Wdzięczność za wychowanie..... ?

Wg mnie należy byc wdzięcznym za wychowanie, bo jednak mimo wszystko jesteśmy, nie dokonano aborcji, nie zabito nas tez po narodzinach. Każdy popełnia błędy i jesli rodzic jest alkoholikiem to nie można go nienawidzić. Warto postarać sie wybaczyć mimo wszystko. Każdy rodzic zasługuje na szacunek i wdzięczność za prace jaka włożyli w nasze wychowanie. Może czasem się ktos pogubil ale gdybyśmy to my wpadli w nałóg i przez nas dziecko miałoby problemy czy nie chcielibyśmy wybaczenia, pomocy i szacunku?

Ekhem.. Mimo że wyplucie z krocza boli to jednak nie jest powodem do stawiania na piedestale. Bo zakładam że o taki poziom wdzięczności chodzi a nie taki wobec mirka co naprawił nam samochód?

Chloe2...
No chyba Ciebie deczko poniosło,a może zwyczajnie ja nie jestem tak empatyczna i uduchowiona.Wybaczyć można,a nawet powinno się dla swojego własnego sumienia.Ale co do szacunku i wdzięczności,to bym polemizowała.Alkoholizm,to nie jest rak...to świadomy wybór.Taki rodzic z góry powinien zakładać,że oprócz tego,że niszczy własne zdrowie i w konsekwencji nawet łamie życie...to przede wszystkim robi to własnemu potomstwu.Tak chce,tak postanowił  i basta...więc za co ma być ta wdzięczność?Spłodzenie jeszcze o niczym   nie świadczy.

Na wdzięczność i szacunek to trzeba sobie zapracować i to bardzo ciężko i intensywnie. Sam fakt spłodzenia i sprowadzenia na świat dziecka nie jest specjalnym wyczynem godnym szczególnego podziwu.

Bardzo dobrze posumowane ! Chociaż nawet w takim przypadku ciężko wyrzucić z siębie pewne uczucia...

tak, jak napisałam wyżej - na to trzeba zasłużyć, nie ma to tamto.  Co to w ogóle za argumenty, za przeproszeniem, z dupy, że matka urodziła, a mogła wyskrobać itp. No pewnie, a ja mogłam cegłą walnać w łeb albo na śmietnik wyrzucić, ale nie zrobiłam tego. Czy w zwiazku z tym jestem wielka i wspaniała mamusia, której należy się wdzięczność? Jak liczyć zasługi w kierunku czego się dziecku nie zrobiło, to ja święta już za życia jestem i miliony podobnych mnie matek...

Przypomniał mi się tu dowcip obrazujący temat:
Telewizja radziecka kręci film o dobroci Stalina. Jedno z ujęć - do Stalina podchodzi małe dziecko i mówi:
- Wujku, daj cukierka.
- Won ty skurwy...u! - krzyczy Stalin
W tym momencie kamera kieruje obiektyw na planszę z napisem: A mógł zabić!

Znam to uczucie bardzo dokładnie. Mój dawca (sorry ale nie umiem inaczej go nazwać) przypomniał sobie, że ma dzieci gdy miałam 37 lat. Uwierz, że nie byłam wzruszona, że tatuś się odnalazł i wolę nawet nie nazywać tych uczuć ;(

Wiesz,kiedyś tak było,że praktycznie wszyscy mieli rodziny,dzieci i nie było takiego praktycznego wychowania łącznie z przekazaniem konkretnych wartości,rzeczy przydatnych w życiu,najważniejsze było coś zjeść,ubrać i wyspać,a nawet jeśli jakieś wartości były,to w tych czasach okazały się nie mieć zastosowania,więc ciężko chyba to wypośrodkować... ?

Chloe, dorosły człowiek świadomie wybiera alkohol ponad swoje dziecko. Zresztą może być to każda inna dysfunkcja. Usprawiedliwienie, że "on mały żuczek, kruchy, delikatny i inaczej nie potrafił" jest śmieszne. Dorosły człowiek to nie bezwolny przygłup. On może wybierać, no i właśnie wybiera butelkę, bo woli się nad sobą użalać i zapijać niż zająć się dzieckiem.

Także nie, szacunek nie należy się automatycznie. Szacunek należy się za wychowanie pełne miłości i szacunku do dziecka.

