Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

No racja.Tylko tego spotkania jutro współczuję.

A rozmów z ex nie masz kiedy pisze coś o kochance,np.w momentach kiedy chciał wracać?

no niestety nie mam, bo niechcący usunęłam, próbowałam odzyskać ale niestety. ale napisałam dzisiaj do niego, poprosiłam żeby miał trochę serca i godności żeby się przyznał do zdrady przed sądem, ciekawe czy coś odpisze

U kamis,to trochę inna sytuacja bo ona czy zdaje sobie z tego sprawę,czy nie to jest zdezorientowana.Nie dość,że w początkowej fazie po rozstaniu czyli w zaprzeczeniu,to jeszcze facet niby z nią nie jest,ale nie daje o sobie zapomnieć i stąd jej odczucia.Natomiast u ciebie,to już inna sytuacja.No ale masz świadomość,że on jest już z kimś innym więc może odbierzesz to tylko jako wychodzącą z twojego mieszkania przeszłość.Tego ci życzę.

Edyszka trafnie ujęte - przeszłość wychodząca z mojego mieszkania. Chcę się z tym zmierzyć, żeby zobaczyć jak zareaguje. Obym dała radę.

Emczii no co Ci napisać..stalo się  niestety..ja tez sie boje zobaczyć mojego ex na mieście..no ale popatrz na to z tej strony-masz to juz za sobą..musisz być silna,chociaz ja tez dziś słabo sie czuję..ja juz czekam na początek roku szkolnego i ide do pracy..a jak mi nic nie będzie pomagac to chyba poroznawiam ze znajomą psycholog..bo nie chcę przepłakać najbliższych miesięcy..

Nie ma człowieka jeden dzień już cie obgadają ) Hej dziewczyny , no ja widzę , że humory nie bardzo://

Emczii wiem co czujesz , bo jak nie mialam dłuzszy czas kontaktu z ex i tylko ra wyszłam z kolezankami tez go spotkałam . Pamiętam , że ręcę mi się trzęsły i nogi miałam jak z waty , ale musiało kiedyś do tego dojść skoro mieszkacie w jednym mieście .

Aleja uważam , że jeśli nie widzieliscie sie 2 miesiace powinnas mu wysłać te rzeczy , I co z tego że garnitury , najwyżej będą pogniecione .

Edyszka co z tobą? Przecież jesteś najsilniejsza z was wszystkich

Wczoraj miałam bardzo aktywny dzień i nie miałam nawet siły pomyśleć o tej całej sytuacji . Nie wiem czy tęsknie , ale myślę o nim . Od wczoraj już nie piszę i nie mam pretensji bo nie jesteśmy już razem więc z jakiej paki by miał , ale nie ukrywam , że przykro mi
Jedno jest pewne kocham go jeszcze , ale po tym spotkaniu ostatnio już jakby nie tęsknie tak mocno jak przed. Nie wiem być może zaczne keidyś . Albo się rozpadne jak się dowiem , że ma inną oby nie

No te teksty może już coś więcej wniosą na twoją korzyść.Choć wydaje mi się,że najważniejsze żebyś się po prostu rozwiodła,a czy to będzie rozwód za porozumieniem stron czy z jego winy,to wydaje mi się,że w twoim przypadku niewiele zmienia.Nawet jeśli będzie z jego winy,to co z tego?Jakieś korzyści z tego będziesz miała?Chyba nie.Nawet jeśli sąd będzie mu kazał płacić jakieś alementy na rzecz byłej żony,to on i tak jest w długach i nałogu narkotykowym więc nie ma na co liczyć.Nie będę na temat tego rozwodu się już wypowiadać,bo źle mi się to kojarzy.Byłemu swego czasu pomagałam w jego rozprawach sądowych(nie,nie w rozwodzie,bo to kawaler) i teraz jak piszę o sądach,rozprawach itp.to mi się to kojarzy z nim czyli źle.Przepraszam.

Kamis to bardziej chodzi już teraz o to, że nie chce po taz kolejny wyręczać kogoś. Szukać pudełek, szukać kuriera itp a jemu ktoś grzecznie zaniesie to pod drzwi. Niech musi mi jeszcze spojrzeć w oczy dam radę

Edyszka jest jak upadły anioł, który chwilowo zapomniał jak się lata. Jeszcze chwila i pamięć wróci.

