Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Moj ex jak mial zly dzien to tez tak mi potrafil odpisac dziwnie,ze on dzis ma zly dzien czy cos w tym stylu..ale on byl dziwny..wiesz,ludzie czasem maja prawo miec gorszy dzien,moze on naprawde byl zmeczony.moze on stwierdzil ze nie ma u ciebie zadnych szans dlatego stwierdzil ze on probuje w desperacki sposob utrzymac cos co nie ma prawa bytu..bo sama mowisz ze nie jest najpiekniejszy wiec moze ma kompleksy bo z ciebie fajna babeczka i on to, ze sie do niego nie odzywasz odbiera jako to ze go chcesz jakos zbyc..nie wiem..ja bym to tak odebrala..moze mu sie bardzo podobasz i chcialby cie lepiej poznac,ale po swoich ostatnich przezyciach jestes troche twardsza i moze bardziej niedostepna a on to odbiera jakbys go odtracala..jesli fajny gosc,dobrze ci sie z nim gada to moze warto go lepiej poznac..

@V, @Kamcia, dzięki za odpowiedzi. Nie spodziewałam się, że to kiedyś nastąpi, ale w pewnym sensie w tej kwestii zgadzam się z @V. No tylko z tym "dawaniem szansy", to cię poniosło i trochę na wyrost to napisałaś. Póki co, to nawet się z nim nie spotkałam, mimo że proponował już kino. Także to było jeszcze dalekie od dawania szansy. Póki co robiłam "wstępne rozeznanie" I tak jak na incydent na początku za który przeprosił byłam w stanie przymknąć oko i sprowadzić to tylko do napisania mu ostrzejszego tekstu, tak to wczoraj dało mi do myślenia i chciałam, żeby ktoś oprócz mnie jeszcze na to obiektywnie spojrzał. @kamcia, jeśli chodzi o wygląd, to on nie jest jakiś tragiczny. Fakt, mój ex był o wiele przystojniejszy, ale ten jest taki typowo przeciętny. Nie jest piękny, ale też nie straszy ludzi. Przeciętny, może trochę poniżej przeciętnej. Poza tym wydaje mi się, że on jest dość pewny siebie i z dystansem do siebie, także raczej nie ma mowy o tym żeby czuł się jakoś wyjątkowo niepewnie i myślał z góry, że nie ma u mnie szans więc chyba ta wersja odpada. Wtedy kiedy pisaliśmy kilka godzin wieczorem było spoko. Ja nie demonstrowałam jakiegoś buntu wobec facetów. Dopiero wczoraj "dziwnie się zrobiło" kiedy ja tego "ok" mu nie napisałam. Ta rozmowa była dość dziwna. Ja próbowałam żartować, on był jakiś bardziej na poważnie. No i w sumie nie wiedziałam o co mu chodzi. Czy to on miał gorszy dzień, czy raczej na mnie ma focha. Może się mylę, ale miałam wrażenie, że raczej to drugie. Jeśli on miałby zachowywać się w niezrozumiały dla mnie sposób, to w tym momencie ta znajomość mija się z celem.

Edyszko, heh,czasem piekło zamarza

a na serio... nie pamietam ile Ty i reszta dziewczyn tutaj macie lat, ale wydaje mi się, że jestem starsza. a jako że jestem starsza, to szkoda mi tracić czas na ludzi, którzy robią takie jazdy jak ten pan
żadnego dawania szans, żadnego przymykania oczu
powód jest prosty - skoro na początku znajomości pan tak się zachowuje (a przecież ten początek znajomości to czas, gdy człowiek chce sie pokazac z najlepszej strony), to co bedzie pozniej.

ja teraz ostro randkuje - jestem wolna,mam ochote zaszalec, wiec sie nie krepuje i umawiam czesto
ale gdybym miala poswiecac czas na analizowanie takich przypadków jak ten wyzej,to nie mialabym czasu na nic innego (tak,tak duzo jest toksycznych, foszastych panów)

Edyszko, potraktuj to jako lekcję - ucz sie na takich delikwentach (ja tak robilam i caly czas robie - uczę sie na nich) - serio, on nie popelni samobójstwa jak go opieprzysz i zablokujesz. pewnie nawet nie bedzie mu przykro, raczej od razu zapomni i zacznie szukać nowej "ofiary"

mozecie uważać, ze to dziecinne
ja jednak cenie sobie bardzo moj psychiczny komfort
i od tego typu ludzi odcinam sie skutecznie raz na zawsze
serio - polecam sprobowac
komfort zycia wzrasta

