Facet zerwał po 4 latach przez swoją pracę, jest sens walczyć?

On już podjął decyzję o rozstaniu, sądzę że masz mały wpływ na nią,

Doskonale to znam z własnego doświadczenia. Ja z moim facetem byłam prawie 6 lat. Po roku naszego związku on wyjechał do Skandynawii wracał co 3 miesiące, później co pół roku, aż w końcu zdecydował się że zostanie tam na dłużej. Mnie w swoich planach nie uwzględnił, nie zapytał nawet czy chciałabym z nim jechać. Wcześniej tłumaczył mi, że wyjeżdża tam pracować bo chce zarobić na nasz dom. Byłam naiwna i w to wierzyłam. Byłam na każde jego zawołanie, gdy dzwonił z płaczem że on jednak tam nie chce być. Dziś już tego nie pamięta. Rozstaliśmy się, przez 2 lata nie mogłam dojść do siebie, lecz jakoś poukładałam swoje życie. Bardzo go kochałam, ale starałam się mieć świadomość że do tanga trzeba dwojga. Niedawno zaczęliśmy się spotykać znowu, ale według mnie nie da się tego odbudować. Ciężko jest zapomnieć, że nie było go w najważniejszych momentach mojego życia, tych dobrych i złych. Zawsze byłam zdana tylko na siebie, bo dla niego ważniejsza była praca.  Teraz widzę, że to już nie jest ten czuły i opiekuńczy mężczyzna w którym ja się zakochałam. Jemu odpowiada to życie singla, które sobie tam prowadzi, baluje z kumplami. Potrafi się nie odzywać nawet przez miesiąc, a przed samym powrotem słodzi abym na niego czekała. Nie da się zapomnieć tych wszystkich chwil, w których tak bardzo go potrzebowałam, a jego nie było. Byłam sama gdy moja mama zachorowała na nowotwór, moja siostra była wtedy w zagrożonej ciąży a on się zabrał i pojechał. To jednak boli gdy widzi się facetów swoich koleżanek, którzy czekają na nie pod salą w dniu egzaminu dyplomowego z kwiatami. A on nie czekał, napisał mi, że zapomniał o tym bo był zajęty pracą. Nie mogę mu nawet powiedzieć tego że tak bardzo go potrzebuje bo stwierdzi, że on nie jest na to gotowy. 6 lat oddania, wierności, miłości i zamieniłam się w kamień czekając aż on w końcu będzie miał dla mnie czas. To już nie jest ten mężczyzna, którego ja kochałam dlatego postanowiłam już nie czekać na niego w tegoroczne Święta Bożego Narodzenia, chociaż przypuszczam, że nawet nie zauważy mojej nieobecności.  Robię swoje, postanowiłam, że zacznę żyć od nowa bo szkoda mi już życia. Idę niebawem do fryzjera, chcę przeżyć zupełną metamorfozę żeby się odciąć od wszystkiego. Zapisałam się na boks, żeby wyładować emocje. Dalej będę rozwijać moje pasje, liczę na to że los postawi na mojej drodze prawdziwego mężczyznę. Nie tracę w to wiary. Długo o niego walczyłam, ale byłam sama w tym związku. Wypaliłam się i nie wiem już jak zabiegać o jego uwagę. Chyba nawet tego już nie chcę. Skoro będąc z nim w związku byłam sama, musiałam samodzielnie się borykać ze wszystkimi życiowymi problemami to teraz sobie bez niego dam radę. Trudno jest kochać kogoś kto nie ma dla swojej kobiety czasu. Straconego czasu nigdy nie da się wynagrodzić, niczym zwłaszcza pieniędzmi.

