Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Edyszka przyznaję nie przeczytałem całego wątku, sporą jego część, potem ostatnie strony. Niektóre wpisy z obu jego końców po prostu przypominają walenie głową w mur. Nie zabraniam żadnej z Was emocji, przeżywania, ani nie usprawiedliwiam gnojków którzy Was skrzywdzili, bardziej chodziło mi o to, że to nie 100% winy jest w tym co oni robią, ale spora część w tym, że dajecie im do tego narzędzia, pomimo świadomości skutków (wspomniane prze Ciebie wyciąganie wniosków) - np. ostatni post Lady Loka #3,184.
Nie jestem żadnym psychologiem, psychiatrą i raczej nie nazwałbym tego co napisałem diagnozą. Za mało empatii z mojej strony - z tym trafiłaś w punkt.

Kamcia, żadnej radochy z tego nie mam, ani z Twoich postów, ani z faktu, że się na mnie wkurzyłaś, wręcz przeciwnie.

Nie sądziłem, że krótki post, w którym nie rzucałem w nikogo mięsem spowoduje, że stanę się w Waszych oczach "bezmyślnym sfrustrowanym trollem".
Chyba wolałbym stwierdzenie że jestem zimnym ch**em bez emocji, ale jakaś część prawdy jest w tym co napisałem.

Dlatego dziewczyny przepraszam za wcześniejsze posty, więcej Wam tutaj bruździł nie będę.

Ras dziekuje ze nie zabraniasz mi emocji..
A teraz juz bez sarkazmow ( a przynajmniej sie postaram)- od razu wiedzialam ze mamy do czynienia z facetem. Przyznaj ze tez zostales zraniony? Bo ja to szczerze mowiac odebralam jako wpis faceta ktory zostal potrakrowany podobnie jak my..ale pewnie sie myle. Ja osobiscie nie widze swej winy w rozpadzie mojego zwiazku,bylam dla niego oparciem i nigdy nie uslyszal ode mnie slow pretensji..chcialam zeby wiedzial ze moze na mnie liczyc w kazdej sytuacji..ale moze to wlasnie byl moj blad?moze jest tak jak mi powiedzial moj kumpel-ze bylam dla niego za dobra?nie wiem,teraz mnie to juz nie obchodzi. Wczoraj z tym tekstem wywaliles do mnie w nieodpowiedniej chwili-mialam urodziny i otrzymalam od niego zyczenia,co mnie troche rozwaliło..a potem przeczytalam takie cos od ciebie..czasem trzeba wiedziec co kiedy wypada napisac..ale ok,bylo minelo. Masz ochote dyskutowac tu z nami to pisz,tylko zwroc uwage ze my tu nikogo nie oceniamy tylko piszemy o emocjach i wspieramy sie w chwilach kryzysu,nie walimy tu tekstow ktore moga ktorakolwiek z nas zabolec..

A po co odblokowywać raz zablokowany niech już tam zostanie.
Ja w sumie też brzmię trochę jak słup lodu, ale mnie to bardzo pomaga w takich sytuacjach. Pierwsza zasada po zerwaniu jest taka, żeby nie dać drugiej osobie sobie nami pyska wycierać. Blokujemy wszystkie możliwości kontaktu. Fejsy, instagramy, telefony, maile, wszystko co się da. Tylko wtedy same w środku możemy stwierdzić, że to definitywny koniec związku i więcej nie będzie. I dać sobie szansę na wyzdrowienie i poznanie kogoś innego.

Mnie też nie było łatwo byłam w związku, który sama chciałam zakończyć, a mimo to, jak on ze mną zerwał to przez tydzień błagałam o jeszcze jedną szansę i nagle wydawało mi się, że tak strasznie kocham gościa, który mi życie zmienił w piekło. I wybłagałam szansę na dwa tygodnie, po których i tak mnie rzucił. I dopiero jak napisałam "ok, żegnaj" i zamknęłam sobie wszystkie możliwości kontaktu poczułam, że mogę iść dalej. Jasne, że to proces, że bolało, że płakałam, ale nie miałam żadnej opcji płakania mu w słuchawkę i mówienia, jak bardzo mnie to boli. I nie miałam żadnej opcji usłyszenia co u niego, dostania życzeń itd. To pomaga.

