Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Chce być silna, chce się trzymać, ale tęsknie tak strasznie, że mnie to rozwala od środka..

A mi sie wydawalo ze zawsze omijalam dupkow..nie pchalam sie nigdy w zadne relacje gdy czegos lub tez kogos nie bylam pewna. W jego przypadku myslalam ze mam do czynienia z dobrym czlowiekiem..za takiego go zawsze uwazalam..nie wzialam pod uwage ze przez ten czas mogl sie zmienic albo ze nie znalam go jako partnera tylko jako mojego dobrego kupmla. No teraz to juz nie ma znaczenia..skrzywdzil mnie tak ze nigdy tego nie zapomne..Dla mnie liczy sie to ze sobie juz z tym prawie poradzilam.
Rzeczywiscie u Ciebie Edyszka widac ze chcialas z tego wyjsc..ze wszystkich sil staralas sie sobie wytlumaczyc ze to koniec i nie podnosilas roli bylego w Twym zyciu,jak to niestety robi Ania..
Wiadomo ze sie teskni na tym etapie za bylym bo sama bardzo dlugo tez odczuwalam ta tesknote,ale staralam sie to od siebie odsuwac..Ania,Ty tez musisz to od siebie odpychac..jasne ze Ci go brakuje..ale nie zatracaj sie w tej tesknocie,musisz zyc mimo niej..nie jest to latwe ale da sie to zrobic,trzeba po prostu w to wlozyc sporo sily..

Myślę, że ja to jeszcze wypieram ze świadomości, niestety. Tak jak każda z Was myślałam, że to ten człowiek, że jest inny niż wszyscy. Byłam zaślepiona przez te wszystkie emocje, udawałam, że nie widzę pewnych zachowań, sygnałów, nie raz siostra czy mama mówiły "Ania tak nie powinno być, on nie powinien Cie tak traktować"

I te teksty takie same przy rozstaniu " jesteś super osobą, bardzo mi pomogłaś, znajdziesz kogoś innego" - nosz k..... byłam wściekła! Dlaczego to mówił, po co?! skoro i tak mnie już nie chciał.  Pomogłam mu wszystko sobie poukładać i nara...poczułam się wykorzystana, on chciał po prostu mieć czyste sumienie, wyjść z tego z twarzą....no nie nie, tak się nie da.

Odpycham te uczucia jak tylko mogę naprawdę.

Na to wychodzi. A to już chyba z dwa miesiące od rozstania więc chyba najwyższa pora, żeby "panna zaprzeczenie" w końcu zrobiła, to co już dawno zrobić powinna czyli wywaliła go z fb i zablokowała gdzie tylko się da. Jak tego nie zrobisz tylko będziesz czekała aż on się odezwie bądź dawała mu możliwość odezwania się, a później jęczała, że dalej tkwisz w zaprzeczeniu ( co powoduje kontakt z nim), to nie wiem co ci zrobię.

Wiem Edyszka przez co przeszlas,powtarzac nie musisz..chodzi mi glownie o to ze wiele zalezy od naszego nastawienia,naszej swiadomosci. Jesli powtarzasz sobie ze chcesz wyjsc na prosta to sa wieksze szanse ze to sie w koncu uda,a ze jest ciezko to wiadomo. Jesli bedziesz wciaz powtarzac ze to straszne ze on odszedl,jak mi zle,on bym sensem mego zycia no to szanse na wyleczenie sie sa marne..mozna w tym tkwic cholernie duzo czasu,co widac po niektorych, tak Kamis,niestety mam Ciebie na mysli..chociaz moze nie ma sie co bac ze nie wyszlas jeszcze z zaprzeczenia..po prostu moze naprawde tak jest ze w Twojej główce to rozstanie nastapilo miesiac temu..ja po miesiacu tez jeszcze mialam niespodziewane napady placzu po ktorych sie opierdzielałam w myslach..
A co do tych pozorow,sygnalow ostrzegawczych..tak,racja ze czlowiek je mocno bagatelizuje. Mi sie nie podobalo na poczatku ze on tak daleko planowal nasza przyszlosc..dziwne to bylo ze po miesiacu juz chcial miec dziecko,po dwoch juz by ze mna mieszkal..ale potem przestalam sie nad tym zastanawiac..dlaczego mialabym nie wierzyc?nie chcialby to by nie planowal prawda?hehe!a jednak trzeba bylo sluchac intuicji zeby spieprzac od niego jak najdalej i jak najszybciej..
Coombs no niestety kobiety tez nie sa święte i tez potrafia ranic..nikt tu nie zaprzecza ze tak nie jest. Najgorsze co moze byc to zaborczy partner/partnerka..a dodatkowo to chyba trafil ci sie wampir energetyczny skoro piszesz ze czules jakby zabierala ci calą energie..czasem jednak trzeba sluchac intuicji..skoro cos nam sie w kims nie podoba,cos nie gra to trzeba po prostu wiać..ale zeby to bylo takie proste..

