Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

No i prawidlowo,miej na nich wy...rąbane. masz swoich przyjaciół i ich sie trzymaj..

Aniu ten koleś jest jakis nienormalny .. serio otwarty związek ? Ile ten koleś ma lat ? On nie ma do ciebie za grosz szacunku skoro proponuje ci takie coś . , ja ,pewnie jak już dążyłaś przeczytać byłam z facetem 7 lat i żyję , choc też sądziłam , że nie dam rady .  Był dla mnie wszystkim co miłam , nadal jest dla mnie ważny bo niestety nie mam magicznego przycisku zeby zlikwidować uczucia , ale Daje rade . Powinnaś zerwać z nim wszelkie kontakty. Będzie ciężko , ale pisz tutaj zawsze pomożemy i doradzimy jak będziemy umiały .

U mnie jutro minie 2 tygodnie odkąd go zostawiłam ( tak edyszka liczę od momentu kiedy to do mnie dotarło ) , i  o dziwo żyję choć codziennie zaczął mi się snić .  Jak dlugo wy miałyście sny z udziałem exa od momentu rozstania ?

Czekaj nie rozumiem , ( ostatnio mam probelmy z czytaniem ze zrozumieniemn:p) on ciebie rzucił , proponował ci otwarty związek , a wszyscy go poklepują po plecach i mówią , że to była madra decyzja ? Czy oni wiedzą co ci zaproponował? On ma 25 lat?? zachiwuje się jak gówniarz , chcialabyś budować związek z kim komu zależy tylko na seksie , a jak nie studiowałaś kamasutry to spadaj ? Nie ogarniam ...
Pewnie zrobisz jak uważasz , ale ja i pewnie dziewczyny tutaj będą radziły Ci żebyś uciekała bo koleś zrobi ci z mózgu sieczkę , a uwierz wiem co mówię .

Na litość Boską, dziewczyno... Podsumowując - Facet pobzykał przez kilka miesięcy i kiedy mu się znudziło, ulotnił się, bo uznał, że seks był za słaby. Zaproponował ci otwarty związek, bo w pojedynkę jesteś za słaba, ale jak będzie obracał kilka kobiet włącznie z tobą, to już będzie ok, wtedy nie będziesz zbyt słaba. Zero szacunku do ciebie! Oznajmił, że dalej chce z tobą rozmawiać, spotykać się, być twoim przyjacielem ( ha! dobre sobie! ) i że nie chce zrywać z tobą kontaktu. Wiesz co się kryje pod tymi wszystkimi słowami? To, że wie, że ma cię w garści więc może cię wykorzystywać. Nie musi być z tobą w związku, żeby się z tobą spotykać nazywając, to przyjaźnią i bzykać kiedy akurat będzie miał na to ochotę. A co ty robisz? Oznajmiasz, że poznanie go było najlepszym co cię spotkało i przy nim chce ci się żyć... Twierdzisz, że nie potrafisz się od niego odciąć, nigdy nie bedziesz potrafiła (jeśli sobie to wmówisz, to faktycznie tak będzie) i że rozmowa z nim  pozwala ci funkcjonować. Ba! Ty nawet uważasz, że nigdy już nie spotkasz kogoś takiego jak on. Wiesz co? Ja ci życzę, żebyś nigdy już nie spotkała kogoś takiego jak on, bo to żadna atrakcja trafiać na ujów, którzy będą się tobą bawić. Gdzie twój honor i szacunek do siebie?... Wiem, że ostro napisałam, ale po przeczytaniu tego co ty napisałaś uważałam, że trzeba tobą potrząsnąć, bo mam wrażenie, że aktualnie tkwisz w jakimś otumanieniu i sama nie wiesz co robisz, a tkwiąc w takim toku myślenia, jaki właśnie zaprezentowałaś, będziesz latami pozwalała się wykorzystywać temu dupkowi.

Edyszka widzisz, ja wiem, że masz rację, wszystko co napisałaś to prawda..  Gdzie mój szacunek do siebie ? nie wiem, nie sądziłam nigdy, że będę się tak żałośnie zachowywać jak teraz.

teoretycznie minąl miesiąc , w mojej głowie 2 tygodnie 8 wrzesień to będzie data zakończenia znajomości z nim .
Ania uciekaj bo on cię niszczy , wszystko to co napisała Edyszka jest prawdą. Ja też myślałam ze umre jak on sie do mnie nie odezwie , walczyłam jak głupia i co .. gówno ne wyszło . Jeśli on nie chcę z tobą być to nie , nara łaski bez.. musisz wkońcu dopuścić do siebie myśl , że to już koniec . No chyba , że chcesz być laską na telefon to droga wolna , ale wtedy nie płacz że cię znów wykorzystał .