Tu Cie szczerze mowiac nie rozumiem. Skoro slabe jest wyrzucenie kogos z kontaktow przez wzglad na wspolne lata to co zmienia w tej postawie fakt ze on nawet wrzuci jakies zdjecia z nowa dziewczyna? Jakaz to roznica? Nie przypadkiem taka ze poki tego nie robi to czynisz sobie jednak nadzieje na powrot do siebie i w zwiazku z tym nie chcesz mu zamykac (jemu nie sobie) ewentualnej sciezki kontaktu? Bo jesli nie w tym rzecz to nie rozumiem czemu mialabys go usuwac ze znajomych w takiej sytuacji. Albo uznajesz ze jest nieobcym Ci czlowiekiem do konca zycia (niezaleznie czy z kims sie zwiaze czy nie) albo uznajesz ze tą nić trzeba przeciac i to czynisz ot tak. Pytam  bo w swietle tego co napisalas wychodzi na to ze Ty wcale nie chcesz sie jeszcze z tego wyplatac a to co robisz to caly czas tylko "markowanie" przyjecia do wiadomosci ze to koniec. Idac ta droga bedziesz z tego wychodzic latami nie mscami.

To prawda. Feniks ma rację. Usunięcie ex z facebooka i innych internetowych "e-diabłów", to jest definitywne odcięcie wszystkich nitek dlatego przez pierwszy miesiąc po rozstaniu nie byłam w stanie byłego ze znajomych na fb wyrzucić, bo jeszcze na coś liczyłam. Po miesiącu się na to zdobyłam i skończyło się to rykiem, bo zdałam sobie sprawę, że właśnie odcięłam ostatnią nitkę i w głowie było "A jak będzie chciał się do mnie odzywać, ale zobaczy, że go wyrzuciłam i zrezygnuje z tego..." Tak, wiem jak to debilnie brzmi, ale to był miesiąc po rozstaniu i jeszcze nie myślałam trzeźwo. Kamis, nigdy nie spojrzałam na to w taki sposób jaki opisała, to Feniks, ale faktycznie odpowiedz sobie na pytanie dlaczego teraz nie chcesz go wyrzucić ze względu na 7 lat związku, bo uważasz, że to byłoby słabe zachowanie, a nie widzisz problemu w wyrzuceniu go gdyby oznaczył związek. Przecież to nie zmieniłoby faktu, że byliście 7 lat razem i jak to określiłaś "poświęciliście sobie tyle czasu." Czym się różni etap "zanim on kogoś pozna" od etapu "gdy już kogoś pozna"? Wiem, że nie chciałabyś oglądać ich wspólnych zdjęć, to logiczne, ale... to że nie chcesz go usunąć i zablokować numeru argumentujesz siedmioma latami związku i faktem, że to byłoby słabe. Gdy on kogoś pozna, to nadal będziecie po siedmiu latach związku i nadal będziesz miała świadomość, że poświęciliście sobie "tyle czasu" więc dlaczego wtedy usunięcie go nie będzie słabe?

Ja wiem dziewczyny jak to brzmi , i macie po części rację . Gdzieś w głębi może i tak myślę  , ze jak zablokuje to nie bedzie mógł się odezwać , ale wiem , że tego nie zrobi bo niby po co . róznica będzie w tym , że jak juz doda jakies zdjęcie z dziewczyną to będzie to rovbił cały czas więc wtedy go zablokuje żeby uniknąć sobie takich widoków ,( choć z tego co go znam nie doda bo nie jest aktynym facebookowiczem). Jak narazie niech zostanie tak jak jest jeszcze nie jestem w stanie nic usuwać. Chciałabym , zeby mi to wszystko już obelciało , ale niestety trzeba swoje przecierpieć. Wiosek wyciągnęłam jeden , a właściwie dwa. 1. nigdy nie podporządkowywać swojego życia facetowi , 2. nigdy się o nic faceta nie prosić.

skąd ja to znam .. u mnie jest to samo , że powinnam wychodzić kogoś poznać to napewno bym zapomniała . Ja nie wiem nie czają że ja nie byłam z dni 2 dni tylko 7 lat tego się nie da zapomniec  1 dzień .