Mam 30l. Też już się sporo nauczyłam na "delikwentach", którzy przewinęli się przez moje życie. Co prawda wolałabym trafić od razu na właściwy "egzemplarz" i zaoszczędzić sobie tej nauki na kolejnych akcjach z kolejnymi facetami, ale trudno, nie będę się przez to chlastać. Oczywiście najwięcej nauczyłam się "dzięki" ostatniemu facetowi, bo znajomość z nim dała mi najbardziej w kość i przy okazji dowiedziałam się o sobie, że jestem naiwna, czego się po sobie nie spodziewałam. Teraz już nie jestem aż tak ślepa i w słowach i zachowaniach facetów widzę więcej niż tylko to co oni chcą żebym zobaczyła. Nauczyłam się też odpuszczać. Bardzo fajne uczucie kiedy zaczyna się do facetów podchodzić z dystansem, bo o wiele łatwiej na takim postawić krzyżyk gdy coś się zaczyna dziać niefajnego. No i chyba jeszcze pora popracować nad przymykaniem oka na te szczegóły. Co prawda zawsze byłam wymagająca w kwestii facetów, ale na szczegóły przymykałam oko bo wychodziłam z założenia, że przecież nikt idealny nie jest, a później te szczegóły rosły do rangi wielkich problemów. A co do chłopaka o którym pisałam, to wiem, że on nie będzie płakał. Doskonale zdaję sobie z tego sprawę. Oni długo nie próżnują, oj nie.

Edyszka to faktycznie mnie nie dziwi haha i tak sobie uswiadomilam jak pisalas ostatnio ze ten twoj na miesiac przed zerwaniem zniknal bez slowa tak?to moj tez by to zrobil tylko ja sie odzywalam do niego..gdyby nie to,to ten moj tez by pierwszy sie nie odzywal..ni debile..
Ja mysle ze kazda z nas sie sporo nauczyla na tych naszych bylych,kazda tez dowiedziala sie o sobie czegos nowego-ja np nie wiedxialam ze jestem tak naiwna,zawsze myslalam ze jestem osoba twardo stąpającą po ziemi,a okazalo sie ze jednak nie bardzo,a do tego pitrafilam wszystkie jego dziwne zachowania tlumaczyc i go idealizowalam..
Ja tez juz bym sie mocno zaczela zastanawiac czy chce poznawac blizej faceta ktory jest taki foszasty jak ten twoj nowy znajomy..takie cos nie wrozy niczego dobrego..
U mnie poki co jakos lepiej..jestem bardziej bojowo nastawiona,odstawilam daleko moj niedawny kryzys i zauwazylam ze nie przejmuje sie jyz jakimis pierdołami,jestem odporniejsza na stresy,czyli faktycznie co nas nie zabije to nas wzmocni. Milego dnia

