Nie moge sobie poradzić, brak sensu życia

Moimi jedynym dolegliwosciami jak narazie jest sennosc. Wiecznie bym spala i boje sie ze moze byc to oznaka ciazy bo nie mam juz miesiaczki 2 tygodnie . Wczesniej rowniez mi sie zdarzaly spoznienia nawet miesieczne. Bylam kiedys z tymnu lekarza ale niby anatomicznie wszystko jest ok.  Bylaby troche lipa ale wierze jze jednak po prostu moj orgajizm jest oslabiony. Zeby bylo smieszniej dzis wyskoczyla mi jakas opryszczka na ustach a w piatek ide na wesele.. super

No to mnie kamcia teraz pocieszylas... mam nadzieje ze to naprawde reakcja na stres.. z bylym zawsze sie zabezpieczalismy , on strasznie na to zwracal uwage i twierdzi ze nic nie moglo sie stac , no ale nigdy nie wiadomo.. pojde po ten test lepiej

Nie chcialam wystraszyc po prostu sporo sie naczytalam na ten temat bo jak pisałam mialam takie podejrzenia..mialam sporo objawów ciąży,łącznie ze zmęczeniem- po 20 juz usypialam a czasem nie mogłam patrzeć na jedzenie..a jednak ciazy nie było. My raczej tez uwazalismy,ale w ostatnich miesiacach znacznie mniej albo o zabezpieczeniu przypominalo nam się w trakcie.  Objawy sa łudząco podobne do wielu innych przypadłości, w tym na silny stres..test bym zrobila dla świętego spokoju, ale skoro zdarzały Ci sie juz takie opóźnienia to pewnie nie ma co się bać

Taaaaa...Mój były dał mi do zrozumienia,że nie chciałby dziecka - z dwa miesiące przed rozstaniem...Wczesniej,to on był osobą która mówiła o dzieciach i która pokazywała mi projekty domów,bo mieliśmy w planach budowę.Zmieniło mu się nastawienie do posiadania dzieci ze mną,bo zmieniło mu się podejście do mnie.Skoro czuł,że już mnie nie chce,to jest to jednoznaczne z tym,że dziecka ze mną też nie chciał.Mimo wszystko mógł,to choć ująć innym tekstem niż "Gdybyś była w ciąży,to spanikowałby jak jasna cholera.Już wojnę bym wolał".I jak ja się miałam poczuć po czymś takim?...Nawet moja koleżanka zaniemówiła kiedy jej to powtórzyłam i powiedziała,że jest w szoku.

Nie pomyliłaś.To u mnie był cud-miód przez pół roku,a później z każdym miesiącem coraz gorzej.Co prawda w tym "coraz gorzej"były przebłyski jego "uczuć" więc myślałam,że jest o co walczyć,ale niestety.A ostatni rok,to już w ogóle był pod znakiem mojej masakry psychicznej.Także ciesz się,że u ciebie skończyło się tak,a nie inaczej.

Też mi się wydaje że to nie ciąża. Rozmawiałam z moją przyjaciółką która w ciąży była 2 razy i mówi że to niemożliwe żeby zająć w ciążę z zabezpieczeniem, bez dni płodnych i że to nie jest takie proste. Muszę po prostu wyjść się dotlenia i tak kochane pisze do was teraz z parku . Zamawiając kwiaty po drodze tu wstapilam . Słońce świeci więc siedzę. Co do ciąży mój też by uciekł gdybym rzeczywiście była . Tchórze. Muszę po prostu zbadać krew

Też wyszłam na krótki spacer- przeszłam sie do siostry więc ponownie siedze w domu. Jak pomysle ze miałabym isc ba zakupy to czuje lekki zawrót głowy..No raczej ciężko w takiej sytuacji zajsc w ciążę. Musisz sie przebadać, a z czasem gdy stres zacznie sie zmniejszać to i niepokojące dolegliwosci zaczną ustępować

W moim przypadku,to nie "mogłabym stawać na rzęsach,a to i tak by się nie udało",tylko "STAWAłAM na rzęsach,a to i tak się nie udało".Nie bez powodu tak się psychicznie wykończyłam tym związkiem.To właśnie to stawanie na rzęsach i zderzanie się ze ścianą,to spowodowało.Mi się wydaje,że mój ex jakby spotkał kogoś w kim by się szczerze zakochał,to potrafiłby z siebie dać to co powinien dawać facet w związku.A ja widocznie tylko mu się podobałam,a nic głębszego do mnie nie czuł i dlatego tak to się skończyło.Zresztą nie chce mu robić psychoanalizy.To i tak nic nie zmieni.

