dziwne rozstanie, sprzeczności.

Mogę poczytać Twoją historię czy już jesteś szczęśliwa i nie mam po co??

Właśnie jestem na etapie czytania Twojego tematu. Temat bardzo długi, jeszcze chwilę mi zejdzie nim stworzę sobie obraz Ciebie. Na tą chwilę nie wiem jeszcze, w którym miejscu stoisz.

Widzę, że poszłaś w związek w bardzo młodym wieku i oboje otoczyliście się hermetycznie sobą. Ty, on i gruba warstwa izolacji... taka wyspa gdzie byłaś Ty i on.
On zmienił pracę, to sprawiło, że wystawił nos na świat i pomyślał sobie "ooo jak fajnie" i poszedł Sytuacja jest o tyle tragiczna dla Ciebie, że on poszerzał krąg swojego świata powoli. Wypływał z Waszej wyspy, oswajał się z nowym terytorium, ale miał poczucie, że może wrócić, schować się na znanym gruncie. Jak odszedł Ty zostałaś raptownie sama, nie masz tej wyspy bezpieczeństwa i sparaliżował Cię strach.

Ja się tak czułam, tkwiąc w nieudanym małżeństwie. Stagnacja, apatia, czułam, że nic mnie już nowego nie spotka. Robiłam weki i niedzielne ciasta. Będąc w wieku 30 +/- czułam się jak po 40-tce.
Teraz jest na odwrót, czuję że żyję i mając 36 lat, czuję się jak dwudziestka Koncerty, podróże, hobby, czyli wszystko to, czego wcześniej nie mogłam mieć.
Wszystko zależy kogo przy sobie mamy. Nie wolno zamykać się w bańce, bo to izoluje nas od świata, ludzi.

Wydajemisię, czy z perspektywy tych kilku ostatnich miesięcy, nadal uważasz, że Wasz związek był idealny? Tak obiektywnie? Czy może, założyłaś sobie wygodne kapcie i chciałaś by to już tak zostało, bez zmian, bez nowości, które dałyby Wam szersze spojrzenie na świat i Wasz związek?

To stań przed lustrem i zapytaj się tej Kobiety czego pragnie
Może jest coś, co chciałaś zawsze zrobić, ale nie było czasu?

Idealnych, może nie, ale prawie idealne na pewno są Ty teraz widzisz, że Wam wiele brakował, by ten ideał osiągnąć. Zacznij bardziej krytycznie na niego patrzeć, to nie był dobry związek.

Pyłku, nie wiem co Cie bawi w zaleceniach terapeutycznych :-P grunt, ze działają!

Wydajemi sie, robisz cos czasem dla siebie? Wychodzisz do ludzi? Sprawiasz sobie przyjemności?:)

Dziewczyny tyle na ile pozwalają mi moje finanse robię coś dla siebie nie często ale czasem wyjdę gdzieś do ludzi na miasto, kupie sobie jakiś ciuch, kosmetyk itd.
Pewnie większość czasu i tak przesiaduje w domu.
Mam trochę ruchu, więc raz  w tygodniu jestem na sali. Na razie więcej nie odkryłam

Owieczko rozumiem, że murze zacząć oszukiwać swoja głowę i zacząć jej wmawiać jak to było beznadziejnie.

Jak zobaczyć w takim razie, jak zrozumieć   ?

Dużo pomaga też zrozumienie, że nasze problemy nie są w gruncie rzeczy niczym wyjątkowym Może być fajny związek, głęboka więź z partnerem, perfidna zdrada i wielkie cierpienie, ale ostatecznie takich sytuacji było, jest i będzie na świecie multum, bo to tylko życie niestety. Dlatego lepiej po prostu zrozumieć, co się stało, wyciągnąć wnioski, posmutać chwilę i iść dalej bez robienia z siebie cierpiętnicy, bo ten stan jest wciągający jak bagno

Z tym kamieniem to naprawdę może być dobry pomysł tylko ja bym wydłużyła drogę żeby bardziej się zmęczyć i zobaczyć jak fajnie wracać bez tego ciężaru

Ja myślałam minimum 2km :-P.

Hahahahahha az sie poplułam.. Ty to Pyłek jestes bezlitosnym hardcorem

Łukasz easy. Nikt tu nie bagatelizuje uczuc Wydajemisie. Ma od nas pomoc w kazdym momencie, kiedy tylko tego potrzebuje. Zazartowalismy z ćwiczenia z kamieniem - thats all, nie z Niej. Swoja droga, lepiej żartować niz chorować

No i spoko, nie obrazilabym sie. Najpewniej nawet bym sie zaśmiała, ale ja to ja - mam dystans. Wydajemisie dostała od nas sporo rad, a i podana metoda jest dosc ciekawym doświadczeniem. Zazartowalismy z Pylka, serio, nie czepiaj sie szczegółów

Ej ej przepraszam a zemnie to można się śmiać :-P.
Ja też nie żartuje sobie z wydajemisie itp . Ja mówiłam serii o tych dwóch km , tylko pisząc to nie myślałam o wydajemisie tylko ogólnie o tej metodzie  że jeśli ma pomóc to naprawdę człowiek musi się zmęczyć .

