u nas jak już ponad rok jesteśmy razem, to kłótnia zdarzyła się tylko raz.

Zresztą hasłem naszego związku jest "domyśl się" używane też w ramach rozładowania sytuacji i pośmiania się z tego, że są ludzie, którzy faktycznie oczekują, że druga strona się domyśli

Wyimaginowana rozumiem Twój żal, że partner nie spełnił Twoich oczekiwań, ale spróbuj spojrzeć na to z innej strony. Pomysł, że miał do tego prawo, żeby żyć nie tak, jak Ty tego oczekiwałaś, ale tak, jak on ma ochotę. Wasze oczekiwania rozjechały się i to on podjął decyzję, żeby zakończyć Wasz związek, skoro oboje zmierzaliście w innych kierunkach. W ciągu 9 lat związku zmieniają się oczekiwania wobec partnera i związku i widać, że Twoje oczekiwania rozwinęły się. Ty już dojrzałaś do stabilizacji, rodziny, dzieci, więc Twoje oczekiwania poszły w tym kierunku, a tymczasem on chce jeszcze poszaleć, posmakować życia, może posmakować innych kobiet, skoro byliście parą od czasów liceum i dobrze poznał tylko jedną z nich. Wiem, że to przykre, ale może lepiej zrozumiesz sens słów, że lepiej teraz niż pojawią się trwałe zobowiązania.
Pamiętaj to, co dobre. Czasami miłość się traci i już nic nie da się z tym zrobić.

Niestety alkohol jest nie dla wszystkich. Tamten pic nie powinien mimo ze chyba milion razy obiecywał że juz będzie ok. Nie było i wiem ze do dziś nie jest. Ale to już nie moje życie.

Z ost ex pozwalała sobie na luz. Jednak dwa razy pod wpływem alkoholu dostałam ataku paniki (oba przypadkie po wcześniejszym spotkaniu z tatą dzieci-do dziś reaguje ostrożnie na niego) i ten alkohol pozwolił mi się wyluzowac a wiadomo że ataki stawiają się zazwyczaj gdy w głowie jest szczęście i spakuj. Ataki objawiaja sie brakiem możliwości zlapania oddechu, panika ze nie bylam w swoim domu (spałam u niego) i raz z tych dwóch razy skończyło się omdleniem. On nie wiedział jak reagować a na koniec związku powiedział mi że ja nie zamknelam spraw z Tata dzieci i nie jestem gotowa na związek z nim. Byłam z nim 10 lat i niestety nie potrafię wyrzycic z głowy wydarzeń które miały miejsve przez ten czas. Zabolało bo mimo tych rzeczy kochałam jego i moj ex nie miał nic w moim życiu dalej do mówienia. A niestety łączy nas dwójka dzieci i będziemy musieli żyć obok siebie jeszcze bardzo długo.

Kiedys mowilam ze potrzebowaliśmy 3 lat by przestac się bać, zloscic czy poprostu potrafic rozmawiać.

Dlatego dla mnie alkohol - nie inaczej - to jak facet się po nim zachowuje jest decydujące i tym czy będę chciała z ta osoba spotkac sie poraz kolejny. Nie mogę sobie pozwolic na przymykanie oka na zachowania stresujące mnie i dzieci.

Nie jestem latwym człowiekiem. Ale ost ex uprzedzalam od początku. Wiedział, znak i wierzył w to ze mi pomoże. Pomógł ale potem złamał serce bo jeszcze zlego człowieka moge zrozumiec ale tak dobrego jakim był on?  Dlatego boję się już związku .

No właśnie, u mnie to nie kwestia uwieszenia się, bo jestem nudna i nieciekawa, tylko po prostu już tego nie potrzebowałam w takim wymiarze i częstotliwości. Poza tym, zaczęło mnie drażnić jego zachowanie po alkoholu, nie bawiłam się już dobrze w takim otoczeniu. Czuję tylko żal, że mógł powiedieć otwarcie - nie widzę się jeszcze w roli męża, ojca, to nie mój czas, nie moje oczekiwania. A on wciskał dokładnie to, co pewnie chciałam usłyszeć. Że wciskał mi, bo miał interes w tym - ok, jakoś to mogę zrozumieć, chociaż nie akceptuje. Ale moim rodzicom? Swoim rodzicom? Publicznie znajomym? Nawet ostatnio na weselu znajomych, do mikrofon mu, przed całą salą? No nie, to już wykracza poza moją wyobraźnię...