Ale mówiłam ze kara należy sie takim ludziom a uwierz u mnie przez alkohol byl czas ze nie bylo na chleb. Potrafię sobie wyobrazić co czuje takie dziecko.
To Twój wybór czy wybaczysz czy nie, ja wychodzę z założenia ze każdy zasługuje na druga szanse.

Nie z automatu. To z czasem się wypracowuje..

Nie muszę wybaczać,na szczęście...bo mnie to nie dotknęło.Ale widzę,obserwuję ludzi,których mam w okolicy.Widzę te dzieciaki,biegające od rana do nocy po podwórku o parówce i bułce.Ta patologia przechodzi z ojca na syna.To świadome i z premedytacją niszczenie dziecku życia.Taki człowiek nie jest raczej w stanie nic dobrego przekazać.A może inaczej...przekaże więcej złego niż dobrego.

Zaliczasz się do ludzi,którzy daliby szansę...i dobrze.Ja uważam,że nie zasługuje na takie "poświęcenie" się dziecka.No chyba,że to dziecko chce wybaczyć.

Ani ja Ciebie nie przekonam,ani Ty mnie...bywa

No tak Majka może dlatego ze mnie to po prostu dotknęło i jednak wybaczyłam ale życzę Ci żebyś zmienila kiedyś nastawienie  kto wie w jakiej sytuacji sami sie znajdziemy

Owszem, każdy zasługuje na drugą szansę.
Ale co, jeśli ktoś nawet nie ma pojęcia co to znaczy szansa.
I w jakim celu wybaczac, jeśli nie ma winnego.
Wybaczyc komu?
Sobie na tyle, aby nie rzucic się na kogoś z rękami i znosic czyjąś obecnośc.

Azbestowa...
Zmroziło mnie to co napisałaś.Tak właśnie ja widzę rodzinę alkoholika.Staram się "widzieć" to oczami takiego dziecka.Często widzę to w swojej okolicy.Miałam nawet takich sąsiadów.Starałam się pomóc jak mogłam...skończyło się tak,że pijus zwiewał w podskokach,a jego partnerka z dwójką dzieci...za nim.Choć mogła zostać,każdy by jej pomógł.Ale ona go kochała,przynajmniej tak mówiła.Wiem,że to strach i współuzależnienie.

Niestety tak działa współuzależnienie, moja matka nie odeszła od ojca, nie pomogły prośby ani próby  odcięcia się od nich, skutecznie blokowała wszystko ale za to lubiła wisieć na telefonie i snuć opowieści co jej zrobił dzisiaj, wczoraj czy przedwczoraj nie ważne czy to 24 czy  6 rano, musiałam do końca jej życia brać udział w tym horrorze, a najlepsze było to że jak ona zmarła i zabrakło tych telefonów to u mnie odezwało się współuzależnienie takie ze miałam wrażenie, że jestem na detoksie. Pięć lat terapii indywidualnych i grupowych, żeby stanąć na nogi i trochę odsapnąć na nie długo bo miedzy czasie , nawet nie zauważyłam jak maż wszedł  na ścieżkę udeptana przez mojego ojca.  Dzieci w takich rodzinach często zostają ofiarami molestowań i czy gwałtów, bo to są dzieci niczyje i im się nie należy ani szacunek ani szczególna opieka, tak było i tak jest. Sama byłam taka ofiarą i to wielokrotnie. Uchlany tatuś spał, a cała reszta towarzystwa bawiła się jego córeczką.
Nigdy nie powiem, że takiemu ojcu należy się szacunek czy wybaczenie.

I jak sobie teraz radzisz,ze swoimi demonami?
Straszne jest to co "mówisz"...ale prawdziwe.Niestety.

Hmm a jak oprócz DDA rodzicie dostarczyli solidnej dawki awantur, bicia i wyzwisk to również zasługują na wdzięczność?
Według mnie takie osoby zasługują jedynie na pogardę i ewentualne splunięcie w ich grób.

Szanować powinno się rodziców którzy naprawdę nas kochają i dbają/dbali o nas i im powinno okazywać się szacunek, miłość i wdzięczność.

Jeżeli to tak "słaba" jednostka,to chyba dobre podejście.Niech swoją "kruchością", nie łamie życia innym.

