Kobieta która zrezygnowała ze swojego ukochanego.

Rozum podpowiada co innego i serce co innego. Wiem, że naiwnie podchodzę do tego.

W naszym związku było tak, że byłam w późniejszym okresie uległa. On to wyczuł, wiedział, że szaleję za nim, kocham go i stąd ten jego brak chęci na zdobywanie mnie bo wiedział, że już mnie ma. Mówiłam mu, że czuję się zaniedbywana. Mówiłam, że potrzebuję zapewnień. W mojej rodzinie nie okazywano mi miłości więc nie widzę nic dziwnego w tym, że wymagam tego od swojego mężczyzny. Zerwałam z nim, ale wiem doskonale, że on w to do konca nie wierzy. On myśli, że skoro tak go kocham to tak łatwo nie zrezygnuję z niego i będzie tak jak wcześniej... powroty.

mężczyźni tak mają że ich urażona przez kobiety duma nie pozwala im na to aby przeprosić i poprosić o jeszcze jedną szansę...może jeszcze zrozumie gdzie popełnił błąd, schowa dumę do kieszeni i spokojnie sobie wszystko wyjaśnicie. A jeśli tego nie zrobi to okaże się zwykłym tchórzem który chowa głowę w piasek gdy tylko pojawi się problem.

Dobre myslenie. On nie traktował tego związku tak jak ty, więc jeśli do tej pory się nie odezwał....to myślę, że już tego nie zrobi. Postąpiłaś mądrze i odważnie, bo wiele z nas w imię miłości jest gotowych się poświęcać i znosić wszystkie upokorzenia. Brawo!

Podziwiam cie za to co zrobilas. Tez mam zamiar zrobic tak samo i mam nadzieje ze mi sie uda:) I mysle ze tak trzeba robic, postawic wszystko na jedna karte. Napewno nie jest to latwe, ale moze pomoze

Sabinaa jeszcze przez jakis czas bedze Ci ciezko.. straraj sie o tym nie myslec, wyjdz gdzies, zajmij sie praca.
Zycze powodzenia (uwazam ze postapilas slusznie!)

' Czas leczy rany ' ...

Dobrze że z nim zerwałaś , lepiej teraz niż później , skoro on cię zaniedbuje nie jest ciebie wart ...
Na pewno znajdziesz mężczyznę , który będzie cię wiecznie zdobywał ; )

ja też się łudzilam, że wróci, tyle tylko, że to on zerwal. Czekałam i czekalam, a on nic, czasem napisał jakiegoś sms "co tam", nawet nie wiedział co ja wtedy przezywałam. zaczęłam żyć sama i powiem Ci podobało mi się, w końcu zero awntur, wolna na całego imprezy nowi znajomi, i tak przez 3 miesiące, ale były też noce wiele takich gdzie kładłam się do łóżka i płakałam. Dziś po upływie 5 miesięcy, mam z nim kontakt, spotykamy się znów traktujemy siebie jak parę, ale teraz już nie daję się zastraszyć, już mu nie ulegam, znam swoją wartość i robię wszystko na co mam ochotę. Kłóce się z nim, bo nie ustępuje tak jak kiedyś i on wie, że teraz może mnie stracić,
Pytanie tylko czy dobrze zrobiłam znów się z nim spotykając? Nie, teraz wiem, że jego wad nigdy nie zaakceptuje, widzę różnicę w zachowaniu na lepsze, ale nie do końca tego oczekiwałam. Wiem też że gdybym w pewnym momencie nie wyciągnęła ręki on pewnie też by tego nie zrobił.
Sabinaa zastanów się nad tym czy napewno chcesz go zpowrotem!!!!

ja przeżywałam przemoc fizyczną i psychiczną, nie potrafiłam odejść. Byłam od niego uzależniona- nie wiem dlaczego. ale to rozstanie uświadomiło mi jak wiele błędów popełniłam, na ile sobie pozwoliłam. Wyciągnęłam wnioski- on nie ma prawa złego słowa do mnie powiedzieć.
Czy masz odebrać te rzeczy osobiście- tak, bo pokażesz mu, że jeszcze coś czujesz, i że nie jest Ci obojętny, jeżeli on faktycznie tylko wstawi tą walizke i nic więcej- to sama rozumiesz , nie warto zawracać sobie takim typem głowy.
wiem, że łatwo się mówi, nie wiesz ile ja wycierpiałam, choć tu jest mój post i możesz go poczytać,
czas wyleczy Twoje rany

