Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Dlatego przeprosilam,nie napisalam tego złośliwie..napisalam co sie słyszy gdy ma sie 30 lat i nie układa sie w zyciu osobistym..nie pomyślałam ze musze podkreślać ze to nie moja opinia

No właśnie, chyba zbyt alergiczne zareagowałaś Pewnie kilka razy usłyszałaś jakiś tekst odnośnie tego, że jesteś rozwódką, który nie był zbyt taktowny i dlatego tak reagujesz. Tu nie chodzi o to, że rozwódki bądź rozwodnicy, to "ludzie gorszego gatunku". Gdybym wyszła za któregoś z moich byłych, to pewnie też bym była teraz rozwódką. Co nie zmienia faktu, że gdybym miała do wyboru kawalera bądź rozwodnika z dziećmi, to wybiorę kawalera. Dlaczego? Dlatego, że uważam, że skoro jest po rozwodzie, to znaczy, że na bank rozwód był z jego winy i nic dobrego mnie z nim nie czeka? A może dlatego, że jeśliby miał dzieci, to bym na nie alergiczne reagowała, bo nie byłyby moje? Nie, nie, nie i jeszcze raz nie. Nie o to chodzi. Rzecz w tym, że ja już swoje przeszłam jeśli chodzi o facetów, a przez ostatniego zdrowie sobie porządnie nadszarpnęłam więc nie chce pakować się w kolejne sytuacje, które w moim odczuciu nie byłyby ciekawe. Facet mając ex żonę, ex teściów, ex szwagrów i szwagierki itp.itd. oraz dzieci, to nie jest facet mający tylko bagaż doświadczeń tylko facet mający rodzinę, którą założył. Znam siebie i wiem, że w takiej sytuacji bym się nie potrafiła odnaleźć. Jak widzisz piszę o trudnej dla mnie sytuacji, a nie o tym, że rozwodnik, to zło wcielone. Sytuacja, a nie człowiek. I zaznaczam też, że piszę tylko i wyłącznie indywidualnie o sobie. Nie twierdzę, że dla innych osób coś takiego, to również byłaby trudna sytuacja. To, że ja bym się w czymś takim nie potrafiła odnaleźć, to nie znaczy, że inni ludzie również. A na koniec dodam jeszcze, że kiedyś spotykałam się z facetem po rozwodzie i wiem jak to wyglądało. Utwierdziło mnie to tylko w przekonaniu, że - nie, nie chcę rozwidnika. I jeszcze dodam, że wyciąganie tutaj twojej historii i eiko, to trochę cios poniżej pasa aLeja, aLeja, aLeja, co ci się zadziało

Tez sie cieszę ze sprawa wyjaśniona. To jest trudny temat..ja szczerze mówiąc nie wiem czy bym sie spotykała  rozwodnikiem czy nie..nigdy sie nad tym nie zastanawialam..zapewne jesli facet bardzo by mnie zainteresowal to bym nie patrzyla czy rozwodnik czy nie..a na chwile obecną to ja juz w ogóle nic nie wiem i sie nie wypowiadam bo znowu cos palne nie tak..ostatnio cos mi sie zdarza niestety..tlumacze to gorszym samopoczuciem

https://youtu.be/3vurIbJo3sY 

A ja dalej kiepsko..jak pomysle ze go juz nigdy nie bedzie w moim zyciu to od razy łzy sie cisną do oczu..dzis bylam zmuszona byc w okolicy jego domu..myślałam ze umrę..ludzie na mnie patrzyli jak na wariatke bo ja normalnie szlam i płakałam..potem marzyłam ciśnienie- miałam mocno podniesione i szybki puls..no..jest słabo..

Mi się zdarzało, że np. będąc w galerii skręcałam do kibla, żeby zamknąć się w kabinie i poryczeć, bo nie chciałam wybuchnąć płaczem wśród ludzi. Kiedyś wchodzę do sklepu. Pani pracująca tam układała płyty na półce i do mnie DZIEŃ DOBRY, a ja akurat łzy w oczach. O dolegliwościach fizycznych, to nawet nie będę mówić ile tego było. Zresztą dalej je miewam. Organizm po takim stresie i to trwającym cały rok plus rozstanie, nie zregeneruje się tak po prostu w dwa dni.

Ja tez moge wymieniać długo gdzie ryczlam, bo zdarzało sie to często, idąc ulica, jadąc autobusem, na zajęciach na uczelni gryzłam wargę zeby sie przy ludziach nie rozryczeć. Pamietam tez jak miesiąc po rozstaniu mama zabrała mnie na takie 3dniowe rekolekcje, nie mogłam tam wytrzymać, co chwila chodziłam do toalety i ryczałam. Albo raz z koleżankami na koncercie miałam łzy w oczach a one zaczęły na byc na mnie zle i to w taki negatywny sposób - tak to odebrałam. Ech a przed chwila w filmie były poduszki z Ikei takie jak mieliśmy w mieszkaniu - PODUSZKI głupie a ja juz ucisk w środku.
Mi cos ten czas nie leczy ran...

Dziewczyny, zapytam was o coś - tak żeby przekonać się czy dobrze myślę. Pewien chłopak zaproponował mi spotkanie w weekend. Nie, nie ten z którym ostatnio się spotkałam. Inny. Różnica polega na tym, że z tamtym spotkaliśmy się tak po prostu. Takie sobie normalne spotkanie bez żadnych podtekstów, że ta znajomość może się rozwinąć, a jeśli chodzi o chłopaka, który teraz chce się ze mną umówić, to jest to facet, który starał się o mnie kiedyś, jeszcze przed moim ostatnim związkiem. Ja nie chciałam, bo widziałam w nim tylko znajomego i nie byłam w stanie zobaczyć nic więcej. Później był mój ex, moja wielka miłość... i ten chłopak wtedy odpuścił. No ale jak rozstaliśmy się z ex, to on znów zaczął się odzywać i ostatnio zaproponował spotkanie. W pierwszej chwili się zgodziłam, ale w drugiej dotarło do mnie, że zrobię człowiekowi krzywdę, bo dla niego to nie będzie takie sobie zwykle spotkanie jak dla tego w ubiegły weekend. Ja uważam, że powinnam to odwołać. Jak myślicie?