Od poczatku myślę, ze ten kamien by mnie przewrócił szybciej niz ja bym nim rzucila. A bieg 2 km to tylko w moich snach. Od razu przypomne ze nienawidze biegać.  Owszem zrobiliscie sobie małą smiechownie moim kosztem ale jakos to przeżyje.

Łukasz nie koniecznie chce zdradzac swoje imie. Ale chętnie bym sie przkonala co masz na mysli piszac ze chcesz rozdrobnic to na czesci i prze analizować. Swoją droga co Cię spotkalo, ze chcesz pomoc ?

Jeśli nie potrafisz mi zaufać to nie będę potrafił Ci pomóc. Rozmowa, w której co chwilę będzie "nie chcę tego zdradzać", "nie chcę o tym mówić" nic w Twoim życiu nie zmieni. Nie da się upiec ciasta pomijając pewne składniki, nie da się komuś pomóc pomijając pewne fakty.
Wiem, że aby komuś zaufać potrzeba czasu, ale jak już przy imieniu jest problem co co będzie przy bardzo osobistych pytaniach wywołujących duże emocje. Co będzie przy pytaniach, gdzie odpowiedź będzie Ci uświadamiała coś, czego jeszcze nie wiesz lub coś o czym wiesz, ale wypierasz ze swojej głowy??

Ja się nie czepiłem tych żartów bo mnie się nie podobały. Ja czułem, jak odbierze to koleżanka i zasugerowałem tylko, że żarty z metody sprawią, że ona już z niej nie skorzysta.
To co dla nas jest żartem w granicach normy, dla koleżanki będzie nie na miejscu. Dziewczyna jest w rozterce i do wielu rzeczy podchodzi bardzo emocjonalnie, wiele spraw wyolbrzymia. My jak osoby, które chcą jej pomóc w tej chwili musimy obchodzić się z nią jak z jajkiem, dotrzeć do sedna problemu, wypracować z nią jakąś drogę do celu i dopiero jak ruszy tą drogą to twardo ją ciągnąć za rękę.

Zapytałem o imię, jeśli koleżanka nie chce go zdradzić na forum to właśnie ma okazję odezwać się w prywatnej wiadomości Ja nie będę jej zaczepiał na PW bo to ona musi być na to gotowa. Dam jej czas, poczuje potrzebę to na 100% napisze

Lukasz_socho jakbyś nie zwuważył, fotum jest anonimowe.  Każdy przybiera sobie taki nick, jaki mu pasuje i najczęściej jest odzwierciedleniem aktualnej sytuacji. Nie wywieraj presjii na nikim, nie wymagaj podawania imienia, tłumacząc że wtedy będziesz mógł danej osobie pomóc.  Próbowałeś swoich sztuczek z Jazzmine, udało Ci się?
Chcesz pomagać- super, ale uszanuj cudzą prywatność. Nie wiem kim jesteś, ale wpadłeś na to forum, nie opowiadając niczego o sobie, tylko od razu punktujesz dziewczyny. Ja na miejscu Jazzmine, poczułabym się nieswojo.
Wydajemisię jest przewrażliwiona, wszystko bierze do siebie, nie umie wstać z podłogi, bo nue chce.  Jest tam jej ciepło i wygodnie, bo każda zmiana wymagałaby od niej działania. Ona woli rozmyślać, użalać się, tęsknić.  I tak jak w tym powiedzeniu " kto chce, znajdzie sposób, kto nie chce, znajdzie powód ". I dopóki ona sama nie zechce zmian, nikt jej nie pomoże.  Odechciewa się czasem pomagać jeśli nasza ręka jest cały czas gryziona.

A ja tak tylko chciałam wtrącić, bo wiecie, że sobie podczytuję dyskretnie ten wątek, że uważałabym na Waszym miejscu, dziewczyny, na jakiegoś anonimowego gościa, który wpada ni stąd ni zowąd na wątek akurat pełny chwilowo podłamanych życiowo istotek i usiłuje po kolei z każdej wyciągnąć prywatne informacje (nie tylko imię, ale i "rozdrobnić na kawałeczki" historię życia), motywując to tym, że może im pomóc (a nawet niekiedy brzmi to jak "tylko ja Wam mogę pomóc"). Nie bądżcie, dziewczyny, naiwne...

I trzymam za Was wszystkie kciuki, jak zawsze

A mnie się akurat Twój tekst o 2 km podobał

Właśnie o tym mówię, żeby nie brać wszystkiego na poważnie... i już się Wam tu nie wtrącam

Dlaczego wtrącaj się ile wlezie :-P.
Każdy ma prawo mieć swoją opinię im więcej osób tym lepiej ;-)

Nadzieję na co ?
Ja się już pogubiłam :-D

Teraz wyszło że jazzmine jest nie do przegadania kolejna afera może być hahaha :-P.
Ja myślę że i te sprzeczki są dobre bo wyrywają nas od głównego problemu dla którego tu jesteśmy .

