Poświęcenie a związek...

To naprawde trudna sytuacja ale jak to mowia z kazdej sytuacji jest jakies wyjscie .
pol kwiata tego swiata , nie on jeden na swiecie mozna by bylo rzec. Napewno brakuje jemu Twojej osoby kochal Cie ale ta zazdrosc'/no wlasnie troche a nawet bardzo zniszczyla Twoj zwiazek . nadszarpnal wielce Twojego zaufania czepiajac sie i ograniczajac swobode. a jak wiadomo raz nadszarpniete zaufanie bardzo trudno odbudowac;/ masz 2 wyjscia wrocic do niego i dac mu warunek nie czepiasz sie nie jestes zazdrosny i obdarzasz mnie zaufaniem dajesz mi normalnie zyc ale to takie wiesz bardzo trudne by bylo dla niego jak sie domyslam trudno jes t sie zmienic dla kogos ale to jest mozliwe.  napisalam to by dac mu szanse bo jednak cos do siebie jeszcze czujecie ta milosc jeszcze nie wygasla .... a moze to tylko przyzwyczajenie?
a to drugie wyjscie? zapomniec zyc od nowa ... CZas leczy rany potrzeba go wiele by zapomniec ale da sie. Pozostana wspomnienia te dobre i te zle ale mysle ze jestes wartosciowa dziewczyna i dobrze ze w pore zareagowalas tym ze zerwalas to byl taki zimny prysznic dla Was obojgu. Jesli nie dasz temu zwiazkowi szansy kolejnej   poznasz kogos kto zaakceptuje Twoje zycie Ciebie takimi jakimi sa zaczniesz zycie od nowa i staniesz sie szczesliwa spokojna ... wypisz sobie zalety i wady za tym by wrocic czy tez nie przewaga niech zadecyduje

Daj sobie z nim spokój ,zapomnij ,Zazdrość jest objawem miłości ale nie taka!!!!!!! Bo to zazdrość zaborcza.
Nie ma w tym chłopaku ani kszty zaufania do ciebie, chciał byś zerwała swoje przyjaźnie , no to już chyba przesadził.
Nie ma czego naprawiać ,o taki człowiek sie nie zmieni .Poprostu .Albo będzie udawać,że sie zmienił,ale po cichu będzie taki sam.
A ty napewno znajdziesz tego odpowiedniego dla siebie
Pozdrawiam

a może pisałaś do tych swych kumpli w jakis specyficzny sposób, np buziaki czy coś takiego? lub gdy jemu mówiłaś np że jesteś zajeta lub coś a tak na prawdę to miałaś kontak z kolegami? może o to miał "ból" i bał się że cię straci? może widział jak mówisz o swych kolegach itp? zazdrośc nie bierze się z nikąd