Można, a nawet należy, być wdzięcznym za wychowanie, jeśli rodzic był kochający, rozsądny i odpowiedzialny. Szacunek ani wdzięczność nie należą się z automatu ani za sam fakt, że ktoś nas powołał na świat, jeśli potem zapomniał co znaczy być rodzicem, a tym bardziej jeśli zamiast prawdziwego domu stworzył własnemu dziecku piekło.

Są tacy ludzie, którzy nigdy nie powinni zostać rodzicami. Wybaczenie NIE jest równoznaczne z poczuciem szacunku. Dla mnie szacunek nieodłącznie wiąże się z autorytetem, a jaki autorytet może mieć ktoś, kto skupiając się na sobie i swoich problemach egoistycznie zapomina o dziecku, któremu dał życie i za którego życie ponosi odpowiedzialność?

Chloe, chyba pomieszałaś role - to rodzic ma wychowywać dziecko i dać mu potencjał na przyszłość, a nie dziecko rodzica.

Nigdy nie przemawiał do mnie argument,że jak komuś przebaczę jakieś Qrestwo,to Bóg czy ktoś tam,mnie pochwali.I zawsze znajdzie się ktoś,to szuka usprawiedliwień dla takiego człowieka...bo "każdy popełnia błędy","alkoholik też człowiek".Niestety,ale nie każdy popełnia błędy tego kalibru,a alkoholik w pijackim widzie raczej na miano homo sapiens nie zasługuje.

U mnie ze względu na długie lata życia z jednym alkoholikiem pod dachem nie mam żadnego szacunku do nich. Alkoholik pije bo jest słaby. Alkoholik pije, bo pod wpływem nie przejmuje się problemami dnia codziennego. Alkoholik pije, a jego rodzina współuzależniona żyje jego życiem, a nie swoim i to życie sobie niszczy. Pije jeden, a cierpią wszyscy. Alkoholik jest mistrzem manipulacji. Często trzeźwiejący alkoholik nie jest wcale lepszy od tego pijącego i nawet jak przestanie pić potrafi być przemocowcem, chamem i manipulantem.

Oj, nie, Chloe, moim zdaniem nie potrafisz.

Miałam ojca alkoholika, który bił moją mamę i mnie. Zrobił nam z życia piekło.
Za co powinnam go szanować? Tak, on mnie kochał - gdy był trzeźwy. A trzeźwiał rzadko.

Powinnam mu pomóc w walce z nałogiem? Może i tak... ale nie muszę, bo on od 11 lat nie żyje.

Powinnam być wdzięczna...ale za co? Za traumę, której doświadczyłam? Za to, że nie miałam dzieciństwa, za to, że musiałam szybciej dorosnąć, za to, że nie zaznałam w życiu stabilizacji? Kupę lat walczyłam, żeby sobie to w głowie poukładać. Dziś już nie mam żalu. Ale ile to mnie kosztowało - wiem to tylko ja.

Także jestem wdzięczna, ale sobie. Że dałam radę i dziś jestem matką, żoną. A przede wszystkim silną kobietą, która potrafiła sobie znaleźć miejsce w życiu.

Tak, każdy zasługuje na drugą szansę. Na DRUGĄ, a nie milionową. Mój ojciec miał tryliardy szans. Z żadnej nie skorzystał.

Z tematu wdzięczności przeszliście do wybaczenia, więc coś napiszę. Ja WIERZYŁAM że wybaczyłam. Odsunęłam się od rodziny i mam bardzo maly kontakt z rodzicami, praktycznie zerowy od kilku lat. jednak zdarzyło się tak, że mój ojciec przyjechał niedawno na miesiąc w moje okolice do pracy. Że jest to za granicą i załatwiłam mu tą pracę to co parę dni do niego jeździłam zrobić mu zakupy i powiem wam, że nic się nie zmienił. Przez cały miesiąc chodziłam jak bomba zegarowa i zrozumiałam, że ja się tylko POGODZIŁAM  z tym jakich mam rodziców. Jak wyjechał, to ze mnie cały stres zszedł. W sumie mogłam to dawniej zrozumieć, bo od kilku lat nie pojawiam się w domu rodzinnym, bo nie chcę ich widzieć. więc to powinno mi dać do myślenia, że to nie jest wybaczenie, ale wyparcie. Kiedy był mój ojciec wiele złych rzeczy mi się przypomniało i nie chcę już tego przeżywać dlatego wolę mieć z nimi kontakt taki jaki mam. Może i można komuś wybaczyć jeśli ktoś przeprosi, czuje że jest winny i naprawdę tego żałuje, no i się zmienia, ale również zależy od skali bólu jaki nam zadano.