Nie wie. Dowie się w święta. On mi kiedyś powiedział, że jak zbyt pewnie się ze mną czuje to zaczyna mieć odchyły. Po prostu wykorzystywał moją miłość, wierność i oddanie. My również mieliśmy budować dom, brać ślub. Później jak się wszystko rypło to on zaczął zwalać winę na moją rodzinę, że niby go nie akceptują bo jego ojciec był alkoholikiem. Fakt, może nie był wymarzonym zięciem dla moich rodziców ale nikt nie robił z tego powodu pretensji. Każdy powód był dobry żeby upewnić go w przekonaniu, że trzeba się rozstać. A nawet jeśli to nie moja wina, że moja rodzina taka jest. Przecież mogliśmy się wyprowadzić do innego miasta i żyć po swojemu. Ale jego to przerosło. To jest niedojrzałość, lęk przed braniem odpowiedzialności za drugą osobę, a na tym właśnie się opiera miłość.

Rozumiem Cię, ja już napisałam co było rzekomym powodem rozstania, a im bardziej to utrudniałam to zauważył, że jedynym argumentem który do mnie dochodzi to "przestałem już to czuć". A gdy spytałam, czy gdyby nie praca to chciałby ze mną być, to odpowiedział twierdząco...no, ale jednak ta praca jest. Nawet kiedy jechał ze mną na obronę mojej pracy dyplomowej, to zamiast mnie uspokajać to opowiadał o pracy i o wszystkich rzeczach z nią związanych, a mi w tym momencie było potrzebne zwykłe wsparcie, skupienie się w końcu na mnie. Nawet jak moja babcia umarła, to zamiast zapytać jak się czuję to wolał opowiadać o tej pracy (okropne słowo!) i niechęci do mojego brata, który mu rzekomo w tej pracy przeszkadzał. Od 2 lat byłam na drugim miejscu, a on mnie mamił i mówił że tak nie jest, tylko że on po prostu inaczej nie może, bo będą problemy, bo praca to duża odpowiedzialność - i tak jak piszesz Ty, za mnie odpowiedzialności brać nie chciał, a rzekomo kochał najmocniej na świecie. Więc teraz dostrzegam, że tutaj jedno drugie wyklucza. Tylko, że to jest po prostu przykre. Stracić miłość, przez zatracenie się w swoich ambicjach i chorym podejściu do życia. Najgorsze w tym to, że dalej go kocham..dalej sobie kombinuje jak tutaj jeszcze coś rozegrać o ile to możliwe, a z drugiej strony Twoja historia uświadamia mi, że nawet jeśli mi się uda jakoś do niego dotrzeć, to i tak ten problem może powrócić. Twój się sam zreflektował po pierwszym rozstaniu, co Ci takiego mówił, że dałaś mu szansę? Wiedział, że problemem jest praca i jego podejście do niej?

Ja się serio bałam dnia kiedy to będę z nim w ciąży albo umrze ktoś bliski a on mi powie, że go kontrakt trzyma. Skoro jestem sama ze wszystkim to stwierdzam, że do niczego nie jest mi potrzebny. Teraz się nim nie zadręczaj, rób swoje. Ja uciekłam w różnego rodzaju kursy, szkolenia, warsztaty. Tam poznawałam dużo nowych ludzi, no i najważniejsze głowa była zajęta czymś pozytywnym. Te kursy i szkolenia są naprawdę bardzo przydatne bo faceta można zmienić, ale wykształcenie i kwalifikacje zawsze Ci pozostaną. Będziesz bardziej pewna siebie i świadoma tego że przynajmniej ze względów finansowych nie musisz się trzymać żadnego faceta. Zainwestuj czas w siebie, ja wiem, że to jest olbrzymi problem wypełnić tą pustkę po nim ale trzeba szukać zastępczych form spędzania czasu żeby psychicznie się nie wykończyć. Wychodź z koleżankami, nie marnuj czasu na gdybanie co byłoby i czekanie. Przeminie ci pół życia. Wtedy kiedy ja rozpaczałam i czekałam to moje koleżanki szalały. Teraz kiedy one są już mężatkami a ja się podniosłam to trudno jest ten czas nadrobić. Musisz chłodno ocenić sytuacje, jest jak jest i gdybanie tylko sprawia, że dłużej się podnosisz z całej tej sytuacji. Da się z tym wszystkim żyć.