Dziewczyny pisze do Was, bo czytanie tego wątku sprawia mi ogromną ulgę- czuje że nie jestem sama w takiej sytuacji.. opowiem wam moja historię, muszę sie chyba komuś wygadać, a teraz jak straciłam osobę z którą o wszystkim rozmawialam, ktora byla całym moim swiatem to nie mam kompletnie z kim pogadać.. byłam z moim chłopakiem 2,5 roku, znamy sie od 8 lat, poznaliśmy się w gimnazjum, zaczęliśmy chodźic ze sobą w ostatniej klasie liceum. Cudowne dla mnie bylo to ze nasz związek powstał z przyjaźni- myślałam że wygrałam los na loterii ze mam nie tylko cudownego chłopaka Ale tez najlepszego przyjaciela u boku.. I on też tak dlugo myślał, aż w końcu wszystko zaczęło sie pieprzyć.. on poszedł na swoje studia, ja na swoje, on miał swoich nowych znajomych i ja swoich.. nie mieliśmy już tyle czasu dla siebie jak to było wcześniej.. zaczęły sie sceny zazdrości (z mojej strony) - bałam się że Po prostu to wszystko sie skonczy, przeżyliśmy 3 takie sytuacje w których mu zrobiłam takie sceny ze aż jest wstyd mi o tym sobie pomyslec- nigdy nie dał mi żadnego powodu żebym mogła myśleć tak jak wtedy myślałam. Po tych 2 pierwszych klotniacg potrafiliśmy wrócić do normalności, potrafilismy o tym zapomnieć, ale po tej 3 wszystko sie zmieniło.. on zaczął po prostu żyć beze mnie, zaczął być zimny, nie czuły, w ciągu 3 miesięcy zrywalismy ze sobą chyba z 5 razy.. za każdym razem to ja prosiłam go żeby do mnie wrócił, on wracał a ja czułam się jak idiotka bez honoru, ze musze prosić o miłość.. z jednej strony wiedziałam że to jest moja wina Ale z drugiej to czułam ze my mamy inne spojrzenie na świat.. nasi rodzice mieli sie spotkać- on powiedział że nie bo sie rpzsraniemy i co dalej? On mi powiedZiał że woli być bezpłodny niż teraz miec ze mną dziecko - no wydaje mi sie ze tak sie nie mówi osobie kTora się kocha.. ja mu obiecywalam ze się zmienię, że nie będzie już takich scen zazdrości, ale mam wrażenie że za późno się obudzilam, zniszczyło sie wszystko.. ja chciałam pogadać, zaplanować naszą przyszłość, potrzebowałam czuć się dla kogoś ważna ale on tego nie chciał, ja po prostu chciałam czuć że ktoś myśli o mnie poważnie, że chce ze mną spędzić całe życie ale on sam nie wie czy tego chce.. wczoraj mi powiedział że on już nie czuje tego co na początku, że to musi być koniec, że to jest najlepsze rozwiązanie.. dla niego może tak, ale dla mnie to oznacza koniec świata.. Wiem że jestem sama sobie winna, widzę też jego wady, widzę to co mi w tym związku tak bardzo przeszkadzało- Nie czułam już się w nim szczęśliwa, ale z drugiej strony nie wyobrażam sobie życia z kimś innym, nie wyobrażam sobie z nim nie rozmawiać, nie wiedzieć co sie u niego dzieje.. najbardziej boję sie momenty w ktotym on znajdzie sobie kogoś innego.. nie wyobrażam sobie tego..

Mój to zniknął w dosłownym tego słowa znaczeniu. Nie na zasadzie, że jak ja się nie odezwałam, to on wcale, bo pod koniec, to już była norma.  Napisałam do niego 1go kwietnia, bo to była rocznica naszego poznania. Oczywiście mało tego, że nie pamiętał, to zareagował w dość drwiący sposób, że ja mu w ogóle o tym wspominam. Następnie mnie zbył, no bo on coś tam musi iść robić, gdzieś jechać itp. Od tamtej pory przestał się odzywać. Nie było z nim żadnego kontaktu. Nie reagował kiedy do niego pisałam czy dzwoniłam. Wiedziałam, że nic mu nie jest bo widywałam go na fb. Po prostu na moje próby kontaktu z nim nie reagował. Niby domyśliłam się o co chodzi, ale z drugiej strony w to nie wierzyłam. Nie wierzyłam, że mógłby zrobić coś takiego. Byłam pewna, że gdyby chciał skończyć, to miałby do mnie na tyle szacunku, żeby mi to powiedzieć wprost jak cywilizowany człowiek. Gdyby taką akcję odstawił facet z którym bym się spotykała z miesiąc czy dwa, to w sumie aż by mnie to tak bardzo nie zdziwiło, różni popaprańcy chodzą po świecie. Uznałabym, że po prostu pomyliłam się w ocenie kogoś i tyle, ale on?... Nie wierzyłam, że po tym wszystkim mógłby mnie w ten sposób potraktować. Już zaczęłam brać pod uwagę, że może ma jakieś problemy, albo że się obraził za coś (naiwność). Nie atakowałam go cały czas. Po kilku próbach kontaktu dałam spokój i czekałam aż sam się odezwie i mi to wyjaśni. No, ale minął miesiąc, a ten dalej nic. W końcu któregoś dnia jak go zobaczyłam na fb, to nie wytrzymałam i napisałam mu, że jeśli mu się znudziłam, to mógł mieć choć do mnie na tyle szacunku, żeby mi o tym powiedzieć. Wtedy jaśnie pan raczył odpisać i oznajmił mi, że "związku nie będzie", a swoje zniknięcie tłumaczył tym, że nie wiedział jak ma mi to powiedzieć... Mhm...

