Chora wizja miłości

Każdy kolejny raz uodparnia mnie coraz bardziej. Za bardzo przywiązywałem się do dziewczyn, i za mocno przeżywałem rozstanie.
Problem leży w tym, że potrafię napraaawdę mocno kochać i za każdym razem kończyło się to dla mnie źle.
Chciałbym po prostu spotkac kogoś, komu będę w stanie powierzyć moje uczucie i ta osoba nie spuści go w kiblu.
Boję się, że nigdy nikogo takiego nie spotkam. A to moje największe pragnienie.
Pozbierałem się wyjątkowo szybko, tłumacząc sobie, że po prostu źle trafiłem i wyżej wspomniana osoba nie była warta mojego czasu.
Ale co dalej? Wciąż chcę być kochany i kochać, ale nie sądzę, bym zaufał komukolwiek po tym co mnie spotkało.

Pierwszy raz czytam wypowiedź mężczyzny, który pisze otwarcie, że zawsze marzył o wielkiej miłości , a nie tylko zwykłym przeleceniu i porzuceniu dziewczyny. To piękne i bardzo dobrze o Tobie świadczy. To, że trafiłeś na takie dwie kobiety, to tylko pech. Życie nie polega wyłącznie na pięknych chwilach. Każdy musi doświadczyć bólu, cierpienia, nieprzyjemności w postaci różnych przypadków, wydarzeń życiowych. Ale czy ten ból poszedł na marne? Nie. Jesteś bogatszy o nowe doświadczenia.
Na pewno nie załamuj się i nie snuj czarnych scenariuszy na całe swoje życie, bo spotkałeś dwie  nieodpowiednie osoby. Nie można się tak załamywać.  Nie każdemu jest dane poznać od razu miłość swojego życia. Jeden poznaje ukochaną osobę w wieku 18 lat, drugi w wieku 30, a trzeci w wieku 40 itd.  Na każdego przychodzi kolej. Jedyne, co mogę Ci doradzić to abyś był bardziej cierpliwy i co najważniejsze nie zakochuj się tak szybko. Testuj poznaną osobę, wystawiaj ją na próby, aby stwierdzić, czy na pewno jej zależy. Po za tym na początku każdej znajomości bardzo ważny jest dystans i chłodne podejście. Nie warto się z niczym spieszyć.

P.S to nie jest chora wizja miłości. To jest piękna wizja, godna pochwały. Niestety ten świat jest tak skonstruowany, że obecnie jest ciężko poznać ukochaną osobę na całe życie. Ciężka rzecz, ale nie niemożliwa. Nigdy z miłości nie rezygnuj i nie poddawaj się.

Bardzo lubię fizykę, jest to kierunkiem moich studiów. Prócz tego fascynuję się czołgami, czasami składam modele z papieru

Nie zmienia to faktu, że miłość po grób jest warunkiem, bym kiedykolwiek był szczęśliwy. Chcę mieć do kogo wracać do domu, chcę, by ktoś na mnie czekał i nie widział świata poza mną.

Zdawałem sobie z tego sprawę od niepamiętnych czasów, jednak zawsze żyłem tą resztką nadziei, że może to największe pragnienie się spełni. Spotkałem dwie dziewczyny które uznałem za godne zaufania, a one zapewniały mnie, że dają mi, tego czego potrzebuję. To naiwne i wiem to doskonale, ale wciąż żyję nadzieją, że może kiedyś. Że kiedyś się uda. Nie odbieraj mi tej nadziei, bo gdy czytam takie wypowiedzi logicznie myślących ludzi i zdających sobie sprawę z rzeczywistości, załamuję się jeszcze bardziej. Choć podświadomość podpowiada mi, że masz rację...

Dzięki... to słowa dające kopa w tyłek, lecz... chyba musiałbyś nałożyć glany i złamać mi kość ogonową, bym się otrząsnął. Miałem po co żyć, miałem powód do oddychania i w ciągu jednej chwili wszystko zostało mi odebrane. Boję się, że nigdy już takiej miłości nie spotkam. Że nie będę potrafił się zakochać. I nikt nie zakocha się we mnie. Boję się, że nie będę w stanie zaufać dziewczynie, która złapie mnie za dłoń i w zaszklone oczy wyszepta, że zawsze przy mnie będzie i zawsze czekała, akurat na mnie. Wtedy czułbym się spełniony. Nie potrafię i nie chcę żyć, będąc nieszcześliwym. A to niestety jedyna metoda, by mi się to udało. Próbowałem już oduczyć się i zapomnieć o tej wizji, ale za każdym razem, gdy widziałem kanapę, wyobrażałem sobie, że jest tam moja wybranka, czekająca aż się do niej przytulę. W swoim łóżku pragnąłem kogoś, kto czuwałby nad moim snem i odwrotnie. To wszystko boli jeszcze bardziej, gdy zostałem tak okrutnie oszukany...

O ja Cię... Chłopie co Ty masz w głowie?!
Piszesz, że boisz się zaufać kobiecie po tym co przeżyłeś, ale co Ty takiego właściwie strasznego przeżyłeś, prócz tego co praktycznie każdy?
I na czym polegała ta zdrada tej pierwszej dziewczyny? Bo domyślam się, że po prostu poznała innego i sobie do niego poszła. Była młoda i to normalne w tym wieku. Ja nie twierdzę, że dobre, ale to są właśnie te błędy młodości. Dziewczyna chciała spróbować z kimś innym, bo po prostu nie była gotowa na tak poważny związek. Nikt by praktycznie nie był. Chłopie, Ty w wieku 16 lat oczekiwałeś od kobiety wielkiego uczucia aż po grób? To Ty nie wiesz, że baby są zmienne, a już na bank nastolatki!? Miała prawo nie być gotowa na stały związek. Druga tak samo. Ona Ci tym bardziej nic nie zrobiła złego. Ludzie od siebie odchodzą i to są dobre decyzje. Wolał byś, aby się przy Tobie męczyła?