Jego wybór umrze sam w trakcie pracy. ja mam biznes ale znajduję troszkę więcej czasu (czas to pieniądz). Trzeba umieć tak zarządzać by zrobić jak najwięcej jak najmniejszym kosztem. Prawdopodobnie twój ex jest na samozatrudnieniu.

Z racji tego, że sama to przeżyłam mówię, że nie ma sensu walczyć. Nie można zmusić nikogo do miłości, a też wstyd o nią błagać. Ja wiem, że to trudne się pozbierać po czymś takim, są łzy, wspomnienia, depresja ale z czasem sama dojdziesz do wniosku, że taki stan rzeczy nic nie zmienia więc bez sensu w nim tkwić. Dlaczego masz być towarem na półce po który ktoś sięga gdy nie ma innej alternatywy? On ci nie powie że cię nie kocha bo chce mieć awaryjną furtkę. Miłość opiera się na zaufaniu, wspólnym spędzaniu czasu, wspieraniu się a skoro on ci tego nie zapewnia to znaczy że macie zupełnie inne potrzeby. Miłość miłością, czekanie czekaniem ale całe uczucie usycha gdy ktoś nie ma dla Ciebie czasu. Mówię sobie ok, nie było Cię w najważniejszych momentach mojego życia, w czasie kiedy odnosiłam sukcesy ale mimo to staram się mieć z tego satysfakcje, że  zapracowałam na nie sama bez jego pomocy. 4 lata czy 6 to na serio jest wystarczająco dużo żeby można było już planować wspólną przyszłość, skoro oni nas w niej nie uwzględnili to niech spadają. Poczytaj sobie wątki o związkach na odległość, gdzie te osoby na serio piszą o tym jak codziennie dzwonią do swoich partnerów, wysyłają sobie prezenty, przylatują i robią niespodziankę. To jest miłość a nie, że on nie przyleci bo pieniądze które miałby przeznaczyć na bilet mają dla niego większą wartość niż moja radość. Nie można być z kimś w związku kto nie odwzajemnia miłości. Mówię szczerze nie bądź taka naiwna jak ja byłam. On będzie wyrażał pewnie chwilową skruchę, ale później znów zacznie wykorzystywać twoją dobroć. Będzie liczył, że mu na wszystko pozwolisz byle go nie stracić. I tak czy siak jesteś ze wszystkim sama to po co ci taki facet? W swoim życiu spotykałam wielu mężczyzn, którzy mówili, że chcieliby żeby ktoś ich tak kochał jak ja kochałam tamtego. Miał wszystko, zawsze byłam piękna, wystrojona na jego przyjazd, wszystko było przygotowane obiad, kolacja, jego ulubiony alkohol. Byłam dla niego za dobra i to się skończyło bo już go nie chcę. Związek to są starania dwóch osób a nie jednej, która musi wszystko trzymać w ryzach. Zadbaj teraz o siebie. Też myślałam, że bez niego sobie nie poradzę psychicznie, finansowo czy w jakikolwiek inny sposób. Życie jednak zmusiło mnie do tego że trzeba się podnieść. Wszystko to do czego zmuszałam się wtedy, teraz zaprocentowało i nie muszę się bać że chociażby finansowo sobie nie dam rady.

