Dwóch mężów, dwa rozwody.

Podpisuję się pod tym.Nie ma chyba większego frajerstwa.

Czy ja pisałam gdziekolwiek, na temat zawierania kolejnego małżeństwa, że sugerujesz wybijanie go sobie z głowy?

"Jestem sama, a zaczynam odczuwać parcie na ciążę i dziecko."

Chęć posiadania dziecka, a nawet samo posiadanie dziecka nie musi się wiązać z zamążpójściem.

Nawet nie musi się wiązać z posiadaniem partnera. Banki nasienia przykładowo, przyznam iż mocno rozważam tę opcję.

Chorwat i Shark, autorka pisała, że " Z nudów, dla odreagowania stresów dnia codziennego i ze zwykłej bezdennej babskiej głupoty puściłam się, zdradziłam męża, świetnego faceta. " a nie że ja facet uwiódł, autorka miała ochotę na hydraulika.
Znam faceta co wyladował z kobieta w łóżku, a dopiero potem mu powiedziała, że jest mężatką.

blusia, częśc facetów piszących na tym forum, najwyraźniej przelatuje temat wzrokiem wychwytując co "cieplejsze" kąski, a potem rzuca hasło, by nabić sobie posty no i jak widać koelejni sa tacy co bezmyślnie przytakują. A i tak większość jest nastawiona, że facet to ten, co daje dupy w związku.  Autorka, choć w nieco przydługiej wypowiedzi, stawia puentę kierowana do kobiet - głównie, starając się podzielic własnym błędem, ostrzegając inne, a nie do panów co łapia byle okazję .... ta tym razem to ja wiele napisałem, nic nie wnosząc do tematu.
Ale skoro już tyle napisałem, to dodam, że niestety w wypowiedzi blusi, prócz przyznania się do winy, zrozumienia błędu zyciowego, łapie jeszcze jedna rzecz, która troszkę jest jak dżazga. Mam wrażenie, że największy żal bierzez się z tego, że stracone zostało przez nią to że nie ma obecnie na tyle stabilnego związku, by zdecydować się na dziecko, którego to potrzeba w tym momencie jest odczuwalna i dominująca. po cóż innego pisałaby o pierwszym związku - jak nie z tego właśnie powodu, że dwa razy straciła stabilizację. Opis zdrady i wyrazony żal, tak naprawdę nie jest clue jej problemu. Te rzeczt akurat dojrzale, zwazywszy na sytuację, oceniła i właściwie bez zarzutu sie do nich odniosła.

Dunkis, uważnie przeczytałem jej cały post i co napisałem, napisałem, co
w moim odczuciu jest ważne w tej histori dla mężczyzn, bo jej los mnie
nie obchodzi. Taka ci natura ku.rew, puszczą się nawet gdy obiektywnie
mają wszystko.

Tak to opisałaś, jakby ktoś inny, bez emocji, opowiadał twoją historię. Nie wiem, może już masz dystans. W sumie łatwo przyszły te rozstania, rozwody. Ta historia ma być przestrogą dla innych? Co chciałabyś usłyszeć?

