Jak powiedziec o ciąży? Panika i strach przed rodzicami...

jeżeli Cię kochają, a na pewno tak jest to zrozumieją i wystarczy prosto z mostu wieczorem usiąść i im powiedzieć zanim sami zauważą
po za tym w tym wieku nie ma się co bać co innego jakbyś miała 15 lat

Tak, kochają na pewno. Tylko ze traktują mnie mimo mojego wieku jak 15-latkę.
Do tej rozmowy zabieram się od tygodnia jak tylko dowiedziałam się o tym ze jestem w ciąży.

Z ludźmi nie będziesz żyła ani Ty,ani Twój przyszły mąż,ani nawet rodzice.

A że gadają to fakt i gadać będą zawsze.Wystarczy,że pierniesz,a już powiedzą,że się zesrałaś...sorrki,ale to dla zobrazowania.
Takie teksty,w tej konkretnej sytuacji powinni sobie odpuścić.No chyba,że zaproponują mniej "kłującą w oczy sąsiadów czy proboszcza"....aborcję.
Ale czy tak się godzi?
Nie jesteś malutką dziewczynką,która chciała spróbować "paluszka i pępuszka"...świadomą decyzją było uprawianie seksu przez Was.I to wasza spawa.No chyba,że dulszczyzna i zakłamanie jest takie istotne.

Głowa do góry

To są właśnie efekty toksycznego wychowania, z którego zdaje sobie sprawę. 
Do chwili obecnej jestem od nich zależna gdyż dopiero nie dawno podjęłam pracę. Przy studiach mi pomogli...
Wszystkie wypowiedzi dają do myślenia jak najbardziej i gdzieś tam w środku się lokują. Może nawet trochę dodają odwagi i wsparcia.. Jednak po chwili przypominają mi się wszystkie wypowiedziane słowa w różnych okolicznościach, poglądy itp. Te określenia padające przy rozmowie o innych znajomych dziewczynach które kiedyś znalazły się w tej sytuacji co ja.... że odsuna się całkowicie, ze wstyd rodzinie się przynosi.
Ja natomiast potrzebuje wyłącznie wsparcia psychicznego.
Pozdrawiam

Dziewczyno, spokojnie. Tak przede wszystkim.
Wiedz, że twoi rodzice mówili tak o innych dziewczynach, które zaszły w ciążę przed slubem,  bo uważali, że jak tak Ci powiedzą to Ty tego nie zrobisz. To tylko takie straszenie. Przecież jacy by nie byli to na pewno się od Ciebie nie odwrócą. Z tego co piszesz to zawsze chcieli dla Ciebie jak najlepiej więc kochają Cię i nawet jeśli ich pierwsza reakcja nie będzie zbyt entuzjastyczna to oswoją się z sytuacją i bedą Cię wspierać. Gwarantuję Ci to! Nie łam się i powiedz im jak najszybciej, bo męczysz siebie i niepotrzebnie się zamartwiasz. Powodzenia. Daj znać co i jak. Zdrówka dla Ciebie i maluszka.

Kochając narzeczonego, spędzając z nim dużo czasu czy wyjezdzajac na wakacje według mojej mamy ponizam rodzinę.. ponizam ją.. rodzina nie jest wazna...
A ona wgl nikomu nie potrzebna! Takie słowa padają... Z krzykiem i wyzwiskami.

Po pierwsze - gratuluję dziecka i trzymam kciuki żeby było zdrowe, jak i Tobie zdrówka życzę
Po drugie - Twoi rodzice Cię kochają, a Twoje dziecko będzie ich wnuczkiem - więc myślę, że nawet gdyby na początku robili problemy to po pewnym czasie pójdą po rozum do głowy.
Nie załamuj się - wszystko się ułoży

Masz 22 lata, czyli od 4 lat jesteś dorosła. Skończyłaś studia, pracujesz czyli zarabiasz na siebie, a panikujesz jak małe dziecko, które jest zależne od rodziców. Razem z narzeczonym informujecie rodziców o przyśpieszonym ślubie, podajecie powód i sprawę macie z głowy. Zaczynacie załatwiać formalności, ostatecznie jak w domu zacznie dochodzić do awantur z tego powodu to wynajmujecie mieszkanie i zaczynacie mieszkać razem jeszcze przed ślubem, ty i narzeczony, a rodzice będą mieć czas na pogodzenie się z tym faktem.  Tak robią dorośli, a wy chyba nimi jesteście.  W ogóle nie rozumiem skąd ten strach, co matka cię zbije? Jeżeli rodzinę masz toksyczna to co tam jeszcze robisz, wyprowadź się jak najszybciej.  Religijność matki nie ma tu znaczenia, liczy się wasze zdanie, twoje i twojego narzeczonego.