Długo nie odpowiadałam nic, bo myślałam o wszystkim i różne rzeczy miały między nami miejsce, kolejne kłotnie, kolejne próby zejścia się i kolejne rozstania. Dałam mu już sama nie wiem którą "NOWĄ" szansę, miał się poprawiac, płakał, że nie chce mnie stracic, że tylko ze mną pragnie i może byc, że nikt inny nie może zając mojego miejca i nie wyobraża sobie życia beze mnie...wrócił...oczywiście przez kilka pierwszych tygodni było znów cudownie, był wesoły, spontaniczny, ciepły, przestał się awanturowac o sporadyczne smsy do kolegów, aczkolwiek zastrzegłam mu, że na spotkania w kameralnym gronie znajomych z udziałem moich kolegów płci męskiej uczęszczac nie będę, chyba że on będzie ze mną i miał ich "na oku". Uznałam to jeszcze za warunek do przyjęcia, nie było już o to awantur a i z koleżankami nieco częsciej zaczęłam się spotykac na ploteczki. Niestety z biegiem czasu zaczął nasilac się inny problem...Pozwoliłam mu wprowadzic się do mojego mieszkania, ale ponieważ ja studiuję jeszcze a on teoretycznie powinien juz pracowac( niestety bezoowocnie poszukuje pracy), jego nadmiar wolnego czasu sprawił, że sprowadził mnie do wyobrażenia swojej żony- tj.kochanki, kucharki i służącej w jednym;/ Nie pisałam się na takie życie, za młoda jestem żeby się już pakowac w rolę ułożonej i zorganizowanej pani domu, poza tym zanim się wprowadzał rozmawialiśmy o tym, ze ja studiuję, nie bede miala czasu zeby codziennie wstawac robic mu sniadanka i gotowac obiadki, by koło niego biegac i się nim zajmowac, wciąż zyję i póki co uważam, że nie ma w tym nic złego, że chcę prowadzic studencki tryb życia, zajęcia, szybkie śniadanie, jakieś szybkie danie do przekąszenia byleby nie byc głodnym.  Naturalnie, nie jestem na tyle beznadziajna, by nie robic kompletnie nic, bo gdy mam wolną chwilę zabieram się za robienie porządnego, dwudaniowego domowego obiadu, by chłopakowi smakowało i był zadowolony. Jego podejscie i wizja mnie nie podobała mi się gdy mi ją zarysował brutalnie podczas jednej z kłotni, wiec wytlumaczylam mu to i poprosilam o wyrozumialosc, ze nie jestesmy jeszcze malzenstwem i ze wciaz mam studia. Zrozumiał, przeprosił, wręcz uznał, że póki siedzi w domu i nie znajdzie pracy to on pobawi się w kuchni i bedzie czekał z obiadkiem gdy wróce z zajec. To jednak też szybko przestało byc fajne, gdy zbliżał się weekend lub miałam na późniejszą godzine, chciałam skorzystac i dluzej pospac tj. tak do 9-9.30, on był przyzwyczajony wstawac wczesniej, tak ze od 7.30 byl juz niekiedy na nogach, budzil mnie zebym wstawala robic z nim sniadanie, gdy ja prosilam o jeszcze godzinkę snu mowil ze w takim razie zrobi sniadanie i przyniesie do lozka, albo byłam wtedy zmuszona wstac bo nie lubie miec okruchow w lozku albo gdy udalo mi sie go ublagac zeby jeszcze sie ze mna na chwile polozyl, to potem robil mi wyrzuty, że ja tylko spię i a i tak jestem wiecznie zmeczona;/ Obiady robil, oczywiscie nie codziennie ale były, z tym ze wygladało to tak, że poniewaz ma on bardzo o niego dbajaca mamusie, w zwiazku z tym cala moja zamrazarka wypelniona byla jego mrozonymi pierogami, miesami, golabkami, robienie przez niego obiadu polegalo wiec w duzej mierze na odgrzaniu wybranego na dany dzien dania oraz dorobieniu jakiegos sosu, najczesciej z torebki. Wszystko byłoby ok, dogadywalismy się, nikomu nie przeszkadzały pierogi jedzone 3-4dni pod rzad lub na zmiane z golabkami jak i parowki co drugi dzien na sniadanie...Ale, nie było zawsze kolorowo, pojawiały się jakies drobiazki, co do których on lub ja miałam zastrzezenia, drobiazki zamienialy sie w fochy a fochy szybko przeradzaly sie w kłótie i wtedy zaczynało się piekło, nagle zupełnie bez przyczyny musiałam wysłuchac o sobie, że jestem leniwa, ze nie umiem nic zrobic, ze nie dbam o nic a najbardziej o niego, ze tylko on gotuje, ja nic nie robie, niczym sie nie zajmuje, najlepiej mi wychodzi spanie, ze jestem idiotka, kretynka, po********* psychopatka, ze na cokolwiek on nie zwroci mi uwagi mnie opuszcza