No właśnie u mnie stawanie na rzęsach zaczęło się po pół roku związku kiedy on zaczął odpuszczać.Nie twierdzę,że wcześniej się nie starałam.Od początku dawałam z siebie dużo,ale kiedy po pół roku on zaczął się oddalać,to ja zaczęłam starać się za dwoje prosząc o miłość.Gdyby twój nie odszedł teraz,to ty byś wypisz wymaluj mój los podzieliła.No chyba że byłabyś ode mnie mądrzejsza,silniejsza i sama byś odeszła.Ja niestety nie potrafiłam.

Też mi się wydaje,że byłaś już tak wkręcona,że tak jak ja walczyłabyś o tej związek ostatkami sił.Także sporo zdrowia sobie zaoszczędziłaś w przeciwieństwie do mnie.W przypadku mojego ex jedno jest pewne - on sam nie wiedział czego chce.To było widać po skrajnościach w które wpadał.Raz mnie wielbił,chciał ze mną dom budować,mieć dzieci a innym razem zbywał,olewał,wszystko i wszyscy byli ważniejsi i ogólnie jedną wielką niechęć mi pokazywał.Twój przynajmniej odszedł po pół roku,a mój takimi zachowaniami przez ponad dwa lata robił mi sieczkę z mózgu.

A gdzie nasza Bettyblue?

ELeja ja teraz tez mam kiepski dzien..normalnie chyba popadne w alkoholizm bo jak zawsze unikalam alkoholu tak dzis kolejny dzien jak sobie niby ze szwagrem troszke wypijam..nie wiem jak oni to robią..normalnie roboty bez uczuć..jakby sie pozbyli zbędnego balastu..

Ja wiem ze ten alkohol to zle rozwiązanie i broń Boże nie hejtuje gdyz sama po wypiciu nawet niewielkiej juz  ilości lepiej sie czuję..i chociaz wiem ze szybciej zasne..no zla jestem na siebie, ja ogólnie nie piłam nigdy,ewentualnie jedno piwkobz sokiem,od święta dwa piwka..a teraz?nie chce przez tą świnie popaść w jakiś alkoholizm ale nie moge nic poradzidz..znieczulam się..też miałaś takie teksty?jak my dawalysmy rade tego słuchać? Przeciez to bełkot..

Witajcie dzis
Cały czas śledzę co piszecie ale nie miałam siły pisać. Dopiero teraz sie uspokoiłam wewnętrznie.
Edyszka, to co napisałaś to 100% prawdy. On był moim 'wybawicielem' a gdy go nie ma to czuje ze nie tylko odeszła miłość ale i to wybawienie. To skutki dzieciństwa - gdybym miała napisać tu wszytko co mnie spotkało jako mała dziewczynkę i pózniej to chyba wezwałybyscie Pogotowie Opiekuńcze mój ex nie wiedział o jakichś 70 % (bałam sie ze powie swojej mamie - tak, mówił jej praktycznie o wszystkim) z tego co sie działo a i tak raz powiedział ze mój dom to patologia. Mam nadzieje ze terapia mi pomoże, abym wyszła z tego co zrobił mi dom i on.
A co do terapii to mam spotkanie 17go i wiem ze musze poprosić o konsultacje z lekarzem i o leki gdyż tak sie dalej nie da żyć.
Dziewczyny, uważajcie z tym alkoholem - bo wiecie ze to niewinnie sie zaczyna. Przciez żaden alkoholik nie pił z myślą ze nim zostanie. I nie zrozumcie mnie zle, tylko jako osoba która ma w rodzinie tatę który pił strasznie to wiem ze to bardzo ciężki nałóg. Ja gdy czylatalam/ oglądałam dużo o rozstaniach to właśnie w paru miejscach były wspomnie używki i sama sie zdziwiłam ale była duża przestroga przed piciem w takich sytuacjach. Ja sama z siebie jednym piwem dziennie bym sie nie przejmowała ale wiecie - rożnie moze byc. Bardziej tutaj Wam pisze o tym co przeczytałam Polecam Wam wywiady z Robertem Rutkowskim - psychoterapeuta