To wszystko minie. Po prostu daj sobie dużo czasu na te wszystkie negatywne emocje. Ja bardzo długo się z tym borykałam, potrafiłam się rozryczeć 1,5 roku po tym jak się rozstaliśmy. Wtedy najbardziej pomagało mi wino i koleżanka, która trzymała mnie za rękę. Czułam wtedy, że nie jestem sama. Zdaje sobie sprawę z tego, że ciężko jest wypełnić ten czas, który poświęcałaś tej osobie. Ja też nie wiedziałam co wtedy z sobą zrobić, to jest cios bo jednak perspektywa stabilnej przyszłości nagle runęła. To trudne zdegradować osobę z którą się było tyle lat do poziomu dalekiego znajomego. Też długo nie mogłam uwierzyć w to że on tak nagle przestał mnie kochać, ale to z czasem dociera, że nie można nikogo do miłości zmusić. Chciałabyś być z kimś kto cię nie kocha i jest z tobą z wygody? A co kiedy pewnego dnia on ci oświadczy, że się zakochał? To dopiero musi być ból. Wierzę, że ci ciężko ja przez 3 miesiące jechałam na lekach uspokajających, zaczęłam dużo pić bo tylko wtedy umiałam z siebie wyrzucić te emocje. Byłam zbyt dumna żeby się tak po prostu rozryczeć na oczach mojej rodziny, więc robiłam to ukradkiem. O tym wszystkim nie mogłam mu nawet powiedzieć, bo stwierdził że moje łzy go paraliżują. Oni po prostu nie są dojrzali emocjonalnie do bycia w związku, na przestrzeni tych wszystkich lat zmieniły się twoje i jego potrzeby.  Wiesz kiedy oni się obudzą? Wtedy kiedy my już będziemy matkami, mężatkami to może przejdzie im przez myśl, że coś w życiu jednak stracili. Wtedy to oni będą wyłysiałymi panami z okrągłą sumką na koncie, za którą będą próbowali sobie kupić miłość. Ja wiem, że mój były się nie zmieni. Już kiedyś jedna kobieta go rzuciła dlatego, że chciała mieć stabilne życie a on wciąż był Piotusiem Panem. Nie wyciągnął z tamtego rozstania lekcji, to z tego tym bardziej. Serio rozumiem jak jest ciężko, sama uważam, że on był bardziej odpowiedzialny i myślący o życiu jak miał 22 lata niż teraz jak ma 30. Dasz radę, musisz bo teraz nie masz już wyboru. To jest fakt z którym trzeba się pogodzić. Odbuduj swoje życie towarzyskie, podróżuj, wychodź do ludzi bo to pomaga.

Nie uciekał ode mnie. Częściej to ja uciekałam od niego, bo miałam do niego żal, że spędzamy mało czasu. Nie miałam ochoty na żaden kontakt fizyczny, póki on się nie ogarnie. Frustrowało mnie też to, że stawiał mnie w sytuacji gdzie musiałam wybierać on albo mój brat. Każdy uważał, że on jest bardziej zaangażowany ode mnie, sama tak momentami czułam, ale wiedziałam gdzie jest tego powód - w tym, że mimo że pokazywał, że mu zależy to i tak czułam się samotna. Przez całe dwa lata dopuścił mnie do swojego świata pracy na 100%, w końcu wielokrotnie mu pomagałam, baa nawet byłam obecna na miejscu jego pracy, bo tak bardzo chciał żeby mnie to pochłonęło jak jego. Tyle, że po drodze zgubiłam gdzieś w tym samą siebie, bo liczyła się tylko jego pasja i jego praca. Mojego życia tam już nie było, pogubiłam się. A kiedy pękło coś we mnie to i w końcu coś w nim pękło i się ode mnie odwrócił. Przy czym on już uznał, że nie ma czego ratować, że to za daleko zaszło. Nie byłam w stanie wygrać z jego pracą, nie chodziło mi już nawet o to żeby znalazł więcej czasu, tylko żeby po prostu w rozmowie ze mną ciągle o niej nie opowiadał i o tym jak bardzo nienawidzi mojego brata. To wszystko jest tak skomplikowane, że szczerze c pisząc to, czuję się przytłoczona. Tak, jak i on. Też wielokrotnie zastanawiałam się nad swoim uczuciem, bo już byłam zmęczona - jednak uważałam, że to problemy przejściowe. W każdym bądź razie nie stawiałam go na piedestale...chyba, że zrobiłam to podświadomie, ale na pewno nie należę do typu ludzi zwanych "bluszczem".