Kwestia zmiany myślenia po prostu. Koleżanki mają rację, lata uciekają, młodsze nie będziemy, to po co sobie życie marnować na płakanie za kimś, kto ma nas gdzieś. Jasne, że boli, jasne, że trzeba przeżyć i się wyleczyć, ale trochę mam wrażenie, że chcecie trwać tutaj w tym temacie i pocieszać się przez następny rok. A ten temat jest po to, żeby sobie kopa strzelić i iść dalej w życie. Byłam w tym temacie z 3 miesiące temu i rozmawiałam z zupełnie innymi ludźmi, czyli jest rotacja. A to znaczy, że skoro poprzedniczki sobie poradziły, to Wy też musicie ruszyć do przodu. Trzeba zająć się czymś innym po prostu.

Przeczytaj to co napisałam jeszcze raz.
Nie napisałam wcale, że musisz lecieć na randkę już teraz.
Napisałam tylko, że trzeba myśleć do przodu, bo inaczej wpadnę tutaj za rok, a Ty dalej będziesz dokładnie w tym samym miejscu przeżywania.
Swoją drogą jest kilka wersji tego, jak długo powinno trwać takie "normalne" przeżywanie po facecie. Daję w cudzysłów, bo jasne, że każdy jest inny i nie chcę tutaj nikogo obrażać. Ale warto mieć punkt odniesienia.
Słyszałam wersję - za każdy rok związku miesiąc przeżywania i ta chyba najbardziej mi osobiście pasuje. Myślę, że warto zrobić sobie deadline po prostu. Mam x czasu na rozpaczanie, a potem zbieram tyłek i idę dalej zobaczyć, co mi życie przygotowało. To też pomaga bardzo psychologicznie, bo sama masz wrażenie, że im więcej tego określonego czasu mija tym Ci jest lepiej.

Lady Loka, ja bardzo lubię twoje podejście i energetycznego kopa, którego tu potrafisz dać. Praktycznie w każdej kwestii się z tobą zgadzam, ale nie w tej powyższej, którą zacytowałam. Napisałaś, że koleżanki mają rację, a ja nie uważam, żeby koleżanki miały rację. Jestem zdania, że nie należy się nad sobą użalać w grom czasu, idealizować byłego i przeceniać jego roli w swoim życiu, ale trzeba dać sobie czas, żeby z pewnymi kwestiami emocjonalnie się uporać. Nie wymagajmy od Kamci czy Kamis, czyli dziewczyn będących miesiąc bądź nieco ponad miesiąc po rozstaniu, żeby rzuciły się w wir facetów i nie wmawiajmy im tego co wmawiają im niektóre koleżanki, że lata lecą, że młodsze nie będą i że powinny kogoś już szukać, bo takimi tekstami, to możemy kogoś wpędzić w desperację i ściągnąć w głęboki dół. Wiem, że pewnie mi teraz odpiszesz tak jak Kamis, żebym jeszcze raz przeczytała, to co napisałaś, bo nie chodziło ci o to, żeby rzucać się w wir facetów, ale zaznaczyłaś, że koleżanki mają rację, a koleżanki właśnie to polecają. Każda niech zacznie umawiać się wtedy, kiedy będzie do tego gotowa, a nie wtedy, kiedy otoczenie uzna, że już powinna zacząć to robić. Wiesz co się dzieje kiedy ktoś nie będąc gotowym rzuca się w wir facetów? Wtedy dzieje się, to co zadziało się z emczii( nie wiem czy ją pamiętasz), kiedy się umówiła. Całe spotkanie widziała tylko, że facet z którym jest, to nie jej były, że wiele mu do niego brakuje, a później miała bardzo duży zjazd emocjonalny. Ja jestem prawie 5 miesięcy po rozstaniu i moje pierwsze spotkanie z facetem było 3 tygodnie temu. Także wspierajmy się, pomagajmy sobie, dzielmy się doświadczeniem, ale nie pchajmy kogoś do czegoś jeśli ktoś tego póki co nie czuje i na litość Boską nie argumentujmy nic dobijającym tekstem "Młodsza nie będziesz."