@Magiks14, rozumiem, że jesteś jeszcze młodziudką dziewczyną mającą nieco ponad 20lat. Co za tym idzie jeszcze dużo lekcji na błędach przed tobą. Ja mam 30l. i dalej się uczę. To, że wyjechaliście do innych miast było już dla was utrudnieniem i dość ciężką sytuacją, bo pewnie wcześniej mieszkaliście blisko siebie i nie byliście przyzwyczajeni do rozłąki więc to nowe doświadczenia samo w sobie było dla was trudne, a do tego zaczęłaś ostro "dowalać do pieca" swoim zachowaniem do którego jak sama zaznaczyłaś on nie dał ci powodów. My tu często psioczymy na facetów, ale facet też człowiek i ma swoje granice wytrzymałości. Jeśli mu się tak ostro obrywało za nic, to po prostu nie wytrzymał, coś w nim pękło, wypaliło się, a co dalej się stało, to już było konsekwencją tego powyżej. W związku trzeba znajdować złoty środek, czyli nie pozwolić siebie ranić, nie być podnóżkiem, mieć swoje zdanie, mówić co boli, ale nie można też swoim zachowaniem krzywdzić kogoś. Nie chodzi mi o to żebyś teraz wzięła całą winę na siebie. Nie. Napisałaś, że i tak zbytnio do siebie nie pasowaliście więc pewnie, to i tak by się rozpadło. Lepiej teraz niż za 10 lat. Jesteś młoda. Kiedyś znajdziesz kogoś kto będzie bardziej do ciebie pasował, a z tego co się stało wynieś lekcję.

Ja bym liczyła tak, że minął miesiąc od rozstania, a od tygodnia wychodzisz z zaprzeczenia ( Alleluja ) 

Edyszka miewa jeszcze kryzysy, ale faktycznie świat się dla mnie nie skończył, a po rozstaniu byłam pewna, że się skończy. Wiadomo, że to jeszcze we mnie siedzi, ale idę do przodu i mam nadzieję, że z każdym miesiącem będzie tylko lepiej.

W tekście było, że wczoraj jej powiedział, że to koniec.

ja chyba na prawdę mam problem z czytamien ze zrozumieniem . Wybaczcie:) Ja bym edyszka liczyła od tygodnia bo wtedy tak naprawde to do mnie dotarło ( chyba ). Dziś myślałam o przeszłości . W sumie to za dużo powiedziane . co będzie za pare miesięcy , święta , sylwester , jak się będę wtedy czula . Nie wiem czemy=u mnie to tak teraz nurtuje

Chyba zawsze najtrudniejszy jest ten pierwszy raz po rozstaniu - pierwsze święta, pierwsze urodziny, walentynki, sylwester itp. itd. Kiedy w tym roku były olał naszą rocznicę i jeszcze z tego zadrwił, to ryczałam pół dnia przypominając sobie jak cudownie było rok wcześniej w rocznicę. W następnym roku jeśli tego dnia przeleci mi myśl o byłym, to będę pamiętała, że rok wcześniej wyłam. Nie będę skupiać się na tym, że dwa lata temu, to było cudownie. Przed nami, pierwsze święta i wiele innych wydarzeń, które będą pierwszy raz bez nich. No, ale zanim poznałyśmy naszych "exów", to też wszystko było bez nich i jakoś żyłyśmy. Nie przeceniajmy ich roli w naszym życiu. Powtarzam - Gdyby chcieli, to by z nami byli i uczestniczyli razem z nami w tym wszystkim. Nie chcieli, zmyli się. My nie byłyśmy dla nich ważne, to i oni dla nas nie powinni nic znaczyć.

Edyszka jwk zwykle bezbledna;)

Dzis urodziny mojej przyjaciolki, a ja kompletnie nie mam na nie ochoty. Przyjda ludzie , musze wygladac znosnie, umalowac sie jakos ladnieni w ogole a po prostu mi sie nie chce. Ale powtanowilam dzis wypic 1 piwo i koniec , nie chce sie znow zblaznic jak ostatnio tym bardziej ze ekipa bedzie ta sama. Mam nadzieje ze nie pojdziemy do klubu bo sie nie wykrece a boje sie tam isc bo czuje ze go tam spotkam.. jedyny pkus dzisiejszego dnia?...koncze prace o 14;)

Edyszka kochana moja,dziekuje Ci za zaczenia   mam zamiar sie do nich dostosowac a zwlaszcza do tego zeby nie dac sie wiecej zrobic w konia a moje urodziny sa takie ze jestem przeziebiona i leb mi zaraz pęknie chyba..ale jakiegos urodzinowego grzanca moze wypije wieczorem

Ja jestem z lubuskiego a tu tak od poczatku wrzesnia zimno i dosc wietrznie. U mnie nie dosc ze pogoda sprzyjająca przeziębieniu to do tego w pracy coraz wiecej osob choruje,a i pracuje z dziecmi ktore potrafia kichnac prosto w twarz i tak mnie dopadło..

