O co chodzi...?

Nic o nim nie wiesz a już nie chcesz innego? ;-)

Chciałabyś go odzyskać a nigdy go nie miałaś?

Fakt, zachowujesz się jak nastolatka, zauroczona, zmanipulowana, zakręcona jednym palcem przez nie wiadomo kogo (taka prawda).

Kubeł zimnej wody na głowę aby odzyskać zdrowy rozsądek...

Pewnie przyda mi się kubeł zimnej wody na głowę, ale w takim razie po co to wszystko było?

No właśnie obecnie jestem na etapie płaczu i zgrzytania zębami, ale chcę pójść do przodu, po to tu napisałam...

Po co to bylo? Bo mu sie nudzilo? Co za roznica po co?

Jak ci ktos ukradnie torebke to sie bedziesz zastamawiac czy ja chce sprzedac, czy podarowac dziewczynie?

Jasne, że nie potrzebny. Tylko nie potrafie sobie z tym poradzić, z brakiem tej osoby w moim życiu i to, że on sobie świetnie radzi olewając mnie sikiem prostym w ogóle do mnie nie dociera. On pojawił się w moim życiu w baardzo trudnym momencie, dzięki niemu było lepiej. Teraz za tym tesknie, nie mam nawet z kim pogadać, przytulić się (wtedy też nie miałam, ale jakoś było lepiej).

No ale osoba w Twoim życiu nie może być fikcyjna tylko REALNA.

Wiele jest osób w internecie, które kontaktami wirtualnymi zastępują sobie pustkę w życiu. Bo tak jest miło, bezboleśnie i bez sensu...

I on pewnie tez taki jest. Kiedy zorientował się, ze Ty chyba na poważnie?? to zwinął żagiel i odpłynął w swoją stronę.

To proste.

Nie twórz fikcji sobie w głowie, bajka była, bajka się skończyła. Czas stanąć na ziemi i ruszyć z miejsca, to trudne, bolesne czasem ale prawdziwe.

Dziewczyno proszę, daj sobie z Nim spokój dla Twojego dobra psychicznego.

Dziewczyny dobrze Ci tu radzą, Autorko.
Olej gada i zajmij się swoim życiem

Rozumiem gdybyście mieli po 16 lat, wtedy naprawdę ciężko jest się z kimś spotkać, ale jeśli dorosły facet przez dwa lata nie dał rady zebrać się w sobie i poznać Cię osobiście, to znaczy, że pierdoła z niego, albo ma coś do ukrycia. W obu przypadkach nie jest to typ mężczyzny, z którym chciałoby się związać. Więc przestań żyć złudzeniami, zrozum, że on nie był wart Twojej uwagi i w gruncie rzeczy marnowałaś z nim czas, a jak już się otrząśniesz, to na pewno znajdziesz kogoś dla siebie. Tylko się już więcej nie daj wkręcić w taką znajomość przez internet, która trwa i trwa, i w sumie nie wiadomo co z nią zrobić. Potem to tylko jeden wielki problem.

Ok, zdaję sobie z tego sprawę, że tylko ode mnie zależy czy się otrząsnę. Dzięki za rady.

Ale mi tak na prawdę w życiu nic dobrego nie spotyka. Miałam nadzieję, że on okaże się tym dzięki któremu odpoczne... niestety nie

Nie wiem jak to się stało,  że aż tak zaufałam, wkrecolam się w tą znajomość.  Wiem, że jeszcze długo będę to odchorowywac, chciałabym się otrząsnąć jak najszybciej. Bałam się zaangażować a gdy to się stało to puf, pękło jak bańka mydlana. Najbardziej boli to, że raz mówił tak ze wszystko się ułoży, ze mam na niego duzy wplyw, a później ze mnie nie chce.. sam mówił ze jest z nim coś nie tak, że  lubi być sam!

