Nigdy w życiu nie byłam "forumowiczka"- ale chyba teraz potrzebuję "obiektywnego osądu"...Do rzeczy... Mam 33 od 1,5 roku mieszkam z facetem.. bardzo konkretny facet wyznaczony plan realizowany krok po kroku... swoimi planami się ze mną dzieli i nawet uwzględnia mnie w nich... dom, dzieci, dodatkowe źródła dochodu... wszystko opracowane przemyślane... poza jedną rzeczą... poza ślubem- wiem brzmi żałośnie i desperacko, wiem również, że stażu za dużego nie mamy..
Wcześniej dwukrotnie mieszkałam z facetem, i nie miało to dla mnie aż takiego znaczenia ale teraz, ja wiem i on również wie, że chcę... (wcześniej musiałam podświadomie wiedzieć, że to nie to)
Od pierwszego spotkania- początek lata 2014 r. widzimy się codziennie, już po 3 miesiącach razem mieszkaliśmy... i tak do teraz. Nadal żadne z nas nie wyleciało z 4 piętra, dorobiliśmy się dwóch kotów... więc chyba OK:) poza tym wiem, że to ten.... ślub jego młodszego brata (w zeszłoroczne wakacje) zwalił na naszą głowę pytania: kiedy WY??... wtedy ja również zaczęłam się zastanawiać... trochę rozmawialiśmy i on ma świadomość, że ja chcę i że to ważne dla mnie, że nie chodzi wielkie weselicho, o drogi pierścionek, może tego nie być w ogóle... chodzi mi o bezpieczeństwo, o deklarację.... mimo całej tej jego wiedzy ostatnio usłyszałam (a niestety nie były to słowa skierowane do mnie), że dzieci to i owszem może mieć, ale ślub raczej nie... a ja nie chce mieć dziecka z gościem, który po spakowaniu walizki może sobie po prostu zniknąć...
Nie zmuszę go do oświadczyn, nie postawie ultimatum, bo to musi być jego decyzja.... Może po prostu ja to nie ta "jedyna"... Zastanawiam się czy poczekać czy zakończyć relacje- skoro nie mamy takich samych potrzeb... Jeśli czekać to jak długo?? żeby nie marnować życia "w oczekiwaniu na coś co może nigdy nie przyjść"... )W zasadzie godzina zero minęła z końcem zeszłego roku- taki sobie termin wyznaczyłam:))... tylko problem w tym, że mi nie zależy na jakimś tam ślubie tylko na ślubie z nim... ale bycie z nim w takim układzie jak jest powoduje u mnie frustrację.... A może jestem po prostu starą wariatką??
KTOŚ? COŚ? powie??
Podobne tematy
Po pierwsze - czy choć raz w pełni szczerze i otwarcie porozmawialiście o swoim stosunku do ślubu? Czy ty mu spokojnie i dokładnie wytłumaczyłaś, dlaczego ślub jest dla ciebie tak ważny? Czy on ci równie spokojnie i rzeczowo wytłumaczył, dlaczego jest wobec ślubu niechętny? Czy też wyszliście z założenia, że partner "wie" to wszystko. Ewidentnie tak nie jest (przynajmniej ty nic nie piszesz o motywach swojego faceta). Dlatego pierwszy krok to moim zdaniem szczera, spokojna rozmowa - żebyście nie tylko poznali ale i zrozumieli swoje oczekiwania.
- Realista
- Net-facet
- Nieaktywny
Ja mam wrażenie, że Ty mu nie ufasz do końca. Nawet jak weźmiecie ślub to może sobie zawinąć manatki i wyjść z domu po prostu. Pomyślałaś o tym, że jak weźmiecie ślub Ty będziesz szczęśliwa, a on już może niekoniecznie i przez Twoje naciski i w końcu spełnienie zachcianki się to rozleci?
Co jest dla Ciebie ważniejsze ślub czy wy jako para? Wiesz, że to Ty masz bardziej problem ze sobą stabilizacja i bezpieczeństwo, a jeśli ślub Ci tego nie da? Ja bym się serio bardziej do psychologa udał o tym porozmawiać czy na psychoterapie, bo to w Tobie jest problem.
Wyjaśniam: oczywiście mam świadomość, że w małżeństwie mógłby być nieszczęśliwy, tak samo jak ja mogę być nieszczęśliwa bez małżeństwa.... Dlatego nie namawiam, nie naciskam- nigdy tego nie robiłam i nie zamierzam...i rzecz nie o to idzie, bardziej o to chodzi czy jestem w stanie dla niego zrezygnować ze swojej potrzeby, czy dać spokój, a może to on zmieni zdanie??
mam również świadomość że jeśli będzie chciał to zawsze może mi powiedzieć żegnaj....
