Bolesne rozstanie... i coś nowego.

Witam Mirello!ludzie będą udzielac ci wiele rad,jedne będą gorsze,drugie lepsze,sama to ocenisz.Ale ostateczną decyzje podejmujesz ty,kierując się własnym sercem.Wierze ci,że nadal go kochasz,kiedy odeszłaś docenił co stracił.Zadaj sobie pytanie,czy warto?Będąc z tobą romansował z innymi kobietami,może to były tylko flirty,ale one też nas ranią.Myślę,że skoro dawniej to robił,to z biegiem czasu wróci do tego,bo będzie mu brakowało tej adrenaliny.Obym się myliła.Wydaje mi się,że krzywdzisz tego drugiego mężczyzne nie mówiąc mu prawdy.Posłuchaj innych rad,napewno wiele osób odpowie na twojego posta,będą chcieli ci pomóc.Mnie pomogli,kiedy zostałam sama,opuszczona,bez słów wyjaśnień i kiedy byłam "nikim dla kogoś kto był dla mnie wszystkim"

Netchłopak ma dużo racji,miałam już okazje wymieniac się z nim poglądami.On jest mężczyzną,patrzy na życie z innej strony.Może twój pierwszy chłopak czeka na twój telefon,rozmowe,jak nie spróbujesz nie będziesz wiedziała.Ludzie się zmieniają to prawda,ja też doświadczyłam tej przemiany.

Użyj opcji "edytuj", gdy chcesz coś dopisać - o tym mówi pkt 10 regulaminu - pozdrawiam Agatka

Macie słuszną rację sama musisz ocenić sytuację,sama wiesz najlepiej bo jesteś w  środku. Z boku czasami wydaje się że można spojrzeć z dystansem ale to twoje życie i słuchaj samej siebie przede wszystkim.

Wiem że sama muszę podjąć decyzję choć powiem wam że chętnie chciałabym żeby ktoś to zrobił za mnie. Minęło już przecież trochę czasu, a ja miewam nieprzespane noce i dni w których nie chce mi się żyć. Bo to co kochałam skończyło się i nie umiem dać siebie komuś innego, komu bardzo na mnie zależy, bo wiem że ja nie pokocham tak mocno. Boję się jednak powrotu i tego że znowu po jakimś czasie wszystko "wróci do normy". Wiem jak cierpiałam i lęk przed tym cierpieniem jest większy niż ta miłość.

Już go przeprosiłam i bardzo jest mi głupio że tak postąpiłam. A problem właśnie jest w tym że szybko się poddaję. Nie umiem o niego walczyć choć on zrobił tyle że nigdy bym się tego nie spodziewała. Chciałabym z nim porozmawiać ale każdy nasz kontakt kończy się kłótnią.

Wiem ale były takie sytuacje kiedy mówiłam mu że chcę być sama bo nie wiem co mam dalej robić, z kim mam być. On wie że wcale nie jest mi łatwo i chyba próbuje to przeczekać.

Nie wiem już co mam robić. Gdzieś podświadomie w głowie układam sobie scenariusze rozmowy z moim obecnym partnerem ale jak dochodzi do dialogu, nie mogę mu powiedzieć że jednak to nie jest to. Wiele rzeczy razi mnie w jego zachowaniu i on wie o tym, bo jestem osobą bezpośrednią i każdy błąd z jego strony zaraz mu wytykam. Ale dzisiaj zrobiło mi się go żal...
Mój Ex dzisiaj był u mnie kiedy My byliśmy na spacerze i zostawił mi rzeczy które miał dla mnie pod drzwiami. Serce biło mi jak głupie bo na pewno widział mnie z nim i pewnie przyjechał do mnie żeby pogadać. Od razu zrobiło mi się smutno i zaraz napisałam do niego SMS-a że dziękuję, a potem zaczęła się rozmowa z moim. Pytał czy znowu ma się obawiać moich wahań, czy historia się powtórzy (tzn. rozstanie). Nie umiałam mu odpowiedzieć. Powiedziałam tylko że nie jest mi łatwo chociaż dużo czasu już minęło, że to wciąż we mnie siedzi... Jak zobaczyłam jego smutek to poczułam do siebie nienawiść! Sama nie wiem czego chcę! Wiem że nie pokocham go tak mocno jak kogoś wcześniej, ale też nie umiem z niego zrezygnować. Powiedziałam mu że mam wybór ale nikomu go nie życzę.
Po prostu, duszę się we własnym sosie... ;(

Pytasz w stosunku do obecnego czy byłego partnera?