Bo rozdrapujesz, niepotrzebnie doszukując się czegoś, czego nie ma. Facet chce być miły, przecież rozstaliście się kulturalnie - o co więc chodzi? Ty to odbierasz EMOCJONALNIE i nie myślisz racjonalnie.
Napisałaś do niego, bo nie możesz wytrzymać i sobie tego poukładać. Ta potrzeba, to Twoja tęsknota za nim i za tym co było.
Ja mimo wszystko uważam, że to jest naprawdę bez sensu. Skoro powiedział Ci, że nie czuje tego co czuł - to jest jasne. Teraz chce żyć sam, wypaliło się, tak jest lepiej.
Wiele związków nie wytrzymuje próby czasu i nie przechodzi z fazy zakochania do fazy stabilizacji.
Dalszy scenariusz będzie taki, że napiszesz do niego znowu... będą Mikołajki, Andrzejki, Święta - jak można nie napisać???
Twoje uczucia wezmą znowu górę. Ale będziecie wracać do tego co było, zaczną się słowne przepychanki, wyrzuty. Naprawdę daj sobie spokój. Zajmij się sobą i jemu daj odetchnąć. Różnie się toczą życiowe losy ale Ty daj sobie te pół roku, bez żadnego kontaktu i zobaczysz to wszystko z zupełnie innej strony.
Przecież nie będziesz go błagać o powrót, bazując ciągle na wspomnieniach... Poczekaj. Daj czasowi czas.

Poradzisz sobie, to trudne i żmudne. Uczy cierpliwości. Za każdym razem jak będziesz chciała do niego napisać to pomyśl sobie, że on tego nie potrzebuje. To działa jak zimny prysznic. Piszesz do niego bo tobie jest źle, bo ty tęsknisz ale nie wiesz co on czuje, może tego nie chce. To trochę tak jak wypisywanie do znajomych z podstawówki po x latach, podobna niezręczność. To trudna sytuacja, dużo emocji, które trzeba w sobie przepracować. Doskonale to rozumiem, że to jest ta pustka. Ciężko jest zdegradować ukochaną osobę do poziomu dalekiego znajomego. Zmotywuj się do życia, chociażbyś miała robić to na siłę. Zajmij czymś pozytywnym głowę, może jakiś wolontariat z ludźmi, zwierzętami albo zajęcia fitness, malarstwo, teatr cokolwiek ale nie siedź sama w domu. Przekuwaj porażkę w sukces, małymi krokami. To pomaga wrócić do normalności, odzyskać równowagę. Życzę Ci dużo siły, tego żebyś nie traciła mimo wszystko wiary w ludzi. Żebyś przede wszystkim nie traciła wiary w siebie i nie chodziła z głową przy ziemi. Jest ciężko ale to pokazuje na kogo można liczyć w tych trudnych chwilach. Wszystko się ułoży zobaczysz.

Tak brałam to pod uwagę, ale sytuacja między nim a moim bratem jest naprawdę skomplikowana - kiedyś byl przyjaciółmi. Niestety weszła osoba trzecia, która jak patrze z perspektywy dnia dzisiejszego sporo w naszym życiu namieszała. Chodzi mi o kogoś z otoczenia pracy mojego byłego faceta. Widzę, że zmanipulował jego, potem mnie - ja sama nie potrafiłam patrzeć na mojego brata jak dawniej, ale to tylko dlatego, że w to wszystko wierzyłam. Były do dobry facet - nikogo z premedytacją by nie skrzywdził. Po prostu mam wrażenie, że jest pod wpływem osoby trzeciej. Nie jestem wstanie streścić tej historii w kilka zdań, ale tak brałam pod uwage możliwość chłodnych relacji z moją rodziną. Chociaż mój facet starał się jak mógł, rozmawiał z bratem, co prawda nie jakoś super sympatycznie, ale potrafili siedzieć obok siebie i porozmawiać na neutralne tematy. Osoba trzecia, która była w to wmieszana nigdy nie chciała dopuścić do bezpośredniej konfrontacji o którą tak zabiegałam, wmówiła mi że to bez sensu, bo z moim bratem nie da się gadać (rzeczywiscie ma trudny charakter, dlatego tak łatwo było mi wtedy się poddać). Ta historia jest tak nieprawdopodobna, tyle zwrotów w niej było, że wyszedłby całkiem dobry scenariusz do serialu. Wiem, że to wszystko po części złożyło się też na to, że dzisiaj żyjemy już nie jako my, ale jako ja i on. Za bardzo pozwoliliśmy na ingerencję innych, wierząc że mają dobre intencje.