Podobno człowiek jest 2 razy silniejszy niż sądzi. Na pewno dziewczyny jest w nas ogromna siła - tylko musimy chcieć ją dostrzec i wykorzystać!

Dzieczyny. Nie wiem co myslec.
Ide z kuzynka do sklepu, musiałam przejść obok jego bloku, patrzę ze nie ma smamochodw jego rodziny wiec ide sobie spokojnie - nagle zza zakrętu, z tego parkingu jechał jego ojciec nim. Wracam ze sklepu a tu wraca jego ojciec (juz sam)  i zajeżdża na osiedle, nam zostało trochę drogi wiec kuzynka mowi: spokojnie, on zdąży 5 razy wysiąść, przechodzimy osób parkingu a jego ojciec siedzi w aucie... akurat w tym monecie wyjechał chociaż nie wiem gdzie było to auto i w tym samamym momencie wracał. Cała sie trzęsę.
Cała sie trzęsę.

Ja tez zaczynam wegetowac..dzis zobaczylam ze nic mnie nie cieszy..chwilke pobawilam sie z kotem i niby sie śmiałam..Ale to taki smiech nie taki szczery tylko taki..troche wymuszony..kiepsko sie dzis czuje.
A co do zachowania ojca Twojego ex..hmm..ciezko cos stwierdzić..moze tez sie nie spodziewał Cie zobaczyc i dlatego taka dziwaczna reakcja..

Monia a co cie obchodzi co bede mowic ludzie jak sie doeiedza jak sie rozwiodlas? Chyba lepiej ze w ogole sie rozwiedziesz prawda?
Edyszka bo zaraz pomysle ze ja jestem z was najsilniejsza;))) damy rade wszystkie , nie mamy wyjsciaCzy tak ,czy tak to się rozwióde,ale ja nie czuje się winna ,ze mój mąż zamiast przyjść i porozmawiać o problemach poszedł na łatwiznę ,będę go namawiać żeby się przyznał ,to wtedy nie będziemy wyciągać tego syfu ,ale zobaczenia co powie.

A cóż to za złowieszcza cisza ???

Monia na pewno chcesz się szarpać? Myślę, że jesli mąż ma podły charakter nie będzie chciał sam z siebie przyznawać się do wszystkiego ...

Monia,jak sama wiesz,nawet jeśli rozwód będzie z jego winy,to i tak nie będziesz miała z tego żadnych korzyści,oprócz tego,że będzie udokumentowane,że to z jego winy.Ja cię rozumiem i jeśli on się zgodzi na to co ty chcesz,to ok,ale jeśli się nie zgodzi,to znając polskie sądy czeka cię dłuuuuga batalia,może nawet kilkuletnia zanim pozbędziesz się miana jego żony.Tym bardziej,że te wszystkie dowody,które masz,to mało i łatwo je podważyć.Jak to powiedział wczoraj mój znajomy prawnik "Słowa zazdrosnej kobiety,niekoniecznie kochanki".Każdy prawnik ci to podważy.Oni potrafią lawirować między faktami.Także jeśli on nie będzie się chciał zgodzić na rozwód z jego winy,to ja będąc na twoim miejscu zdecydowałabym się na rozwód za porozumieniem stron,bo to byłby wybór między w miarę sprawnym przejściem przez rozwód,a szarpaniem się długi czas.Najważniejsze,żebyś się z nim po prostu rozwiodła.I tak nikomu nie będziesz świeciła przed oczami dokumentami potwierdzającymi,że rozwód był z jego winy,a masz prawo mówić,że do rozwodu doszło z jego winy,bo taka prawda.Doszło do niego przez narkomana i kobieciarza w jednym.

Jak u Was dziewczyny ?

Ja czuje sie strasznie. Bardzo zestresowana w środku - nie potrafię nic zrobić, zjeść. W nocy znowu miałam koszmary. W dodatku ważyłam sie dzisiaj i przeżyłam szok - ważę 47,7 kg. a przed tym wszystkim ważyłam 55. Ide dzisiaj na terapie i poproszę o konsultacje i leki bo tak dłużej nie dam rady.

aLeja,kiedy cudowna wizyta? / Kamcia,jak tam?