Nie, nie chce tak żyć. Wiem, że muszę zacząć tak myśleć, że to koniec i, że On już nie chce ze mna być.
Ależ to będzie bolało...

Banalne pytanie, ale skąd bierzecie siłę do życia w takim czasie ?

Wiem, że robię sobie krzywdę, to już pewnie pod masochizm podchodzi.

Ja usłyszałam od kogos tam , że po rozstaniu to poczęści jest nasza wina ze tak się czujemy bo same siebie wprowadzamy w toksyczność i coś w tym jest . Skąd ja biore siłę .. tak szczerze z tego forum . Jak tutaj trafiłam byłam takim małym rozhisteryzowanym dzieckiem we mgle . Też pisałam , ze nie dam rady , że świat się skończył. No i się nie skończył . Siłę dają mi też moje przyjaciółki , które dużo ze mną rozmawiają na ten temat , kpną jak trzeba , ale są ze mną . Masz na pewno jakiś przyjaciół , którzy mogliby z Tobą pogadać i uświadomić ci  jak to wygląda z boku . Taka mega siłę dała mi ostatnia sytuacja w klubie , kiedy to zaczął robic z siebie idiote piszac do mnie niestworzone rzeczy . My jesteśmy przykładem ze mozna tylko jak sie chce .

Ja się boję , cholernie się boję kolejnych dni, wiecie ja niecałe 2 miesiące temu odstawiłam antydeprestanty(to była cholernie ciężka droga, On tez mi pomógł przez to przejść), nie chcę żeby to wróciło, obiecałam sobie, że juz nigdy nie wrócę do leków, nigdy.

Przez ostatnie 10 miesięcy tak było, widzisz ja z powodu depresji odsunęłam się od wszystkich ludzi, wiedziała tylko rodzina i On.  Zresztą On sam przechodził coś podobnego, dlatego tak silna ta więź była, rozumiał dokładnie co czuje i przez co przechodzę.

Rodzina stara mi się pomóc, ale no ja muszę sobie z tym sama poradzić.

No chyba nie zbyt rozumie przez co przechodzisz skoro jest debilem .. tak debilem , gówniarzem i idotą bo jakby cię szanował nigdy nie zaproponowalby ci otwartego związku i nie zostawiłby cię bo nie byłaś gwiazdą porno . On ma cię głębojko w dupie i taka jest prawda .

Uzależniłam swoje poczucie bycia szczęśliwą od Niego, dlatego to tak boli.

Aniu kazde rozstanie boli i po kazdym rozstaniu idzie sie podniesc..tobie tez sie to uda ale musisz chciec sie od niego uwolnic..jemu sie nagle nie odmieni,zawsze bedzie szukal wrazen w lozku..taka relacja zadnej szanującej sie kobiecie nie jest potrzebna..swiat sie bez niego nie skonczy,przepracujesz emocje i zaczniesz bez niego normalnie zyc..

Pewnie powinnam kopnąć go w dupę w momencie kiedy to proponował, dla Niego to było "rozwiązanie problemu". Jak mógł pomyśleć, że zgodzę się na taki chory układ.?! On nie rozumiał, że to brak szacunku dla mnie.

Mówił, że ta przyjaźń będzie wartościowa bo tyle o sobie wiemy, że On zawsze mi pomoże itd itd

Myślę, że już się z kimś spotyka,  nie wyobrażam sobie żeby mi np: o niej opowiadał...dodam, że mieszka 10min ode mnie:/

No chyba masz rację, po prostu jestem jeszcze zaślepiona..

Nie wiem jak to sie dzieje..czasem tu o tym gadalysmy..tez tego nie rozumiem..najwyrazniej faceci nie sa az tak emicjonalni jak my..koncza jakis zwiazek bo juz nic do nas nie czuli i latwiej im zaczac cos nowego..a my musimy to wszystko przetrawic,dlatego nam jest ciezej..ogolnie zawsze jest ciezej tej stronie ktora zostala porzucona..