blusia32 może i trudno Ci się do tego przyznac przed sama sobą, ale jak inaczej wytłumaczysz to, że napisałaś tyle szczeółów o swoim pierwszym małżeństwi. Bynajmniej nie potępiam Cię za to, ale wydaje mi się że wspominałas o tym właśnie z powodu o którym pisałem. Jak by nie patrzeć z isntytucja małżeństwa kojarzy się poczucie i pragnienie stabilizacji. To dopiero jeden z kroków. Z tego co piszesz wynika, że przeszłaś dwa razy pewien etap, w drugim związku, byłaś krok dalej i tuz przed finiszem - powiedzmy dzieckiem ... poleglaś przez własną głupotę ... no dobra - potrzebę seksualną, nudami i takie tam inne pomysły. Ale jesteś jedną z nielucznych, które bez ubarwiania tak pięknie się do błedów przyznają, bez prób oszukiwania siebie i potencjalnych adwersarzy swoimi bardziej lub mniej wartymi zastanowienia się argumentami, którymi próbowałabys się tłumaczyć i przekonać towarzystwo, że to co się wydarzyło, to miało druzgocacy wpływ na Ciebie, że nie miałas wyjścia zapomnialaś się itd. Piszesz kawę na ławę jak było, z jakiego powodu, nie broniąc swoich poczynań, szukając usprawiedliwienia, ani przesadnie nie ubarwiając niczego, włacznie z tym co nastapiło po wszystkim. Tam gdzie piszesz o uczciwości, jesteś uczciwa, tam gdzie piszesz o błędach czujesz wyraźnie ich ciężar, a jak piszesz, że wiesz kiedy zachowalas się jak małolata - to właśnie opis tego co zrobiłaś - pasuje idealnie.
Jesteś tak ... pedantyczna w opisie, że aż do bólu. Nawet jak piszesz, że kochałaś byłego męża - nawet się nad tym nie zająknełaś. Ty sprawiłaś że stał sie on uczuciową przeszłością dla Ciebie. Czy po prostu tak to już z Tobą jest, że jak ochcodzisz to przestajesz kochać z automatu? Jeśli to zbyt intymne pytania, to wybacz. Jak pisałaś o swoich potrzebach kobiecych, nazwałaś je po imieniu, ale w sprawie miłości, tak naprawdę milczysz. Prócz nazywania rzeczy po imieniu, ale tylko wtedy gdy trzeba je przywołać by wypełnić obraz całej historii. Ani krztyny więcej.
I jeszcze jedno, masz podpis - jestem jędzą i piszesz, że dobrze Ci z tym, czy aby na pewno? - choć to dobrze pasuje do stylu w jakim piszesz, trudno mi do końca w to uwierzyć.

A w zasadzie to czemu to by było takie złe?
Niektórzy faceci nadają się jedynie do tego by być dawcami spermy. Im z tym dobrze i kobietom, które akurat tego szukają.

Lifrinat - normalnie dzielę się swoją historią, nie ma oczekiwań co do treści postów pod nią.

Dunkis - po roku codziennego wycia w poduszkę nabrałam dystansu do siebie i teraz jak patrzę i opisuję zdarzenia z własnego życia, jak gdybym była obserwatorem. Możesz to nazwać znieczulicą. Co do miłości, to ja nie wierzę w coś takiego jak jedna, najważniejsza, najwspanialsza. Można kochać wiele razy i wiele razy być kochanym. Motylki w brzuchu nie trwają długo, później jest przyzwyczajenie i wzajemna realizacja potrzeb. Po etapie euforii ludzie akceptują wzajemnie swoje wady lub nie. 

Shark - nie mam zwyczaju realizować swoich marzeń, cudzym kosztem. Łapanie faceta na dziecko jest najnormalniej w świecie podłe, dla tego też za jedyne rozsądne wyjście uważam bank nasienia.

Może dlatego, tak trudno jest ci utrzymać związek.

Kitkaoskara - ja znakomicie wiem czego chcę od życia. I na gruncie prywatnym i zawodowym. Nie istnieją żadne przeszkody abym samodzielnie wychowała dziecko, nie musi ktoś mi go wychowywać.

Lifrinat - może zwyczajnie się nie oszukuję jak większość kobiet?

Chorwat - jestem łajdaczą ponieważ chcę mieć dziecko, a nie chcę kolejnego mężczyzny w swoim życiu, w takim razie zgadzam się z twoją definicją, jestem nią. Nie muszę się pocieszać, znam na tyle swój charakter, że wiem jaka jestem i akceptuję samą siebie. Co więcej otwarcie przyznaję się do tego jaka jestem.

Nie wszyscy widzą że masz poczucia wartości , a dzielisz się swoimi błedami, przez które cierpiałaś, nie po to by szukać osądu, a przestrzec. Widać są tu tacy, którzy od samego początku szukajc taniej sensacji i chcą rozwlekać temat szczegółów, byle by Ci dokopać. Każdy popełnia błedy, ale nie wszyscy są na tyle uczciwi by się do nich przyznać, a jeszce mniej takich, którzy odważą się opisać je, ku przestrodze dla innych.
Kochać można wiele razy, być kochanym również. Wydaje mi się jednak, że można mieć stale motylki w brzucu, a na pewno nie pozwolić by przyszło przyzwyczajenie, ale na to trzeba pracować, to samo nie przychodzi, miłośc może dawać siłę i tłumaczyć czemu taka jest potrzeba, ale samo to z siebie nie przyjdzie, nie da się miłością wszystkiego załatwić i w niej pokładać nadzieje, że ona wszystko załatwi. Właśnie poczuie przyzwyczajenia i codzienności, jest oznaką tego, że traci się to co najważniejsze - siebie na wzajem. Pozwala się na coś, co nie powinno mieć miejsca. Trzeba z tym walczyć, wzajemnie wspierać i o tym rozmawiać.