Kamcia, będzie dobrze. Niestety tak to jest, że zwykle kiedy się coś wali, to raczej nie jest to tylko jedna rzecz. Jak to moja mama mówi - prawo serii. Dasz radę. Nerwy niestety dają w kość organizmowi. A co do piersi, to z tego co pisałaś masz tendencję do tych zmian, ale to nic groźnego? Tak?

Edyszka a moze teraz spojrzysz na niego inaczej?moja kumpelka jest teraz z facetem ktory kiedys chcial z nią byc a ona nie chciała..potem byla z kilkoma innymi,teraz jest po rozwodzie i ma dziecko i spotkala tego swojego obecnego partnera i są ze sobą..mają dzidziusia w drodze..no wlasnie najgorsze jest to ze dla niego to juz zapewne randka a dla ciebie po prostu spotkanie..ale moze idź..

Pomyślę jeszcze do jutra. Do jutra, bo to czwartku miałam mu ostatecznie dać znać czy się spotkamy. No, ale czarno to widzę. Dla mnie, to by było spotkanie ze znajomym i nie wiem czy kolejny raz bym chciała, a dla niego randka i pewnie masa nadziei biorąc pod uwagę ile czasu on już się stara Nie chcę skrzywdzić człowieka. Kurcze, dlaczego nie mogę zakochiwać się w tych, którym tak zależy i z którymi zapewne miałybym fajne związki tylko zawsze wybieram na obiekt miłości i bóstwa faceta na którym źle wychodzę...

Dziewczyny - tutaj coś a propo tego co wspominałyście odnośnie mojego strachu przed czymś nowym
https://www.youtube.com/watch?v=dl2P4GqY3to

Wiecie co? Usiłuję sobie wmówić że przecież rozstaliśmy się prawie rok temu (bo czymże były te 3 miesiące na początku roku - żadnym związkiem, a raczej zwodzeniem z jego strony ), to przecież to MUSI wreszcie minąć

Powiem ci, że ja to bym chętnie jeszcze raz spotkała się z tym chłopakiem z którym spotkałam się w sobotę. Tak z dwóch powodów. Po pierwsze był tak zabawny ( choć jak to kiedyś napisałam, czasem aż za bardzo pajacowaty), że naprawdę się uśmiałam wiele razy. A po drugie, to nie jest facet widzący w naszych spotkaniach randki tylko podchodzący do tego na zasadzie, spotkajmy się i spędźmy razem czas, bo dlaczego niby nie więc jego bym nie skrzywdziła. On pod koniec spotkania niby sugerował coś o kolejnym spotkaniu, ale póki co odezwał się tylko w dniu spotkania, żeby napisać, że dotarł już do domu. Ja w ogóle mu powiedziałam, że to czy będzie kolejne spotkanie, to już od niego zależy, bo ja na początku znajomości nie mam tendencji do wychodzenia z inicjatywą. Uważam, że jeśli facet chce, to potrafi się odezwać i coś zaproponować, a jeśli tego nie robi, to znaczy, że nie chce i tyle. No niby padło, że będzie do mnie pisał, ale póki co milczy. A jeszcze jak mu powiedziałam, że ja nie wchodzę z inicjatywą, to on do mnie, że nie jest do tego przyzwyczajony, bo często kobiety mu coś proponowały, a ja sobie wtedy myślę PFFFFFF, ZAPOMNIJ. Dlatego ja się za Chiny ludowe nie odezwę. Jak będzie chciał, to ma mój numer.

Wiem, ale też tam jest mowa o tym, że kobieta blokuje się żeby iść gdzieś dalej.

Edyszka ja tak sobie myślałam co ci doradzić w sprawie wyjścia..i myślę że powinnaś pójść..to jest jedno wyjscie,niczego temu chłopakowi nie obiecujesz..a czy to dla niego będzie randka? Niekoniecznie..ale może być fajnie.ja bym szła. Przecież to nie jest tak ze od razu zostaniecie parą..a moze będziesz sie dobrze bawić, może nie bedziesz miała nic przeciwko temu,żeby to wyjście powtórzyć. To nie jest tak,że bawisz sie tym facetem..idziesz z nim na drinka. Idz,baw sie dobrze..nie deklarujesz mu niczego tym wyjściem..ja myślę ze juz wystarczająco odchorowalas i opłakałaś swój nieudany związek..

Odwołam to. On się już tyle czasu stara(mimo mojego zainteresowania), że już to można w latach liczyć więc dla niego, to na bank nie będzie zwykle spotkanie. Nie chcę robić człowiekowi złudnej nadziei.