Lady Loka ma w pewnym sense racje-nalezy isc do przodu i nie zyc przeszloscia,ale tak jak mowisz Edyszka,trzeba czuc ze nadszedl odpowiedni moment na nową znajomosc. Nie podoba mi sie jak kolezanki tak mowią,czuje sie wtedy tak jakbym stracila ostatnia szanse na ulozenie sobie zycia i jeszcze ewentualnie moze mi sie udac ale to juz teraz,zaraz bo jeszcze chwile bede zwlekac to zostane starą panną..Nie mam ochoty ani zamiaru tkwic w tęsknocie za byłym przez nastepny rok,i tak mysle ze zrobilam duze postępy jesli chodzi o moje posnoszenie sie po tym wszystkim,ale musze czuc ze nie testuje na kims czy juz jestem gotowa na nowy związek..mam jednak wowczas do czynienia z inną osobą a wydaje mi sie ze jeszcze teraz nowa znajomosc byla by troche na takiej zasadzie. Nie chcialabym nikogo zranic,nie chcialabym zeby ewentualny partner widzial jak np wpadam w panike gdy mijam na ulicy bylego..to nie jest fajne..trzeba sie liczyc z uczuciami innych ludzi..

Kamis ja gdybym teraz teoretycznie miala z kims sie umowic to nie czulabym sie jakbym bylego zdradzala,ale ty dopiero teraz dopuscilas do siebie to ze nie jestescie razem,wiec no w sumie troszke to rozumiem..ja mysle ze jeszcze dziwnie bym sie czula jakbym siedziala w jakims barze z innym facetem niz moj byly..a to oznacza ze nie jestem jeszcze gotowa na takie szaleństwa. Takie wyjscie to jeszcze dla mnie dalsza przyszlosc i dobrze by bylo jakbym od bliskich kolezanek nie sluchala ze mam sobie kogos znalezc bo sie robie stara heh..

Ja nigdy nie miałam czegoś takiego żebym czuła po rozstaniu, że zdradzam byłego. Jak coś się skończyło, to się skończyło i nawet gdybym na drugi dzień po rozstaniu poszła z innym na kawę, to nie miałabym odczucia, że ex zdradzam. Po prostu odczekałam 4 miesiące zanim się z kimś umówiłam, bo znam siebie i wiem, że wcześniej byłoby to co u emczii czyli bym się wymęczyła na spotkaniu, a po powrocie do domu zjazd emocjonalny, bo "z byłym wyglądało to inaczej, lepiej"

A jak tak to faktycznie nie ma sensu
ale może warto napisać do jakichś znajomych i przyjaciół innych niż ci, którzy doradzają szybkie znalezienie następnego faceta? Albo może fajnie odkopać jakichś zapomnianych znajomych? Zawsze to większe grono ludzi, do których możesz się odezwać, a oni się przy okazji gorszych dni przydadzą i wyciągną z domu i z dołka.

W sumie nic wielkiego
byłam dwa tygodnie nad morzem - miałam jechać z facetem, ale że facet został byłym to pojechałam sama w końcu. Takie 2tygodniowe rekolekcje dla małżeństw z dziećmi i jak rodzice mieli zajęcia to ja i inni opiekunowie zajmowaliśmy się dziećmi. 6h dziennie mniej więcej, a reszta czasu była dla nas, a za to jedzenie i spanie mieliśmy za darmo. Dla mnie opcja idealna na taki samotny wyjazd, bo poznałam masę ludzi, z i z resztą opiekunów fajnie nam się spędzało czas.

Trochę szukałam i w sumie ciągle szukam faceta dla siebie, ale też bez jakiegoś większego parcia, chociaż czasami mam dni większego doła, kiedy siedzę i narzekam, że będę całe życie sama, bo fakt faktem ciężko mi sobie wyobrazić siebie z mężem i dzieciakami biegającymi pod nogami. Ale staram się jak mogę się nie dawać. Nie chcę w życiu byle kogo i byle czego, więc widocznie muszę szukać głębiej, żeby znaleźć kogoś fajnego trochę się umawiam na spotkania, ale większość kończy się na pierwszym trochę przeze mnie, bo właśnie nie chcę byle czego, a jednak trafiam ostatnio na ludzi strasznie zdesperowanych, którzy zamknęliby mnie w złotej klatce po tym jednym spotkaniu.
Pogoda coraz bardziej sprzyja melancholii niestety, a ja bardzo chciałabym znaleźć kogoś tak, że jak za rok będę szukać własnego mieszkania, to będę już miała z kim zamieszkać (ale też bez parcia, jeżeli nie wyjdzie).