Emczii kochanie, ja wiem jak to sie zaczyna..jestem pedagogiem z wyksztakcenia i temat uzależnień nie jest mi obcy. .tez sie boje zebym nie znalazła w tym jakiegos ukojenia ale póki co chyba potrzebuje sie troche znieczulic,zwłaszcza ze jakis słaby mam dzien..ja sie boje ze nigdy nie zdołam juz nikomu zaufac..zawsze mialalbz tym problem..a kiedy sie na to zdobyłam to zle na tym wyszłam..nie chce wszystkich mezczyzn wrzucac do jednego worka ale..jak znam siebie to zaczne niestety..

U mnie spadek formy i od wczoraj mam ataki ryku,ale jak tak czytam tu,że jedne uciekają w alkohol,drugie w tabletki,to dochodzę do wniosku,że mnie przebiłyście.Kamis ma rację,że każdy jest zdolny do miłości,ale z odpowiednią osobę,a my dla ex takimi osobami nie byłyśmy.Ja już dawno mówiłam,że mój mnie nigdy nie kochał.Jedynie mu się podobałam i czuł jakieś tam może zauroczenie,które minęło po pół roku.Później to już tylko był ze mną bo był i tyle.Jak spojrzę z perspektywy czasu na ten związek,to mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć NIE TAK ZACHOWUJE SIĘ FACET KTÓRY KOCHA.

Dziewczyny alkohol to słabe rozwiazanie ... moze siew udawać chwilowym wyjściem z sytuacji, ale nie potrzebujecie dodatkowego problemu uzależnienia z którym za chwile będzie trzeba się zmierzyć.

Edyszko ja też od wczoraj kilka razy ryczałam - ale jednak świadomość swojej następczyni a potem rozmowa z byłym wybiły mnie z toku zapominania... ale tez nigdy nie myślałam o tabletkach czy alko dla ukojenia. W teorii wiem czego chce, ale jeszcze nie umiem tego przekuć w praktykę ... moze to wczorajsza pełnia na nas źle wpływa skoro wszystkie mamy gorsze dni?

Czytam Was dziewczyny caly czas, od.momentu kiedy dowiedzialam się,że.moj dzwonił do kolezanki - mam spadek formy. W dodatku bliżej ślubu, i wiecej mysli.na.zasadzie "co bym teraz robiła" ... Dziewczyny wspominają ,że od dłuższego czasu to.bardziej one zabiegaly o związek niz partnerzy i że się coś zmieniało od dluzszego czasu... u mnie
niestety bylo inaczej, wszystko do.ostaniego momentu prawie tak jak zawsze... nic nie przezczuwalam,no slepo wierzylam ,ze zdrada mnie nigdy nie dopadnie. Gdzies pojawila sie rutyna, teraz to widze. Tez widze, co ja.mogłam źle robic - to juz niczego teraz niestety nie zmieni. Na mnie na szczescie alkohol.działał negatywnie, mianowicie wyłam z bólu i chciałam dzwonić, dlatego przestałam popijać, ale się za to rozpalilam... na szczescie teraz już nie czuje potrzeby palenia. Duzym minusem bylo czytanie (po calym fakcie) artykułów, wywiadow z psychologami nt.zdrady i tego ,że w.wielu.przypadkach moze ona byc wzmocnienien zwiazku. Strasznie wierzylam,ze w naszym przypadku mogloby tak byc.. czytalam historie ludzi,.ktorzy przeszli przez zdrade i stworzyli inny,.silniejszy zwiazek. Sama sobie kopalam dołek ,czytajac cos takiego.:(.bo na poczatku byłam.zdania, że zdrada przekreśla absolutnie wszystko !Powiem Wam,.że ja też mam takie dni, kiedy boje sie ze nigdy tak nie zaufam, nigdy tak nie pokocham... że wszystko bedzie inne... takie ograniczone przez bolesne doświadczenie... dzis tez mnie dobijaly wspomnienia. Poplakalam chwilę i mi ułożyło. A  wy tez tak macie, że czujecie się inna osoba po tym wszysktim ?Jakby cos w Was odeszlo na zawsze? Ja czuje sie troche inna niz wtedy