wtedy najlatwiej uciec w wirtualnosc. Czujesz sie bezpieczniej.  Gadasz z kims godzinami, tygodniami, miesiacami i wydaje Ci sie, ze go znasz a to tylko Twoje wyobrazenia o czlowieku.  Iluzja.  Mozna zyc iluzja dlugo i czasem niektorzy tak zyja. Czy jest im dobrze? W pewnym sensie tak, jesli nie daza do bycia razem w prawdziwym swiecie i taka namiastka szczescia im wystarcza, ze ktos gdzies, nie wiadomo kto ich rozumie, lubi a nawet kocha... Czyli daje im cos, czego w prawdziwym zyciu nikt im nie daje. Czytalam historie, gdzie ludzie latami trwali w takich "zwiazkach". Oczywiscie mowili sobie, ze musza sie spotkac, ale tak naprawde wcale tego nie pragneli, mowienie o spotkaniu,  dawalo im zludne poczucie realnosci, ze przeciez nie ma problemu, to jest mozliwe - MOGA to zrobic. Ale jakos zawsze im bylo pod gorke. Moze bali sie rozczarowan, nie chcieli ryzykowac... Niewazne.
Jestescie tak razem 2 lata i nic z tego nie wynika. Czy satysfakcjonuje Cie kolejne 2 lata zycia w sieci z tym czlowiekiem? I nastepne...?
Bedziesz tak czekac w nieskonczonosc, az cos sie rozwinie na planie realnym?
Jesli angazujesz swoja uwage i emocje na taki uklad to jak ma Cie spotkac cos dobrego w rzeczywistosci? Zwracasz w ogole na nia uwage, czy jest tylko koniecznym przerywnikiem od matrixa, na mycie, jedzenie, prace i takie tam podobne nudne czynnosci?
Sama sobie odpowiedz, czego pragniesz.

Widzisz, Ty oczekiwałaś.
Oczekiwać można miesiąc, pół roku, dziesięć lat.
Tak długo aż postawisz sprawę jasno i powiesz, że albo spotkanie, albo fora ze dwora. Internet potrafi dać złudzenie szczęścia, ciepła, miłości, ale to jest tylko marna imitacja, podróba. Chyba nie chcesz żyć czymś takim, prawda?
Moim zdaniem trochę się boisz realnego życia i stąd to tkwienie po uszy w wirtualnym świecie. Być może ktoś Cię skrzywdził i ciężko Ci zaufać komuś, kto może rzeczywiście wejść z butami w Twoje życie, nie tylko przez kabel. A może powód tkwi gdzie indziej. Ciężko powiedzieć, za mało o Tobie wiem, by wyrokować. W każdym razie musisz uporządkować siebie i więcej nie pozwolić samej sobie na taki układ. Pal licho jakie intencje ma druga strona. Na początek pomyśl o własnych. Jeśli chcesz być szczęśliwa, zadbaj o to. Nikt nie zrobi tego za Ciebie.

Rację mają dziewczyny, pisząc, że jednak uzależniłaś się od świata wirtualnego, zwłaszcza, że na podstawie tego przykrego dla Ciebie doświadczenia, twierdzisz że nic dobrego Cię w życiu nie spotka.
To akurat zależy od Ciebie, tyle, że na przyszłość weź pod uwagę realne życie.
Przecież ten typ (może był kobietą, widziałaś go, czy zakochałaś się tylko na podstawie tekstu i ewentualnie zdjęć?) mógł wypisywać cokolwiek, wypełniając nudę.
Może ma rodzinę, a takich jak Ty, z którymi korespondował jednocześnie mogło być więcej.
Tak na prawdę nic o nim nie wiesz, zakochałaś się w swoich wyobrażeniach o idealnym partnerze, tymczasem w realu, 2000km od Ciebie siedzi sobie jakiś ropuch i świetnie się bawi cudzym kosztem.
Ochłoń.

Najlepiej się nie zastanawiać po co on to robił, bo tylko niepotrzebnie będziesz traciła czas, a prawdy i tak się nigdy nie dowiesz. Lepiej wykorzystać go na coś, co Cię uszczęśliwi, pomoże stanąć na nogi. Pomyśl sobie teraz, co Cię najbardziej cieszy, z czego czerpiesz największą przyjemność i zrób to. To może być tabliczka ulubionej czekolady, jakaś fajna piosenka albo wypad do spa. Zadbaj teraz o siebie, zasłużyłaś na to. Pamiętaj też, że nic tak nie działa na mężczyzn jak szczęśliwa kobieta

Mam 20 lat

Czyli nadal jesteś młodą kobietą. Zbyt młodą, by się jakimś tam facetem z internetu przejmować. Głowa do góry i koniec ze smuceniem się. Nie możesz uzależniać swojego szczęścia od mężczyzny, ani od nikogo. Na pewno jest coś, co poprawia Ci humor, idę o zakład, tylko teraz tak jesteś przejęta wspomnianym mężczyzną, że o tym nie myślisz. A wierz mi, że na pewno zrobi Ci się lepiej Musisz jedynie uwierzyć.

