Panika przed zamieszkaniem z chłopakiem?

Byłam w Twoim wieku kiedy zamieszkałam ze swoim chłopakiem... Z tym, że my po dużo krótszym związku
I jeśli będziecie o swój związek dbać, jeśli będziecie ze sobą rozmawiać, starać się o siebie ale jednocześnie będziecie szanować swoją prywatność, prawo do osobnych wyjść, do swoich pasji... to rutyna nie będzie zła - będziecie czuć się w tym bezpiecznie, przed chwilą o tym pisałam.
Bo codzienność jest "szara", ale małymi gestami ukochanej osoby można ją bardzo rozświetlić.

Istnieje oczywiście szansa, że Wasz związek się posypie (nie życzę Ci tego). Ale nie zwalaj wtedy winy na wspólne zamieszkanie... w końcu prędzej czy później "ta próba" by Was spotkała
Trzymam kciuki i powodzenia!

P.S. też byłam młodszą, też to ja "zostawiałam" rodziców. Ale dali sobie radę i Twoi też sobie poradzą Taka kolej rzeczy.

Nie pamiętam wątpliwości jakiś ale my podjęliśmy decyzję bardzo szybko i bardzo szybko ją zrealizowaliśmy. Nawet nie było chyba za bardzo o czym myśleć i kiedy mieć wątpliwości.
Ale to chyba normalne, że się stresujesz, panikujesz. To zupełnie nowa sytuacja, a przecież zależy Ci na tym żeby wyszło

Jeśli się kochacie i będziecie się starać - wszystko się ułoży

Ja zamieszkałam, ze swoim jeszcze wtedy chłopakiem po 2 miesiącach! To dopiero było szybko. Wcześniej zawsze zarzekałam się, że nie tak szybko a tu proszę. Ani przez moment nie żałowałam tej decyzji Mieszkamy ze sobą już 4 miesiące ale jest to cudowne doświadczenie. Taka szkoła życia. Słyszy się teraz wiele o tym jak młode małżeństwa zamieszkują ze sobą dopiero po ślubie i nie mogą poznać tej drugiej połówki. Zamieszkanie ze sobą np. przed ślubem jest wg. mnie czymś cudownym!

PS. Po miesiącu mieszkania ze sobą mój chłopak mi się oświadczył więc tym bardziej uważam, że to pomaga w związku!