Z moim byłym drogi się rozeszły parę miesięcy przed wyprowadzką. Razem przez te lata dawaliśmy siebie ale z jakąś odczuwalną rezerwą. Każde z nas było uparte i nie chciało pokazać za dużo drugiej osobie. Czasem brakowało słów "kocham cię", czułości czy wsparcia. Po prostu, gdzieś się zagubiliśmy.

Z obecnym mam czułości, okazuje mi to codziennie, ale wystarczy że mam zły dzień to on próbuje mi pokazać że też potrafi się boczyć i mieć pazur. Denerwuje mnie to, bo nie umie rozładować atmosfery tak jak to było w poprzednim związku, tylko dolewa oliwy do ognia.

Z pierwszym przeżyłam naprawdę bardzo dużo, mogę nawet powiedzieć że nie jedne małżeństwa tyle nie przeżyły co my. Smutki i radości a czasem nawet dramaty. Znaczy to dla mnie bardzo dużo i nie umiem tego wymazać z pamięci i zacząć żyć od nowa z kimś innym, chociaż staram się całymi siłami to jednak nie mogę.

tesciowa naprawdę uważasz, że należy walczyć za wszelką cenę? nawet gdy mężczyzna mówi że nie wie czy chce jeszcze być ze swoją kobietą? nawet kiedy widzisz, że kocha, że tęskni, ale zachowuje się nieracjonalnie? czy w miłości nie ma granic?

I spróbowałam.... Powiedział mi że szkoda się już ranić i że dziękuje za wszystko...
Może nie zrobiłam wszystkiego, nie rzuciłam się za nim na koniec świata ale próbowałam na tyle, na ile pozwoliła mi moja odwaga i moje emocjonalne hamulce. Teraz muszę się z tym pogodzić, zacząć żyć od nowa, pchać ten wózek z bagażem doświadczeń aż znajdzie się ktoś, kto popcha go razem ze mną....

Rozumiem że Twoja obecna sytuacja jest skomplikowana. Wydaje się ze musisz sama sobie odpowiedziec z kim chcesz Być co mówi twoje serce. Czy jesteś w stanie znów zaufać temu 1. Napisałaś że romansowal z innymi faceci tak mają niestety. Kobiety na nas działają jak magneż to tak jakbyś ty wpadła do klubu gdzie śa sami przystojni dobrze zbudowani faceci tacy jak w Twoich snach uśmiechają się do Ciebie to nie wieże że byś do nich nie zagadała albo nie rozmawiała. A wierz mi że Twój partner mogłby odebrać to jako romansowanie. Jeżeli 1 Cię nie zdradził i go wciąż kochasz i wiesz że on Cię wciaż kocha to kieruj się sercem. Musisz wyjasnić 2 partnerowi że byłaś z nim dla przyjemności ze jest wspaniły przystojny ale niestety nic do niego nie czujesz. Decyzja należy do Ciebie ale musisz ją podjąc

byliśmy razem 3 lata. Nasza miłość była przepiękna. obiecywał mi siebie, że nigdy mnie nie opuści.Planował nawet ślub ze mną, jak to będzie.
A tu przyjeżdza po mnie i w domu mówi mi że przez te wszystkie lata źle go traktowałam, że on nie wyobraża sobie życia ze mną jeśli będę go tak traktować. powiedziałam mu na to,że się zmienię..  Tylko żeby mi w tym pomógł, on powiedział że muszę sobie sama z tym poradzić,,
Następnego dnia zadzwoniłam do niego żeby przyjechał i mi to wszystko wytłumaczył.
płakał i mówił że zrobił  coś strasznego, że to on na mnie nie zasługuje.. ale.. powiedział,że mnie kocha
Załamałam się i nie iwem co mam dalej robić.. kiedy jestem pomiędzy innymi, nie myśle o tym tak bardzo lecz wystarczy że wejdę do swojego domu, gdy popatrze w lusterko-- Wraca on.. i nie mogę powstrzymać płaczu.. Budzę się w nocy licząc na to, że się odezwie
POMÓŻCIE mi.. Naprawdę nie wiem co robić, wiem że są inni co mają gorsze przypadki, kobiety były z mężczyznami nawet po 10 lat i dopiero wtedy zrywają ze sobą< ćoś strasznego>
Liczę na waszą pomoc:(