Tez nigdy nikogo nie porzucilam,ale tak to wlasnie jest..byl problem-nie ma problemu..smutne ale prawdziwe..a ty jeszcze dodatkowo sobie dokladasz w tym wszystkim będąc z tym kretynem w kontakcie..uwierz mi,nie warto sie katowac..

Ja usunelam numer,wykasowalam fotki,podarlam zdjecie ktore nosilam w portfelu..na fb jeszcze jest,przyznaje..nie wiem po co..musze go w koncu wywalic..na fb tylko wylaczylam opcje obserwowania,zrobilam to w dzien zerwania..po co go tam mam nie wiem,na nic nie licze,niczego juz nie chce od niego..takze widzisz Ania,pytalas o sile ktora w sobie mamy..ja juz jestem silniejsza ale nie na tyle zeby przeciac ta ostatnia nić..ale juz bliska by to zrobic..

Bardzo przy tym płakałam..a nawet wyłam..jak mialam jakies prezenty od niego to je pochowalam albo schowali je za mnie..Ania,bylo to wszystko straszne,to jest swego rodzaju trauma..jak sobie przypomne co wtedy czulam,jak nie moglam spac,jesc..balam sie isc do miasta zeby go nie spotkac,myslalam ze po mnie widac ze jestem po rozstaniu i ze ludzie na mnie krzywo patrzą..tesknilam strasznie,idealizowalam go na wszystkie strony,ze on byl taki cudowny a ja bylam z nim taka szczesliwa..bla bla bla..nawet mi sie zdarzylo do niego napisac co odchorowalam i po czym dostalam male pouczenie od naszej Edyszki. Ania,nie bede sciemniac ze jest to prosta sprawa..jest cholernie ciezko..ale bylam pewna ze przez to nie przejde a zobacz..zaraz dwa miesiace miną od zerwania i zyje..i ty tez sobie poradzisz..wszystko malymi kroczkami..na poczatek zerwij z nim w koncu kontakt,powiedz mu ze to koniec,ze zadnej przyjazni nie bedzie,ze nie potrzebujesz takiego przyjaciela..potem usun numer,jak bedziesz gotowa to usun z fb..kochana nie mozesz w tym tkwic..to milo ze byl przy tobie gdy bylas w depresji,ale teraz sam cie ponownie w ta depresje wpycha..ja tez mowilam ze ten moj byl moim przyjacielem,ze bylam szczesliwa..no i co z tego?byłam-to jest slowo klucz. Potem juz tylki cierpialam. I ty tez byłaś szcześliwa,a teraz jest okropnie..na tym sie skup,na tym co jest a nie na tym,co bylo..

Czytam co piszecie i zbieram siły żeby juz to skończyć definitywnie.

A gdzie sie wylacza ten czat?i co to daje?ze nie widze jak jest aktywny? No i dziewczyny,stalo sie..teraz ja dostalam zaproszenie na piwo od faceta..to ten moj kolega z ktorym krecilam zanim sie zwiazalam z tym moim..jeszcze nie ma terminu ale napisal zebym zarezerwowala jakas sobote..napisalam zartem ze zobacze co da sie zrobic..my teraz jestesmy faktycznie na stopie kolezenskiej,ale jednak wtedy obrazil sie na mnie jak zaczelam sie spotykac z tym moim ex..potem przepraszal a ja z nim nie gadalam..teraz ucze jego synka,bo ma dziecko z poprzedniego zwiazku..i mam z tym małym bardzo dobry kontakt a on sam mnie nieco wkurza. Nie wiem jeszcze co zrobie..

Nie rozumiem też po co na instagramie trzyma jeszcze nasze zdjęcie ? Zostawił je sobie bo sentyment czy co? ...

Nie. Nie sentyment, nie miłość, ani nic innego co teraz byś chciała usłyszeć. Faceci do takich rzeczy nie przywiązują takiej wagi jak większość kobiet. To jest dla niego tylko zdjęcie, które nic nie znaczy bądź o którym nawet zapomniał. Moi koledzy też jeszcze na fb mają jakieś zdjęcia bądź posty z ex dziewczynami mając jednocześnie już dawno je gdzieś i będąc w związku z innymi. Po prostu facet nie przywiązuje wagi do takich drobnostek. Nie oszukuj się.