A najważniejsze, jesteś pielęgniarką, tj. osobą która opiekuje się innymi, która musi dość często podejmować szybko decyzje ratujące życie innych, szczególnie na dyżurach nocnych gdy nie zawsze lekarz jest  pod ręką, a w domu trzęsiesz się przed własna mamą, więcej odwagi dziewczyno i pewności siebie.
Mam córkę pielęgniarkę tylko trochę starszą od ciebie, pracuje na oddziale paliatywnym, nie może pozwolić sobie na wahania i trzęsawicę i wiem że nigdy by mi  nie pozwoliła skrytykować swojego narzeczonego  za to, że w nieodpowiednim terminie oświadczył się czy  za pierścionek z cyrkoniami, a ty pozwoliłaś. Zacznij walczyć o siebie.

Twoi rodzice na pewno zdają sobie sprawę że kochasz się ze swoim narzeczonym,więc nie powinni być jakoś ekstra zaskoczeni że zaszłaś w ciąże, poza tym masz 22 lata prace i skończone studia.Jeżeli nie zechcą Ci pomóc lub się obrażą poradzicie sobie we dwoje.Wydaje mi się że powinniście wraz z partnerem zaprosić twoich rodziców na obiad lub chociażby kawę i wspólnie im powiedzieć że będą dziadkami.Prawdopodobnie padną nie przyjemne słowa,ale nie powinniście się tym przejmować a wręcz powiedzieć wtedy że liczyliście na większą pomoc lub radość z ich strony.Może zawstydzenie Twojej mamy zmieni jej postępowanie.Powodzenia

A teraz kilka słów ogólnie. Co z tego że skończyłaś studia, skoro mentalnie ciebie nie ma w świecie dorosłych?
Nie mam zwyczaju buntować dzieci przeciw rodzicom, ale przypominasz mi moją żonę, zanim się poznaliśmy która nawet konto w banku miała razem z mamusią. Pamiętam jak matka potrafiła jej robić karczemne awantury o to, że wybrała wiecej niż zarobiła.
Albo jesteś dorosła, albo nie.
To że matka płacze? Trudno, może warto odciąć się na dłuższy czas i dać matce zrozumieć że nie masz 10 lat ale więcej i jesteś dorosłą?
Jeżeli padają takie słowa że twoja matka jest nikomu nie potrzebna, to jest to już oczywiste. Jest to szantaż. Ja bym odpowiedział że to matka musi sama dorosnąć i że skoro nie potrafi zrozumieć że córka podejmuje samodzielne decyzje, musi nabrać dystansu. Jest to dla mnie oczywistość.
w takiej sytuacji postawiłbym wszystko na swoje i odizolował się na jakiś czas, a jeżeli to by niczego nie zmieniło, to odizolowałbym się na dłużej.
Moja żona tak zrobiła i dzisiaj widzi że to była najlepsza decyzja.
Wszystko sami organizowaliśmy, ślub, wesele za swoje. I dzisiaj tylko stawiamy na siebie.

Bo tutaj w Twojej historii chodzi, o to że Twoja mam myśli:
A co sobie ludzie pomyślą. Takie osoby, żyją rodem z "średniowiecznych" poglądów, czyli wszystko po ślubie. Bo co sobie ksiądz i inni pomyślą.
Jeżeli dalej będziesz mieszkać w tym domu, to oberwie się też dziecku. Już to widzę, jakie będziesz zbierała krytyki za to że nie wychowujesz dziecka tak jak Twoja mama chce.
Masz pracę, odpowiedzialnego narzeczonego, pracujecie. Nic tylko spieprzać z tego domu jak najszybciej.
Masz 22 lata, nie masz 15 lat aby bać się ciąży. Mnie wydaję się że 22 lata to dobry okres na malucha.

ps. A seks przed ślubem nie jest zły, o ile jest robiony przez ludzi darzącym się uczuciem.

...to co najlepsze... ochhh jak ja to znam
wieś, brak praw, wymagania, pretensje że nie dbasz o "swoje" które twoim de facto nie jest...
zazdraszczam Twojej żonie, że dostała rękę której mogła się złapać (jeżeli nie obrazisz się za takie porównanie)
ja ręki się złapałam, a ona mnie puściła, łapała inne ręce, miała ważniejsze sprawy... granie, marnowanie pieniędzy, zaciąganie kredytów... i spadłam w objęcia mamy... i koło się zamknęło.
Podziwiam kobiety, takie jak Twoja żona, które emocjonalnie wyzwoliły się spod tego płaszcza "opieki". Pępowinę z takim rodzicem ciężko odciąć, wiele w dzieciach takich rodziców jest strachu....