A faktycznie tak napisala..cos zaczynam miec problemy z czytaniem ze zrozumieniem wiem ze nie ma co tlumaczyc takiego myslenia,to jest taki martwy punkt w ktorym nasza Kamis utknęła niestety..przez to tylko pozornie sie z tego podnosi..

Dobre..100% prawdy..mi tez wstyd ze tak go tlumaczylam, mimo ze widzialam i czulam jak mnie olewa..wstyd mi ze po kilku dniach do niego napisalam nie wiem na co licząc..no coz,teraz juz nic na to nie poradze..a jednoczesnie mam to wszystko juz gdzies..walczylam i przegralam,takie zycie. Nie warto walczyc na sile,jak sie czuje ze to koniec trzeba sie z tym pogodzic i odejsc a nie wypruwac z siebie flaki zeby pewne rzeczy poskladac jeszcze w calosc. Nic to nie daje a tylko jest sie jeszcze bardziej rozwalonym..

Edyszka wiem ze to smieszne,absurdalne..pamietam jak sie zastanawialam jak po miesiacu mozna gadac o takich rzeczach?intuicja mi podpowiadala ze cos tu nie gra..mozna byc soba mocno zauroczonym,chciec byc ze soba w kazdej wolnej chwili..ale planowanie przyszlosci?no a potem rozsadek ze tak powiem poszedl w uspienie..przestalam byc racjonalna,nie myslalam o tym,zagluszylam ta moja intuicje..teraz moge sie juz tylko smiac!

Oj Edyszka jak przeczytalam tamten fragment to po prostu myslalam ze spadne z krzesla na ktorym wowczas siedzialam..bo u mnie wszystkie punkty sie zgadzaly..od tego ze bombardowal telefonami,smsami,ze szybko planowal wspolna przyszlosc konczac wlasnie na tym ze ZYLI KROTKO I NIESZCZESLIWIE..nigdy nie myslalam ze dam sie tak podejsc..

Racja,zawsze moze byc gorzej..chociaz dzięki temu co znalazlas moge stwierdzic ze chociazbym na rzęsach chodzila to i tak ten zwiazek by sie rozlecial tylko z jeszcze wiekszym hukiem..

No nie, widzę,  że tutaj jakieś doły się pojawiają.
A ja dzisiaj wyszłam z kolegą na pizzę i na kawę i w sumie przegadaliśmy 5h półleżąc w jakiejś arabskiej kawiarni bo już nawet nam się siedzieć nie chciało w sumie byiiśmy jedynymi klientami owej kawiarni, więc nie musieliśmy się przejmować. I było miło i przyjemnie, luźno i ogólnie w dalszym ciągu polecam wychodzenie do ludzi jako element terapii (nawet niekoniecznie z facetami! Bierzcie koleżanki i wio na kawki). A jak któraś z Was jest z Krakowa, to mam do polecenia najepszą pizzerię na świecie