Uważaj, żeby ten balon z powietrzem "własny wizerunek" ci nie pękł .

Do ciężkiej cholery przestań tak pisać blusia32, jakie samobiczowanie? Jakim prawem dajesz obcym ludziom się potępiać. Każdy robi błedy, są ludzie którzy robią gorsze rzeczy, gorsze rzeczy ich spotykają. Miej swoją godność. Pisałaś że podchodzisz do swoich przeżyć obiektywnie, więc trzymaj się tego. To forum jest po to by ludziom pomagać, a nie dożynać jak ludzi dla swojego widzi mi się. Każdy rzeźnik co tutaj dorzuca swoje 5 groszy - robi rzeczy z których nie powinien być dumny. Można popychać kogoś, kto nie rozumie swoich błędów, ale biczowanie człowieka, który doskonale rozumie swoje błędy, wyznaje je, żałuje i pisze o nich by ynnych ustrec, to zbrodnia.

Nie jednemu dziecku lepiej by było być wychowywanym przez samotną troskliwą matkę, niż staczających się rodziców - których jest znacznie więcej, niz takich matek.

Dunkis,ale piszemy o normalnych rodzicach.Mama nigdy taty nie zastąpi i odwrotnie.

A nadmierna troskliwość w stosunku do dziecka też chyba nie jest zbyt dobra.

Czytając twojego pierwszego posta odniosłam wrażenie, że NIE JESTEŚ osobą, która wie, czego pragnie w życiu. Raczej sobie testujesz, sprawdzasz, co się wydarzy, gdy weźmiesz ślub z przyjacielem, potem z kimś innym, potem co poczujesz, gdy zdradzisz.
Sama jesteś jak dziecko, które gdzie padnie wzrok tam kieruje swoje kroki. Bez namysłu, bez rozpatrywania następstw dla siebie i przede wszystkim dla innych. To nieodpowiedzialne działanie. A teraz chciałabyś spełnić swój następny kaprys - urodzić dziecko, bo natura dała znać o sobie. Urodzić łatwo, ale z macierzyństwa nie jest tak prosto wyjść jak z nieudanego związku.

Chorwat - doskonale wiem iż z wiekiem tracę atrakcyjność, normalny proces biologiczny. Tak samo odbiór społeczny samotnej matki lub rozwódki, ewentualnie łączona kombinacja wymienionych. Przecież to jest elementarna wiedza.

Przykra historia, i szkoda że doceniłaś małżeństwo dopiero po tym co zrobiłaś. Niestety dziewczyny maja rację, działasz impulsywnie i stąd te problemy. Teraz chcesz dziecka. Czy chciałabyś być dzieckiem, które nie zna ojca, które nie ma prawdziwej rodziny?

Ale wzorca związku kobiety i mężczyzny nie otrzymałaś. Swoją historia udawadniasz, że nie wiesz, jak stworzyć trwały związek, jak powinna wyglądać rodzina, jak dochodzić do kompromisów, jak dbać o kochaną osobę i związek.
Nie wiem, ale te twoje posty są jakieś smutne. Nie, nie smutne. Puste. Bez życia. Jakbyś na siłę szukała sensu swojego istnienia. Tym razem do przetestowania masz rolę matki? Nie wiem, czy dziecko wypełni tę pustkę.Twojej mamie wypełniło?

kitkaoskara - nie mam problemu ze znalezieniem sensu swojego istnienia, posty są jakie są, ludzie mają różny styl pisania, trzymam dystans do siebie.

ezail - jakie szczęście że nie tobie decydować kto się może rozmnożyć. Było kilku w historii świata, którzy promowali "twoją" filozofię, dla dobra ludzkości pozostań przy zabawkach na baterie.