Dlatego ja myślę że każda  z nas ma lekcje na przyszłość co akceptuję a czego nie w związku . Jeśli wiemy na samym początku znajomości że facet lubi wypić a nam to nie pasuje niema co wchodzic w taki związek z myślą może go zmienie.
Ja sobie np nie wyobrażam żeby ktoś mnie zmieniał jestem jaka jestem i albo ktoś mnie akceptuję albo nie .  Nie wyobrażam sobie żeby facet np zabraniał mi się malować a znam taką dziewczynę która się malowała dbała o siebie a on ja zmienił w szara myszkę zero makijażu i tylko dres . Potrafił przyjechać do niej do pracy i ja kontrolować czy aby przypadkiem niema nóg odsłoniętych potrafil ja wziasc na zaplecze i uderzyć że się lajdaczy bo ma krótka spódniczkę . Naszczescie potrafiła się od niego uwolnić . Każda z nas ma swój rozum i powinna wiedzieć co jest dla niej dobre a co nie .

Moja racjonalna strona, gdzieś to wie, że jakbym miała się teraz rozwodzić, zostać sama z dziećmi to byłoby gorzej. Emocjonalna jeszcze nie, i jeszcze nie akceptuje. Może naiwnie założyłam, że mnie to nie spotka, no ale w sumie, to dlaczego nie miałoby?Może utrzymywała mnie iluzja tego, że podczas rozmów plany mieliśmy te same, to samo patrzenie na związek, na relację, na przyszłość, i na tyle mu ufałam, wierzyłam, że nie zakładałam, że kiedyś to się zmieni?  Po prostu gdzieś moje poczucie bezpieczeństwa, kontroli nad życiem zniknęło, a przez ostatnie tygodnie poczucie kobiecości i szacunku do samej siebie spadło na dno i chyba puka od spodu.

No właśnie ja też nie należę do osób nudnych ,tak o sibie myślę ale właśnie czułam ,że etap zabawy, jest za mną i za nami....najwidoczniej za mną bo u mojego eksa wszystko wciąż przed. To Piotruś Pań. Mówię tak trochę na wyrost ,że się uwiesilam ,ale dużo dla niego zrobiłam i robiłam. I czułam,ze to ten facet. Ojciec mych dzieci i mój mąż.

Natomiast u mnie też tak było, deklaracje przy mnie,do mnie,do rodziny,mojej jego. Przeciez wakacje były z mija rodzina, mówił że będziemy mieć dzieci ,przy znajomych , przy jego manie że sibie dom remontu jemy i owszem pomagałam mu,ale chyba dla jego nowej kobiety.

To co mówili...mówić można totalnie wszystko.  Mi jeszcze zanim uznał ,że nie wiem, a to było trzy dni przed tym, powiedział że będziemy razem, weźmiemy ślub itd a potem zamilkł, przestał być pewien. No i kazałam mu sobie pójść. Czyli zrzucił na mnie coś co on powinien był po męsku załatwić.

No i tak.

Rzeczywiście, on zachował się bardzo nieelegancko. Może inaczej nie potrafił. W trudnych sytuacjach ludzie pokazują prawdziwa twarz, bo gdy jest dobrze i miło, to też łatwo przychodzą gładkie słówka. Z tego, co piszesz, to Twój Ex jest bardzo niedojrzały. Zachował się jak gówniarz i aż trudno uwierzyć, że wcześniej nie było sygnałów jego niedojrzałości. Może wcześniej nie napotkał kryzysowych sytuacji, które zweryfikowalyby jego dojrzałość.
Przykro mi, że zachowanie niedojrzałego faceta zachwiało Twoim poczucie kobiecości i szacunkiem do samej siebie. Jego zachowania świadczą o nim, nie o Tobie. Ty dalej jesteś tą samą szczerą i czułą kobietą, która ma swoje marzenia i oczekiwania. Chociaż nie masz kontroli nad tym, co zrobią inni, to zdecydowanie masz wpływ na to, co z tym zrobisz Ty. Nie możesz zachowania swojego exa odbierać personalnie i interpretować na swoją niekorzyść sposób zakończenia przez niego relacji w tak nieelegancki sposób, bo to on jest problemem, a nie Ty. Bo to on nie dorósł do normalnych dojrzałych standardów.

