Osobowość paranoiczna? Weź się zabij.

temat mówi wiele... dzisiaj dowiedziałam się o moich skrajnych cechach charakteru (chyba), bo w wyniku ewolucji nastrojów doprowadzam się do upadku. ciągle przeżywam czyjeś reakcje dot. mojej osoby, mam podejrzenia w stosunku do najbliższych, nienawidzę ludzi otaczających moją ukochaną osobę, a ta ukochana osoba ponoć ciągle próbuje mnie zdradzić (oczywiście to jest moja wieczna projekcja, wieczne przekonanie że lada moment...)Jest jeszcze wiele innych przeżyć wewnętrznych, a jak się ktoś nie ustosunkuje do nich, mnie nie uspokoi to jestem w stanie zrobić krzywdę, nawet dużą.
Dochodzi do krzyków, wyzwisk, ręce mi się strasznie trzęsą podczas nerwów, dostaję jakiegoś zapału, jestem niczym podpalona, nie czuję bólu - niedawno waliłam dłonią o ostrą plastikową krawędź - nic nie czułam, po wszystkim zobaczyłam jak mocno się skaleczyłam (nieświadomie), a wszystko przez niemożność uspokojenia siebie, wiecznie potrzebuję słów od osób najbliższych, ich imaginacji (tak mi się wydaje, oni chcą mi wmówić swoje widzimisie, a tak naprawdę -jak tak myślę na trzeźwo- to próbują usunąć moje widzimisię swoim poglądem, oceną sytuacji, która jest o wiele bardziej rzetelna i jak mnie unosi na duchu!... ale na 5 min. później to jestem jak na igłach, wszystko wraca)
Najgorsze są dla mnie momenty rozłąki, osamotnienia, ignorancji (pewnie też wyimaginowanej). Wtedy szaleję.
Myślę, że jak tak dłużej pójdzie to dojdzie do nieszczęścia. Już miałam takie napady - albo ja skończę z życiem, albo zakończę życie ukochanej - a potem swoje... wiem, że byłabym do tego zdolna, już próbowałam podczas takiego silnego urazu - gdy mój chłopak mnie okłamywał...
Mam również głupią osobowość, jestem introwertykiem, nie przepadam za przebywaniem wśród ludzi, trudno mi nawiązać kontakt i utrzymać go na dobrym poziomie. Siedzę w ciągłej melancholii, za bardzo skupiam się na wnętrzu, przytłaczają mnie relacje z ludźmi - zawsze udaję otwartą, wesołą osobę (po jakimś czasie się zmieniam, wycofuję się i tracę przyjaciół, ale chcę być akceptowana)
Co powinnam zrobić? Psychiatra? Jestem jeszcze młoda, i wydaje mi się że to głupota, może wydorośleję (jednak jestem już dorosła, ale muszę osiągnąć dojrzałość emocjonalną)...
(po mojemu mam zespół Otella i os. paranoiczną oraz jakieś lęki, ale już tego do niczego nie klasyfikuję)...
Wydaje mi się, że przegrałam życie. Nie mam nic... + jestem w ciąży... z ukochaną osobą, dla której - jak mi się wydaje - nic nie znaczę.