Lady, my tu jesteśmy rozsiane po całej Polsce Ja Mazowsze. Nie wiem czy tu ktoś jest z Krakowa, bądź okolic, chyba nie. Fajnie, że się dobrze bawiłaś

Ja Wielkopolska;)

Ja już się całkiem pogubiłam  ile to w końcu minęło . Jestem tutaj od 25.07.2017 . Wtedy się już sypało więc można uznać , że od tego momentu już nie jesteśmy razem .Niech będzie . Ja w trakcie okresu jestem strasznie płaczliwa i pewnie stąd to się wzięło . Nadal nad sobą pracuję , ale cięzko jest jak mi ktoś co chwilę opowiada , że go widział gdzieś tam , albo ja go widzę gdzieś tam ( klub) . Nie chcę się zamykać w domu , ani wyprowadzać z miasta bo on . Wszystko jest jakieś pogmatwane.
Dziś obudziłam się  z strasznym bólem głowy więc mi się nawet nie chce myśleć co pisze:D
No to dziś kolejny dzień walki
Miłego dnia .

Kamis nawet jak przyzna komuś rację, to i tak nie wytrzyma, żeby w tym nie przemycić trochę nieprawdziwych informacji Kamis, napisałaś tak:

"Jestem tutaj od 25.07.2017 . Wtedy się już sypało więc można uznać , że od tego momentu już nie jesteśmy razem".

Zgadza się, że jesteś tu od 25go lipca (sprawdziłam ) ,  ale ty opowiadasz, że wtedy już się psuło więc ewentualnie można uznać, że teoretycznie wtedy nastąpiło rozstanie. To brzmi jakby od 25go lipca coś zaczęło być nie tak, a rozstanie nastąpiło hen później, a prawda jest taka, że w momencie, kiedy tu pierwszy raz napisałaś, byłaś już po rozstaniu. Nie wiem ile czasu, ale byłaś.(A psuło, to się pewnie długie miesiące bądź lata zanim zdecydowałaś się odejść). Wklejam twój pierwszy post napisany tu. Brzmi on tak:

"Witajcie . Czytam ten wątek od dłuższego czasu i postanowiłam dołączyć . Nie będę wdawać się w szczegóły bo różni ludzie różne rzeczy czytają , ale nie radze sobie. Po 7 latach związku podjęłam najgorszą decyzję w moim życiu i zostawiłam faceta , które kocham nad życie. Nie szanował mnie , nie traktowal jak swoją dziewczynę ,potrafił mnie olać kiedy się umawialiśmy więc nie wytrzymałam . Jestem w strasznym stanie , nie jem, nie spie, non stop płacze nawet w pracy , zaczęłam brać nawet tabletki uspokajające ale nic nie dają . Nie wytrzymam , wczoraj napisałam do niego czy jest szansa żeby to jakoś odbudować, naprawić , ale stwierdził że się nie zmieni i wszystko zostało powiedziane. Nie mam siły żałuję swojej decyzji . Pomyślałam  , że napiszę tutaj bo tak super się wsiperacie a ja nie mam nikogo , zostałam sama ... z góry dziękuję za przeczytanie mojego posta ."

Także jak widzisz, byłaś już po rozstaniu i z ex jedynie na smsy. A kolejne twoje posty były o tym, że żałujesz swojej decyzji i piszesz do niego, ale on ci ciągle odpisuje, że się nie zmieni. Nie wiem ile czasu po rozstaniu było kiedy tu napisałaś pierwszy raz, ale mniejsza z tym, bo tu nie chodzi o doliczanie się dni i godzin tylko o sam fakt, że MINĘŁY DWA MIESIĄCE. Także zapamiętaj tę datę, żebyś kolejne razy nie wprowadzała bajkami w błąd ani nas, ani siebie.. Tym bardziej, że niedalej jak kilka dni temu, Ani oznajmiłaś, że jesteś dwa tygodnie po rozstaniu... Wiele osób będących na początku drogi po rozstaniu  obserwuje innych ludzi, którzy są dalej i porównuje ich stan z czasem po rozstaniu, żeby orientować się w jakim mniej więcej będą miejscu, kiedy minie tyle czasu co u danej osoby (ja tak robiłam), i tu, w tym momencie wprowadzasz kogoś w błąd, bo gdybyś autentycznie była tyle czasu po rozstaniu ile deklarowałaś, to teraz byłabyś w czarnej dupie emocjonalnej, a nie w tym miejscu w którym jesteś.