Chorwat - ktoś kto się ćwiczy w jednym, z automatu nie bedzie dobry w czymś innym - szczególnie jeśli jest to odległe - masz rację. Ale coś takiego jak macierzyństwo jest w człowieka wbudowane. A to co piszesz wcale autorki nie czyni egoistką. Laska ma najwyraźniej warunki do utrzymywania dziecka - będzie zapewne dostarczone mu wykształcenie i może stać się cenną jednostką spoleczną. W przeciwieństwie np do wielu rodzin patologicznych, gdzie zainteresowanie rodziców sprowadza się do włożenia dziecka do kojca, by te sobie z głodu obgryzało poręcze, bo nikt sie nim nie interesuje, gdy trwa libacja.
Blusia, rozejrzyj się w koło ile jest rozwodów i ile matek wychowuje samotnie dzieci i ile facetów, ni e tylko nie spotyka się z własnymi dziećmi, ale nawet ucieka przed alimentami. To nieprawda, że dzisiejsza matka z dzieckiem, nosi pietno społeczne.
zbytdelikatna też sie myli - ty masz cel, ale obecnie nie masz środków i warunków o których marzyłaś by go zrealizować. Jeśli jednak zaakceptujesz obecną sytuację, masz prawo i zapewne znajdziesz sposób na jego realizację, o ile pozwolisz sobie i zechcesz w obiczu obecnej sytuacji na taki stan. Wcale nie musisz, bo jeśli rozejrzysz się do okoła, masz szanse znaleźć kogoś z kim będziesz do końca zycia i stworzysz rodzinę. Zacznij od tego by zacząc się szanować i przestać uginać pod słowami tutejszego towarzystwa. Te osły zamiast Cię wspierać, pragną wbić Cię w grunt - dla własnej wygody. Oni sobie potem siądą do stołu wigilijnego ze swoimi rodzinkami, z usmieszkiem na ustach - mając z tyłu głowy że mają dobry humor - bo komus dokopali, a tak naprawdę nie będa pamiętali nawet o Tobie, za to Ty samotnie - albo w okrojonym towarzystwie będziesz siedziała i pewnie ryczała jak przez ostatni rok. Tyle jeśli chodzi o to że sa tu ludzie, za których się wstydzę, bo zamiast Cię wesprzeć, srają na Ciebie bez zachamowań.
Iwona40 - ileż to rzeczy docenia się gdy się utraci? Masz racje. Nie trzeba daleko szukać, wystarczy przepatrzeć tematy z głownej strony - ileż tam tematów jest - gdzie ludzie piszą że coś schrzanili i prosza o pomoc w odzyskaniu tego. Takie rzczy są codziennością i tak jak starzenie, robienie błedów to bardzo ludzka sprawa, tyle że malo osób ma dowagę się do ich przyznać. A wtedy wielu ludzi, tak jak w tym temacie, by ukryć swoje błęddy wolą skupic uwagę na czyiś. A sami nie są doskonali.
ezali - śmiesz oceniać kto może mieć potomstwo , a kto nie? Mam nadzieję, że Ty nie masz potomstwa. Twoje myslenie przypomina myślenie dość znanego przez historie człowieka, który chciał decydować nie tylko o prawie do rozmnażania pojedyńczych ludzi, ale i całych narodach. To faszystofskie myslenie. A może jesteś po prostu faszystą, albo nacjonalistycznym socjalistą co? Oceniasz innych, jakbyś miał do tego prawo, a tak naprawdę - sam prezentujesz myślenie ludzi które jest powszechnie uznawana na świecie za zło. Nie jesteś dobrym polakiem, skoro potrafi wyjśc spod Twoich palców taki tekst.
lifrinat - uwielbiam rozmowe na argumenty typu - coś nie tak, ale nie umiem tego sprecyzować. Zapewne wielu mogłoby powiedzieć o tb to samo - wiec gdzie tu sensacja i powód do takich stwierdzeń?

zbytdelikatna, na każdą sprawę można spróbować spojrzec na kilka sposobów, całkiem mozliwe że masz rację, choc osobiście nie sądzę, że robiłaby sobie krzywdę decydując się na samotne macierzyństwo. na pewno byłoby trudniej, ale myślę, że skoro miała dwoch mężów i ma spore doświadczenie, znajdzie partnera. A może właśnie ona potrzebuje w zyciu wyzwań, i to może stanie się jej sposobem na zycie.