Dziś w internecie przeczytałam taki tekst, który wypisz wymaluj obrazuje mój ex związek - "Udany związek z wybranym facetem, to gra warta świeczki. Tyle, że duża część kobiet zabiera się do tego w sposób najgorszy z możliwych. Niektóre z nas w tej sytuacji rzucają się do garów i patelni w myśl zasady, że „przez żołądek do serca”. Inne stawiają na bycie bezgranicznie wyrozumiałą i nieskończenie miłą, licząc na to, że partner w końcu przejrzy na oczy i odkryje, że są wszystkim najlepszym, co go mogło w życiu spotkać. Kolejna grupa kobiet włącza tryb trwania w stanie gotowości, by być na każde jego zawołanie: do garów, do towarzystwa, czy do łóżka. Wciąż tylko dają i dają. Zaślepione strachem, że nie będą kochane kierują się życzeniami i potrzebami mężczyzny zamiast swoimi własnymi. I najczęściej zostają z niczym. Nie znam faceta, który powie: „Kotku, nie bądź popychadłem”, „Nie mów zawsze tak”, „Nie bądź gotowa na każde moje skinienie”. Trudno zrozumieć, w czym tkwi błąd. Zależy ci na nim, więc dajesz mu to, co najlepsze. A efekt jest taki, że on: albo cię wykorzystuje, albo po prostu odchodzi. Od stuleci zbyt miłe dziewczynki tak dostają w tyłek"

O kurde..to tez o mnie..zawsze gotowa do towarzystwa,zawsze wyrozumiala,zaczynałam gotować obiadki..moj kumpel mi powiedział ze bylam po prostu za dobra dla niego..moze tak było..dawałam od siebie wszystko co mogłam a on odszedł..teraz to widze ale co mi teraz po tym?

Kamis do Ciebie odpisałam ze dobrze ze idziesz sie troszke rozerwać. Edyszce tez rano radzilam zeby sobie wyszla ale nie chce mnie posłuchać 

Wydaje mi się, że my ogólnie jesteśmy do siebie podobne, tylko ty jesteś łagodniejszą wersją mnie Może dlatego poleciałyśmy na taki sam typ faceta. Choć co do łagodności, to ja w związku byłam potulna jak baranek. Siedziałam pod pantoflem i dawałam się wykorzystywać i to na własne życzenie, bo przecież on mi nie kazał być wspierająco - pomagającą, na jego kiwnięcie palca i skacząc wokół niego. Robiłam to, bo sama chciałam. Jak dawałam z siebie wszystko, to on brał. Było, minęło. Nie ma co się biczować. Wtedy wychodziłam z założenia, że skoro kocham, to rzeczą naturalną jest dawać z siebie wszystko i tak dawałam aż w końcu totalnie zapomniałam o sobie i zaczął liczyć się tylko on, centrum mojego wszechświata.

Ja chyba wiem kiedy u mnie nastąpił ten moment. Jak wiesz, mój ex przed związkiem i przez pierwsze pół roku związku starał się dość mocno. Mi bardzo na nim zależało, kochałam go więc odwzajemniałam te starania. Po pół roku on zaczął odpuszczać, zaczęły się pierwsze teksty w stylu "Bo ja jestem dziwny" , "Bo ja jestem indywidualistą" i wiele innych zachowań oraz słów wskazujących na to, że nie zapowiada się dobrze. Tu się zaczęło błędne koło. On zaczął odpuszczać więc ja zaczęłam starać się za dwoje.  Każde jego cieplejsze słowo i cieplejszy gest, to była dla mnie taaaaaaka nagroda, że wow, wow, wow i jeszcze raz wow. Byłam w skowronkach, że to co robię przynosi czasem (no właśnie - czasem....) jakiś efekt. Na tamtym etapie jeszcze jestem w stanie siebie zrozumieć, bo on dopiero zaczął się w ten sposób zachować, a ja byłam zdezorientowana. Nie wiedziałam co się dzieje, dlaczego, z jakiego powodu i pierwsze co zaczęłam robić, to ratować tę relację, starać się.No, ale... dobrnęłam do momentu, kiedy on przestał się starać totalnie i mam pełną świadomość tego, że wtedy nie miałam za grosz szacunku do samej siebie i honoru skoro dalej o niego walczyłam. Emocje wzięły górę. Fizycznie i psychicznie już prawie sięgnęłam dna, ale walczyłam dalej o związek. Także w związkach nie zapominajcie o sobie i o szacunku do własnej osoby. Nie tkwijcie nigdy w czymś co was niszczy i przez co budzicie się co rano z palpitacjami serca ( co miało miejsce u mnie).

Dziewczyny,

bardzo dawno się tutaj nie udzielałam, ale czytałam wszystkie Wasze posty. Cieszyłam się postępami i martwiłam, kiedy coś szło nie tak.
Opisywałam swoją historię kilka miesięcy temu We wrześniu miał być ślub, a w maju rzuciłam pierścionkiem. Zostawił mnie, właściwie bez słowa wyjaśnienia. Twierdził, że nie umie już okazywać uczuć tak, jak kiedyś.
Dlaczego piszę tu właśnie dzisiaj? Od rozstania, czyli praktycznie czterech miesięcy, nie odezwał się do mnie ani słowem. Nie padło żadne przepraszam. Ja też nie napisałam do niego ani słowa, z czego jestem bardzo dumna. Dobrze się czułam, pojechałam na super wakacje do Grecji, awansowałam w pracy, wszystko szło bardzo dobrze.
Aż nagle wczoraj telefon od niego. Poznałam numer i odrzuciłam połączenie, przyszedł SMS, że bardzo mnie prosi, żebym mu napisała, czy odwołałam wszystko związane ze ślubem. Nie odpisałam. W końcu zadzwoniła do niego moja mama, żeby dał mi święty spokój. I wiecie co? To była marna próba kontaktu ze mną. On jest wrakiem człowieka teraz, jest totalnie przybity, smutny, tęskni. Zrozumiał, co stracił. Teraz to on cierpi, już nie ja.
Piszę to, żeby Wam pokazać, że sprawiedliwość jednak istnieje, że oni w końcu zrozumieją, co stracili i będą cierpieć tak jak my. Mojemu byłemu zajęło to cztery miesiące. Ta próba kontaktu była trochę rozdrapaniem moich ran, ale z drugiej strony naprawdę mam ogromną satysfakcję, bo teraz to nie ja jestem przegrana.
Pozdrawiam Was serdecznie!