A bo my kobiety mamy podobne problemy z tymi durnowatymi facetami hehe wazne ze chociaz tu na tym forum mozna pogadac i podzielic sie swoimi doswiadczeniami bo to naprawde duzo daje
A no naprawde dzieci tak robią,kichaja i kaszlą nie mowiac juz o tym ze smarki wiszące do szyi to dla mnie juz widok na porządku dziennym hehe

No i jestem;) mam wam tyle do opowiedzenia ze szok;) jak wiecie wczoraj byla impreza urodzinowa mojej wspollokatorki. Przyszli goscie, bylo fajnie. Poszlismy do tego klubu tam tez bylo spoko... do czasu kiedy jie siedzialam na lozy gadalam z kumplem patrze kto idzie...nex z kumolem i jakas laska. No myslalam ze mnie cos trafi. Zaczelo mi tak serce walic ze masakra. Poszlam po przyjaciolke i mowie jej ze jest , a ona batychmiast ze idziemy na zewnatrz na papierosa. I tak stoimy , palimy, i przyjaciolka powiedziala cos tam o bylych facetach ja sie odwracam, a on z tym kumplem za nami stoja. Widzial mnie i wiecue co zrobil.. udawal se cos tam w tel robi i mnie nie widzi.. jego kumpel, nz ktorym nie mialam nigdy dobrych relacji podszedl do mnie, powiedzial mi istentacyjnie czesc z tym swoim glupim usmieszkiem i poszli. Pierwsza mysl.. wracam do domu , ale potem gadalam sobie tym kolega przed ktorym sie osratnio zblaznilam i jakos bylo milo.. to jeszcze nic. Dostaje smsa w klubie ze ja udawalam, ze go nie widze, ze go olalam, ze on mnie niby nie widzial jaknszedl tylko ze kumpel mu powiedzial, ze siedze z jakims kolesiem.. nie zareagowalam. Nastepna wiadomosc i tu uwaga padniecie; ze ja chcialam na niego jakis kolegow naslac . No jak juz to przeczytalam to wybuchnelam smiechem. Odpisalam tylko serio?! ? Mdostawalam sms chyba do 4 rano jaka to ja nie jestem zla i niedobra. Dzis oczywiscie od rana powtorka, ze ja sie niby na pol schodow darlamnze widze bylego. Szczegol w tym ze podczas tegonpalenia nie odezwalam sie aninslowem. Napisalam mu ze ma do mnie nue pisac i zeby nie wymyslal bo sie pograza. Potem napisal, ze on chce miec ze mna zdrowy kontakt tylkonze ja podjelam taka a nie inna decyzje i czy chce po tylu latach po prostu skreslic nasza znajomosc. Napisalam ze tak, ze sam mnie do tego zmusil, ze on mnie mial w dupie i ze w koncu chce ruszyc do przodu , bo jak bede miala z nim kontakt to bedzie to samo co bylo. Juz jest cisza.. nie wiem co o jego zachowaniu myslec.. pies ogrodnika sam nnie nie chce a jak mnie widzi z kolegami to nagle ja jestem winna. I znow caly proces naorawczy od nowa. Juz nigdy dontego klubu nie pojde bo wiedzialam, mze tak będzie.

@kamis, wiedziałam że pójście do tego klubu, to nie będzie dobry pomysł.

Wiesz co Edyszka,chyba lepiej sie czulam zanim do mnie napisal..ale coz..przezyje,troche mnie to na moment rozwaliło..ale tak ogolnie to nie jest zle

Pug bardzo dziękuje za zyczenia

Pug odpisalam tylko dzięki..tak zrobie,wykasuje to w cholere..