Czasami wystarczy sobie uświadomić, że ma się wybór, bo życie składa się z możliwości, także tych niewykorzystanych. Nie trzeba rzucać się na kaźdą opcję, która jest możliwa do realizacji i najbardziej uwypuklona i widoczna w danej chwili, w czym dotychczas brylowała autorka wątku.
Fajnie, że każdy pytający tu o radę może zobaczyć różne punkty widzenia. Ja najbardziej cenię sobie te opinie, które zmuszają do zastanowienia się nad motywami własnych działań i analizie swoich prawdziwych pragnień zamiast rzucania się na wydawałoby się naturalne opcje. Nie każda kobieta musi zostać matką, a już na pewno nie dlatego, źe zegar tyka i najwyższy czas i są możliwości (warunki "bytowe").

Jest jednak pewna różnica, gdy samotne rodzicielstwo wynika z rozwoju sytuacji a świadomie podjętej decyzji. Chociaż znam przypadki, gdy taka decyzja o samotnym macierzyństwie została podjęta świadomie i zpremedytacją. Tam dziecko było środkiem do celu, aby matka miała kogoś do kochania i kogoś, kto kochałby ją bezwarunkowo.

Chorwat, to ma pewne problemy z zaakceptowaniem tego, że kobiety są w stanie funkcjonować bez mężczyzny. Gdzieś pewnie są w nim podświadome lęki, że samo bycie biologicznie facetem nie wystarczy, że trzeba jeszcze być mężczyzną i źe on tej psychiczno-mentalnej stronie płci męskiej może nie podołać w obliczu oczekiwań kobiety.
Blusia, to nie na wypowiedziach innych osób warto się skupiać, ale na swoich odczuciach, które dane wypowiedzi wywołują i dlaczego tak na ciebie oddziaływują.

A jak chcesz?
Napiszesz coś, jeśli to nie tajemnica.

No to już teraz pocisnęłaś. Twój powyższy popis pokazuje tylko, jak wiele musisz wkładać w pozorowanie tego uśmiechu na twarzy i jakie to masz zajefajne życie.

Tak naprawdę nie wiem czemu ma służyć ten twój wątek (oprócz dowartościowania się), na początku określasz się jako cyt: "zachowałam się jak małoletnia, rozkapryszona p...a", a potem pean jaka to jesteś niezależna, spełniona i decyzyjna. Strasznie musisz się nie kochać, żeby aż takie maski przywdziewać i tak osobie mówić. Twój język wypowiedzi nacechowany jest też agresją, jest wulgarny. Zapewniam cię, że babki, które są niezależne i jak to piszesz, nie potrzebują faceta do spełniania swoich marzeń, nie muszą aż tak siebie eksponować, walczyć z forumowymi wpisami . Lubią mężczyzn, cenią dobry związek i stabilne relacje.

Poszukaj prawdy o sobie, pokochaj siebie.

PS. Czasami fajnie jest też poczytać Pudelka, nie ujmuje to kobiecości .

blusia32: a ja powiem przewrotnie, w opozycji do gromów jakie się na Ciebie tutaj posypały (oczywiście zdrady nie pochwalam, ale poniosłaś już kare i dobrze), że podoba mi się Twoje podejście do tego, co było.
Przepłakałaś swoje, nie sądzę żeby to po Tobie "spłynęło" - rok żałoby to dosyć długo, zwłaszcza gdy robi się to intensywnie..ale do czego zmierzam.

Też mam doświadczenie ze zdradą - tzn. ja tylko przez chwile planowałam, ale nie byłam w stanie tego zrobić, bo obawiałam się potem, że wyrzuty sumienia mnie zeżrą, za to byłam zdradzana. I z perspektywy sądzę, że Twoje podejście jest o wiele lepsze niż babranie się miesiącami w rozpaczy i poczuciu winy - kto niby miałby na tym skorzystać: mąż? Skoro nie chciał tego ratować (i takie jego święte prawo) - nie sądzę. Ty? Już wyciągnęłaś wnioski.

