Czemu ludzie (ja?) nie doceniają tego co mają?

Sama dałaś sobie odpowiedź. Miałaś miłość romantyczną z maślanymi oczami, miałaś pożądanie, miałaś dobry seks, introwertyka i ekstrawertyka. Czego lub kogo jeszcze chcesz? Nie ważne jaka nie jest druga osoba i jak bardzo idealnie do nas nie pasuje to w końcu powszednieje, pojawia się rutyna, przyzwyczajenie. Jeżeli szukasz wiecznych uniesień nigdy nie stworzysz normalnej relacji tylko będziesz skakać z kwiatka na kwiatek. Mój były też cierpiał na taką przypadłość. Zawsze musiał czuć się jak na początku związku. To jest awykonalne. Nie potrafisz przejść na coś więcej niż zakochanie i motylki w brzuchu.

Nawet nie, że "nie doceniają ", tylko wielu jest idealistami,  nie potrafiącymi zaakceptować faktu, że nie ma ludzi zgodnych w 100%  z ich wizją. Zresztą,  może i gdzieś są , ale trafienie na nich  to jak wygranie szóstki w totka. Dlatego często nawet jeśli partner ma zalety godne podkreślenia , malkontenci widzą tylko wady i one ich odrzucają. Kwestia tolerancji.
A najlepsze jest to, że najbardziej wybredne są osoby również mocno niedoskonałe,  ale widocznie na tyle narcystyczne, że zaakceptowanie wad u bliskiej osoby byłoby poniżej ich godności.
Z motylków,  moim zdaniem, się wyrasta, doświadczenie, nieudane związki powodują ,  że podchodzimy ostrożniej,  rozważniej i mniej entuzjastycznie. Jeżeli ogólnie jest świetnie, seks udany, to szukasz dziury w całym Choć zmuszać się też nie zawsze warto. Może spróbuj  poznać go lepiej by uzyskać pewność?

No ja nie wiem czy to dobry pomysł. Żebyś w pewnym momencie nie czuła że nie żyjecie razem tylko obok siebie...

Osobiście ja bym się zastanawiał czy to właściwa osoba do tego by się związać , Ty zrobisz jak chcesz. Na pewno ja bez tego czegoś nie wiązałbym się...

Trzy sprawy:
-wszystkiego mieć nie można
-nigdy nie będzie cały czas tak,jak na początku związku,bo nie tak to natura wymysliła.
Na początku jest najwięcej uniesień i pożądania,żeby się rozmnożyć,a potem proza dnia codziennego i wypali się albo nie,większości jednak się wypala...
-babie nie dogodzisz

Wydaje mi się, że jeśli typ nr 2 był " nijak nie pomocny w domu", to ten  "kisiel w majtkach " szybko by Ci przeszedł.  Chyba, że jesteś za podziałem obowiązków na kobiece i męskie.
Dla mnie,  po 20 latach, najważniejsze jest to, że  mogę liczyć na niego nawet wtedy, gdy między nami jest kryzys. W chorobie i biedzie nie zostawił, wręcz przeciwnie, pełna mobilizacja i wsparcie duchowe. Równorzędny partner, dawca, miły towarzysz. Nie zamieniłabym tego na żadne "emocje". Choć seks, przyznaję, bardzo ważny. Ale ten ponoć macie udany? Widać da się i bez motylków

Widzę, że jesteś na podobnym etapie co ja, tez niedawno zrozumiałam , że ze mnie taka idealistka i tak bym marzyła ze nawet bym chciała zmieniać, ale życie jest zyciem i cóż, właśnie trzeba doceniac ze facet jest po prostu dobry, że Ci pomoże w potrzebie, że Cię szanuje itd, a w kazdym, zwiazku trzeba sie starac by się nie wypaliło, jedno jest pewne , taki stan wiecznych motyli byłby niemozliwy a wrecz szkodliwy.
Powodzenia

Oczywiście, że z rozsądku. Coś tam zaczyna już skrobać, przed finalizacją "małżeńską", ale za daleko to zabrnęło, żeby teraz to zostawiać.

jupiter po prostu zaklina rzeczywistość. Podchodzi zdroworozsądkowo do tego związku, wylicza minusy poprzednich i plusy tego. Wypada na korzyść dla Trzeciego. I te 4 orgazmy jako wisienka na torcie... Niemalże dar od losu, więc kocha, bo jakże inaczej. Jednak już tęskni za tym, czego wie, że nigdy od Trzeciego nie dostanie. No nie można mieć wszystkiego - tak sobie tłumaczy i zarazem pyta nas, oczekując potwierdzenia dla swojego wyboru... Ale tu też nie zazna spokoju

Sweetdelicja i co postanowiłaś? Co zamierzasz zrobić?

Tak czytam Wasze odpowiedzi i przebija się to, co jakiś czas już próbowało - ten rozsądek. Kiedyś kumpela mi powiedziała, że wyszła za swojego bo "wystarczająco go kocha i będzie dobrym ojcem i mężem". Wydaje mi się, że jestem na tym samym etapie.
Jeśli chodzi o odkręcanie tego, to na pewno dałoby radę. Tylko to będzie nieodwracalne...pojawia się multum pytań "a jeśli".
Bo co będzie jeśli znajdę kolejną nieprzystosowaną do życia "jedynką"? Albo kolejną władczą "dwójkę"? Wiem, że to jest trochę uproszczone, ale jednak poszukujemy podobnych ludzi...Poza tym a jeśli znajdę kogoś super, emocje po czasie opadną i zostanę z kimś, kto nie jest "do życia" tylko do uniesień?

Adiaphora pięknie to opisałaś. Jestem z kimś już prawie 4 lata...więc nie tylko rozsądek jest. Ale będę tęsknić. I co teraz?