Chce ruszyć dalej, naprawdę. Ale ciągle coś wewnętrznie nie daje mi spokoju. Czuję, jak były robi coś wbrew sobie, naprawdę się pogubił..tak samo jak i ja. Tego tez nie potrafię opisać - ale mam głupie przeczucie, że to nie koniec. We wcześniejszych związkach, które mi się rozpadały wiedziałam że to sprawa definitywnie zakończona mimo, że byli mnie mamili dłuższy czas. W tym przypadku jest inaczej, jakby moja podświadomość mi kazała dać jeszcze temu wszystkiemu czas, bo coś jeszcze jest w tej sprawie zaplanowane.. (wiem, brzmi nieco psychicznie i wyniośle, ale dzięki temu forum mogę wylać swoje uczucia, które tak bardzo sie we mnie kumulują). Nie chce żyć nadzieją, chce po prostu jakoś żyć..ale jeszcze nie potrafię. Wszystkie pasję, które miałam dzieliłam razem z byłym. Motor, narty, podróże. Mieliśmy wiele wspólnych zainteresowań, ale miałam też czas na swoje jak nauka języków itp i owszem staram się w to uciec, tyle że nie czuje się lepiej bo i tak zawsze się w tym spełniałam będąc z nim w związku. On mi dawał dużo swobody na samorealizację. Ja jemu również, dopóki nie zaczęło to być fanatyczne na tyle, że psuło relacje między nami.

No z tym moim bratem jak już mówiłam -  niekończąca się telenowela, dlatego nie dziwie się, że nie zrozumiałaś czegoś co ja napisałam w kilku zdaniach - bo pewnie te kilka zdań tylko ja rozumiem

Porozmawiałam już z moim bratem, wcześniej byliśmy bardzo ze sobą zżyci, nawet jak doszło do tak drastycznego ochłodzenia relacji między nami, to i tak wiedziałam że w razie kryzysu skoczyłabym za nim w ogień i on tak samo. Przeprosiłam go, że słuchałam tylko jednej strony. Spojrzałam też w końcu na jego punkt widzenia, ale z pewnym dystansem. Po prostu teraz nie obwiniam w tym konflikcie ani jednej ani drugiej strony (chociaż rodzina naciska, że mam ślepo wierzyć bratu), nie potrafię powiedzieć "tak Ty masz racje". Uważam, że leży ona gdzieś po środku, a mnie przy wielu niesnaskach nie było więc uważam, że nie mogę stawać jako arbiter i mówić kto zawinił. Po prostu dopuściłam do siebie głos drugiej strony i tyle. Wybaczyłam sobie, bratu i byłemu facetowi.

Podczas rozstania jak już mocno naciskałam wymusiłam na byłym aby powiedział, że nic nie czuje. Tylko w ten sposób mogłam pozwolić mu odejść. Sam z siebie tego nie powiedział, nie chciał chyba. Poza tym owszem to rozstanie było ogromnie naładowane emocjami, płaczem z obu stron, jego pocałunkiem, wzruszeniem. Było tego zbyt wiele. Póki co wiem, że nikogo nie znajdzie bo nawet powiedział, że chce być sam, bo sie pogubił. Poza tym nie ma na to czasu, jak ktoś pracuje 21 dni pod rząd, to kiedy? Zresztą dlatego ze mną zerwał i powiedział, że teraz swoje zaangażowanie przeniesie w 100% na pracę, bo tylko to mu pozostało. Odniosłam wrażenie, że w naszej wymianie smsowej, która była 1 listopada był w bardzo nostalgicznym nastroju, wspominał jak było, że teraz nie spędza czasu jak normalna osoba, że nie był ze mną zapalić zniczy w ważnych dla nas miejscach. Tak jakby mu tego brakowało, ale nie ma jeszcze wystarczająco siły by się zebrać w sobie..dlatego dalej jest niedostępny. Nie wiem zresztą sama, ale znam go na tyle - po prostu tego dnia żył wspomnieniami, zupełnie jak ja.