I jeszcze jedno odnośnie tego tekstu:

"Nadal nad sobą pracuję , ale cięzko jest jak mi ktoś co chwilę opowiada , że go widział gdzieś tam , albo ja go widzę gdzieś tam ( klub) . Nie chcę się zamykać w domu , ani wyprowadzać z miasta bo on . Wszystko jest jakieś pogmatwane."

Jesteś osobą, która ma życie towarzyskie praktycznie ciągle więc trudno przy balowaniu co weekend omijać byłego, bo często możesz się natknąć na klub, bądź inne miejsce gdzie on będzie. Także nie wiem co mam ci w tej kwestii doradzić. Może ewentualnie tyle, że póki nie jesteś gotowa na jego widok, to unikaj miejsc o których masz świadomość, że on może być. Ostatnio wiedziałaś, że idziesz do klubu w którym on bywa i faktycznie był. A co do tych, którzy ci co chwilę mówią, że widzieli go gdzieś tam, to wystarczy im powiedzieć, żeby ci nie sprzedawali informacji o nim, bo źle, to na ciebie działa. Jeśli mają do ciebie za grosz szacunku, to zrozumieją i dostosują się do tego. A na koniec jeszcze dodam, że paradoksem trochę jest, że boisz się słuchać, że ktoś go gdzieś widział bo ci to utrudnia zapominanie o nim, a nadal go nie zablokowałaś i nie boisz się, że za chwilę standardowo znów się odezwie. To ci nie utrudnia kiedy on się odzywa?

W takim razie ja powinnam głośno powiedzieć, ze od rozstania minął prawie miesiąc bo on wtedy własnie to zakończył, a nie dopiero kilka dni kiedy to ja powiedziałam mu, że muszę zerwać z nim kontakt.  Tak to wygląda naprawdę.

Dobra myślę że nie będziemy się licytować ile u kogo minęło. Bo się jeszcze pokłócimy i będzie. Tutaj chodzi o to co każda z nas przeżywa i jak się czuję. Bo teraz wyjdzie że was wszystkich okłamałam  i tak naprawdę nadal z nim jestem .. jeśli się któraś czuła oszukana to przepraszam.

Wiem że muszę się liczyć że mieszkamy w jednym mieście i będziemy się widywać przypadkiem , nie chce tego ale nie wyprowadzę się z tego powodu.

Dokładnie Edyszka.

"Ty myślałaś, że wróci i że będziesz miała happy end z tym pojebańcem. No cóż."
- Jakub Żulczyk

To mądrości fb A ten cytat nie był konkretnie do ciebie tylko ogólnie, tak nawiązując do sytuacji, do tego o czym tu pisałyśmy i pewnie do każdej z nas. Ja miałam taki etap kiedy czekałam, żeby odezwał się, wrócił. Teraz widzę, to inaczej. Wiem, że biorąc pod uwagę jego zachowanie, to po prostu nie mogło się udać. Ale wtedy świat mi się zawalił. Czułam się beznadziejna, bezwartościowa, niewystarczająca dla niego, do niczego. Także czekałam jak porzucony psiak.

