Kompletnie nieatrakcyjna dla mężczyzn

Hej Zastanowiły mnie te "sarkastyczne komentarze"... Czasem mówimy coś, nie mając nic złego czy świadomie krzywdzącego na myśli, a jednak jesteśmy przez nasz jakiś nieopatrzny komentarz czy opinię postrzegani jako osoby zarozumiałe, zadzierające nosa... Przepraszam za szczerość, ale może tak Cię widzą faceci? Do tego realizujesz się zawodowo, jesteś życiowo mobilna, a, być może to stereotyp, większość facetów wolałaby nie mieć u boku inteligentniejszej i zaradniejszej kobiety...

Z tymi sarkastycznymi uwagami - na pewno racja. A przynajmniej do niedawna. Prawie mi przeszło, kiedy trafiłam do środowiska, w którym wszyscy są złośliwi i sarkastyczni, co jeszcze bardziej mnie onieśmiela (bo teraz to częściej ja dostaję złośliwy tekst na dzień dobry). A i złośliwe żarty trudniej mi przychodzą w obcym języku. Stety albo niestety, teraz wszyscy moi znajomi to pracownicy uczelni/doktoranci, a do tego naprawdę inteligentni i ciekawi ludzie, więc boję się z nimi rozmawiać i o nauce i o czymś luźniejszym. Zresztą moim odwiecznym problemem jest to, że boję się rozmawiać o tym, co mnie interesuje. Ba, kiedy pada głupie pytanie "Czego słuchasz?" to dostaję ataku paniki, że ktoś będzie oceniał mój gust muzyczny.

Z drugiej strony, raz na jakiś czas spotykam ludzi, z którymi po prostu rozmowa się klei i od początku mogę z nimi rozmawiać o wszystkim. Tyle że to raczej nie moja zasługa.

Tańczę od kilku lat, teraz z braku czasu mniej. Moja sylwetka nie poprawiła się nawet minimalnie (mam wrażenie, że moje ciało wiele lat temu przyjęło pewien kształt, do którego zawsze dąży - czasem troszkę przytyję, czasem schudnę, ale i tak zawsze wracam do tego samego kształtu), mimo solidnych treningów kilka razy w tygodniu (za to nastrój bardzo się poprawił). No i wybrałam chyba najbardziej aseksualny styl tańca, jaki mogłam Może powinnam przerzucić się na coś latynoskiego. Polecacie coś, co nie wymaga pary?

A jeśli nie należę do kobiet z powalającym uśmiechem? Z drugiej strony, wśród masy "trafionych" życzeń opłatkowych dostałam takie, żebym przestała być smutna. Też nietrafione, ale może tak mnie ludzie odbierają - jak chodzącą depresję.

Z racji środowiska, w jakim się obracam, i w sumie preferencji też, chyba ewentualnego faceta szukałabym wśród naukowo zorientowanych ludzi. A tu już trudno żebym onieśmielała inteligencją, nawet przyjmując optymistycznie że jestem powyżej średniej całego społeczeństwa.

A co do tego, że najbardziej atrakcyjna jest pewność siebie - pewnie racja. Mam znajomą: obiektywnie otyła i nieładna (chociaż makijaż to umie sobie zrobić niezły), wygrywa w moim rankingu niesympatycznych ludzi, za to dosyć inteligentna i cholernie pewna siebie. Nawet jeśli czegoś nie wie, to potrafi gadać bzdury z takim przekonaniem, że wszyscy uważają ją za genialną. Ma za to zupełnie sympatycznego, normalnego faceta. Nie sądzę, żeby kiedykolwiek przeszło jej przez myśl, że mogłaby nie mieć.

Obracam się głównie w środowisku współpracowników - w tym momencie składa się ono z wielu Polaków. Kiedy obracałam się wśród obcokrajowców, nie szukałam kontaktu z Polakami. A kiedy mieszkałam w Polsce, gdzie zresztą niedługo pewnie wrócę, mężczyźni nie chcieli mnie nawet kijem tknąć Z racji trybu życia, myślę, że partnera szukałabym najchętniej wśród ludzi "z branży" - nie jestem pewna, jak wiele innych osób zrozumiałoby, że na przykład po kolacji wigilijnej muszę i chcę iść do pracy (znajomi mający inne zajęcia czy rodzina zdecydowanie tego nie rozumieją). No i z braku czasu trudno mi szukać gdzieś indziej.
Włosy zdecydowanie mam długie, ale czego bym z nimi nie robiła, to nie mogę zmusić ich, żeby wyglądały atrakcyjnie. W sukienkach zaczęłam chodzić niedawno i powoli się do nich przekonuję. Biżuterii zdecydowanie nie noszę.
Tak, myślę, że byłabym w stanie okazać mężczyźnie, że mi się podoba, ale tylko gdybym miała podstawy podejrzewać jakąkolwiek sympatię z jego strony. Bez tego już widzę, co sobie myśli - że zarywa do niego brzydka laska, pora uciekać.