Tak, Kamcia. Cztery miesiące temu to ja byłam wrakiem człowieka, zostawił mnie bez jednego "przepraszam", wszystko na ślub było już przygotowane. Zostawił mnie z wszystkim, to ja musiałam wszystko odwoływać, łącznie z suknią, która była już wtedy zamówiona. Zaparłam się wtedy i nie napisałam do niego od tej pory ani jednego SMS-a, nie zadzwoniłam. Nic. Dlatego, jakie było moje zdziwienie wczoraj, kiedy zobaczyłam ten numer. Nie zaprzeczam - beczałam wieczorem jak bóbr, wszystko wróciło. Ale teraz to on jest na spalonej pozycji i to on się czuje, jak ja kiedyś...

Jak tam wieczór dziewczyny? Kurcze, Jak mnie ramię dopieprza. Zaczęło mnie rano boleć i z każdą godziną coraz gorzej. Teraz, to nawet jak wezmę głębszy oddech, to boli mnie, to ramię. Zapowiada się udana noc...

https://m.facebook.com/story.php?story_ … 1928685217

Cześć dziewczymy
No i znów weekend nienawidzę już weekendów , a zapowiada się , że ten spędzę sama, przyjaciólki u swoich facetów , a ja znów skończę  z książką , winem i lzami .. takie wieczory się przydają , ale ja jestem osobą , która musi być w towarzystwie tym bardziej w takiej sytuacji . Boję się sama siebie , że pod wpływem emocji mogę zrobic coś głupiego czyli do niego napisać ... Żle spałam , przeplakałam trochę w nocy , a w sumie teraz to jestem w stanie nie wiem sama jakim . smutno mi i jednocześnie wszystko mi jedno . A jak u was?

Moim zdaniem nie. Jeśli człowiek ma świadomość, że czegoś będzie żałował ( a on powiedział, że na pewno będzie żałował), to nie zrobi tej rzeczy, bo po co miałby robić coś o czym wie, że tego będzie żałował... Po prostu zdawał sobie sprawę, że jeśli odpowie na twoje pytanie NIE, to zrobi ci jeszcze większą przykrość także powiedział co powiedział.

Eiko, teoretycznie tak, ale w praktyce powiem ci, że ja usłyszałam to "przepraszam" i nie spowodowało to, żebym czuła się lepiej. I tak, i tak padłam krzyżem na glebę. Przepraszam, to ładne słowo, ale tylko słowo i nie zniweluje tego co facet zrobił.

Kamis... Nie możesz zachowywać się jak dziecko, które trzeba niańczyć i mieć na oku, bo jak zostaje samo, to robi głupoty. Jesteś dorosłą kobietą i musisz zachowywać się jak dorosła kobieta. Pozwól sobie na emocje, nawet te masakryczne, ale nie pozwól, żeby emocje tobą rządziły. Piszesz, że jesteś osobą, która w takiej sytuacji musi być w towarzystwie. Wiesz jak to brzmi? Jakbyś była niepoczytalna i potrzebowała do funkcjonowania opiekunów. Nikt cię nie będzie niańczył 24 na dobę. Przestań panikować jak nie ma ludzi wokół ciebie tylko weź się w garść i zapanuj nad tym co się dzieje w twojej głowie, a nie jak nie ma nikogo, to jedynym wyjściem jakie widzisz  jest picie i robienie głupot jak nastolatka. A jeśli boisz się, że zrobisz coś głupiego, to z tych trzech "atrakcji" - łzy, książka, wino, odstawiłabym to ostatnie.

Kamis, tak myślałam, że w ten sposób zareagujesz Pewnie cię zaskoczę, ale ja cię lubię, tylko że niecierpię jak jasna cholera twojej postawy. Jeśli chodzi o wszystkie dziewczyny, które tu pisały(a jestem tu od początku wątku), to mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że twoja postawa jest jedną z najgorszych. Nie musisz mi pisać, żebym sobie przypomniała jak to u mnie było na początku, bo u mnie minęły 4 miesiące, a nie 4 lata i nadal mam świeżą ranę w środku, a to jak leżałam krzyżem pamiętam jakby to było wczoraj. Napisałaś mi, że dziewczyny tu nie były dla mnie tak ostre jak ja dla ciebie. Bo ja nie robiłam tego co ty... Ja opisywałam swój ból, emocje, myśli, strach, ale nawet raz po rozstaniu nie wzięłam kropli alkoholu do ust, nawet raz nie odezwałam się do byłego i na własne życzenie (wynikające z postawy) nie tkwiłam w tak silnym zaprzeczeniu jak ty. A wiesz ile spędziłam samotnych weekendów leżąc krzyżem?... Całą masę. Zaciskałam zęby z bólu, ale nie robiłam głupot. No chyba, że zdarzyło mi się wleźć na jego profil i jeszcze bardziej się dobiłam, no ale to taka głupota poza jego świadomością, bo będąc na jego profilu nie wykorzystałam tego, żeby do niego "przy okazji" napisać. A ty jak zostałaś ostatnio sama, to wypiłaś wino, a później wszystkie musiałyśmy cię powstrzymywać, żebyś do byłego pod wpływem alkoholu nie pisała bądź nie dzwoniła. Dziś zapowiada się kolejny weekend sam na sam i czytam, że piszesz znów o winie i robieniu głupot... Powtórka z rozrywki. Jak mam w tym momencie zareagować? Głaskaniem cię po główce? Jak już się upijesz i odezwiesz do byłego, to po całej akcji możesz się już sama pogłaskać, bo będzie " po ptokach". Ja najpierw wolę napisać ci coś, żeby cię przed tym powstrzymać i żebyś podeszła w inny sposób do wieczoru sam na sam ze sobą niż ty to zwykle robisz. Ostatnio pewna osoba powiedziała mi, że mam jeszcze bardzo świeżą ranę w środku, a to jak się zachowuję wynika z mojej postawy. Ja tej osobie odpowiedziałam " Tak, masz rację. Idealnie to okreslilaś". Taka prawda. Mnie w środku jeszcze boli, ale to, że przyjęłam taką, a nie inną postawę powoduje, że mogę iść do przodu. Gdybym zaprzeczała, bała się sam na sam zmierzyć z tym co się stało i szukała ratunku w ludziach i alkoholu, a nie w samej sobie, to bym dalej stała w miejscu. Nie jest sztuką czuć się ok kiedy jest impreza, alkohol, ludzie. To w jakim jesteśmy stanie możemy odczuć kiedy jesteśmy sami ze sobą, bez używek i kiedy emocje biorą górę, a ty Kamis, jesteś wtedy jak pyłek na wietrze. Masz prawo być tym pyłkiem, bo jesteś niedługo po rozstaniu, a związek trwał kupę czasu, ale... czy coś trwało miesiąc, czy kilka lat, to nie zmienia faktu, że się skończyło, a to wszystko co ty odbierasz jako jeden wielki lejący się na ciebie hejt i niesprawiedliwość, to jest próba pomocy tobie, żebyś zmieniła podejście do toku myślenia, którym w moim odczuciu robisz sobie krzywdę. Czasem jest ostro, ale nie bez powodu, bo na tak silne zaprzeczenie w którym tkwisz delikatne słowa nie pomogą. Nie przebrną przez ten mur zaprzeczenia. Oczywiście możesz to odebrać jako chęć pomocy tobie bądź tak jak to przed chwilą odebrałaś, czyli jako że ktoś już zapomniał jak się cierpi, mądrzy się, wyżywa na tobie i jest niesprawiedliwy, tak po prostu.