Standardowo nachodzą mnie przemyślenia związane z moimi byłymi (z jednym rozstałam się w marcu, a potem szybko znalazłam drugiego i równie szybko się rozstaliśmy), ale to raczej w kwestii tego, że rok temu jeszcze było dobrze, więc przychodzą mi do głowy te szczęśliwsze chwile. Wystarczy, że pomyślę o tym jak to się kończyło i już przemyślenia się kończą

I czasami śni mi się, że jestem z facetem, co ciekawe nigdy nie widziałam jego twarzy, i w różnych momentach po prostu czuję i widzę w tym jak na mnie patrzy taką ogromną miłość. I chyba to mi dodaje powera do tego, żeby się nie załamywać i znaleźć tego, który będzie tak na mnie patrzył w realu, nie tylko w snach.

Pamiętam, że po rozstaniu byłaś w kolejnym zwiazku, ale to trwało krótko, bo facet ciągle miał byłą w głowie. Dobrze kojarze? Witaj w klubie wymagających Też ciągle słyszę od koleżanek, że powinnam mniej wybrzydzać. Choć ja nie wiem czy to wybrzydzaniem można nazwać, bo ja nie szukam bogatego księcia na białym koniu, ale faktycznie poprzeczkę mam dość wysoko zawieszoną. Gdyby była niżej, to zapewne już dawno bym miała meża i dzieci, ale... czy ja bądź ty możemy obniżyć poprzeczkę? Gdybyśmy to zrobiły, to pewnie szybko ktoś by się znalazł, ale to raczej by było na zasadzie, że my byśmy nie były przekonane do tej znajomości i męczyły się, a kogoś oszukiwały. Także czy to miałoby sens? No nie. Rozumiem cię, bo wiem, że cholernie ciężko jest kogoś znaleźć jeśli ma się spore wymagania ( i tu znów dodam - o ile tak to można nazwać).  No wiesz o co chodzi - jeśli nie bierze się pierwszych lepszych. Dlatego jak poznałam mojego ex, to było takie wow z mojej strony, bo rzadko mi się zdarza poznać kogoś kto by zrobił na mnie wrażenie i dlatego tak walczyłam o ten związek ponad siły oraz dlatego tak przeżyłam rozstanie. Faktycznie pogoda nie sprzyja optymizmowi i też mnie czasem dopadają jakieś myśli. Tym bardziej, że rok temu wrzesień i październik były udanymi miesiącami. Ex miał jakiś przebłysk i zachowywał się prawie jak na początku znajomości, a ja myślałam, że wychodzimy na prostą. No ale staram się wypędzać tego typu myśli jeśli się pojawiają i przypominam sobie ile przeszłam przez tego człowieka. Wtedy ten wrzesień i październik robią się mniej romantyczne Przypomnij mi ile masz lat, bo chyba jesteś sporo młodsza ode mnie. Masz jeszcze kupę czasu, żeby znaleźć tego właściwego faceta i na pewno, to kiedyś nastąpi. Tylko bez desperacji

Loka trafisz w koncu na takiego ktoremu bedzie naprawde zalezalo na tobie ale mimo wszystko powiem ci ze i tak masz calkiem dobre podejscie do tematu, silna z ciebie babka. Podoba mi sie to jak mowisz ze za rok juz bys chciala kogos miec gdy bedziesz szukac mieszkanka,tez obieram to sobie jako cel do osiągnięcia Powiem ci ze moj byly tez glownie cgcial seksu,ja na poczatku go wlasnie o to posądzałam..pamietam taką sytuacje jak siedzielismy w pizzerii i on cos o tym znowu gadal(nie pamietam calkiem dokladnie co mowil ) i ja tak patrze na niego i w koncu powiedzialam ze zaczynam myslec ze mu chodzi tylko o seks..to tak sie oburzyl i powiedzial ze nie o to chodzi ale ze nie bedzie ukrywal ze go bardzo podniecam. Ale przy kolejnym spotkaniu zaczal mnie calowac i znow powuedzial ze chce sie ze mba kochac..to mu powiedzialam ze ja jeszcze nie jestem gotowa..to wybrnal ze bedzie czekac az bede chciala..wtedy to wydawalo mi sie podejrzane ale jakos tak nie rozmyslalam nad tym za bardzo..a jednak mialam nosa ze to glownie o to mu chodzilo..no coz,czasu nie cofne,moge tylko na przyszlosc pamietac o tym ze gdy facetowi naprawde zalezy to nie bedzie namawial do seksu tak jak ten moj..bo jak sobie to wszystko teraz przypominam i ukladam w glowie to naprawde on to czesto powtarzal tylko tak ladnie to ubieral w slowa, ze chce sie ze mną kocgać,ze go podniecam,ze chce mnie czuć..nie posluchalam intuicji ktora mi podpowiadala ze cos tu nie gra..