Jasne..bo ja tak jeszcze gadalam z moja siostra o tym..bo ja bylam pewna ze nic nie napisze bo czego mialby mi zyczyc?szczescia,milosci?wszystkiego co najlepsze?od niego?od tego przez ktorego tyle wycierpialam mialabym uslyszec ze mi zyczy szczescia?to az smieszne biorąc pod uwage ze od niego mam same nieszczęścia ostatnio..no ale napisal..ja bym do niego nie napisala chyba zyczen ale on postanowil mi sie przypomniec..aj przezyje,w dupie mam te jego zyczenia

Wiem Edyszka ze to o to chodzi..faceci maja zupelnie inne myslenie niz kobiety..no coz napisal..troche mnie tam zakłuło serducho nie powiem..ale to nic..

Tez chcialam zeby chociaz zagadał,spytał co u mnie..a teraz po tym krotkim smsie wiem ze to wcale nie jest takie dobre..no ale co zrobic,stalo sie..

A mnie nie obchodzi czy piszesz to zlosliwie czy nie..nie mam ze soba problemow i gowno mnie obchodzi twoje zdanie..nie,nie pisze tego zlosliwie

Nie,nie bede wdawac sie z toba w dyskusje..nie mam w sobie zlosci ani zadnych frustracji,na nikim nie probuje sie wyladowac..to ze ktos odczuwa jeszcze smutek po rozstaniu nie oznacza ze jest sfrustrowany. Jak dla mnie to wlasnie ty probujesz sie na mnie i na pozostalych dziewczynach wyladowac pisząc ze to my mamy ze soba problemy..nie mamy problemow ze sobą,mamy za sobą przykre doswiadczenia po ktorych stajemy na nogi,a to jest jednak roznica.

Bystrzacho, jesteśmy w dziale o rozstaniach, a wątek ma tytuł "Nie mogę sobie poradzić, brak sensu życia" więc to raczej oczywiste, że tu w postach są opisane ludzkie problemy i emocje związane z rozstaniem. Czego się tu spodziewałeś/aś? Przepisów na świąteczne dania? Każda osoba po rozstaniu wyciąga z tego wnioski(a przynajmniej powinna). Te osoby przez które związek się rozpadł pracują nad tymi cechami charakteru i nad zachowaniem, które do tego doprowadziły, a osoby które zostały skrzywdzone pracują nad tymi cechami, które spowodowały, że dały się skrzywdzić. Każda z nas nad sobą pracuje. Każda osoba po rozstaniu dostaje lekcję. Człowiek uczy się całe życie. Ty zapewne też więc odróżniaj ludzkie emocje od ludzkiej postawy, żebyś na przyszłość miał/ła większą świadomość tego za co drugą osobę można skrytykować. Internet daje wolność słowa i można walić teksty, których by się komuś w twarz nie powiedziało, ale mimo tego fajnie jednak użyć czasem mózgu przed napisaniem czegoś. Myślenie nie boli - "nie, nie piszę tego złośliwie" Tobie również miłego dnia

No kurde i ja się mogę pod tym podpisać. Mój ex też nagle z nikąd zaczął ograniczać kontakt. Prawie miesiąc to trwało. Jak mu napisałam na fb że chciałabym się spotkać i pogadać to odpisał mi "ok, spotkamy się w następny weekend bo TY chcesz". Dzień później wpadliśmy na siebie na mieście to łaskawie zaproponował spacer i powiedział mi że związek się nie uda. Kto wie ile by trwało jeszcze to zawieszenie Jak się schodziliśmy w styczniu to wyraźnie powiedzieliśmy sobie że oboje oczekujemy szczerości i szczerych rozmów wobec siebie. A tymczasem on przez miesiąc mnie zwodził i SAM zastanawiał się nad nami. No kurde, heretyk trochę.

Wczoraj miałam mega słaby dzień i aż mnie korciło żeby mu napisać że tęsknię ale nie dałam się.
Dzisiaj lecę do Pl na kilka dni. Jutro biopsja - trzymajcie kciuki...

Kamcia, przybij piątkę. Jak bym czytała o sobie. Słowo w słowo. Eh...

Ja podczas słabszych dni zawsze powtarzałam sobie "Pozwól sobie na emocje, ale nie pozwól by emocje rządziły tobą." Coś na zasadzie - Mam prawo czuć, to co czuję, ale nie mogę się do niego odezwać. Podjął taką, a nie inną decyzję, a ja honor mam jeden. Oczywiście to było wcześniej. Teraz nie mam myśli, żeby do niego się odezwać. Trzymam kciuki za biopsje.

Edyszka a moze ten twoj naszych przyuczał haha