Ja wczoraj dół dna..rano jeszcze tez ryczałam..potem mi przeszło bo musiałam isc do miasta załatwić kilka spraw. Staram sie o tym jak najmniej myśleć ale różnie to wychodzi..serducho mnie juz dziś boli,od wczoraj głowa..no bywało lepiej..ale i bywało juz gorzej..coraz mniej chęci do robienia czegokolwiek.. nie chce pisac ze coraz mniej checi do zycia bo okropnie to brzmi..Ale staram sie byc silna. A ty Edyszka jak dzis?nie wiem czy juz pisalas..jeśli tak to musialam przeoczyc

Ja do fryzjera ide w przyszlym tygodniu.ja z kolei teraz chce zapuscic włosy, obecnie mam do ramion.moj ex mi nigdy nie mowil jak mam robić włosy..i tak nie widzial różnicy..mowil tylko ze slicznie wygladam..a ja durna sie cieszyłam. Oby lepszy nastroj utrzymal ci sie na dłużej..bo ja aktualnie wjezdzam i zjezdzam z górki..wczoraj znowu bałam sie dzis obudzic bo nie wiedzialam co będzie..cholera..jakby dalo sie to wszystko przespać..

Nie wiem czy to można nazwać lepszym nastrojem.Trochę mniej dobita jestem,ale to zapewne chwilowe.Mimo wszystko ukłucia wewnętrznego bólu mam cały czas.Mój ex zwracał uwagę na włosy(które zawsze musiały być długie) i na figurę.Co do figury,to ona mu się podobałam,ale przez ostatni rok znajomości miałam tyle stresu,że już nie dawałam rady i zaczęłam go zajadać słodyczami,no i jak nietrudno się domyślić przytyłam kilka kilogramów,a to się już ex nie podobało więc ciągle mi przypominał,że przytyłam.Taki paradoks trochę,bo o moją wagę czepiała się osoba przez,którą przytyłam,bo przecież stres,który zajadałam był przez jego zachowanie.

Wiem... aż sie popłakałam. Nie radzę sobie z emocjami, to mnie wyniszcza. Jak psycholka sie czuje bo kto normalny miał by w głowie takie rzeczy. Mnie to przerasta.

Tak na wszelki wypadek,gdyby były wrócił,to żeby nie zastał mnie z krótkimi włosami A tak poważnie,to mam wycieniowane pasma z przodu i chcę,żeby jeszcze trochę podrosły,bo chcę ściąć to cieniowanie

Oddaje ci na chwilę dowodzenie zastępco szeryfa
A ogólnie,to mądre słowa napisałaś.Wiadomo,że ciężko z teorii przejść do praktyki,ale trzeba próbować.Należy pozwolić sobie na te fatalne momenty,a później próbować się podnosić.Nawet jeśli za chwilę znów będzie masakra,to i tak liczy się,to że ktoś próbuje się podnosić.Za którymś razem podniesiemy się na dobre,nawet jeśli to będzie za setnym razem,to i tak warto do tego setnego razu pod górę,ale dobrnąć.

Jesteś dopiero na początku drogi.Ja wiem jak to jest uwzględnić faceta w planach na przyszłość(no w końcu z moim już domy oglądaliśmy).Raptem facet znika i pojawia się pustka w teraźniejszości i czarna dziura w przyszłości.Trzeba czasu,żeby oswoić myśli,że jego nie ma,nie będzie i trzeba przyszłość zaplanować inaczej,bez niego.Nie jest to proste.Ja do tej pory jeszcze tego nie opanowałam.Trzeba na to czasu.Czas - to najczęściej powtarzane w tym wątku słowo.Co oczywiście nie oznacza,że należy się nad sobą użalać i wmawiać sobie,że życie się skończyło.Choć i takie stany każda cierpiąca osoba ma prawo mieć.Oby iść ciągle do przodu,a nie w tył.