O prosze, czyli zupełnie cos innego miałeś na myśli niz kazdy zdążył pomysleć:) Juz byłam przekonana, ze urosnę zaraz do rangi forumowej jędzy :-P

Naiwna przestałam byc dawno temu. Życie weryfikuje na kazdym kroku i dzis wiem, ze ludzie najczesciej robią dokładnie to, na co maja ochotę. Życie złudna nadzieja marnuje nas cenny czas. A babranie sie we wspomnieniach i drapanie ciagle tych samych ran daje jedynie to, ze dłużej sie one goja. Ja tez miewam gorsze dni. Ba, śni mi sie ex, potrafię obudzić sie w naprawdę parszywym nastroju. Jednak zamiast sie na tym skupiać, przerzucam swoja uwagę na zupełnie inne sprawy. Cieszę sie z tego, co mam, biorę życie jakim jest. Moze to tez dlatego, ze przeszłam przez paskudna chorobę i nieco inaczej patrze juz na pewne rzeczy. Zdrowie, rodzina, przyjaciele - to sa dla mnie największe wartości. Doceniam wspaniałych ludzi, których mam wokol siebie i którzy sa przy mnie z wyboru, z własnej nieprzymuszonej woli. Co cenniejszego mozesz dostac od drugiego człowieka jesli nie jego czas?

Miłość kiedys do mnie przyjdzie. Nie zamykam sie na nia. Na świecie jest tyle miliardów ludzi, nigdy nie wierzyłam i nigdy nie uwierzę w to, ze zbudować cos naprawdę pięknego mozna tylko z 1 osoba na świecie.

Wystarczyło zdanie "Łukasz, wolę żebyś nie zwracał się do mnie imieniem na forum"
Jeśli poczułaś, że próbuję na Tobie jakieś sztuczki czy coś w tym stylu (tak ktoś tu sugerował) to przepraszam.

Uwag od reszty userów na mój temat nie zamierzam komentować bo ani to temat o mnie, ani nie zależy mi na Waszym zdaniu na mój temat

Pozdrawiam
Łukasz

Jak tam dziewczynki? Ja nawet nie zorientowałam sie ze minął 4 miesiąc...

Ale to wcale nie musi być złe i głupie, pod warunkiem, że nie zamierzasz wykorzystać biedaka
Moja teraźniejsza miłość, tak właśnie mnie dopadła. W najmniej oczekiwanym momencie, kiedy byłam potłuczona przez gościa z relacji, który mnie zwodził i którego pogoniłam kilka tygodni wcześniej. I nagle pojawił się ON, ni stąd ni zowąd, odwrócił moją uwagę od wszystkiego, pochłaniał mój czas, rozbudzał zmysły i tak to się kręci od 2,5 roku

Nie dramatyzuj
Nigdy nie wiemy co nas spotka i jak się co skończy. A może tym razem będzie inaczej? Jak będziesz tak krakać, i podchodzić do tego w ten sposób, to na bank się nie uda

Hej dziewczyny. Jakoś nie udzielałam się dawno, a przez chwilę tu byłam z Wami.  Chcę Wam w sumie napisać, co tam u mnie, jakoś, żeby się trochę zintegrować I dać może trochę nadziei tym, które się nie mogą otrząsnąć, jak Wydajemisię. Jestem ponad trzy miesiące od zakończenia związku. Przez 6 tygodni było tragicznie, nie mówię, że teraz jest super, ale na pewno o niebo lepiej. Tak jak u Byłej_Narzeczonej ktoś odwrócił moją uwagę od exa. Ktoś z przeszłości z kim się kiedyś spotykałam baardzo niezobowiązująco ponad 6 lat temu. Wtedy on mi się podobał, ale nie wyszło z tego nic poważnego, bo on chciał tylko fajnie spędzić czas. Później ja poznałam exa i kontakt ostatnio z nim miałam jakieś 4 lata temu przez fejsa. A teraz jakoś się znów odezwał, bo widział, że jestem znów sama. No i kiedy się z nim spotkałam parę razy, nie zgadniecie kto wrócił.. Miałam akurat urodziny i pod pretekstem odzyskania klucza do mieszkania,bo jakoś zapomniałam go oddać, przyszedł ex, dał mi prezent i jakieś chore gadki, że on zrozumiał, że chce się starać, bla, bla bla... No i w sumie od tego czasu mamy kontakt, wiem, że zaraz po mnie pojedziecie. Ale ja nie chcę wracać. I z kolegą spędzam fajnie czas. A oprócz tego dostałam się do chóru, uczę się śpiewać, zaraz mamy koncert kolędowy i coś się dzieje. Nie powiem, to że ex chciał wrócić dodało mi pewności siebie. I wiem, że to słabo uzależniać się od czyjegoś zdania, ale mimo wszystko podziałało na mnie właśnie w ten sposób, że będzie dobrze coby nie było. Dam sobie radę i zasługuję na coś i kogoś lepszego.

I mam to samo z tą znajomością, że trochę się boję, że to dla niego nic poważnego, a ja się wczuwam serio, bo to na prawdę fajny facet ;p