Nie ma nic zdrowszego niż moment, kiedy człowiek się buntuje... - Netkobiety.pl

Tak, jako młody człowiek buntowałem się. Mnie po prostu uwierało życie w jakim żyłem, w domu z ojcem alkoholikiem, któremu wiecznie trzeba było ustępować i się go bać i ze znerwicowaną matką-dewotką, dla której najważniejsze było to, żeby w niedziele chodzić do kościoła, bo co ludzie powiedzą. W wieku czternastu, piętnastu lat ojcu dałem w pysk, jak się do mnie pijany przyczepił i od tamtej pory przestałem się go bać, a matce wyrwałem kabel z ręki jak mnie chciała uderzyć, bo powiedziałem, że nie będę chodził do kościoła, bo to nie moja bajka. Dla mnie były to doświadczenia formujące. Nie dam sobie niczego narzucić wbrew sobie, ani się zastraszyć. Nie wiem, czy formą buntu było słuchanie muzyki - słuchałem długo metalu (black, death), gdzie znaczna większość rówieśników słuchała disco, techno i bawiła się na dyskotekach. Ja tą muzykę uwielbiałem, fascynowała mnie i była dla mnie odskocznią od szarej rzeczywistości, pasją.

Myślę, że tak. Zwykle buntujemy, kiedy coś nas ogranicza lub z czymś się nie zgadzamy, jeśli jednak nie mamy takiej potrzeby, to bunt dla zasady wydaje mi się bezcelowy. Ja sama też nie przechodziłam w życiu takiego okresu. Co prawda zadawałam sporo pytań o własne miejsce w świecie, ale o to miejsce nie walczyłam, bo walczyć nie musiałam. Miałam w domu na tyle dużo swobody, zaufania oraz akceptacji dla własnych wyborów, że musiałabym być nienormalna, żeby jeszcze z tym wojować.

Ja się nie buntowałam w typowy sposób, jak na przykład moja siostra, bo ja miałam zawsze az za dużo wolności i marzyłam o normalnym domu, z mama i tata. Zamiast tego miałam i mam mamusie, która uważa i uważała swoje 3 corki za balast i ciezar  w zyciu i zwalala nasze wychowanie na babcie i ciotke, a potem wręcz uciekla z domu w nocy, gdy ja i siostra bylysmy za granica, a najmłodsza wypieszczona przez babcie siostra miała 16 lat i została calkiem sama w wielkim domu na wsi. Także buntowałam się ale na to jaką osobą jest moja mama i w jakich warunkach przyszlo mi żyć. Przez to jestem takim a nie innym człowiekiem, i w sumie do tej pory nie umiem nikomu tak naprawdę zaufać.
Jeśli moje corki będą się buntować to na pewno będzie to inaczej wyglądać niż u mnie. Mlodsza siostra praktycznie wogole się nie buntowała, a starsza która pamięta jeszcze ojca , bo miała prawie 5 lat jak wyemigrował za ocean, to buntowała się typowo: dyskoteki, papierosy, ucieczki przez okno na imprezy, randki itp. Ja owszem, tez chodziłam na imprezy, ale nikt mi niczego nie zabraniał, nie ograniczał, nie pilnował niestety. Czas mojego dorastania (4 lata roznicy jest miedzy mna a starsza siostra) przypadl na praktycznie całkowite oduniecie się mamy, bo poznala swojego obecnego męża i jest i była pod jego całkowitym wpływem.
Uważam ze my jesteśmy sto razy bardziej dorosłe niż nasza matka.
Także uważam, ze buntowanie się jest zdrowe i potrzebne, oczywiście w granicach rozsądku, po to, aby stać się w pełni samodzielną i autonomiczna jednostką. Wazne jest czy mamy przeciwko czemu się buntować. Ja miałam zawsze az za dużo wolności. Majac lat 7 sama chodziłam do szkoły czy jezdzilam rowerem dwa kilometry, czy to deszcz czy ostra zima. To było dla mnie trudne bo zawsze bylam niesmiala, wycofana, a dzieciaki z sąsiedniej wsi, gdzie była szkola smialy się z nas bo byliśmy praktycznie jedyna rodzina, gdzie nie było taty i był on za granica, a przez pierwsze lata podsatwowki mialysmy porządne zagraniczne ubrania, przybory szkolne słodycze co było przedmiotem zawiści. Zamiast tego wolalabym mieć normalna mame w domu, a nie to trzeba jej przyznać ciagle musiala być w pracy żeby na nas zarobić, bo pracowała dużo i wszystko było na jej glowie. Przez to była wiecznie sfrustrowana, zdenerwowana i zła.  Nigdy nie bylam z nia blisko, wiec i specjalnie nie musiałam się odsuwać, buntować.