Ja to wszystko wiem. Zastanawiam sie tylko czy czasami nie wyolbrzymiam tego jego olewania mnie. Może faktycznie jest tak jak sam mi mówił " tak wyglądają normalne związki", albo "a co gdy mąż pracuje po 12 godzin i po pracy jest tak zmęczony, że nie ma siły poświęcic jej czasu bo ze zmęczenia marzy tylko o tym by pójśc spać"... Może faktycznie mam za duże wymagania? A może poprostu mam jednak rację tylko go zwyczajnie bronię. A zreszta...mija 11 dzień od naszej sprzeczki a po nim nadal nie widać chęci na polepszenie relacji czy probowanie nawiązania kontaktu. NIC kompletnie nic. Jedynie odpisał na moje smsy związane z prośba o dostarczenie moich rzeczy. Jestem ciekawa jutrzejszego dnia. Będzie to decydujące spotkanie. O ile odważę się mu osobiście otworzyć drzwi.

Sabinko, Po pierwsze kochać kogoś i być z kimś to dwie różne rzeczy.
Ja w ten sam sposób co Ty zakończyłam dwa związki. Jeden 2 lata tem drugi kilka dni wstecz..
I o ile po tym drugim już się pozbierałam o tyle ten pierwszy siedzi we mnie po dziś dzięn. 
możn kogoś strasznie kochać, a z nim nie być.
Jeżeli on nie chce Twojej miłości, po prostu z niej nie kożysta ale to co dajemy pozostaje na zawsze nasze, a to co zachowujemy jest na zawsze stracone.
Po tym co mówisz też wątpię aby chciał cokolwiek naprawiać wiec musisz sie z tym pogodzic. Kochaj go ale sama dla siebie.  Z czasem  zobaczyszz, że to nie takie trudne
Pozdrawiam.

właśnie tak siedzę i próbuję w głowie wyobrazić sobie to dzisiejsze chwilowe spotkanie. Być może ostatnie   Zastanawiam się czy dam radę przezwyciężyć swoją chęć na jakiś kontakt fizyczny   Na pewno jak go zobaczę napadnie mnie chęć przytulenia go, pocałowania   Będzie to ciężka walka z samym sobą. Ciekawe co on poczuje na mój widok? Czy wywołam w nim pozytywne emocje... czy jak mnie zobaczy to zmięknie choć trochę... czy na odwrót. Tak jakby spotkał kogoś obcego ehhh ciężko bardzo mi na serduchu.

tylko, że 12 dni ciszy raczej nie świadczy o tym, że mu na mnie zależy.

I jak tam po spotkaniu Sabinaa ?

Niekoniecznie. Faceci są inaczej skonstruowanie niż my kobiety. To że się do Ciebie nie odzywa nie oznacza że mu nie zależy. Po prostu, uraziłaś jego dumę i on chce ci pokazać że jest twardy i nieugięty, że też ma swoją godność i pewnie czeka na przeprosiny choć pewnie sam jest winny.

Ja też miałam takie sytuacje w życiu z moim byłym partnerem że wyprowadzałam się od niego nie raz. Nigdy nie dał mi do zrozumienia że mu zależy. Spuszczał mnie po rynnie a Ja pierwsza wyciągałam rękę na zgodę. Do czasu. Czara się przelała. Wyprowadziłam się - tylko już nie do mamy ale do swojego wynajętego "m". Zaczęło robić się nie na żarty. Ale On dalej nic, a mnie już nie zależało na jego staraniach. Odpuściłam sobie bo skoro sam tak robił to oko za oko ząb za ząb. Do czasu, kiedy zobaczył mnie z kimś. Otworzył oczy szeroko i wtedy zaczął walczyć. Były kwiaty, płacz i zgrzytanie zębów, oświadczyny, prezenty i oferty wczasów do Egiptu. Ale Ja powiedziałam dość.  Nie wybaczyłam. Trwało to 4 miesiące - tyle czasu o mnie walczył, chciał ślubu i dziecka ale wypaliło się we mnie wszystko co było.
Uczucia jeszcze są ale ból i żal jest silniejszy niż miłość.