A ja wam proponuję zamiast bawić się w wyłączanie czatu, wyłączanie obserwowania itp. to usunąć byłego ze znajomych. Bo skoro nie chcecie go obserwować, skoro nie chcecie widzieć kiedy jest aktywny, to po jaką cholerę go trzymacie w znajomych?... Wg mnie pozostaje już tylko jedna odpowiedź na to pytanie - bo nóż widelec napisze. Dziewczyny! Doskonale wiecie jak byłam od ex uzależniona, jak go kochałam i jak straszne było dla mnie rozstanie, a mimo tego wywaliłam go po miesiącu od rozstania. A wy czemu się tak przed tym wzbraniacie i bawicie w wyłączanie tego,  tamtego i owego zamiast mieć na tyle odwagi, żeby nacisnąć "usuń z grona znajomych"... U każdej z was już minął więcej niż miesiąc od rozstania. Tak Kamis, u ciebie też. To że wg twoich wyliczeń wyszłaś z zaprzeczenia dwa tygodnie temu, to nie oznacza, że związek autentycznie się wtedy skończył, bo skończył się o wiele wcześniej. Każda z nas na początku tkwiła w zaprzeczenie, ale żadna z nas oprócz ciebie nie odejmuje sobie z tego powodu miesiąca bądź dwóch w ramach taryfy ulgowej dla siebie.

@ Ania, miesiąc temu napisałam Kamci długi tekst opisujący jak to wszystko u mnie wyglądało. Skopiowałam ci ten tekst i wklejam poniżej, bo myślę, że ci się przyda. To tak odnośnie twojego pytania do mnie - "Kamcia, u mnie mniej więcej wyglądało, to tak - Pierwsze dwie doby po rozstaniu, to był koszmar. Drugiego dnia po rozstaniu idąc przez miasto dziwne, że nie wylądowałam pod jakimś samochodem, bo szłam będąc w innym świecie, w totalnym szoku i amoku. Nie wiedziałam co się totalnie wokół mnie dzieje. Szłam otumaniona mając w głowie tylko i wyłącznie, że mnie zostawił. Moja koleżanka mnie wtedy zobaczyła. Ja jej nie zauważyłam. Nic dziwnego, bo ja wtedy niewiele widziałam. Po powrocie do domu dostałam od niej smsa, że mnie widziała i że wyglądałam na bardzo załamaną. Na odległość po mojej twarzy było widać w jakim jestem stanie. Mój były w tym czasie już umawiał się na ognisko i żartował ze znajomymi na fb, co ja zobaczyłam i spowodowało to, że stan mi się jeszcze pogorszył, bo pojawiła się w głowie myśl, " Kim ja do cholery dla ciebie byłam?!"
  Następnie mimo, że było fatalnie, to z każdym dniem żyłam z myślą "Nie, to nie. Nie będę cię prosiła o miłość. Pomyliłam się, zawiodłam, ale trudno, trzeba żyć dalej". I tak sobie żyłam lepiej, gorzej, ale myśląc, że idę do przodu i że zaakceptowałam, to co się stało. Mhm... Taaa... Tak było póki nie minął pierwszy miesiąc. Okazało się, że przez pierwszy miesiąc tkwiłam w zaprzeczeniu. Niby wiedziałam, że to się skończyło, ale w to nie wierzyłam... i nawet nie zdawałam sobie sprawy z tego, że ja w to nie wierzę. Po miesiącu zaczęło do mnie docierać, że jego nie ma i nie będzie. To zaprzeczenie nie minęło od razu. Ja małymi kroczkami z niego wychodziłam, ale jak tylko zaczęłam wychodzić, to psychicznie padłam krzyżem na glebę. To był moment kiedy zarówno psychicznie jak i fizycznie czułam się jakbym zdychała. Ostatni rok związku dał mi porządnie w kość pod względem zdrowia, a rozstanie było gwoździem do trumny więc fizycznie przez stres byłam wykończona. Miałam bolesne nerwobóle, bóle głowy, kołatanie serca i masę innych rzeczy na tle nerwowym. A psychicznie? Psychicznie, to był jeden wielki rozrywający ból. Szalałam, tęskniłam, nie mogłam uwierzyć, że to koniec, nie mogłam wyobrazić sobie, że jego już nie będzie. Czułam beznadzieje, ogromny smutek, żal. Każda czynność była dla mnie wyzwaniem. Potrafiłam siedzieć i gapić się w ścianę z miną zbitego psa oraz myśleć, że wszystko straciło sens i już nigdy go nie odzyska. To był tak wielki ból, że zablokowałam się na płacz. Przez jakiś czas nie mogłam płakać, co nie ułatwiało mi sprawy, bo przez brak płaczu dusiłam jeszcze bardziej w sobie emocje. Chciałam zacząć biegać, żeby choć przez wysiłek fizyczny z siebie ten stres wyładować, ale nie mogłam. Nie miałam do tego głowy, a przede wszystkim siły, bo fizycznie byłam wykończona.
  Później pojawiła się złość. To był wielki gniew. Nienawidziłam wtedy byłego. Złość mnie tak rozwalała od środka, że czasem waliłam w schody rękami aż robiły się czerwone i ryczałam ze wściekłości.
  Później wszystko zaczęło się mieszać. Raz go nienawidziłam, innym razem kochałam i tęskniłam oraz wyłam. Raz miałam do niego wstręt za to co się stało, innym razem sama czułam się winna, bo zaczęłam doszukiwać się w sobie minusów. Coś na zasadzie, że gdybym była taka, siaka i owaka, to by się mną nie znudził. Ogólnie jedna wielka karuzela. Falowanie i spadnie. Sinusoidy i mieszanka różnych stanów. Ten etap, to był też moment kiedy zaczęły pojawiać się pierwsze dni normalności. Nie było cudownie, ale pojawiały się pierwsze momenty małego wytchnienia. Wtedy też zaczęłam ćwiczyć. W końcu znalazłam na to siłę, choć to była siła trochę spod ziemi ciągnięta. To wszystko co do tej pory opisałam trwało do trzeciego miesiąca po rozstaniu.
  Po trzecim miesiącu jak wiesz miałam porządny kryzys. Wtedy co wszyscy byli w szoku i konsternacji, że kto jak kto, ale Edyszka tak psychicznie upadła smile Wtedy chyba weszłam w etap smutku. A oprócz tego zobaczyłam u niego na fb te zdjęcia z urlopu, który mieliśmy razem spędzić, zdjęcia u jego rodziców, z jego chrześniaczką i poległam. To był chyba też moment kiedy już na sto procent do mnie dotarło, że on żyje swoim życiem, jest mu dobrze i jesteśmy już dla siebie obcymi ludźmi na wieki wieków. Przeryczałam kilka dni, łeb mi pękał, ale w końcu podniosłam się.
  W ubiegłym tygodniu minęły 4 miesiące od rozstania. Nadal mam ukłucia różnych emocji. A to złości, a to smutku, innym razem tęsknoty bądź niesprawiedliwości, ale to są ukłucia. Żadna z tych emocji nie powala mnie na ziemię jak to było kiedyś. Określiłabym to w przenośni, że nadal mam świeżą ranę, ale ta rana jest podgojona i boli przy dotyku, a nie cały czas dniami i nocami. Tak to mniej więcej u mnie wyglądało. Co będzie dalej, to się okaże."