Ja po alku niby bardziej śpiąca, troche łatwiej mi przyszło sie pośmiać- ale jak zostalam sama to znowu chce mi sie ryczec..nie wiem juz nic..ten ból bedzie we mnie siedział bardzo długo cos mi sie zdaje..co to dzisiaj za feralny dzien,ze wszystkie czujemy się źle? Duuuuuzo gorzej?

Betty, nawet sobie nie wyobrażam co czujesz... nie mam słów.
Tak, jestem zupełnie inna. Nie ma juz dawnej mnie - roześmianej mimo wszystko. Zle w domu było zawsze ale dawałam radę teraz każdy głupi komentarz mnie boli, mój brat mnie wykańcza - kiedyś olewałam a teraz po prostu jego gesty względem mnie mnie wyprowadzają wewnętrznie z równowagi, nie okazuje tego, wszystko w sobie dusze, mam myśli samobójcze ale nawet nie moge powiedzieć o tym mamie bo ona zacznie na mnie krzyczeć, nie pomorze mi w domu nikt, wiec zostałam sama. To boli, bo wsparcie najbliższych w takich chwilach jest ważne a nie słowa: dobrze zrobił ze Cie zostawił. Ja od wczoraj znowu mam ten ból w sobie, jest straszny. Nie potrafię sobie poradzić z tym co było w związku - to mnie dodatkowo meczy, czuje jakby te sprawy mie zostały zamknięte, jakby jeszcze tam trzeba bylo cos definitywnie zakończyć, tak jakby te drzwi nie zostały zamknięte do końca. On nie wie jaka krzywdę mi zrobił słowami np o mój wygląd, ze niektóre gesty mnie bolały bo kobiety widza więcej - widziałam ale sie nie odzywałam.
Co do tabletek to ja miałam przepisane od lekarza rodzinnego 2 opakowania po 20 zjadłam w pierwszych dwóch miesiącach  po rozstaniu i pózniej na konsultacji juz u psychoterapeuty miałam znowu przepisane ale ich nie wykupiłam. Moja terapeutka stwierdziła ze powinnam je brać. Ja juz po prostu nie mam siły sie męczyć, nie potrafię juz 4 miesiąc funkcjonować bez płaczu, bólu wewnętrznego który mnie dobija, bez myśli o nim. Dla mnie to jest piekło na ziemi.
Edyszka, smutno mi sie zrobiło jak napisałaś ze Ciebie tez dopadło ale to za najwyraźniej wcześnie na całkowity spokój.
Męczyłaś sie dbając o związek, chcąc ratować wiec zrobiłaś wszystko ale to on odpuścił,  a ja męczyłam sie ze sobą i z nim, bo wiedziałam ze mi zle i szukałam wsparcia i zrozumienia - dostałam rozstanie.