No i druga sprawa to tego Twojego zaufania... Oczywiście, że znajdziesz miłość, tylko trochę wyluzuj! Czy wiesz, że dobra, prawdziwa i piękna miłość, to taka która nie uzależnia? A wiesz co to znaczy? To znaczy, że miłość ma budować, ma upiększać i ułatwiać życie, a nie być wszystkim! Człowiek, który twierdzi, że bez swojej kobiety nie potrafi oddychać, to tak naprawdę nie kocha... Nie można kogoś uzależnić od siebie, bo każdy człowiek jest wolny. Ty zaś tworzysz bardzo toksyczne związki, które opierają się na przymusie. Kobieta musi z Tobą być, musi Cię kochać, musi na Ciebie zawsze czekać... To jest faktycznie chora wizja miłości. Bo kobieta może być z Tobą tylko jeśli tego chce i w każdej chwili ma prawo odejść, a Ty powinieneś zawsze umieć ją puścić wolno życząc jej szczęścia. Na tym polega miłość.

Podsumowując: szczera i prawdziwa miłość jest wtedy, kiedy kobieta wie, że w każdej chwili może odejść, a mimo to i tak przy Tobie zostaje. I takiej miłość Ci życzę, bo Ty takiej właśnie potrzebujesz. Tylko najpierw musisz nauczyć się pozwalać ludziom odchodzić.

Bo sobie sami pod górę robią. Ja też romantyczką jestem, ale nie uzależniam swojego szczęścia i życia od drugiej osoby.

Nie przeżyłem niczego straszniejszego niż każdy z nas, ale to bardzo płytkie rozumowanie. Nie bierzesz pod uwagę tego, że dla jednego zdrada to złość na trzy dni, a dla drugiego depresja na resztę życia. Każdy z nas odbiera inaczej te same sytuacje, jedna kobieta mdleje z bólu podczas porodu a druga zaciska pięści i jest niezłomna.

Na czym polegała pierwsza zdrada? Na tym, że zaszło między nami nieporozumienie, co zakończyło się (dla niej) namiętnym seksem z przyjacielem z dzieciństwa. Krótko i na temat.
Może to normalne w tym wieku... ale.
Ja nikogo nie zmuszam do związku ze mną. Nie mówię mu, "masz być ze mną na dobre i na złe". Nikogo do smyczy nie przywiązuje. Ja jedynie podkreślam, jak wygląda mój związek, jakie są jego zasady. I że bardzo, bardzo cierpię w przypadku zdrady bądź porzucenia. I dopiero gdy uświadomię kobiecie jak to wygląda, ona ma prawo to zaakceptować lub nie. Nie stawiałem ich przed faktem dokonanym. Zdecydowały się na to świadomie, a to, że nie dotrzymały słowa nie świadczy o tym, że jestem tyranem i nie pozwalam im odejść ani mnie zdradzać, a jedynie, że to najgorsze co może mnie spotkać. Przeżyłem śmierć bliskich mi osób, różne niepowodzenia w życiu. I zawsze wychodziłem z tarczą, jednak ten temat, temat miłości jaką sobie wymarzyłem tkwi głęboko we mnie i potrafi rozłożyć mnie na łopatki, jak nic innego.
I tak, naiwność jest mym drugim imieniem, ale oczekiwałem od szesnastolatki miłości po grób. Niestety, nie wszyscy dojrzewają emocjonalnie tak wcześnie. I to jest moje fatum.

Nie musi mnie kochać, nie musi ze mną być. Ja jedynie bardzo tego potrzebuję. I uświadamiam je o swoich potrzebach. A one uświadomione, świadomie się na to zgodziły (celowy zabieg nadużywania słowa). Nikomu pistoletu do skroni nie przystawiałem.

Po pierwsze: oczywiście, że potrzebuje odejść! Każdy potrzebuje mieć pewność, że może odejść od drugiej osoby i że ta osoba wtedy przyjmie to normalnie. Miałam różnych chłopaków i najlepiej wspominam tego, który pozwolił mi odejść, który na pożegnanie nie mówił mi: "obyś była już wiecznie sama, żeby Cię każdy zostawiał i żebyś poczuła to samo co ja"
A najbardziej to denerwuje mnie taki fakt: jak z kimś byłam, to byłam cudowna, niezwykła, wspaniała i praktycznie bez wad. Jak odchodziłam, to byłam zła, okropna, egoistyczna itd... No ludzie! Niech każdy zrozumie, że druga osoba ma prawo żyć jak chce.

Po drugie: ja z opowieści autora wnioskuje, że to wcale nie było tak jak on pisze. Dlaczego? Bo jest właśnie w tej fazie, że jego ex były okropne i okrutne. Ja tu naprawdę nie bronię zdrady, ja tylko wątpię, że do tej zdrady doszło. Miałam chłopaków takich jak autor i wiem jak to wygląda. Romantyzm, a zwłaszcza taki nie jest dobry i nigdy nie będzie.

A po trzecie: ja nie jestem jedną z tych, które zawsze bronią kobiet, a jeżdżą po facetach. Wręcz przeciwnie, ja dużo szybciej zrozumiem właśnie faceta niż babę. I dalej będę myśleć, że najlepszy związek to taki, w którym ktoś w każdej chwili może odejść.