To ja rzucam listę pytań.
Czy wchodząc z nim w związek wiedziałaś o jego uzależnieniu? Jeżeli tak, to po co weszłaś z nim w związek? Myślałaś, że go zmienisz?
Tak się nie da. Jak wygląda sytuacja w Twoim domu rodzinnym? Były tam też jakieś uzależnienia? Bo mnie to wygląda na syndrom zbawiciela pomieszany z współuzależnieniem.
Powinnaś porządnie pomyśleć nad pójściem na terapię dla siebie. I to nie tak na kilka spotkań, ale na normalną terapię dla osób współuzależnionych. Bo taka jest prawda, że nie stworzyłabyś z nim związku, za to pozwalałaś mu się niszczyć. I nie mów tutaj bzdur o tym, jak wielką miłość od niego otrzymałaś. Gdyby kochał, to by nie ćpał i tyle w tym temacie.

Bardzo dobrze, że go spakowałaś. Teraz nie pozwól zrobić sobie wody z mózgu, jeżeli będzie chciał wrócić. On jest odpowiedzialny za siebie. Ty jesteś odpowiedzialna za siebie i za swoje szczęście.

I wiem, że ta wypowiedź i te z drugiego tematu mogą nie wyglądać na coś, co jest wsparciem i zrozumieniem, ale Ty musisz też popatrzeć na to, jak ta sytuacja wygląda realnie. Nikt Cię nie będzie głaskał po głowie i wielbił z powodu tego, że związałaś się z nałogowcem i tyle mu pomagałaś. Nie pomagałaś mu.

Dowiedziałam się podczas tego gdy się poznawaliśmy, było ultimatum -terapia zamknięta- ja w tym czasie również byłam na terapii. Dlaczego mimo to chciałam tworzyć z nim związek? Bo nie skreślam ludzi chorych... to zapewne ma podłoże z dzieciństwa, niemniej jednak widocznie jest to kwestia charakteru. W moim rodzinnym domu uzależnień nie było. Po terapii było trochę zamieszania z praca zamieszkaniem i wylądowaliśmy u moich rodziców, tutaj zostaliśmy przyjęci i tutaj tez realizowaliśmy plany na nowe życie, ja tez byłam na etapie, ze nie wiedziałam co tak naprawdę w życiu robić (w sumie nadal jest podobnie - sprawdzam się na wielu frontach do tego dodatkowe studia itd.).
Czy mu pomagałam? Hm... pomagałam, bo miałam pewną świadomość po terapii, ale niestety w nim coś pękło skoro porzucił swoją prace (taką z pasją) i wszystko inne.

Nie potrzebuje ironicznego głaskania po głowie i niemiłych komentarzy. Za wszelkie porady bardzo dziękuje niemniej proszę o stosowny sposób wyrażania się w nich, bez zbędnej ironii, bo mimo treści jaka ktoś chce przekazać, zamiast zrozumienia i wsparcia rośnie swego rodzaju agresja.
Nie jestem zielona w tym temacie (choroby) jednak nie zmienia to tego, ze obecna sytuacje przeżywam dość emocjonalnie i właśnie na tej płaszczyźnie potrzebuje wsparcia.

Co to za blog, o czym?

Mam ten sam problem, jestem za dobra, przekraczam granice, ale swoje, no i potem jest jak jest.

EDIT: poszukałam w google, wydaje się ciekawy, pewnie się w to wciągnę, na zmianę z "chłodnymi rozstaniami"

Czyli świadomie weszłaś w związek z nastawieniem, że go zmienisz.
Nie, ludzi chorych się nie skreśla. Ale w tym przypadku trzeba było poczekać aż wyzdrowieje. Wchodzenie w związek z jakimkolwiek nałogowcem wiąże się z tym, że on nigdy nie będzie dla Ciebie równorzędnym partnerem. Zawsze działka będzie ważniejsza. Tyle.
Ja też nie jestem zielona w temacie uzależnienia i nie używałabym tu eufemizmu, jakim jest choroba nazywam rzeczy po imieniu. Widziałam masę rodzin rozwalonych przez alkohol, jeździłam swojego czasu na wyjazdy z AA do pomocy. Rozmawiałam z tymi ludźmi i widzę, że nie da się stworzyć z nimi żadnej normalnej relacji, dopóki oni są w amoku swojego nałogu.
Więc niestety tutaj leżał Twój błąd.

A co do tego wsparcia. Skoro już oddałaś mu jego rzeczy to pora na zablokowanie każdej możliwości skontaktowania się jego z Tobą i Ciebie z nim. Żeby nie kusiło na przyszłość. Plus zablokowanie w mediach społecznościowych, żebyś nie podglądała, co tam u niego się dzieje.
Dodatkowo określenie sobie terminu, w którym kończy się rozsypka i płacz, a zaczyna praca nad sobą (miesiąc płaczu? To taki ok termin). I koniecznie zapisz się na terapię dla ludzi współuzależnionych, bo to Ci dużo da.