Moi rodzice zawsze uważali, że szacunek od dziecka to coś naturalnego, niezwiązanego w żaden sposób z tym, co mówią, jak mówią i jak się zachowują, no i rodzic zawsze ma rację, nie ważne w jakiej sprawie. Zawsze mnie to drażniło, bo ich ulubionym powiedzeniem było to, że "nie ma sprawiedliwości na świecie, więc u nas jej nie szukaj", gdy wina za jakieś rzeczy była zrzucana na mnie. W sumie to już i tak wyrzuciłem tutaj nie raz swoją historię, więc nie będę się wdawał w szczegóły, ale tak, jak inni, uważam, że na szacunek każdy musi zapracować, a samo to, że dziecko ma dach nad głową, czym zapchać brzuch i opiekę w chorobie nie jest wystarczające, by powiedzieć, że miało się dobrych rodziców, tym samym, być wdzięczym. Patrząc na rodzinę mojej kobiety zawsze robi mi się przykro, że ja nigdy nie miałem wsparcia od rodziców, tego poczucia bezpieczeństwa i ogólnie nigdy nie czułem się dobrze w domu. Wielu "rodziców" zapomina, że fizyczność to tylko połowa medalu, ta mniej ważna. Ważniejsza jest psychika i wsparcie od tej strony. Są biedne rodziny, które są dużo lepsze, niż te dostatnie, które widzą świat, przez pryzmat pieniądza, czy po prostu fizyczności.

Jak byłem mały, dziadek mi mówił, że nie ważne, jakich ma się rodziców, trzeba ich szanować. Podziwiam go za to, że po tym, jak był potraktowany, przez opiekunów [wychowywali go dziadkowie, bo ojciec zginął na wojnie, a matka chyba przy porodzie], nadal ich szanował. Ja nie potrafię od tak szanować ludzi, którzy nigdy mnie nie wspierali, a chyba co gorsza, nigdy nie zaakceptowali.

Ja swoim rodzicom jestem bardzo wdzięczna za wartości, które mi wpoili bo dzięki temu nauczyłam się myśleć indywidualnie i bez przerwy rozwijać się, żeby wierzyć w prawdę a nie w autorytety, które nam próbują narzucić swoją wypaczoną prawdę.

W ogóle uważam, że powinno istnieć jakieś przeszkolenie do roli rodzica. A tego u nas kompletnie nie ma. W Stanach chociaż dają nastolatkom lalki do domu, którymi trzeba się opiekować. Wprawdzie chodzi tu bardziej o to, żeby nastolatki nie uprawiały seksu bezmyślnie, zbyt wcześnie itd ale to już coś. Powinno być jakieś przeszkolenie, kursy czy coś w tym rodzaju, bo inaczej patologia i dysfunkcja trwa pokoleniami. Uczymy się na własnej skórze, czego nie wolno robić własnemu dziecku, ale naprawdę niewiele osób daje radę wprowadzić w swojej rodzinie inny scenariusz, niż taki jaki wyniosło ze swojego domu rodzinnego. Niektórzy nawet podświadomie powielają te błędy. Ja swoim dorastającym dzieciom powiedziałam wprost - mówcie, jeśli uważacie, że postępuję wobec was nie w porządku, jeśli coś wam się nie podoba.I tak było i jest do tej pory.Dzięki temu unikamy wielu błędów, omawiamy to miedzy sobą i jest ok. No i szacunek do dzieci przez całe ich życie, nawet jak jeszcze nie rozumieją, że się ich szanuje, to czują to. U mnie w domu tego nie było, było znęcanie się,totalna krytyka, poniżanie na każdym kroku i pod każdym względem.Po prostu nikt nie umie być rodzicem.Tego też trzeba się nauczyć. Niestety uczymy się tylko na błędach naszych rodziców powielając je, lub unikając jak ognia. Ciężki temat.

widzisz, zbytdeliktana, żeby prowadzić samochód, trzeba chodzić na kursy i zdać prawo jazdy. A dzieci może mieć każdy bez żadnych uprawnień. Przyszli rodzice nie przechodzą żadnych testów psychologicznych czy nadają się do tak poważnej, odpowiedzialnej i długoterminowej roli. A przecież wychowywanie dzieci to praca na żywym organizmie. Gdzie tu logika?
Każdy może sobie natrzaskać dzieci, ile zdoła. Wolna amerykanka. Najwyżej będą mu je odbierać, gdy patologia przekroczy normy. Ale co to za pociecha dla dziecka, które ma przesrane dzieciństwo, tułając się po placówkach zastępczych...