5 2016-01-20 16:01:42 Ostatnio edytowany przez gagatka0075 (2016-01-20 16:41:49)
Dokładnie, nawet jako mąż mógłby dać nogę, jakby miał dość.
Zrozumiała jest Twoja potrzeba ślubu i jego niechęć, każdy ma jakieś swoje wizje i nie ma sensu siebie ani jego zmuszać.
Jeśli chce wspólnego życia i dzieci, a tylko ślubu nie, to na pewno nie w Twojej osobie jest problem. Pomyśl, warto odchodzić od faceta, w którym poza tym wszystko Ci pasuje? Mnie by było szkoda.
Edit: zawsze jest szansa, że zmieni zdanie. Albo Ty.
Zakładanie, że on zmieni zdanie jest bez sensu - bo jak nie zmieni, a ty po cichu będziesz na to liczyć, to się za parę lat poczujesz oszukana i wykorzystana, bo przecież miało być tak pięknie, miał się zmienić. A tak naprawdę oszukasz się sama.
Czy jesteś w stanie zaakceptować życie bez ślubu? Na to pytanie nikt ci nie odpowie, sama musisz to sobie przemyśleć.
Brawurka - a ja Cię w 100% rozumiem. miałam analogiczną sytuację.
w pełni rozumiem dlaczego kobieta chce usłyszeć oświadczyny i też do mnie nie przemawiają argumenty że coś tam - może beż, może dzieci a ślub nie.
ja żyję w przekonaniu, że facet który kocha chce zakontraktować swoją kobietę, nawet po to, żeby inny wiedział że to jest czyjaś żona, nie 'dziewczyna'.
jest też prawo, które daje gwarancje i prawa kobiecie po ślubie.
Popełniłam błąd, którego więcej nie popełnię - dziecko bez ślubu. też kochał jak cholera. Zostałam z małym dzieckiem sama - bez prawa do alimentów dla siebie - a ja zrezygnowałam z pracy, żeby nam urodzić i wychować dziecko! Zanim dostałam pierwsze alimenty na dziecko to minął prawie rok, a ja musiałam żyć za pożyczone (dziecko miało miesiąc jak odeszłam)! A życie by za mnie oddał, było porozumienie dusz i takie inne pierdy... dopóki nie miał grubej spuchniętej ociężałej baby w domu, bo wtedy okazało się, że inne moga być szczupłe i wesołe. Mówię Ci to po to, żebyś się nie dała zwieść, że ślub to bzdura.
Nie zmienisz ślubem człowieka, ale nabywasz prawa!
Moja koleżanka nie mogła konkubenta od 12 lat odwiedzić w szpitalu! nie miała prawa! mógłby umrzeć a jej by nawet nikt nie zawiadomił.
Powiedz mu to co nam napisałaś i poczekaj na decyzję. Jego decyzję, bo nic gorszego niż wymuszony ślub. on Cię musi na tyle kochać, że chętnie założy sobie te 'kajdanki' i mu one nie będą w życiu przeszkadzać, bo inaczej i tak wywinie Ci numer.
8 2016-01-21 05:26:33 Ostatnio edytowany przez Realista (2016-01-21 05:27:08)
- Realista
- Net-facet
- Nieaktywny
Pokaż mu najlepiej ten wątek i zobacz jego reakcje. Wtedy może porozmawiacie na poważnie? Może coś przemyśli. Nie wiem dlaczego ludzie utrudniają sobie życie są szczęśliwi, a przez głupi papierek traci się to szczęście, bo zaczynają się problemy jedna strona chce, druga nie chce.
Nie zdajemy sobie sprawy z tego, że każdego dnia może odejść od nas ta bliska osoba może dzięki temu byśmy bardziej ją doceniali, a nie jej coś narzucali?
Ślub jest dla Ciebie ważny, bo chcesz spełnić jakieś swoje potrzeby i to w Tobie jest problem.
- verdad
- Przyjaciółka Forum
- Nieaktywny
Porozmawiaj z nim.Powiedz, ze nie zalezy Ci na weselu, gosciach i prezentach, tylko na papierze.A papier da Ci poczucie bezpieczenstwa.Nie bezpieczenstwa uczuc co Ciebie, bo tego zaden papier nie zapewni.
Ale da poczucie bezpieczenstwa finansowego - wspolne rozliczanie podatkow, dostaniecie 500 zl na dziecko - to zart, ale slszalam, ze te 500 zl maja dostac dzieci ze zw.malzenskich.
Wchodza w gre kwestie majatkowe - dziedziczenie po malzonku.W razie jego smierci nie dostaniesz po nim nic
Moze Cie uczynic spadkobierca testamentowym.Ale jako obca osoba jestes w innej grupie podatkowej.
Tez to co ktos wyzej poruszyl - w razie pobytu w szpitalu nie bedziesz informowana o jego stanie zdrowia.
A jakie sa jego argumenty na nie ?