mirella tak musialo sie to skonczyc, zwiazek bez uczuc w koncu wypelnia sie uczuciem w twoim przypadku nienawiesci.
a co z tym poprzednim facetm?? tego co kochalas?? chcesz umrzec z przeswiadczeniem ze to on byl tym jednym jedynym...
chcesz zeby ktos za ciebie podjal decyzje? to daj mi jego numer tel a napisze"za tydzien przeprowadzam sie sama do swojego mieszkania, bardzo cie prosze przyjdz bo musimy porozmawiac, dluzej nie moge tak zyc"
gwarantuje ci ze jak nei dasz z siebie 200% i nie zawalczysz to bedziesz zalowac do konca zycia, on walczyl pol roku a ty?? supubuj ty tez, pokaz ze kochasz

Witajcie. Nie wiem czy powinnam pisać o swojej historii bo widzę że przyczyną waszych rozstań byli faceci a w moim przypadku to tylko moja wina.Byliśmy razem 4 lata . wszystko skończyło się wraz z początkiem moich studiów. Nie powiem że zawsze było kolorowo ale wspaniale się dogadywaliśmy był moim najlepszym przyjacielem ,wiedział o mnie wszystko, znał moje wady i mimo tego cały czas chciał ze mna być,ale mi zachciało się bawić i szaleć na studiach i stwierdziłam ze bedzie mnie ograniczał a to ostatni czas na zabawe przed założeniem rodziny. I tak zrobiłam zostawiłam go. Pierwszy miesiąc rzeczywiście dobrze się bawiłam ,ale potem było już niestety gorzej ciągle o nim myślałam,próbowałam wrócic ale z drugiej strony pomyślałam ze moze znajdę kogoś ciekawszego i spróbuję jak to jest z innym. No i znalazłam innego ale cały czas myśle o tej swojej pierwszej miłości. Minął już rok a ja nadal nie mogę zapomnieć i często pragnę go spotkać przytulić lecz wiem ze to niemozliwe.Myślicie że ja nadal go kocham,a tylko pocieszam się obecnym facetem? Myśl o tym nie daje mi spokoju...

a wiec co zamierzasz na dalsze zycie??
dlaczego niechcesz sama sie przekonac co jest z tym pierwszym, co czuje?? nawet jesli cie"pogoni" to sytulacje bedziesz miala jasna, ja bym tak wolala wiedziec jak jest.

To zrób to samo co My. Zostaw go i pobądź trochę sama. Zobaczysz do kogo serce bardziej tęskni. Mnie też się wydaje że kocham dalej tego pierwszego ale są dni że uświadamiam sobie że potrafię bez niego żyć a w drugim wiem, że nic bez niego nie ma sensu. Ja nie wiem czy nadal go kocham, ale na pewno był i jest nadal dla mnie kimś wyjątkowym z kim przeżyłam wspaniałe chwile.

mindy12345 Ja też się tego boję i chyba każdy z nas. Ludzie to zwierzęta stadne, potrzebujemy partnera jak tlenu do życia ale nie można bać się całe życie. Ja już nie boję się być sama, to tak jakbym bała się żyć i jeszcze bardziej bała się umrzeć. Muszę nauczyć się żyć dla siebie żeby później móc żyć dla kogoś.

syla135 wiem jak to jest bo sama żyję z tym ciężarem. On walczył a ja go olałam, próbowałam - i dostałam to samo co On ode mnie. Doświadczyłam tego z każdej strony i tkwię w próżni.