Bettybluuu, dzwonił, jasne, bo po tylu wspólnie spędzonych latach ciężko jest się poodcinać, chociaż niektórym przychodzi to z wielką łatwością. Koleżanka nie powinna Ci tego mówić, to tylko rozbudza wszystko, a u Ciebie pomimo upływu kilku miesięcy nadal jest wcześnie. Chyba jesteśmy na podobnym etapie, już nie palący ból ale wrzechogarniający smutek i  jakaś taka boleść duszy.
Jeśli nie musiałaś walczyć o związek, to bardzo dobrze, to znaczy że nie powinnaś mieć sobie nic do zarzucenia, pisząc w uproszczeniu. Bo to że można lepiej, bardziejm, inaczej to wiadomo, zawsze można. Ale tu zaczyna się cała zabawa trzymania lekko ręki na pulsie i dbania o wspólne emocje i odczuwanie. Ale... Rutyna. Osobiście tego nie rozumiem, rutyna w wieloletnich związkach, no pojawia się i jest i co dalej? Przecież to naturalna kolej rzeczy, ale jeśli się ją dostrzega i jeden lub dwoje partnerów chce jej zapobiegać to wystarczy rozmawiać, planować i  przeciwdziałać rutynie. Nie jest ona może niczym dobrym, ale jest częścią zwyklego codziennego życia, czasami utożsamiana nawet z poczuciem bezpieczeństwa, bo to co znamy wydaje się bezpieczne.  Więc jeśli piszesz, że dopadła was rutyna, to dopadła i jaśnieoświecony książe wojewoda (czytaj: twój ex) mógł rozmawiać, a nie zdradzać. Tak dużo zależy od szacunku do drugiego człowieka i dobrej woli. Wiadomo, że jeśli jego uczucia wygasły to ciężko zmusić się do kochania, ale jeśli doskwierała tylko rutyna to ruszenie na łowy i odskocznia w postaci nowej zdobyczy jest słaba i niska morlanie. Zdradził Cię, ale to jego problem, nie twój. Tak to przynajmniej widzę w zdradach. To nie jest wina osoby zdradzanej, nigdy, chociażby nie wiadomo co robiła. Mógł zachować się jak człowiek, odejść jeśli mu nie pasowało i wio w świat zaliczać co na drzewo nie ucieka. I żadnej twojej winy w tym nie ma.

Czytanie artykułów. No musiałaś się czymś ratować, może budowanie na podstawie tez zawartych w tych artykułach jakiejś nadziei nie jest dobre, ale widocznie wtedy potrzebowałaś oderwania mysli

Strach i płacz. Naturalne. Nie wiem co tutaj napisać, bo mogę napisać tylko o swoich odczuciach. Strach o jutro, o to czy komuś zaufamy czy pokochamy jest całkowicie naturalny. Głupi ludzie się tylko nie boją. My po bolesnych doświadczeniach mamy prawo odczuwać strach. Grunt żeby go osowić, żeby zaakceptować że to naturalny element życia każdego człowieka, no bo przecież każdy ma jakieś obawy i swoje strachy. Ja nadal się oswajam ze swoich strachem, czasami jeszcze obezwładnia i nie daje normalnie funkcjonować, ale nie ma już tak ogromnych oczu jak na początku. To że będzie w nas nieufność to też naturalne, no bo wyciągamy jakieś wnioski z naszych rozstań. I dobrze. Głupio byłoby użalać się i cierpieć na próżno, z każdego życiowego doświadczenia należy wyciągać wnioski i  my też tak zróbmy. Wyciągnąć wnioski ale nie zamykać się na innych ludzi (nie mam na myśli tutaj szukania nowego partnera), i przede wszystkim nie zamykać się na emocje same w sobie. Pomimo poturbowania nadal istnieje na świecie czysta radość, spokój, empatia, błogość i cała masa innych dobrych stanów i emocji, które na pewno każda z nas jeszcze doświadczy Nasze obecne doświadczenia są bolesne, ale naszą pracą w tym wszystkim jest to, żeby postarać się właśnie żeby nas to nie ograniczało. Nauczyło, jasne. Ale żeby nie narzucać sobie kajdan na serce i emocje, będziemy rozważniejsze, ale wierzę też że nasze serca będą umiały kochać jeszcze piękniej i świadomiej, jak już się pozbieramy i odbudujemy po naszych perypetiach.