Mnie w sumie to bardzo nie przeszkadza. Lubię seks i mogłabym go uprawiać i na pierwszej randce, gdybym miała pewność, że będą kolejne. Ale jestem przekonana, że w większości przypadków tej drugiej randki by już nie było, więc sama siebie biorę na przetrzymanie, chociaż przy fajnym facecie to mnie nosi masakrycznie

edit. Myślę, że to czy facet namawia czy nie też bardzo zależy od jego wieku. Mój były niby na mnie czekał, aż będę gotowa, ale jednak gdzieś tam ciągle próbował mnie zachęcać czy nawet sam się przy mnie rozbierał, ale jednak nie wymagał tego ode mnie. Chociaż w sumie przez takie zachowanie mnie było strasznie głupio, strasznie dziwnie i przez to, że nakręcał też mnie, to weszłam w seks wcześniej niż moja psychika by tego chciała. Żałowałam okropnie, przeżywałam to strasznie, ale w sumie teraz po czasie to już nie ma znaczenia.
A wracając do wieku, mój były miał lat 22 wtedy, więc obstawiałabym, że po prostu był tak młodzieńczo napalony na mnie 24/7

Jesteś ode mnie 5lat młodsza. Jak będziesz w moim wieku, to już będziesz miała z troje dzieci z wymarzonym facetem

Nigdy nie myśl w kategoriach, że uda ci się jakąś kobietę facetowi wybić z głowy. Jeśli sam nie jest w stanie jej sobie wybić, to tym bardziej nie uda się komuś.

Często słyszę o takim schemacie, że facet się wysila póki dziewczyna się nie zaangażuje, a później skrzydełka mu opadają. U mnie też tak to wyglądało. Na początku na rzęsach stawał, a kiedy się zakochałam, to jego poziom zaangażowania zaczął sięgać zera.

Od samego początku jasno musisz stawiać granice i nie dawać się wykorzystywać.

Widocznie za bardzo popadasz w skrajności. Zapewne raz za mocno pokazujesz desperacje bądź coś na podobieństwo desperacji skoro widzą po tobie jaka jesteś niedotulona, a innym razem jesteś zbyt zdystansowana, zimna.

Edyszka wlasnie nie odbieralam tego w podniosly sposob tylko wlasnie tak ze mu chodzi tylko o ten seks..potem stwierdzilam ze chyba jednak nie no i sama juz poczulam sie przy nim na tyle dobrze ze sama tego chcialam. Ja teraz zaczelam widziec to ze on tak wszystko umial ladnie powiedziec..a zreszta to niewazne. Moj tez byl raczej zawsze chetny i tydzien przed tym jak zaczelo mu odbijac tez sie do mnie "kleil"..ja nie zauwazylam np tego ze kazde zblizenie on inicjowal,jak nie mial ochoty to byl taki ze i mi sie odechciewalo czegokolwiek..no podczas zwiazku wielu rzeczy sie nie widzi,dopiero po czasie zaczyna sie zauwazac pewne sprawy..

Agatek wspolczucia..mnie tez czeka wizyta u lekarza bo rowniez mam guzki..niby nic takiego ale jednak jest nowy guzek i musi byc sprwdzony..poukladaj sobie w glowie wszystko,ale nie dystansuj sie do nowego faceta skoro go lubisz..postaraj sie to sobie ulozyc i nie porzucaj kogos przy kim zaczelas sie dobrze czuc bo potem mozesz zalowac. Wiem ze to nie jest latwe ale nie mozesz wiedziec ze facet bedzie z toba tylko z litosci lub wspolczucia..moze chce byc przy tobie podczas tych trudnych dla ciebie chwil..Moj wiedzial ze mam guzki i wiedzial ze zrobilo sie cos nowego bo mowilam mu o tym ze mam niewielkie wglebienie w piersi i wyczuwalny nowy guzek a i tak mnie po tygodniu zostawil,takze na wlasnym przykladzie wiem ze facet nie musi byc z litosci i nawet nie chce byc. Moze sprobuj z nim o tym pogadac,moze warto mimo to utrzymac ta znajomosc. wiem kochana ze sie boisz,ale wszystko bedzie dobrze..