Chloe, jeszcze ma mało lat, więc traktuję ją jako osobę pełną idei, wspaniałomyślności. Przypomina mi mnie samego, kiedy w jej wieku tak samo pochodziłem do spraw, gdzie było tylko biało i czarno. Dzisiaj, kiedy jestem po jednym rozwodzie, szczęśliwie od lat w drugim związku, widzę, że świat to o wiele więcej barw. Ale z czasem się o tym przekonasz sama, ale naprawdę, nie ucz życia osób, które dzisiaj mają dwa razy więcej lat od ciebie. Bo to trochę śmieszne. Powiem Tobie, że nie jesteś jedyną osobą która tak podchodzi do takich spraw. Znam kilka młodych osób, które kiedyś miały podobne wizje jak ty, dzisiaj mówią - "miałeś rację"
Dlatego nie dziwi mnie twoje och ach w sprawie twojego partnera, bo KAŻDY młody, nieopierzony tak miał. Potem przychodził czas zawodu, refleksji.
Dlatego twoje wpisy traktuję z ogromną rezerwą.
Moją historię opisałem w innym wątku, nie mam zamiaru jej powtarzać.
Ale podzielam zdanie osób, które stwierdzają że nie ma czegoś takiego jak obowiązkowy, bezwarunkowy szacunek od rodziców.
Nie ma ani jednej rzeczy, za którą mam powód być wdzięczny, mam obowiązek szanować. Ani jednej rzeczy, bo sam fakt, że ktoś mnie kiedyś spłodził, to dużo za mało.
Ja sobie powtarzam zawsze, że jedyne za co chciałbym zachować wdzięczność moich córek, to miłość i moje oddanie w och dorastanie, życie, poznawanie świata, tego że kiedy mnie potrzebowały, byłem przy nich. Cała reszta, to mój obowiązek. Nie czekając na 500 od rządu, moim zadaniem jest dać im dach nad głową, zadbać aby miały co jeść, aby jechać na wakacje, aby zapewnić im chociaż minimalny standard życia. To jest dla mnie najważniejsze.
Chloe, wybacz, ale naprawdę odlatujesz momentami.
Myślę że nie przeżyłaś zbyt wiele. Coś tam może na pewno i na tej bazie budujesz swoje opinie. Bo wybaczyłaś że ojciec głos podnosi? Bo tak jakoś to widzę.

Jeżeli nie przeżyłeś czegokolwiek, nigdy nie będziesz ekspertem w jakiejkolwiek dziedzinie. To tak samo jak osoby rozwiązujące katastrofy lotnicze, najwięcej mogą powiedzieć o nich ci, którzy je badają na miejscu.
W życiu, bez doświadczenia, można pozostać tylko teoretykiem.
Przykład?
Plan budowy i realizacja. Czy architekt, projektant, może przewidzieć wszystko co może się wydarzyć? Niestety nie i często nie przewiduje.
Najbardziej skutecznymi w niesieniu pomocy innym są zawsze ci, którzy mają podobne dramaty za sobą.

Tak sobie w tej chwili myślę, że może zupełnie niepotrzebnie od tylu już lat pracuję na szacunek swojego dziecka, staram się, tłumaczę, uczę odpowiedzialności i samodzielności, rozmawiam, czuwam nad bezpieczeństwem, opiekuję się, przekazuję wzorce, wartości, każdego dnia po prostu jestem - gotowa służyć wsparciem i pomocą, choć może łatwiej było po prostu wmówić mu, że szacunek należy mi się z automatu?

Wybaczanie to już zupełnie inna kwestia, wybaczamy zwykle sami dla siebie - żeby bez obciążeń móc pójść do przodu.