Wygadać się możesz w każdej chwili, jeśli nie masz nikogo na miejscu, to tutaj, na forum. Jest wśród nas wiele osób, które przeżyły podobne rozczarowania. Ale musisz też zacząć działać, dla samej siebie. Bo wiesz, innym tak naprawdę to bez różnicy czy będziesz dzisiaj chodziła z uśmiechem na twarzy czy zalewała się łzami. Ich życie nadal pędzi do przodu, ten zegar nie zatrzymuje się nawet na chwilę. Twój również. Pomyśl sobie, że podczas gdy Ty przejmujesz się kimś takim, gdzieś tam po świecie krąży mężczyzna dla Ciebie. Chyba nie chcesz go przegapić?

sądzę że mnie w życiu nie spotka nie z racji tego że olal mnie facet z internetu. Mam inne sprawy na głowie, które sprawiają że moje życie do prostych nie należy. Nie wiem pisałam z nim jakiś czas, wierzę mu ze czuł coś tam do mnie ale myślę że po prostu ma nie równo pod sufitem ze mnie nie chce 44 letni kawaler mieszkający sam, to coś nie tak z nim jest. Ale ropuchem to niestety on nie jest. Ja się nie zatracam w wirtualnym świecie. Dazylam do spotkania może za bardzo nawet.mam swoje życie poza nim. On był moim przyjacielem któremu mogłam napisać co mnie boli i usłyszeć ze ktoś jest kogo obchodzi moje życie.ale na krótko niestety...

myślę że wiek nie ma znaczenia jeśli masz podobne doświadczenia. Jeszcze trochę upłynie czasu zanim to będzie dla mnie zamknięty temat. Nie ograniczam się do dwóch,  z exem mam chłopca 6 lat (zajmuje się nim, jest chory-to miałam na myśli mówiąc o mojej sytuacji), więc może musze z nim być mimo że od dawna się nam nie układa. To jeszcze gorsza historia... i jak tu nie wątpić w cokolwiek?

Właśnie ja nic poza skupia niem się nad moim synem nie robie, nie wychodzę nigdzie bo nie mam takich możliwości, czasem spotkam się ze znajoma i to wszystko. Ja juz się dawni zamknelam na ludzi, podczas choroby syna i nie mam ochoty na utrzymywanie sztucznych znajomości. Ludzie mnie zawodzą. Dlatego wtedy ten wirtualny związek był jak wybawienie.. ale teraz? Najgorsze ze mi się wydaje ze to był ten jedyny (wiem ze to naiwnie brzmi, ale miałam taka nadzieje), chciałam w końcu być szczęśliwa. Nie przez jakieś moje wyobrażenia, widzę przecież jaki z niego osobnik.. ale pasowalismy do siebie i tego mi jest tak bardzo żal.  Pierwszy krok to przestać się narzucać ... boli i tak, więc powolutku.

Nie pracuję, siedzę z małym na zasiłku, piszę pracę magisterską (zaległą). Boję się iść gdziekolwiek, byłam bezrobotna przez długi czas, poźniej ta choroba. Nie chcę nikogo poznawać, opowiadać ludziom o sobie, teraz też z trudem mi to przychodzi, jednak potrzebuje się wygadać. Wiem, że nikogo to nie interesuje. Nikt mi nie może pomóc. Wiem, że jedyny argument, który może mnie przekonać żeby o nim zapomnieć to właśnie taki, że gdyby to był ten jedyny to bym z  nim już tam była. Z resztą sam to przyznał, że gdyby chciał to już dawno byłabym z nim.

Czemu mam takiego pecha do facetów? Nie chce już dłużej być sama, a kto się zainteresuje kimś w takiej sytuacji jak moja? chyba jakiś desperat, do tego pięknością też nie grzeszę. Wszystko przemawia na moją niekorzyść. Nawet sama się nie obronię, bo nikt ze mną nie wytrzymuje.