A teraz napiszę o mojej "mądrości" - Jak wiecie, mam z jedną kwestią problem, a mianowicie, co jakiś tam czas nachodzi mnie głupota i wtedy zaglądam na profil byłego, bo ciekawość jest silniejsza od rozumu. Dziś nastąpił ten moment... Zobaczyłam kolejne zdjęcia na których widać jak się chłopak świetnie bawi. Poprzednio miałam okazję oglądać jego zdjęcia z urlopu, co intensywnie odchorowałam, a teraz obejrzałam jego weekendowe poczynania. Zdjęcia z klubów itp. Ogólnie zabawa na całego, uśmiech od ucha do ucha, żarty, świetny humor. Żyć nie umierać. Nie żebym myślała, że po mnie płacze. Co to, to nie. W końcu już na drugi dzień po rozstaniu umawiał się na ognisko i tryskał humorem, ale jednak jak się pewne rzeczy zobaczy, to.... sama nie wiem jak, to określić.

Oj Edyszka Edyszka..za dobrze sie czulas wiec musialas zajrzec?wiem o co chodzi..ja na jego profil nie zajrzalam ani razu i nawet nie mam ochoty..a ze sie bawi..wiedzialas ze tak jest..mnie tez bardzo bolala swiadomosc ze ten moj sie w koncu ode mnie uwolnil i moze zyc jak chce,nie ma przy sobie zbędnego balastu..czy dalej boli?moze jeszcze troche..bo przez to bardzo mocno czulam sie jakbym byla niewiadomo jakim ciężarem,btlam tym po prostu zmiazdzona..i to jeszcze chyba troche we mnie zostalo..

Ta... Do momentu, kiedy znów mnie dopadnie głupota i pomyślę, żeby tak na chwilę odblokować i zerknąć. Wywalając ze znajomych, wywala się bezpowrotnie, bo raczej nikt po usunięciu nie wysyła za chwilę ex zaproszenia, ale jak się zablokuje, to można też odblokować w chwili słabości gdy znów rozum przegra z ciekawością.

To prawda. Niewiedza daje większy komfort psychiczny. A oprócz tego sam widok ex, nawet na zdjęciach stabilność psychiczną rozwala. O którym byłym piszesz? O tym z którym byłaś tak krótko, bo o ex nie mógł zapomnieć, czy o tym poprzednim?

Kochana nic sie nie martw, każda z nas przez to przechodziła. Daj mu chwile czasu do namysłu a jeśli faktycznie z Ciebie zrezygnował to znaczy że coś się musiało wypalić, mimo że było idealnie... ale radze odczekać. Ja ze swoim narzeczonym mieliśmy pół roku przerwy i okazało się że cały ten czas tęsknił, ale nie wiedział jak wrócić az w końcu się odważył. Skoro mówi że dalej Cię kocha to myśle że nie wszystko stracone.

Podejrzewam, że autorce wątku ( która tu nie pisze). Ja osobiście nie jestem za "odczekiwaniem". Oczywiście zdarzają się sytuacje, że rozstanie okazuje się błędem i ludzie wracają do siebie, ale to są nieliczne przypadki. W większości sytuacji koniec, to koniec. Dwie osoby rozstają się nie bez powodu i tu nie ma już do czego wracać, bądź nawet jeśli jedna osoba jednak chce wrócić, to druga jest tak zraniona, że nie jest w stanie wrócić do tego co było. @ Lady, ile czasu od rozstania u ciebie minęło?

Czyli jesteś o 2 miesiące dłużej po rozstaniu niż ja. U mnie 5 miesięcy. I jak byś na tym etapie określiła swój stan, podejście do tematu ex itp? Napisałaś, że nie jesteś jeszcze gotowa, żeby go spotkać więc jakieś emocje jeszcze budzi?