Twoim błędem jest to, że postrzegasz swoich współpracowników jako bóstwa, którym nie sposób dorównać. Na pewno nie są tacy idealni.
Ten sarkazm u nich też może być po to, żeby podnieść swoją samoocenę.
Ja również przebywam często wśród ludzi związanych z uczelnią, intelektualistów i mogę powiedzieć, że wszystkim podobają się kobiety sympatyczne,
ciepłe, otwarte, uśmiechnięte, które niekoniecznie są super bystre. No, inteligencją i wiedzą nie powalają, chociaż głupie też nie są.
Może jak Ty zaczniesz być dla nich inna, to oni też zaczną być milsi.

Co do uśmiechu - co to znaczy, że nie masz powalającego uśmiechu? Nie musisz od razu szczerzyć zębów na całego przy tym

W każdym razie, polecam małymi kroczkami zacząć się otwierać i zacząć mówić im trochę o sobie, np. przyznaj się jaki jest Twój ulubiony utwór, zobaczysz jak oni zareagują i czy to takie straszne.

Diagnoza:

Rozwiązanie:

Owszem, musisz w pewnym sensie stać się zupełnie innym człowiekiem. Mniej zablokowanym po prostu.
Jestem zdania, że człowiek może sam pracując nad sobą zmienić się, wyjść z kompleksów. Szczególnie jeśli masz przy sobie jakiegoś oddanego przyjaciela, który Cię wspiera i jest szczery.
Albo możesz po prostu spróbować z wizytami u psychologa. Nie ma co marnować sobie młodości przez jakąś niską samoocenę
Nie wiem dlaczego uważasz, że każdy kto jest w związku jest widocznie bardziej wartościowy, bardziej atrakcyjny. Przecież to jakiś mit.
Nawet ludzie bardzo nieurodziwi potrafią być w jakichś związkach. Obecnie nie jesteś w stanie być ciepła i miła dla innych, bo sama dla siebie raczej też nie jesteś.

Musisz sobie zadać parę pytań: jaki może być powód Twoich kompleksów (jak Cię traktowali rodzice, jakie miałaś dzieciństwo), w czym jesteś dobra a w czym kompletnie nie,
co możesz zmienić a co powinnaś zaakceptować, jak wyrażasz emocje itp.

Swoją drogą, jak Cię oceniają ci współpracownicy? Dostajesz jakieś pochwały, wiesz co myślą na Twój temat?

Nie widzę w Tobie nic, co miałoby być negatywne czy odrzucające jeżeli mówimy o cechach itp itd. Nie widzę do tego również problemu z wyglądem. Raczej bym podpisał się pod TakimWatrem, często kobiety same sobie, nieświadomie zabijają w sobie kobiecość. i nie mówię tutaj o makijażu czy ubiorze, ale o kobiecości jako takiej.

Marnie skończysz A jakim motocyklem? I co widzisz nie kobiecego w pójściu na koncert czy co jest mało kobiecego w jakimś obrzydliwym horrorze, no może jaki gatunek, Piła czy coś co naprawdę ma przestraszyć.

A nie jest tak, że trochę siebie nie lubisz?
Nie wiem, czy jest to uniwersalna recepta, ale mnie się udało. Po prostu zrozumiałam, że ta babeczka w lustrze, może wtedy nie do końca kobieca, jest całkiem fajna Też przez długi czas byłam sama, czułam się nieatrakcyjna, dla facetów byłam co najwyżej fajną przyjaciółką. I też mam za sobą etap z sukienkami, które w międzyczasie bardzo polubiłam.To samo z makijażem Nie tylko pomogło mi to w życiu osobistym (bo i nie jestem już sama), ale i w zawodowym.
A co do sarkazmu - ktoś kiedyś powiedział mi, że to cecha ludzi inteligentnych Swój wręcz pielęgnuję.
Spróbuj polubić siebie - tak naprawdę polubić:) To wymaga sporo czasu i nie raz będziesz miała siebie jeszcze bardziej dość. Ale warto.
Powodzenia