Taaak, dokładnie tak. To przez co przechodzi się po rozstaniu, to jest pewien rodzaj żałoby, bo traci się kogoś bliskiego mimo, że ta osoba nie umarła tylko od nas odeszła. Żeby dojść do równowagi trzeba najpierw przejść przez wszystkie uczuciowe fazy rozstania, ale żeby wkroczyć w żałobę po przejściu której człowiek staje na nogi, to najpierw trzeba w nią wejść, czyli zrezygnować z faceta, a ty póki co jeszcze nie zrezygnowałaś. Tak jak napisałaś po przeczytaniu mojego tekstu - tak, to straszne, ale tkwienie w tym, w czym ty właśnie tkwisz na własne życzenie jest jeszcze straszniejsze.

To jest tak samo złe jak czekanie, żeby napisał, bo czekając aż on zobaczy jak sobie świetnie bez niego radzisz nadal jesteś uzależniona od chęci pokazania mu czegoś, czyli inaczej od myśli o nim. A tak jak słusznie zauważyłaś, on i tak by miał to gdzieś. Nie po to faceci z nami kończyli, żeby zastanawiać się co u nas, interesować się nami bądź być o nas zazdrosnymi.

Baw się dobrze w takim razie

Dzięki dziołchy,mam nadzieje ze będzie fajnie. Edyszka w koncu zrobie cos z tą wiedzą

Ania jesli masz ochote to idz..nie patrz na to ze sama tylko bierz pod uwage ze masz ochote isc. Zrob cos dla siebie.