warto sie odwazyc wiem co mowie...przynajmniej bedziesz wiedziala na czym stoisz, moze i on czeka na twoj krok.
ja sie odwazylam po...po 3latach i byl warto. fakt nie jestesmy razem ale wiele se wyjasnilismy i bylo duzo latwiej zapomniec

witaj. jesli nie czujesz sie dobrze w obecnym zwiazku i myslami jestes przy tym pierwszym nie tkwij dłużej w tym.sama sobie zadajesz ból. posłuchaj serca,nie rób juz mu)pierwszysemu)na złość,dosc tego,zadzwon do niego umowcie sie i spotkajcie i porozmawiajcie w spokoju,facet z pewnoscia przemyslal co tak naprawde stracił i zaczął o to walczyć.nie poddawał sie chodź ty go tak źle traktowałaś. zrób to co mowi ci serce-daj kolejna szanse.nie bedzie tak jak wczesniej ale wazne ze jakos bedzie.z czasem ułozy sie wam od nowa i znow bedziecie szczesliwi,lecz naprawde musisz tego chcieć.życzę wytrwałośći.pozdrawiam:)

Fatalny dołek psychiczny popołudniowej niedzieli - musiał się kiedyś tak skończyć. Pojechałam wczoraj do byłego... Otworzył mi drzwi z uśmiechem na ustach, ale nie z takim radosnym jak to bywa na powitanie. Tak jakby z nutką satysfakcji w kąciku ust. No cóż, klamka zapadła. Widzieliśmy się po raz pierwszy od pół roku, po raz pierwszy od roku byłam znowu w naszym (tzn. jego domu) i wydawało mi się jakbym wróciła z pracy po 8 godzinach do tego samego miejsca które zostawiłam 15 miesięcy temu.
W sumie to nie wiedziałam jak mam mu powiedzieć czemu zawdzięcza moją wizytę. Wybełkotałam w końcu że musimy sobie wyjaśnić wszystko po kolei i  może nadszedł ten właściwy moment kiedy emocje już opadły, aby szczerze bez ogródek wygarnąć co i komu leży na sercu.
Nie muszę Wam pisać że nie było to takie proste jak się teraz czyta, ale powiem Wam że było warto. Warto, dla uspokojenia własnego głosu serca, zrzucenia tego co nie dawało mi spać i funkcjonować na "nowych zasadach". Przytuliliśmy się i powiedziałam, że jeśli ktoś dałby mi kiedyś wybór co do ostatniej rzeczy jaką chcę wybrać w życiu, to byłby to właśnie ten moment. I najlepsze jest to że nie wiem czemu, bo przecież przy takich rozstaniach nie ma romantycznych pożegnań, ani miłych słów szeptanych do ucha. Jest nienawiść i ból zmieszana z tą całą bezsensowną miłością  którą stawiamy na przeciw temu wszystkiemu złemu co nas spotkało.
Nic nie oczekuję po tej wizycie. Pomimo jego słów, że mnie nienawidzi ale jeszcze bardziej mnie kocha - niczego nie planuję i nie układam w głowie scenariuszy co dalej. Od wczoraj żadne z Nas nie pisze i nie dzwoni...

Jestem sama. Muszę być sama bo inaczej nie podołam temu wszystkiemu. Nie poradzę sobie z tęsknotą, mając obok jakąś podróbkę szczęścia z fabryki na Tajwanie.   Nie chcę zastępować kimś kogoś. Chcę pokochać od nowa lub na nowo - ale wszystko w swoim czasie...

Od ostatniego mojego postu w tym wątku minęły prawie 4 lata. Czytając go, przewijałam w głowie film i przypominałam sobie poszczególne sceny z tego trudnego dla mnie okresu. Myślę że warto napisać zakończenie, a nuż nie mogąca spać po nocach kolejna netkobieta, świeżo po rozstaniu przeczyta ten wątek i... sama nie wiem co ma być po tym "i".

Od roku jestem mężatką, mam 5 miesięcznego ślicznego synka poza którym nie widzę świata i ciągle uczę się z encyklopedii uczuć nowych pojęć. Niewiarygodne jak życie potrafi nas zaskakiwać, ale jeszcze bardziej niewiarygodne jest to, jak my ludzie zaskakujemy samych siebie.