Musisz zadać sobie pytanie, czy jeśli powalczy, będziesz w stanie mu wybaczyć wszystko, zapomnieć ten ból i żal oddzielić wszystko grubą kreską i zacząć żyć od nowa tak jakby nigdy nic.
Jeśli nie jesteś pewna to ten związek będzie reanimacją trupa.

Pozdrawiam.

Po jego wyjściu uświadomiłam sobie, że zapomniałam podziękować za przywiezienie walizki. Napisałam smsa. Odpowiedzi już nie otrzymałam ...

Taaak... wino to dobry pomysł ;-) Na zdrowie!

Dziewczyny nie daje rady. Odpowiedź na smsa  otrzymałam po 1 w nocy " ok. nie ma problemu." Już nic nie pisałam, ale bardzo mnie korci by zapytać dlaczego tyle czasu bawił się mną? dlaczego okłamywał, że kocha?
W środku jestem cała roztrzęsiona, nic nie jem, nie mam apetytu. Przy wzroście 172cm ważę już chyba z 55kg. Nie potrafię się pozbierać, cały czas płaczę po kątach, ukrywam te emocje przed rodziną.
Od babci musiałam się wynieść. Brat mnie dzisiaj zabrał. Źle się jednak tu czuję, najchętniej uciekłabym gdzieś bardzo daleko.
Zauważyłam, że bez pomocy psychologa chyba sobie nie poradzę. Martwię się już sama o siebie. Nie mam żadnej motywacji, wyglądam jak wrak człowieka. Wychodząc na ulicę zdałam sobie sprawę z tego, że nawet się nie uczesałam... o jakimkolwiek umalowaniu się nie wspomnę. A nie należę do kobiet które mają gdzieś jak wyglądają.
Wszystko mi przypomina jego, najgorsze jest to, że nawet miejsca w których bywaliśmy razem muszę omijać szerokim łukiem a niestety nie zawsze jest to możliwe.
Czuję sie jakby ktoś zabił część mnie. Jakby stała się jakaś wielka tragedia w moim życiu...a byliśmy z sobą tylko nie cały rok.
Chciałabym zasnąć i obudzić się za kilka tygodni. A jeszcze lepiej byłoby gdybym miała do dyspozycji magiczny guzik dzięki któremu po naciśnieciu wykasowałabym go z pamięci.

Wiem dziewczyny, że mnie pocieszacie i staracie mi sie pomóc, jestem za to wdzięczna, ale ten kto taki stan przechodził doskonale wie, że żadne słowa pocieszenia w tym przypadku się nie sprawdzają. A nawet chyba dołują jeszcze bardziej bo uświadamiają, że to faktycznie definitywny koniec. Ja się poddaję, charakter nie pozwoliłby mi walczyć o niego tak jak robią to niektóre dziewczyny z tego portalu. Nie potępiam takiego zachowania, ale nie posiadam w sobie nawet na tyle siły, jestem zrezygnowana, chodzę jak naćpana choć jeszcze nie zażywam środków uspokajających- dopiero zamierzam .

VERYblack dziękuję Ci za to, że jesteś !!!

I jak się trzymasz??
Napisałaś coś do niego?
Ja wiem że Ci jest trudno ale czas naprawdę leczy rany.
Skup się na czymś co sprawia Ci przyjemność spotykaj się z ludźmi a może poznasz kogoś ciekawego:)
Metoda klin klinem nieraz się sprawdza:))

Święta racja:))) tak trzymać:))
Jestem z Ciebie dumna:)
Gdyby każda z nas miała tyle samozaparcia co TY to nie było by tyle sfrustrowanych kobiet....

martwisz sie, cierpisz...a zadałaś sobie pytanie czy naprawdę chcesz go znowu w swoim życiu?czy tylko chodzi o wywołanie żalu w nim żeby zobaczył co stracił?przypomnij sobie swoje motywy na samym poczatku...dlaczego odeszłaś?i tego sie trzymaj...ja tak robie każdego dnia...efekt murowany..odeszłam po dwóch latach 3 tygodnie temu...i żyję...Ty tez bedziesz:)