humor i przestaje sie odzywac, ze nie staram sie o budowanie tego związku, padaly porównania do dziewczyn jego kolegow, w kontekscie jakie one idealne a jaka ja beznadziejna, czesto gdy ja milczałam bo te slowa tak mnie bolaly ze wolalam nie zabierac glosu, on rzucal mnie na lozko, mocno trzymal za rece albo szarpal i kazal sie odzywac, rozmawiac z nim, wyzywal od najgorszych, na zmiane znowu szarpał, szamotał, wielokrotnie robil to tak mocno, że zadawał niemiłosierny bół, gdy prosiłam zeby puscił on się smiał i mówił, żebym nie robila z siebie ofiary i nie udawala, ze boli...gdy nie wytrzymywałam kazałam mu się spakowac i wynosic z mojego mieszkania i mojego zycia, powiedziałam ze za mało istotnie przewinienia nie pozwolę się tak traktowac, że nie bede budowac związku z takim tyranem, który wobec dziewczyny stosuje przemoc zeby ja przekonac do posłuszenstwa. Nagle coś go tchnęło, zaczął płakac, przepraszac, tłumaczyc, że nie doszloby do tego gdybym ja się tak szybko nie obrażała, gdy zwraca mi uwagę. Ja z kolei broniłam się, że gdyby on tak regularnie nie zwracał mi uwagi na to, jaka jestem zła i nieudolna to nie miałabym powodow zeby czuc się urażoną i się nie odzywac. Pozawałam się przepraszac, powiedziałam sobie, że postaram się wziąc nieco nowych przepisow od mojej mamy i wprowadzic je do menu, poszerzyc nieco moje umiejetnosci kulinarne, gdy będzie na to czas. Tak też się stało, chodzilismy razem na zakupy, ja robila liste, planowalismy co ugotuje, a po powrocie on pomagał mi przyrządzac posilek, nie było to codziennie, bo podkreślam nie zawsze był czas no i jako studentka nie miałam na tyle bogatych funfuszy zeby sobie codziennie na sute obiady pozwalac, chcialam jednak by mial choc namiastkę domowej kuchni i byl zadowolony. Zawsze zachwalał, to co ugotowała, cieszyl sie, ze ma taka zdolną dziewczyne i zapowiadał, że wszystkim sie bedzie chwalil, ale to bylo czcze gadanie, bo gdy cos go tylko ugryzlo, zupelnie niekiedy bez powodu znowu zaczęły się dziwne wyrzuty, agresja i ta przemoc;/ Przekleństwa, krzyki, nie wiedzialam czasami za co tym razem obrywam, bo na podlodze sa okruszki ( a sam siedzial caly dzien w domu, bo ciagle szuka bezowocnie pracy a za nic sie nie zabral, gdy sie natomiast nie daj Bóg juz zabral to potem mi wyrzucal, ze tylko on sie domem zajmuje) to samo bylo z jego sniadankami, nie chcialam by mi cokolwiek przyrzadzal, ale on sie upieral ze mi udowodni jak mnie kocha, tyle ze ja wiedzialam ze jak pozwole zrobic sobie sniadanie to on nie omieszka mi wypomniec ze jestem leniwa, bezuzyteczna i niegospodarna. Ciągle słuchałam wyzwisk, robił mi coraz czesciej przykrosci i nic mu nigdy nie pasowalo, cokolwiek bym nie zrobila. Co robilam dobrze, by mu dogodzic, nie zauwazal lub w czasie klotni tego nie uwzglednial, zapominal. Siła stała się jego główną bronia, wczoraj kazałam mu się spakowac po raz kolejny i wynosic ostatecznie z mojego zycia, smiał się ze jeszcze zatesknie, ze i tak do niego napisze, bo sama sobie w zyciu nie poradze.
Dodam jeszcze ze jakis czas temu miałam operację-resekcja guzka(szczesciem niezlosliwy), rana leczyla sie dosc dlugo, wtedy ON byl mily, spokojny, ale gdy tylko w miare zrobiło się bezpiecznie, znow podczas jakiejs klotni zaczal sie ze mna szamotac, byl agresywny, jedno miejsce po szwie peklo i wymagalo dodatkowego czasu na zagojenie sie;/ Wie dobrze, ze w zwiazku z dosc rozwinieta w mojej rodzinie historią choroby, ciagle stresy, hustawski nastrojów, rozstroje emocjonalne wpływają niekorzystnie na moje zdrowie i mogą przyczynic się do rozwoju choroby.
Rozpisałam się znów, tym razem chyba bardziej chaotycznie. Piszę, bo podjęłam decyzję, że nie chce już z nim byc, dawac kolenej szansy, szykowac się na kolejny powrót, chce to skonczyc raz na zawsze i potrzebuje byście mnie wsparly w tej decyzji, wyraziły szczerze, czy lub lepiej ze dobrze robie uciekając od niego, pomóżcie mi jakoś wytrzymac w tym postanowieniu wykreślenia go z mojego życia... Dziękuję:)