Do pewnych życiowych decyzji trzeba po prostu dojrzeć i tutaj wiek nie ma kompletnie znaczenia. Emocje trzeba umieć rozszyfrować a wobec miłości pokory nigdy za wiele. Tak, zostałam żoną jednego z bohaterów moich postów. Dzisiaj wiem, że to co wydaje nam się takie oczywiste i przejrzyste wcale takie nie jest. Pokochałam od nowa, broniłam się przed tym uczuciem, mówiłam że to nie jest to oszukując samą siebie. Dzisiaj nie wyobrażam sobie że mogłabym wybrać inną z dróg. Ten "nowy" był moim przeznaczeniem, pojawił się w moim życiu w najodpowiedniejszej chwili i to dzięki niemu, dylematy z którymi musiałam walczyć odwiodły mnie od powrotu do punktu 0.
Ten ból po rozstaniu był moim przeznaczeniem. Oczyściłam się z niego, z byłym nie mam żadnego kontaktu a moja nowa miłość wzrasta z każdym dniem.

Dziekuję Ci za ten post ! bardzo Ci dziękuję. Jestem a raczej byłam w podobnej sytuacji. Jesli będziesz miala czas poczytaj mój wątek .... Jeszcze raz dziękuję :*

Czytając swój wątek zauważam jak pełen był emocji, rozgoryczenia a zarazem euforii. Mija 8 miesięcy... mija mętlik w głowie, emocje opadają. Z tego trzeba po prostu się wyleczyć,  zrozumieć i przestać idealizować.  Widzę, że u Ciebie Mirello wygladalo to bardzo podobnie... Ten sam schemat. Ja już traktuję to co mnie lączyło z byłym jak uzależnienie, a nie uczucie. Ech...

Jak to - nie wiesz? Wyjście jest jedno.

Znowu uległam powiedzial ze mu nie ufam ale jak tu komus ufac jak mam czarno na bialym ze jest nie szczery wobec mnie i sie wypiera wszystkiego. Powiedzil mi za zadzwonil do tego kolegi zeby usunął tego facebooka. Czemu on sie nie przyzna ze to on zalozyl tak samo jak konto na tym portalu randkowym. Niby nie jesyesmy juz pokloceni ale wiem ze taki sytuacje bede sie caly czas poowtarzac a ja bede ciagle udawala ze sie nic nie dzieje i przymykala oko. wiem z jestem glupia i naiwna ale ie potrafi z nim zerwac.

Czyli jak już się rozstaliście to on Ci się wtedy oświadczył? Jak zareagowałaś?

A jak to się stało, że po rozstaniu znowu nawiązaliście kontakt? Przecież tak Cię denerwował, że się narzuca. Kto więc pierwszy się odezwał?

Boje sie od nigo odejsc boje sie ze sobie nie poradze. znowu znalazlam jak pisal do dziewczyn na fotce pod innym nazwiskiem. czemu on sie nie przyznaje do tego po co ze mna jest i mie rani czemu nie odejdzie jak lubi byc wolny i miec kontakt z wieloma..

A dlaczego Ty czekasz aż On odejdzie od Ciebie? On chce zjeść ciasto i mieć ciastko dlatego związek z Tobą jest mu na rękę. Czemu się tak katujesz? I co to za pytanie że sobie nie poradzisz? Mieszkacie razem, jesteś na jego utrzymaniu, macie piątkę dzieci??? Nie marnuj czasu dla kogoś kto nie ma go dla Ciebie. Tutaj na forum nikt ci nie pomoże ani nikt nie podejmie za Ciebie decyzji dopóki sama tego nie zrobisz.

Ale ty CHCESZ być od niego uzależniona. Uzależnienie od kogokolwiek lub czegokolwiek jest niebezpieczne, bo będziesz się zgadzać na wszystko, byleby otrzymać swoją używkę. Tak się nie da tworzyć związku PARTNERSKIEGO, w którym każdy z partnerów ma swoją godność i jeśli jest naruszana, odchodzi.
Nikt ci nie pomoże, bo ty chcesz zmieniać jego, a nie siebie. Zechcesz zmienić swoje podejście - będziesz mogła działać, odzyskasz kontrolę nad swoim życiem.