Ja w sumie to już nie wiem tak naprawde co czuje, raz tęsknie raz nie . Raz kocham , a raz mówie sobie ze to nie miłość tylko przyzwyczajenie .. jestem psychiczna oczywiście , że chcialabym z nim być , ale nie takim nim  jak teraz tylko takim jaki był kiedyś .. Jka byście określily taki stan bo ja juz nie wiem ... zaprzeczenie to raczej nie jes? pogodzenie się z sytuacją ? a może nadzieja ? nie wiem

Emczii może będę brutalna wybacz , ale ogarnij się dziewczyno!!! Ja też mieszkam w tym samym mieście co ex , ale nie robie  z tego powodu tragedii i nie siedzę w domu bo do pracy muszę chodzić . Chcesz rozwalić sobie zdrowie przez jednego debila?! Ok rozumiem jest dla ciebie całym światem , mój też był / jest ( obecnie nie wiem ) , ale nie leże w łóżku i nie płacze , choć mam na to ochotę uwierz mi . Nie znam Cię osobiście , al;e uważam , ze ejsteś wartościową dziewczyną . Masz problem z rodziną ? wynieś się z domu , napewno w Twoim mieście są jakieś akademiki , wprowadź się na 3 - cią do jakiego mieszkania studenckiego . Jest wiele możliwości. Znajdź może pracę na weekendy  tylko nie siedź w domu i nie myśl tylko o nim bo będziesz kiedyś tego żałować ... Każda z nas przeżywa wloty i upadki , Tobie idzie gorzej.. rozumiem , ale to tylko od Ciebie zależy ile będziesz cierpieć ,  ja mam wrażenie , że chcesz cierpieć. Wybacz że tak piszę i może nie powinnam , ale tak uważam . Któraś z forumowiczek pisała kiedyś , że terapeutka kazala jej wyć , krzyczeć , płakać , ale trzeba wyznaczyć sobie termin i przestań. Spróbuj może też pomoże.

Emczii,nie wiem czy w twoim przypadku ten stan nie wynika z depresji.Jeśli tak,to psychiatra,to na pewno pozna i podejmie odpowiednie kroki żebyś lepiej się poczuła.Co do twojego tekstu,że może nigdy ci to nie przejdzie,to bez obaw - przejdzie.Bądź dzielna :-*

Emczii dobrze ze trafiłaś na terapie - myślę, że Twój obecny stan to wynik wielu czynników, wielu kwestii w Twoim życiu, a rozpad związku był tylko tą kropką nad i która sprawiła, że posypało się wszystko... popracujesz nad sobą mocno staniesz na nogi i z całą pewnością wyjdziesz na prostą i zaświeci dla Ciebie słonce. A tymczasem może rzeczywiście warto chwilowo wesprzeć się lekami, żeby przetrwać to co najgorsze.

Kamis wydaje mi się, że dopóki będziesz miała jakikolwiek kontakt z eks to ten stan zaprzeczenia i niedowierzania jeszcze trochę potrwa...

Tak to prawda, ale to nie zmienia faktu ze ja ledwo żyje. Ja wiem to wszystko, mam tez wrażenie ze mi nawet ta terapia nie pomoże, ze ciagle będę o nim myslec i sie nie uwolnię bo tutaj nie chodzi tylko o niego ale o jego siostrę, rodzine jego i moja. Jedyne wsparcie mam tutaj i od koleżanki, która tez juz ma chyba dość bo widzi co sie ze mną dzieje. A ja siebie sama nie poznaje i najgorzej ze jak jeszcze wcześniej myślałam sobie ' a dam radę !' Tak teraz czuje ze cos sie we mnie zmieniło.

Myślicie ze leki pomogą ?

Chyba do mnie dotarło ze jego juz nie ma i nie bedzie - jestem na skraju wykończenia psychicznego, gryzę język zeby sie nie rozpłakać przed kuzynka i jej mężem, ale biorąc prysznic ryczałam jak bóbr.

Emczii,chyba dobrze ci to zrobi..pora najwyzsza sie wziac za siebie bo sie wyniszczysz..zobaczysz ze wkrótce zaczniesz lepiej sie czuć. Nie mówię ze od razu wspaniale, ale może to jest krok w dobrą stronę. Trzymam za ciebie kciuki kochana.
A kogos tu brakuje..Bettyblue,co z Tobą? Mam nadzieje ze nic złego sie nie dzieje..

aLeja,i co,był?

Aleja brawo!!! Ja jestem dumna;)