Słuchajcie to moja historia proszę przeczytajcie ją i pomóżcie mi co Ja mam robić ?

Cześć nazywam się Łukasz mam 26 lat.

Proszę was przeczytajcie moją historię na zimno i pomóżcie mi.
Otóż tak…. 5 lat temu poznałem pewną dziewczynę Marię. Można powiedzieć że było to spotkanie po latach ponieważ była to moja koleżanka ze wspólnej klasy z gimnazjum. W sumie to zawsze się sobie podobaliśmy i gdy chciałem z nią chodzić w tym okresie niestety była z jakimś tam nie ciekawym typkiem Rafałem który jest od nas straszy jakieś 4 lata i handlował narkotykami gdzie za to trafił do więzienia itp. Tzw. ,,szemrane towarzystwo’’. Kontakt się urwał i gdy kończyłem szkołę średnią. Los chciał że się spotkaliśmy tak po prostu w parku. Nigdy nie byłem typem jakiegoś romantyka więc tak o usmażyłem naleśniki i zaniosłem jej razem z kremem czekoladowym żeby dać jej to w prezencie. Porozmawialiśmy okazało się że jest z jakimś chłopakiem Kamilem. Zapytałem się jej czy chłopak nie ma nic przeciwko ? Że widzisz się z kolegą ? Powiedziała że nie. Po za tym wspomniała że się między nimi nie układa itp. Wysłuchałem ją odpowiedziałem że ok w takim razie. I już w myślach wiedziałem że nie ma co się wgłębiać w  te relacje bo ma chłopaka. Za jakiś miesiąc spotkaliśmy się znowu. Powiedziała że jest sama że z nim zerwała bo się kłócili bo się nie układało itp. Traf chciał że zaprosiłem ją do siebie do domu pomagała mi się uczyć do matury z Polskiego. Nauka skończyła się namiętnymi pocałunkami przy stole. Potem zostałem zaraz przedstawiony rodzicom bo Panna z bardzo dobrej ułożonej rodziny można powiedzieć nauczycielskiej. No i pocałunki były kontynuowane potem oczywiście coś więcej to naturalne. Ja poszedłem na studia ona była już na I roku i jakoś poleciało. Zakochałem się i rozkochała mnie na zabój byłem najbardziej szczęśliwym człowiekiem na świecie albo przynajmniej tak mi się wydawało. Wspólne wyjazdy każdy spędzone wieczory, dni wolne, czy to u niej w domu czy to u mnie bo było też tak że weekendy spędzała lub pomieszkiwała u mnie. Można powiedzieć jak dwa łabędzie na zawsze razem. Odległość nigdy nie stanowiła problemu bo mieszka/ mieszkała ode mnie 3 km więc samochodem 5 minut i jestem u niej pod domem. Zawsze ceniłem ją i siebie za to że jesteśmy mega poukładani normalni jeżeli tak można to nazwać. Że nie zależy nam na imprezach że chcemy być razem wyłącznie że na życie staramy się patrzeć realnie a nie żyć chwilą itp No i sielanka trwała tak 3 pierwsze lata tak naprawdę. Na ostatnim roku czyli studiów licencjackich dostała pracę więc zaczęła zarabiać ja dopiero poszedłem do pracy gdy skończyłem licencjat i zacząłem studia magisterskie. Generalnie wszystko wydawało mi się że jest w porządku. Ja nawet nie jakiś taki brzydki i mocnej budowy trochę przy kości Ona piękna brunetka z dużymi oczami i długimi włosami do samej tali, kształty pszczoły,  Piękna jak polny kwiat. Strasznie byłem zadowolony z jednego powodu że nigdy nikogo nie musieliśmy o nic prosić wszystko Ja przynajmniej starałem się osiągać sam w życiu. Myślałem że jest dumna ze mnie. Bo pomimo że nigdy się jakoś dobrze nie uczyłem to potrafiłem iść na studia i po zdobywać stypendia rektorskie. No tak  owszem rodzice bardzo pomogli opłacili studia kupili nowy samochód synowi bo pochodzę z rodziny co ma pieniądze o tak to nazwijmy. Ale zawsze gdy chciałem pieniądze dostać musiałem iść pracować dwa miesiące gdy były wakacje studenckie np. zarobić i wtedy dopiero wspólnie mogłem gdzieś wyjechać ze swoją ówczesną dziewczyną. Tak mnie Tata uczył żeby coś mieć trzeba pracować. Ja jestem człowiekiem bardzo skromnym który się nie wywyższa i zawsze przez te lata ją uczyłem że jeżeli ktoś ma to nie znaczy że ma to pokazywać a przeciwnie należy żyć skromnie i czasem ją to wkurzało.
Przełom stał się dwa lata temu gdy o tak z ulicy znalazłem pracę w której po jakimś czasie naprawdę zacząłem nawet nie najgorzej zarabiać. Człowiek pierwszy raz mógł sobie pozwolić na więcej. Więc a tu z nią na zakupy a tu wypady weekendowe na Mazury. No w końcu życie a nie ciułanie i skrobanie każdej złotówki a to z jej pensji albo z mojego stypendium. I naprawdę wydawało się że wszystko idzie w dobrym kierunku Ona po studiach ma pracę Ja zaraz studia kończę i też mam pracę odkładam pieniądze. Lada moment mieliśmy iść już na swoje i razem zamieszkać bo coraz częściej poruszaliśmy ten temat. Miało to nastąpić gdy ja zakończę już studia czyli lada moment. Generalnie wszystko wyglądało jak z bajki piękna opowieść. Niestety człowiek zapracowany studia weekendowe miał coraz mniej czasu dla siebie i widział się ze swoją ukochaną tylko gdy jeździł po nią codziennie do pracy lub co drugi weekend. Nie przeszkadzało mi to wcale tylko dopiero po jakimś czasie pytałem się dlaczego nie może iść do pracy na pierwszą zmianę o 8 i być w domu np. na 15?  wtedy ja kończę pracę o 16 i mamy całe popołudnie dla siebie To ta jak zaparty wół że ona jest zmęczona będzie chodzić na 14 i wtedy ja odbiorę ją o 20  o 21 odwiozę do domu i tyle się widzieliśmy i tak wyglądało nasze naprawdę ostatnie chyba pół roku. Ale nic akceptowałem to bo wiadomo już minęło prawie 5 lat kocham ją bardzo i może ma złe tygodnie/miesiące teraz. Z seksem też było źle sporadycznie raz na ruskie dwa miesiące i na odpierdziel. I wcale jakoś brak tego zbliżenia intymnego nie przeszkadzał mi bo ja należę do takiego typu faceta gdzie kochałem bardzo ją jako człowieka a nie jej pupę. Owszem seks w związku też jest ważny i niestety zaniedbaliśmy to wspólnie przez ostatni rok naszego związku. Miała trochę problemów nawet z alkoholem bo piła tak naprawdę codziennie i to w samochodzie już tylko gdy przyjechałem po nią do pracy. Chciałem jej pomóc ona twierdziła że nie ma problemu że to przez pracę że jest zmęczona i chce jej zabrać jedyną przyjemność. Znosiłem to wszystko bo  punkt pierwszy Kocham.