Widać, że Twój mąż nie miał problemów z poczuciem wartości, inaczej wziąłby winę na siebie i próbował to sklejać, zachodząc w głowę czy aby jest wystarczająco atrakcyjny i dobry dla Ciebie. Tymczasem zachował się tak jak czuł, a czuł, że zasługuje na kogoś, kto nie będzie go zdradzał i to mi się podoba

Mam tylko jedno pytanie..wiem, że to już przeszłość, ale - czy Ty w ogóle próbowałaś męża przekonać, żeby spróbować, czy odpuściłaś odrazu po tym jak zdecydował?
Jeśli tak, to wbrew pozorom zachowałaś się honorowo. "Wbrew pozorom", bo wiele osób by walczyło, tak naprawdę kierując się wyrzutami sumienia i chęcią ratowania własnej dupy i wygodnictwem.

Zastanawiam się co jeszcze nam "ciekawego" o swoim życiu napiszesz. Wiemy już, że jesteś w miarę poukładaną dziewczyną, masz fajną pracę, rodzinę i znajomych. Podróże też są. Po 2 rozwodach i chcesz mieć dziecko. Uważasz, że nie ma miłości, a kochać można wiele razy. Masz swoje marzenia i cele. Jesteś odarta ze złudzeń i idziesz dalej do przodu. Aha, uważasz się za lepszą część świata, bo nie czytasz pudelka.

Co jeszcze Wandziu? Może jesz pączki? Lubisz? To może być doskonały temat na rozwinięcie dalszej dyskusji w wątku (będą zwolennicy i przeciwnicy) - już nie mogę się doczekać.

Nie przyszło ci po prostu do głowy, że takich historii jak twoja jest mnóstwo...? Nic to nie wnosi.
Albo, że te komentarze, które tak bardzo w swoim wątku cię denerwują, próbują skłonić cię do jakiejś refleksji, żebyś coś fajnego tu dała, zainspirowała?

Może warto ten wątek przenieść do działu: Moja niesamowita historia? Hm.., co myślisz? .

W każdym bądź razie, wszystkiego dobrego i Wesołych Świąt życzę! .

Lifrinat - w swoich wypowiedziach nie użyłaś ani jednego logicznego argumentu, nawet nie mam pretensji iż kierujesz się własną wizją świata, masz prawo. Tyle że mierna erystyka w twoim wydaniu, ten bełkot który nic nie wnosi, jedynie pozwala tobie poczuć się troszkę lepiej, prawie tak jak czytając pudelka, zapewne ma skłaniać kogoś do refleksji. Od tej chwili wszelkie odpowiedzi do ciebie będą kierowane na zasadzie wzajemności, ten sam poziom i prymitywizm.

Zadziwiająco dużo poświęcasz czasu na historię, tak typową, jak rozumiem to syndrom powszechny u miłośników pudelka.

Posłużę się twoim wzorem logicznego rozumowania. Piszesz o pudelku, piszesz o pączkach, na 100% masz wielką doopę, zadyszkę przy wchodzeniu po schodach i spędzasz życie przy komputerze. Uważasz się za gorszą część świata z wcześniej wymienionych względów. Jadąc po mnie podbudowujesz sobie samooconę w swoim smutnym życiu staropanieńskim .

Doradzam zajęciem się usuwania owłosienia na twarzy, które świadczy o nadmiarze spożywania tłustych kurczaków pompowanych hormonami.
Ewentualnie zajęcia się własnym wspaniałym związkiem z facetem typu border, w którym się tkwi od kwadryliona lat i nie potrafi z niego wyzwolić.
Jak widać jesteś odpowiednio kwalifikowana do udzielania porad w zakresie związków i w superpozycji do wydawania wyroków na temat cudzego życia.
Opinia osoby tak światłej i doświadczonej życiowo wiele wniosła do mojego tematu, dziękuję z całego serca.

Wszystkiego dobrego i Wesołych Świąt życzę Buziaczki, kudłaczku

Elle88 - dokładnie jak piszesz, co dzień przeklinam własną głupotę.

k7l - takim jest facetem, ma jasne zasady i się ich trzyma, zawsze.

k7l - Nie jest automatem tylko człowiekiem z zasadami. Miałam opcję kłamać i żyć w kłamstwie lub powiedzieć prawdę i żyć z konsekwencjami. Wybrałam bramkę numer dwa. Gdybym drugi raz stanęła przed tym samym wyborem, nawet znając przyszłe konsekwencje, zrobiła bym dokładnie to samo. Można powiedzieć, że ja podjęłam decyzję o rozwodzie, tyle że źle umiejscawiasz to w czasie, nie chodzi o o przyznanie się do zdrady lecz sam fakt zdrady.