Bardzo proszę o nie użwyanie wulgaryzmów - moderatorka Agatka

Nie wracaj do niego choćbyś umierała z tęsknoty. Wiesz co on by z Tobą robił jakbyś była już jego żoną?... masakra...  Nie wierz już w jego ŻADNE słowa i obietnice, bo On już taki jest i się NIGDY nie zmieni. Trzymaj się!

Z tego co czytam widzę że świetna z Ciebie dziewczyna, i że potrafisz sobie poradzić ze wszystkim, pogodzić studia, obowiązki domowe. Myślę, że on jest dla Ciebie zbyt dużym obciążeniem, i hamulcem do spelniania jakich Twoich nawet malych marzen...
Wykaż się odwagą, silą, i nie daj się tak traktować, nie zaslużylas na to...

Przebrnęłam przez Twoje opowieści i stwierdzam, że dobrze postąpiłaś wyrzucając go ze swego życia. Postaraj się jednak, by znowu nie powtórzyła się ta sytuacja z powrotem do Niego... wg mnie On się nie zmieni. Przy Nim jesteś stłumiona, to On rządzi Twoim życiem, manipuluje Tobą jak marionetką, nie szanuje. Obużyłam się, kiedy napisałaś, że jest taki zazdrosny, zakazuje wszelkich kontaktów z kolegami a sam mieszkał z byłą wg mnie nie był fair wobec Ciebie i dlatego tak Cię pilnował. Szkoda Twojego zdrowia i czasu na Niego. Wiem, że miłości nie da się ot tak wymazać, jednak pomyśl co będzie lepsze dla Ciebie, męka z Nim czy spokój. Zwłaszcza przy Twjej tendencji do choroby, masz studia na głowie, jesteś jeszcze młoda i masz czas na bycie matką, żoną i kochanką. Wiem jak boli, kiedy ktoś nie docenia tego co robisz, jak sprzątasz, gotujesz, widzi tylko to czego NIE  robisz. Nie warto, zwłaszcza, że pozwolił sobie nawet na bądź co bądź przemoc, szrpał Cię, rzucał na łóżko, krzyczał. Życzę Ci abyś sobie ułożyła życie na nowo...

Oj to fakt. Zajmij się czymś, może znajdź jakieś hobby, zajęcia po południu? Czas pokaże jak to będzie, ale powinno być lepiej jeśli w to uwierzysz i znajdziesz siłę, aby już do Niego nie wrócić. On jest jak wampir energetyczny, który wyssał z Ciebie wszystkie siły. Jednak zawsze po burzy wychodzi słońce co do znajomych, to zapewne mają Ci za złe, to że ich odstawiłaś na bok, ale myślę, że to kwestia czasu

Oj, ja wiem, że nawet po zakończonej burzy ma się ochote jeszcze komuś dokopac tak, żeby zaczął przepraszac na kolanach. Ale to do niczego dobrego nie prowadzi, mało tego- powoduje że osoba, której chcesz się pozbyc ze swojego życia zmusza Ciebie do okazania skruchy. I tak w kółko.

Napisałaś do niego i co zyskałaś? To, że on próbuje zrobic z siebie ofiarę, postara się zmienic, jeśli Ty zrobisz to samo ze sobą. Bzdura. Wykasuj jego numer, odetnij się, a dopiero wtedy pokażesz mu, że świetnie radzisz. Już sam fakt, że nie ma do Ciebie szacunku powinno go przekreślic. Gdyby kochał, nie byłby dla Ciebie agresywny.

Najważniejsze, że Ty masz czyste sumienie. Nie musisz się nikomu tłumaczyć na siłę. Chyba, że na neutralnym gruncie ( bez nachodzenia jego siostry w domu itp.) o ile będzie chciała rozmawiać.

Pozwolę sobie wtrącić się jeśli nie masz nic przeciwko. Myślisz, że coś osiągniesz swoimi tłumaczeniami? Nie wiesz co on powiedział swojej rodzinie, jaką wersję przedstawił. Postaw się na ich miejscu. Uwierzysz własnemu synowi/bratu czy obcej w gruncie rzeczy dziewczynie? Myślę, że nie masz sobie nic do zarzucenia, więc nie potrzebujesz ich zrozumienia. Patrz do przodu a nie wstecz.

Pozdrawiam serdecznie