Czasami łapię fazy na przypominanie sobie dobrych momentów. Nie powoduje to już u mnie zjazdu emocjonalnego, ale ciągle jednak jest żal i ciągle pytam sama siebie czy gdybyśmy potrafili wtedy ze sobą naprawdę porozmawiać, to skończyłoby się to inaczej. Bo dobre chwile były. Ale staram się wtedy uświadomić sobie, że były złe i było ich zdecydowanie więcej, a mój były był okropnym egoistą i chciał mnie mieć dla siebie 24/7, więc podejrzewam, że gdybyśmy wcielili w życie nasz plan zamieszkania razem, to po prostu każde moje wyjście z domu byłoby kontrolowane, a tego bym nie przeżyła.
Generalnie nie tęsknię, nie mam przed sobą jego twarzy, jest mi jako człowiek całkowicie obojętny, nie chcę wiedzieć jak mu się żyje, nie mam żadnej potrzeby sprawdzania jak teraz wygląda czy coś, po prostu nie chcę, żeby był w moim życiu. No i nie chcę go spotkać. Wcześniej myślałam, że udało mi się pokonać lęk przed chodzeniem w miejsca, w których potencjalnie mógłby się pojawić, ale chyba jeszcze nie do końca. Albo to myśl, że znajdę się tak blisko jego miejsca zamieszkania tak na mnie działa, bo w sumie przez ten czas po rozstaniu ani razu nie byłam w dzielnicy, w której mieszka.
Czuję się gotowa na nowe relacje i wiem, że nie będą dla mnie plasterkiem, bo rany już nie ma.

Ja po pięciu miesiącach też mogę powiedzieć, że potrafię już spotykać się z facetami bez żalu, że dany facet, to nie mój były. Ogólnie na co dzien funkcjonuję dość normalnie. "Dość normalnie", bo to wszystko dało mi tak w kość, że nie tylko psychicznie, ale i fizycznie muszę się regenerować i trochę czasu mi to jeszcze zajmie. Niby nie szarpię się już z tym co się stało, zaakceptowałam to. Ale też mam momenty, kiedy coś mi się przypomina, idealizuję i to wszystko wywołuje we mnie różne, skrajne emocje. Ogólnie czuję, że to jeszcze we mnie siedzi, tam gdzieś głęboko w postaci skamieliny, którą kiedy się poruszy, to potrafi zaboleć.Prosty przykład z wczoraj - dogodziłam sobie wchodząc na profil byłego... Głupota nie boli, ale nerwobóle, które były jej konsekwencją już owszem. Ogólnie ciężki wieczór po atrakcji jaką sobie zapewniłam. Pierwszy raz od dłuższego już czasu łzy mi w oczach stanęły. Nie płakałam, ale łezka się pojawiła. Chyba nawet nie chodziło o fakt, że zobaczyłam, że się bawi, świetnie radzi beze mnie, bo to żadne zaskoczenie ( choć nie ukrywam, że zakłuło). Bardziej chodziło o to, że w ogóle go zobaczyłam. Jednak jeśli po jakimś czasie spojrzy się na tę twarz, to pewne rzeczy wracają. W ogóle, to było jakieś cholernie dziwne, bo przez te miesiące sporo rzeczy ułożyłam sobie w głowie. Zdystansowałam się do ex, a wczoraj zobaczyłam te nowe zdjęcia i moja głowa zaszalała. Zaczęło mi się wszystko przypominać, oczywiście te dobre momenty. Zaczęłam tęsknić i poczułam, że jest mi nadal bliski. Abstrakcja. Tak, wiem że abstrakcja, ale takie odczucia te zdjęcia u mnie wywołały. Dziś też jeszcze nie jestem w formie po tym widoku. Nie jest to kryzys, bo kryzysy, to u mnie bardzo ciężka sprawa, ale nie jestem w formie. @ aLeja witaj

Aniu, jeśli mówisz facetowi, że nie chcesz kontaktu z nim, bo ci to nie służy, a on po chwili się odzywa i pyta o rzecz, która nie ma dla niego żadnego znaczenia, to nie jest ciekawość tylko brak szacunku do ciebie. A co do przewagi, to będziesz ją miała dopiero kiedy go zablokujesz. Każdej kobiecie, która leczy się z faceta, a on jej to utrudnia odzywaniem się mówię - blokuj.

Nie wkurzam się:) Macie rację, jak zawsze