Idea buntu? Raczej naturalna kolej rzeczy. Pozwala na zbudowanie własnych wartości, hierarchii zasad postępowania lub wzmocnienie/przemodelowanie tych przekazywanych przez rodziców. A służy zerwaniu dziecięcych więzów zależności , "pójściu na swoje" .

Dodając do poprzedniego posta chciałabym napisać, że zastanawiając się nad tematem głębiej, właśnie dotarło do mnie, że wiele rzeczy robiłam wbrew woli rodziców, ale oni te decyzje szanowali, stąd brak potrzeby buntu. Za to raz przeżyłam taki moment, kiedy to wbrew woli mojego taty zdecydowałam, że na stałe (tymczasowo, ucząc się, już znacznie wcześniej mieszkałam w internacie lub wynajętym mieszkaniu, co też nie było konsultowane ) wyprowadzam się z domu, bo nie chcę z nim mieszkać. Gdybym wtedy pozostała, to byłaby to decyzja wiążąca. Co prawda byłam już pełnoletnia, dorosła, a mimo to tata bardzo długo był z tego powodu rozczarowany, zresztą wyraźnie dając mi to odczuć. I nie wiem czy kiedykolwiek się z tym wyborem pogodził.

Jeszcze są inne postawy rodziców: wieczna krytyka, obojętność (tutaj bunt jest bezzasadny skoro nie ma reakcji rodzica), pogodzenie się, rzucanie przeszkód pod nogi i inne.

Eskapizm, to też rodzaj buntu.

Moje "cielęce" lata zaowocowały całkowitym wyciszeniem i ignorowaniem dorosłych. Pomimo że byłam kolejnym dzieckiem i rodzice już mieli do czynienia z wiekiem dojrzewania, to nie raz mama mówi, że dałam im w kość i przyznaje, że nie umieli do mnie dotrzeć. Nie wszczynałam dyskusji, nie próbowałam zaznaczyć swojej obecności, potrzeb, nie pyskowałam, nie buntowałam się. Kiedy rodzice prawili mi kazanie (tak wówczas odbierałam wszystkie próby tłumaczenia mi czegokolwiek z ich strony), ja grzecznie wysłuchałam i wciąż robiłam po swojemu. Informowałam rodziców, że wychodzę i nawet, kiedy wyrażali sprzeciw - wychodziłam. Przy czym nie uciekałam bawić się ze znajomymi, ale na spacer do lasu, do niewielkiego warsztatu kolegi, w którym zawsze można było pomilczeć z kolegą, poczytać gdzieś w spokoju książkę, albo powłóczyć się po polach. Podobnie było w szkole. Gdy lekcja mnie nudziła (zdarzyło się tak kilka razy), podnosiłam rękę i informowałam nauczycielkę, że wychodzę do biblioteki.

Przeszło mi mniej-więcej w wieku szesnastu lat.

Z perspektywy mogę powiedzieć, że świat był w tamtych latach dla mnie za głośny.

Nie chciałabym, abyśmy zanadto odeszli od tematu, ale wyjaśnię, że myśl autorki cytatu na potrzeby niniejszego wątku nieco wyrwałam z kontekstu. Wywiad dotyczył zmian w szkolnictwie, jakie za rok planuje wprowadzić obecna władza oraz bezradności dzieci, które traktowane są jak meble przestawiane z kąta w kąt i bez wpływu na to, co się z nimi dzieje.

Pani Iga Kazimierczyk jako pedagog jest wielką przeciwniczką owych zmian (nie ona jedna zresztą), dlatego właśnie na koniec rozmowy powiedziała:
Szkoła zawsze jest instytucją propagandową. Funkcjonuje dokładnie tak, jak chcielibyśmy, aby funkcjonowało społeczeństwo. Ale to nie przełoży się w proporcjach 1:1. To było możliwe w latach 30. w różnych krajach - wiemy, jak to działało. Dziś ludzie mają okno na świat i spora część ludzi będzie mogła pewne rzeczy zweryfikować na zewnątrz. Trochę nawet bym sobie tego życzyła, żeby ta szkoła była tak ohydna i straszna, że uczniowie by się po prostu zbuntowali. Nie ma nic zdrowszego w edukacji, niż moment, kiedy człowiek się buntuje i zadaje pytania o własne miejsce w świecie.

Wciąż się przeciwko temu buntujesz czy może nauczyłeś się radzić sobie z tym wszechotaczającym Cię jazgotem?