I moze podejdz do tego tak ze skoro teraz sie ich pozbedziesz to w przyszlosci nic ci juz nie bedzie. Ostatnio moja ciocia miala wycinany guzek ale to nie bylo nic powaznego..

Fakt,facet to teraz najmniejszy problem..mi chodzi o to zebys pod wplywem emocji nie urwala czegos fajnego bys pozniej tego nie zalowala bo emocje w koncu opadną. Agatek,ja cie rozumiem..sama mam wkrotce wizyte u onkologa bo postanowilam ostro sie za siebie wziac. Powinnam od razu pojsc do lekarza,gdy tylko zobaczylam ta niewielka zmiane na piersi. Ale porzucil mnie ten duren i to zdominowalo moje zycie..I tak jak mowi Loka,mozesz powiedziec tak ogolnikowo,ze czekasz na wyniki..

Nie do końca, bo to nie znaczy wcale, że się do nich nie przywiązałam i czegoś na swój sposób wtedy nie czułam. To, że na początku nie byłam do końca przekonana nie zmienia tego, że jednak coś z nimi tworzyłam i to coś się rozwaliło na proch. Ja naprawdę wszystko co, co mówię tutaj zastosowałabym do siebie, bo po prostu wiem, że da się żyć po rozstaniu. Nawet takim, gdzie w jednym tygodniu szukasz mieszkania, żeby razem zamieszkać, a w następnym chłopak zrywa przez fejsa, bo nie ma na tyle jaj, żeby powiedzieć o co chodzi.
Nie mam co się porównywać z latami związku, ale i tak moje rady zostają takie same

A to, że mam rację pokazuje mi przykład mojej chrzestnej. W maju zostawił ją mąż. Rok ją zdradzał, w końcu się wyprowadził, nikt nie wie gdzie. Płakała, załamała się całkowicie, ale zamiast zamki w drzwiach wymienić to ona go prosi, żeby tu coś w domu pomalował, tu coś naprawił, to coś zrobił. Dla mnie to jest poczucie własnej wartości równe zero, a na dodatek dzieci widząc jak ojciec traktuje matkę zaczęły mówić o nim "ten mężczyzna". Tak jak i Wam doradzam odciąć się całkiem tak i jej mówię cały czas, żeby zmieniła zamki i zaczęła być samowystarczalna. I złożyła pozer o rozwód, bo on i tak nie chce wrócić. Nadzieja umiera ostatnia, ale mimo wszystko jest matką głupich.

Może za kilka lat wrócę tutaj powiedzieć, czy faktycznie tak jest czy nie.
Póki co i tak uważam, że każda relacja, w którą się coś wkłada i coś się próbuje razem stworzyć może tak samo rąbnąć.

Emczii chyba ma praktyki i poprawki..tak mi sie kojarzy ze cos kiedys wspominala..Kamis no coz..taki stan to chyba normalka,ja tez tak mialam ze juz sie czulam lepiej,a potem znow gorzej..to tak chyba bedzie trwalo jakis czas..ja teraz lepiej..cos tam jeszcze tesknie,ale bardziej zaczyam czuc nie wiem..zlosc?zal? jak sobie przypomne ten caly lipiec gdy najpierw chcialam ten zwiazek ratowac,potem gdy on mnie zostawil,jak sobie przypomne co ja wtedy czulam,jak sie odseparowalam od ludzi..Ale ogolnie to jest juz ze mna zdecydowanie lepiej..z toba tez bedzie tylko no niestety swoje musisz przepracowac. Moja siostra fajnie ujela moj stan..ze jestem tak jakby na rauszu heh,bo nie wiem czy jeszcze po nim plakac czy juz przestac ..moze i cos w tym jest..

Rąbnąć w sensie zaboleć? Ja mam porównanie i zdecydowanie bardziej zabolało mnie ( ba! rozwaliło na części pierwsze) ostatnie rozstanie gdzie było to bum. Co oczywiście nie oznacza, że na siłę próbuję przekonać cię, że ciebie rozstania mniej bolały. W tym momencie piszę tylko indywidualnie o sobie. Każdy jest inny, ma inny charakter i różnie znosi rozstania bez względu na to czy to bum było, czy nie. Mówię tylko, że mnie ostatnie rozstanie o wiele więcej kosztowało niż wszystkie inne moje relacje razem wzięte.