Inna osoba niż dotychczas. Jasne. Bo życie to wędrówka. Do rozstania myslałam że życie to puzle, trzeba dopasować elementy i poskładać obrazek i sobie w nim żyć. To co pomaga mi się zbierać to zmiana perspektywy. Wydarzyło się rozstanie, tego już nie zmienię. Powinnam sie z tym pogodzić. Dwoje ludzi spedzielo kilka miesiecy lub lat, ale się skończyło, to był wspólny kawałek życiowej drogi. No własne, kawałek drogi, a ta droga ciągnie się jeszcze dalej. I pewnie będzie na niej jeszcze niejeden zakręt, ale to natura życia. Bolesne doświadczenia nas zmieniły, oczywiście. I to dobrze, że nas zmieniły. Głupie byłoby tkwienie wciąż w tym samym miejscu świadomie i na własne życzenie bez wyciągania wniosków i wewnętrznej zmiany. Osobiście wierzę, że to że jesteśmy innymi osobami po rozstaniu to dobrze, a nie źle. Teraz jest czas pracy nad sobą i to od nas zależy czy będziemy potrafiły przekuć bolesne doświadczenia na pozytywne, mimo wszystko efekty. Wierzę że wszystkim nam się uda

Bardzo mnie zasmucił Twój post. Ja mimo, ze świata poza nim nie widziałam, nigdy nie miałam myśli ani prób samobójczych. Pomysł kochana tak naprawdę, ze NIKT absolutnie NIKT tymbardziej taki pajac, nie jest wart tego,aby odebrać sobie życie... Ja wiem,ze to co czułaś i czujesz po rozstaniu jest nie do zniesienia. Ja tez na początku mówiłam ze nie chce takiego życia, ze wszystko się zmieniło o 360 stopni, ze nie ma jego, tamtych znajomych z który,i spędzałam bardzo dużo czasu. Nie ma już tamtych miejsc ( przeprowadziłam się do innej dzielnicy) wszystko jest inne. Ta inność mnie przerażała, czasami jeszcze mam jej dość... Kochana ja tez tak miałam ze jakieś drobne sprzeczki z rodzina wyprowadzały mnie z równowagi, mimo wszystko jesteś wewnątrz jeszcze bardzo krucha i takie Twoje reakcje są bardzo naturalne... Czytałam w Twoich postach jakie hasła rzucał Ci na odchodne Twój ex. Ludziom się chyba wydaje ze nie mamy uczuć, ze wszystko po nas spływa, albo wiecie co... To są przejawy piep...ego egoizmu i bezmyślności!!!! ... Przytulam Cię bardzo mocno.  Dbaj i troszcz się o siebie, nie pozwól aby taki gnój zabił w Tobie to co wartościowe i piękne....

No tak rutyna dopada każdego... Zależy czy się w porę obudzisz i zareagujesz czy może skoczysz w bok dla chwilowej ekscytacji, motylków w brzuchu, i innych cudownie chwilowych uniesień.
A może ta łaska po prostu jest ciekawsza osoba?!? Ma więcej do zaoferowania ? Lepiej zarabia, ma lepsze i ciekawsze życie ?! U mnie zawsze z zarobkami było krucho ;( mocno mnie one ograniczały ....

Betty tylko ze nasze życie to jedna wielka rutyna..nie ominiesz tego. Człowiek zawsze jedt zaganiany,zabiegany..ma pełno spraw na głowie..sa różne problemy z którymi trzeba sobie radzić. Mój tez miał jakies problemy ale postanowił mi o nich nie mówić przez co zaczął mnie odsuwac na dalszy plan,byl zmęczony po pracy i zaczął mieć ochotę odpoczywać nawet bez mojego towarzystwa.. Ta laska wcale nie jest lepsza od Ciebie, po prostu z nią nie łączyły sie problemy dnia codziennego..ale zaczną bo tego sie nie uniknie.Twój były to po prostu facet któremu marzy się bezproblemowe życie..

Hej jak tam wasz dzien? Wszystkie smutki odegnane? Ja mam dzis taki wewnetrzny spokoj w sobie, skupiam sie na piatkowym weselu, na ktore ide. Boje sie troche bo bede wygladac identycznie jak na moich urodzinach z nim i nie wiem czy przed lustrem nie wybuchne placzem. Mam nadzieje ze nie.. ktoras z was pisala ze przez ex jest inna osoba. Ja niestety tez. Nie pamietammjuz jaka bylam te 7 lat temu zanim go poznalam.  To smutne bo chcialabym odnalezc w sobie te osobe. Teraz jestem lekliwa, troche marudna i kompletnie w siebie nie wierze. Ex zabral mi cale poczucie wlasnej wartosci. Moi znajomi mowia ze jestem atrakcyjha kobieta , a ja zamiast tego w lustrze widze gruba swinke;) to ciekawe jak na wiele sposobow mozna postrzegac te sama osobe. Ktos mowi ci ze jestes super a ty tego nie widzisz . Milayscie tez tak?