I teraz UWAGA Raz się delikatnie pokłóciliśmy gdy przyjechałem z samochodem od razu z Uczelni po zdanych egzaminach żeby się pochwalić. Chciałem wyjechać na posiadłość na Mazury wspólnie żeby spędzić weekend zaczęła ściemniać ze nie ma czasu w ten To mówię mam teraz wolne to może w następny  zapytałem ? Usłyszałem ,,OOO ja to w następny weekend mam szkolenie też nie mogę’’ Wk***m się przekląłem powiedziałem że ma się zamknąć bo niszczy całą miłą atmosferę którą ja próbuje zbudować. Trzasnęła drzwiami od samochodu pod domem i poszła. No nic pojechałem do siebie zadzwoniła do mnie o 20:00 i łamiącym głosem pyta się gdzie jestem ja powiedziałem że w domu.  Zapytałem się czy przyjechać ? i pytałem się dlaczego tak wcześnie bierze prysznic Ona nic przepraszam że zadzwoniłam dzisiaj już nigdzie nie wychodzę. Jutro porozmawiamy. Późnymi godzinami 23:00-0:00 Zacząłem dostawać głupie sms typu ,,Nigdy więcej nie wsiądę do twojego samochodu’’,, Jutro poważnie musimy porozmawiać’’. I nagle dostałem sms z imieniem ,,Rafał’’ Zdzwonię do swojej kobiety powiedzieć jej Kochanie Dobranoc do jutra bo i tak robiłem przez 5 lat rano telefon pobudka w trakcie dnia telefon i na Dobranoc. A tu odbiera jakiś fagas i mówi że no cześć Rafał jak się pytam ,,kto ty ku*** jesteś’’ON:  Rafał JA : do niego daj mi moją kobietę dostałem odpowiedź ,,Niech ona sama to Ci powie’’ i się rozłączył. Ona za chwilę odebrała i po pijanemu mówiła ,, to nikt nie był kochanie nikt’’. Rozłączyłem się nogi zaczęły mi drżeć usiadłem i zacząłem płakać, wyć. Nie wiedziałem co robić więc ubrałem się wybiegłem a że wypiłem dwa piwa to nie mogłem jechać samochodem więc biegłem całą drogę 4 km jak sprinter do niej do domu gdzie od lat nie biegałem a tu jak zawodowiec . Biegłem płakałem i krzyczałem ,,Boże co tu się dzieje’’ czułem że wszystko się sypie. W międzyczasie zdzwoniłem a ta nie odbierała lub się rozłączała. Wyszła na ulicy nie daleko swojego domu.  Podbiegłem do niej i to zobaczyłem jej ubranie jej makijaż. Przypomniałem sobie ją jak przez pierwsze miesiące zostawała  u mnie na noc. Zacząłem krzyczeć ,, kobieto co tu się dzieje jak ty wyglądasz? Co tu się wyprawia’’!! Usłyszałem od niej ,, zdradziłam Cię z Rafałem!!’’ Ja się pytam kiedy !! Co za Rafał !!!!
Usłyszałem w Styczniu od razu jak wróciliśmy z Sylwestra z Gdańska gdzie byliśmy tydzień między innymi na koncercie Big Cyca i u rodziny od strony mojej mamy,  myślałem że było fantastycznie. Złapałem ją za buzię powiedziałem że wiesz o tym że Cię Kocham i że to jest nie prawda odprowadziłem ją do domu weszła no i ja załamany na piechotę szedłem już z powrotem te 4 km do siebie. Wszedłem umyłem się wyprasowałem koszulę  ubrałem się siedziałem i czekałem.  Spodziewała się mnie o godzinie 11 Niestety nie chciałem czekać dłużej i po godzinie 8 zapukałem do jej rodzinnego domu. Otworzyła mi jej zaspana mama. Zapytałem się czy jest Marysia na górze ? czy mogę wejść usłyszałem że śpi obok w domu u Wujka bo drugiej stronie ulicy. Ja z automatu wiedziałem już co tam robi i z kim spędziła noc . Mamie powiedziałem że teraz Pani córka mnie zdradza i żeby lepiej zadzwoniła po nią bo nie ręczę za siebie. Nie odebrała no w takim razie poszedłem. Ja jak ten kretyn stałem u Wujka pod domem i zdzwoniłem po 15 minutach wyszła i od razu zamknęła przede mną drzwi na klucz kluczyk do kieszeni pomijam jak wyglądała i jak pachniała bo możecie się domyśleć. Myślałem że jest tam sama w pierwszej chwili. Bardzo spokojnym głosem mówiłem do niej wpuść mnie co ty robisz przecież przez 5 lat przychodziłem tutaj i spaliśmy na górze na łóżku twojej Cioci. Wpuść mnie wypijemy herbatę. A ta ,, nie możesz wejść tu nikogo nie ma’’ Nagle usłyszałem głos ,,odwróć się’’ i zobaczyłem zaparkowany samochód. Tam gdzie zawsze mój stał. Poszły kur** szmat* itp. Patrzyłem na nią i mówiłem To jest nie możliwe ty byś nigdy mi tego nie zrobiła nie po tym wszystkim krzyczałem do niej że przecież mam pierścionek zaręczynowy kupiony i czeka  do Maja bo i wtedy byłaby nasza rocznica. Ta się spojrzała pogardliwym wzrokiem i powiedziała mi  ,,przecież miałeś przyjechać na 11’!!’. Ja wyklinałem krzyczałem żeby tamten wyłaził a ta stała płakała i pytam czyj to samochód dostawałem odpowiedzi ,,Nikogo’’ Nie było żadnej rozmowy odpowiadała jak robot. Spojrzałem się na nią i powiedziałem jeżeli ty mi to robisz za 5 lat życia i odejmowania sobie od ust żebyś ty miała. To się pie*** i pstryknąłem jej zdjęciem prosto w twarz. Jeszcze na koniec ogłosiłem że zajrzę do mamusi żeby wiedziała jaką ma puszczalską córeczkę. Usłyszałem ,, tylko spróbuj’’  To się zaśmiałem i tak poszedłem po prostu się pożegnać pogadałem chwilę i pojechałem do domu. Pech chciał że to wszystko wydarzyło się 11 LUTEGO centralnie przed walentynkami i dniem kobiet.
Następnie z dnia na dzień i z tygodnia na tydzień popadłem w psychozę, depresje nie jadłem, nie spałem, zasypiałem w ubraniu nie myłem się, próbowałem się zabić czyli powiesić się nawet tego nie potrafiłem dobrze zrobić. Miałem tylko ją dla tej miłości zerwałem wszelkie kontakty. Musiałem chodzić do psychiatry i brać leki.  Zrobiłem coś najgorszego co mogłem. Narzucałem się czyli setki smsów , setki telefonów dziennie  zastraszanie że się zabiję itp. Wysyłanie setki kwiatów do pracy lub jej lub do domu ( w sumie to prawie przez to zbankrutowałem) Czyli typowe zachowanie dla desperata Dlaczego to robiłem ? Żeby wymusić tylko to by zadzwoniła żebym mógł ją usłyszeć nawet w złości i wyzwiskach tylko to się liczyło jej głos nic więcej , przyjeżdżałem nawet nie daleko jej domu  stawałem i prosiłem żeby wyszła na chwilę itp. I trwało to bardzo bardzo długi okres. Bo w tych sms-ach było wszystko od nienawiści po miłość błaganie  zastraszanie itd.