Na pół etatu nie opłaca mi się iść do pracy, tylko po to żeby z kimś przebywać. Do końca stycznia mam ten zasiłek a później zobaczymy, nie wykluczone, że będę zmuszona iść do pracy. Zobaczymy.

Prosiłam go żebym mogła przyjechać na parę dni, 3 dni, ja bym odpoczeła od syna i kłopotów, poznalibyśmy i kto wie, może coś by wyszło, może nie. Nie zgodził się. Różne rzeczy mi mówił, najgorsze, że to prawda. On wie co czuje, gdy był "dobry" odwzajemniał wszystko, chociaż z czasem przestał mówić, że mnie kocha, ale wiem, że nie jestem mu obojętna, tylko, że ktoś, kto prowadzi wygodne życie nie ma w sobie wytarczająco dużo odwagi by to zmienić, ale z drugiej strony to chyba jednak nie miłość. Nie wiem już sama.. a może faktycznie to jakaś choroba psychiczna, trudno mi już to wszystko pojąć. Wszystko mi o nim przypomina, nawet Twój nick

Wbrew pozorom często się uśmiecham do ludzi spoza mojej rodziny, na co dzień raczej jestem zła, marudna, poirytowana wszystkim. Gdy gadaliśmy czułam się zupełnie inaczej, miałam w sobie moc.

Pewnie taki problem o jakim wspomniałąś występuje, jednak w tym wypadku to wszystko wyszło z jego inicjatywy, zagadał, zaczeliśmy gadać no i poszło... za szybkie obrał tempo, ale niestety nie studziłam jego zapędów. Jestem o to na siebie zła, ale teraz to już nic nie zrobię:) Potrzebuję za dużo uwagi, gadam jak najęta, o to miał pretensje (tłumaczyłam, że gadam bo to jest jedyna nasza forma kontaktu). Powiedz mi czy jeśli ja przestane wypisywać a on się do mnie odezwie, czy jest taka szansa?

postaram się.  Chce być góra w tej sytuacji.

w to co wierze nie ma tu nic do rzeczy. Różne rzeczy się zdarzają,  ludzie wierzą w glupsze rzeczy niż ja w mojego księcia. Zrozumiałam dokładnie co oldorando napisał.  Po prostu sama dla siebie chce być góra nad kimś kto mnie skrzywdził. Nie chce czekać na wiadomość od niego, chce się pozbyć tego uczucia, a nie wyjść z wirtualnej rzeczywistości bo takiej nie ma. Interesują mnie żywi ludzie dlatego cierpię, gdybym tkwila w wirtualnym świecie toby mi taką znajomość wystarczyła. Chce zapomnieć o nim. Tylko tyle i aż tyle.

Jestes samotna kobieta, bardzo samotna, w trudnych chwilach pojawil sie on.A Ty zachowalas sie jak maly psiaczek, spragniona bliskosci.Wyidealizowalas go, bo tak bardzo pragnelas czulosci, nawet nie milosci.
Zrob sobie remanent.W swoim sercu, w swojej duszy.Jestes mloda, moze za bardzo wrazliwa.Nie ludz sie, ze pierwszy lepszy facet, nawet poznany w swiecie rzeczywistym, jest Twoim przeznaczeniem.
Piszesz, ze masz dziecko.Mozesz napisac, co sie stalo z jego tatusiem ? To nie jest moja ciekawosc.To bylby pierwszy krok przed oczyszczeniem sie.Napisz, to moze udzielimy Ci rad, zebys mogla lepiej zyc.I znalezc szczescie.Prawdziwe, nie wirtualne.

To błąd.
Nie można na drugiego człowieka składać odpowiedzialność za własne życie.
Takie kobiety jak ty są jak bluszcz, opinają swoją ofiarę aż brakuje tchu, wtapiają się w nią, chcą być od kogoś zależne, nie musieć konfrontować się z problemami.
To oznaka niedojrzałości.
Bardzo prawdopodobne, że tamten mężczyzna wyczuł, że ty poszukujesz opiekuna zamiast partnera i stopniowo schładzał stosunki z tobą, aby wyjść z relacji z tobą na dobre.

Chyba nie pozostaje mi nic innego jak zacisnąć zęby, będę się starała jakoś to wytrzymać. Nie wiem czy mi się uda, ale postaram się..