Dawniej im nie wierzylam , ale jak przegladam moje zdjecia to czasami mi sie zdazy ladnie wyjsc. Teraz juz bardziej wierze w siebie i swoja wartosc bo jak bylam z ex to masakra. Wiecznie slyszalam ze jestem gruba i mam tyle nie jesc, ze mam celulit i troche odstajacy brzuch. Mam i co z tego, jak chcial modelke to mogl wzisc modelke , ja niannienjestem. Faceci chcieliby piekne, chude a sami nie wygladaja najlepiej ( nie mowie ze wszyscy)

To ja tak przy moim nie miałam..wlasnie prxy nim nabrałam tej pewnosci siebie bo czesto mi powtarzał ze go bardzo podniecam,ze jestem atrakcyjna,ze mam piękne piersi..czesto mowil ze ładnie wyglądam..szkoda ze tak mnie teraz rozwalił..

Ja tez sobie nie wyobrażam bycia z kims takim..nikt nie jest idealny.mój miał brzusio z którego sam żartował ze to brzuch ciążowy..ale zdarzalo mu sie mówić ze sie spodobał takiej kamci to chyba nie jest z nim tak najgorzej..chyba dlatego tak ciężko mi sie pogodzić z rozstaniem..ja po prostu przy nim czułam się atrakcyjna kobietą..

Na pewno go idealizujesz,ale mnie to nie dziwi bo ja mojego również..nie umiem powiedzieć na jego temat czegoś złego, mimo tego co mi teraz zrobił..

Betty, Edyszka, Kamcia, dziękuje Wam za te odpowiedzi.
Niestety ten związek sprawił ze stałam sie kimś innym. Życie przestało mieć jakikolwiek smak. Na terapii zapytam o leki bo chce z tego wyjsć i zacząć sie rozwijać w tym kierunku który zawsze był mi bliski. Nawet w tym mnie nie wspierał, wolał powiedzieć 'ty myślisz ze ty cos osiągniesz ?' I tych słów nie zapomnę do końca życia. Ten człowiek nie zdawał sobie sprawy z tego że mnie po prostu pozbawia sensu zycia, wpadając w te stany on uważał, ze jestem niezrownowazona psychicznie, ale ja rzucałam w niego przedmiotami, nie demolowałam mieszkania, nie wyzywalam go. Przykro mi ze nie zawulazyl ze to pod jego wpływem zwiedlam zamiast, jak w zdrowym związku, kwitnąć. No ale trudnoc żyjemy dalej, trzeba sie z tego podnosić.

Oj trzymają nas sie te gorsze nastroje ( u mnie ewidetnie jeszcze zbliżający sie okres ,podsyca caly moj gorszy nastroj )... naprawde dzis sie czuje kiepsko ...
Przykre jest to przez jaką drogę musiny przechodzić z powodu czyjegoś egoizmu czy glupoty... mnie najbardziej boli fakt zkiany, dotychczasowego życia. Oderwanie sie od znajomych, od.ulubionych miejsc ktore sie odwiedzalo, a ktorych teraz nie jestem w stanie i chyba raczej nigdy nie bede chciala odwiedzac... wszystko jest inne. Ciezko mi to przyswoić... zwlaszcza ze jestem do bólu sentymentalna:(... tez mam falowanie i spadanie ....

Tylko Ty możesz sobie na to pozwolic, a u nnie juz sporo czasu minęło,a mimo to mam takie chwilę. Boje sie ze nie uwolnie sie od tego...
Przepraszam Was ,ale dzis gdzies zakopal sie we mnie zyciowy optymizm...