Co ja myślę teraz po  8 miesiącach ? Że się z błaźniłem w najbardziej możliwy sposób jaki to możliwy, sam się upokorzyłem straciłem sam dla siebie honor dumę, zdeptałem się. Ją niestety obiektywnie mówiąc chyba tylko nakręciłem tym. Bo gdy żebrałem o te rozmowy i oddzwaniała późnymi wieczorami lub po kilku dniach. To się śmiała ze mnie i to już po pierwszym tygodniu od rozstania ! słyszałem w telefonie spier***** Coś do niej mówiłem słyszałem Co ty pier****** ? Obrażała mnie że była ze 100 kilowym tłuszczem A teraz ma prawdziwego mężczyznę który ma 100 kilo mięśni i ją obroni ( wiadomo łysy, odstające uszka dziary, Z wyglądu jak Strachu z pitbula tylko tak 3-4 razy mniejszy) na takiego mnie zamieniła teraz. I głupie porównania na mój temat Albo słyszałem przez tel Cytuję ,, Co ty myślałeś że ty i ja na zawsze razem ? Partnerów to się ma kilkunastu przez całe życie ty pier***** idealisto’’ Następna rozmowa po jakimś czasie ,, takie dobre rzeczy z nim dzisiaj robiłam takie dobre i przez słuchawkę się oblizywała i się pytała czy ma mi opowiedzieć?’’ A ja jak ten dureń zaciskałem zęby i łzy leciały mi jak gromy.  I dużo innych rzeczy słyszałem przykrych ale takiego samego pokroju co wyżej. Później straszenie mnie Policją że sprawę mi założy o nękanie itp. Straszenie mnie swoim nowym partnerem że zostanę pobity a samochód będę miał  porysowany spalony i tak dalej.  Jednym słowem masakra. Ale w gruncie rzeczy sam sobie byłem winien i bardzo tego żałuje teraz. To jest taka nie moc że człowiek nic nie może zrobić. Potem już na legalu przyznała się że zdradzała mnie z nim co najmniej od pół roku emocjonalnie i fizycznie. Czyli jemu laskę ciągnęła a mi dawała buzi gdy ją odwoziłem każdego dnia po pracy do domu na pożegnanie.  Zapytałem się j jeszcze jakiegoś czasu jak ona mogła siedzieć przy wspólnym stole jeść mówić że mnie kocha patrzeć mi w oczy? sypiać ze mną i z nim jednocześnie ! Usłyszałem że ,, no wiesz z każdym to się robi inaczej’’. Pamiętam ostatnią naszą rozmowę w słuchawce usłyszałem po kolejnych wyzwiskach i epitetach na mój temat ,, Że jestem jej obojętny nie obchodzi ją co się ze mną stanie i dla niej mogę iść i się zabić ,, Nara frajerze…..’’
Od lutego minęło już 8 miesięcy  i dużo i nie. Oczywiście zaprzestałem już jakichkolwiek kontaktów z nią. Pisałem jeszcze sporadycznie wiadomości na adres e-mail bo i tak byłem z nią umówiony że możemy mieć kontakt mailowy. I pisałem Co słychać, jak sobie radzi, pisałem jak to ją bardzo kocham i żyć bez niej nie mogę, że świat mi się zawalił czyli znowu się upokarzałem. Niestety nie dotrzymała słowa Nigdy nie odpisała mi na żadnego maila którego jej wysyłałem a było ich naprawdę sporo. Po za tym zablokowała mnie na facebooku i  zmieniła numer telefonu który wyposażył ją nowy partner alla gangster.