Dziękuję, że ze mną rozmawiasz razem z ankaaa. Tym ostatnim postem dałaś mi do zrozumienia, że jak coś się ma wydarzyć to się wydarzy, a ja naprawdę to czuję całą sobą. Póki co zapisałam się na fitness Co do jakiś waznych okazji..urodziny już miałam zanim się rozstaliśmy, teraz 9 listopada przypadałaby nam rocznica (no ale jaka rocznica jak już nie ma zwiazku, co najwyzej kolejny moment na zamyślenie), najbliższa okazja to tak naprawdę jego urodziny (których nigdy nie miał tak naprawdę organizowanych tak jak moja rodzina odprawiała je mnie, ja do takich uroczystosci podchodzę z wielkim zaangażowaniem i zawsze starałam się aby od momentu związku ze mna jego urodziny były niepowtarzalne). Te urodziny ma w grudniu, myślę że do tego czasu na pewno zaniecham kontaktu, a potem wyślę mu życzenia urodzinowe z pytaniem co słychać, a co dalej to nie wiem.. najbliższa okazja, gdzie on mógłby mieć ze mną kontakt to święta bożego narodzenia.

Z tym, że nie ma w sobie wystarczająco siły i jest niedostępny to ja tak napisałam od siebie, on tego nie mówił

Ja chciałam wymusić na nim żeby wprost mi powiedział "nie kocham cie" - o to prosiłam najbardziej, ale tego nie chciał powiedzieć, spytał czy naprawdę chce to usłyszeć. Powiedziałam mu, że jest mi to potrzebne i że musi mi to powiedzieć - nie zrobił tego. Nie powiedział też wprost że nic do mnie nie czuje, nie podał tego za powód, on tylko jak już byłam załamana i naciskałam czy nic nie czuje mówił że mu przykro..i to tyle. Takie jakieś dramatyczne to.

Powodem rozstania było to, że nie radziłam sobie z brakiem jego czasu dla mnie (Ciągle mu wmawiałam, że nie czuje że jestem dla niego ważna, że czuję się nieszczęśliwa, że poczekam aż ten związek sam się rozpadnie, no takie właśnie chore teksty z mojej strony, a on nie radził sobie z tą presją jaką wywierałam w tym czasie). Ponadto w pracy mu się coś przestało układać, taka spora kumulacja problemów wyszła, a ja nie zdawałam sobie sprawy, że to aż tak poważne. To dobry facet, wrażliwy i bardzo uczuciowy. Nie interesują go też różne gierki miłosne. Jest normalnym, odpowiedzialnym facetem, tyle że nieco słabo stąpającym po ziemi w chwilach kryzysowych.
Pomyśle o tym czy napisać mu te życzenia czy nie, ale nie chce go właśnie oblewać kubłem zimnej wody, bo on jak pisałam nie jest zainteresowany jakimiś zagrywkami, jeżeli nie napisze to uzna "okej, wiec ma mnie w nosie" - on też wie, że ja sie w taki rzeczy nie bawię. Sama nie wiem, dopadł mnie nostalgiczny nastrój. Pewnie dlatego, że miałam z nim ten kontakt we wszystkich świętych, a on przywołał wspomnienia..

Bo sobie nie radzilam, nie radzilam sobie z tym ze bylam zazdrosna o prace. Bo to praca i ludzie z ktorymi pracowali go miala, a nie ja. Tak wygladalo to z mojej perspektywy i nie potrafiłam mu tego normalnie wyjasnic, reagowalam złością. Ranilam go wieloma słowami, on tuż przed zerwaniem jeszcze załzawiony pytał czy chociaż trochę mi na nim zalezy, a ja powiedziałam ze coraz mniej. Tego już było za duzo i dla mnie i dla niego. A teraz mam czego chciałam.