Eiko na pewno już urodziła, bo termin miała na początek września. Ciekawe czy tu jeszcze zajrzy A mnie to ciekawi co z monią. No wiecie, ta dziewczyna co jakiś czas temu pisała, że żałowała, że nie posłuchała dziewczyn w tym wątku i znów pozwoliła wrócić mężowi, ale tradycyjnie nie wyszło i tym razem planuje wziąć rozwód i chciała z winy męża. Ostatnio jak tu pisała, to rzuciła tekst, że mąż zadzwonił do jej mamy i powiedział, żeby jej przekazała, żeby wytrzymała się jeszcze z rozwodem i padł tekst "Pogubiłam się", a na moje pytanie już nie odpisałam. Mam nadzieję, że kolejny raz nie pozwoliła mu wrócić, ale coś mi się wydaje, że mogło to nastąpić. Zwykle jak monia pisze, że się pogubiła, albo że wierzy w ludzi ( czyt. męża, który ćpa i zdradza), to nic dobrego, to nie wróży. Mam nadzieję, że się mylę.

U mnie, to było tak - Jeśli wchodziłam w znajomość z jakimś facetem ( nie związek tylko początek znajomości, spotkania itp.) i fajnie się zapowiadało, a ostatecznie okazało się, że nic z tego nie wyszło i relacja się rozpadła, to zawsze czułam zawód i taki lekki smutek. Natomiast gdy byłam w związku, to zawsze dużo siebie w ten związek wkładałam i kiedy to się rozpadało, to czułam ból, nie mogę powiedzieć, że to był tylko zawód. Czułam ból, że drogi mi się z daną osobą rozeszły, ale to był inny rodzaj bólu niż ten, którego doświadczyłam teraz. Gdy spotkałam mojego ex, to było bum od pierwszego spotkania. Nigdy wcześniej mi się coś takiego nie zdarzyło. To był piorun z nieba. Byłam zakochana na maksa. Do tego stopnia zakochana, że uzależniłam się emocjonalnie od tego człowieka. Jak wyglądało moje uzależnienie, to wiesz - kończyłam się psychicznie i fizycznie, ale walczyłam o związek, bo nie wyobrażałam sobie życia bez niego. Gdyby ktoś przed moim ostatnim związek powiedział mi, że upadnę tak nisko, żeby tak się poświęcać dla kogoś po kim będzie widać, że ma mnie w dupie, to nie uwierzyłabym... Po rozstaniu, to nie był tylko ból. Ja byłam rozwalona na części pierwsze. Wrak człowieka. Tego nie można było porównać do poprzedniego rozstania. To było nieporównywalnie.

Wiem o co ci chodziło tylko opisałam to jeszcze dokładniej U mnie w piątek będzie 5 miesięcy od rozstania. Nie wiem kiedy to zleciało, ale mimo, że w mojej głowie nastąpił progres, to jeszcze mi potrzeba czasu, żeby się z tym tak na sto procent rozprawić. Jeszcze to we mnie siedzi. Robię co mogę, żeby iść do przodu i idę, ale w środku jeszcze, to jest. Jeszcze na ten "szczyt" się nie wdrapałam o którym wczoraj pisałam

Też mnie zastanawia co u Moni , podejrzewam , że wróciłą do męża , albo po prostu stwierdziła , że nas już nie potrzebuje
Jak u was? Ja wczoraj napisałam do kolegi ex  co słychać . Zawsze mieliśmy super kontakt więc sądziłam , że mogę napisać tak po prostu . No się zdziwilam bo moja wiadomość została odczytana ale odpowiedzi zero .. spodziewałam się tego , ale sądziłam , że będą ponad to , tym bardziej, że ten kolega namawiał mnie , żeby go zostawiła bo mnie wykorzystuje . Zrobiło mi się przykro szczerze mówiąc . Ta sytuacja pokazała mi na kogo tak naprawdę mogę liczyć , a na kogo nie . Jego kumple raczej tego testu nie zdali . Kolejna lekcja dla mnie " nie przywiązuj się do znajomych faceta "