Emocje już chyba z mojej strony prawie opadły wiem jakie popełniłem błędy w tym związku. Zrobiłem z siebie miękką faję i lokaja jak to moi znajomi mi powiedzieli. Naprawdę dawałem z siebie wszystko nawet gdy wracałem po pracy do domu łapałem gryza kanapkę brałem pierogi ciepłe w sreberko które mama świeżo zrobiła albo zupy w słoik i długa po ukochaną żeby zjadła od razu coś ciepłego w samochodzie. Oczywiście były między nami drobne kłótnie i czasami mocniejsze słowa oraz wypominanie. Ale zazwyczaj po kilku godzinach się od razu godziliśmy bo ja nie należę do ludzi konfliktowych. Nawet w piątek przed samą zdradą zawoziłem jej pizzę jadła uśmiechała się całowała mnie a następnego dnia wszystko tak się to potoczyło.
Słuchajcie na koniec tej długiej opowieści chciałbym powiedzieć co czuję teraz. A mianowicie czuje się beznadziejnie czuje się oszukany, porzucony i podle oszukany  dostałem kopa w jaja. Studia się już skończyły kontakty się pourywały. Staram się umawiać z dziewczynami i się spotykać  .Staram się ćwiczyć. Ale wszystko to wydaje mi się na siłę.  Problem największy w tym że JA wciąż bardzo mocno Kocham JĄ i nie ma dnia ani sekundy od czasu naszego rozstania czyli od tych 8 miesięcy żebym wciąż o niej nie myślał. Moje życie jest beznadziejne zamieniłem się w nerda który siedzi praktycznie cały czas w domu i płacze. Bo płaczę każdego wieczoru gdy się kładę spać. A każda pobudka następnego dnia od razu jest myśl ,,Marysia’’.  A Rafał okazało się że to ten sam mężczyzna co ten z gimnazjum pojawił się po 10 latach i *uj….
I jaką dostałem zapłatę? za to że byłem ciepły, rodzinny, wierny, lojalny, oddany, pomocny ?  Za to że zawsze jej rodzicom przywoziłem a tu miody swojskie ? a tu przyprawy?  Albo wędzone węgorze >? Kopa w dupę......
Proszę pomóżcie Mi…..
Ps. Przepraszam za błędy.

Mufasa,przykro mi..okropna historia. Ty sie zaangazowales całym sobą a ona miala to gdzieś..wykorzystywala Cię..tez uważam ze powinienes skorzystać z pomocy terapeuty bo juz minęło 8 miesięcy a ty sobie widac nie potrafisz sobie poradzic z emocjami..sam sobie mozesz nie poradzić..