Nie radzę sobie w pracy

Z zawodu jestem nauczycielką wychowania wczesnoszkolnego, w tym roku rozpoczęłam pracę i nie radzę sobie z dzieciakami. Klasa liczy 25 osób, wszystkie dzieci to sześciolatki, większość czasu upływa na uciszaniu i uspokajaniu. Próbowałam się radzić szkolnego pedagoga i psychologa, zapraszałam ich na lekcje. Pani psycholog mi powiedziała, że w większości są to dzieci, które jeszcze nie posiadają gotowości szkolnej i że w tym roku już tak będzie. A ja już nie wiem co mam robić, jest kilkoro dzieci, które bez względu na to co robimy i tak biegają, krzyczą i nic nie chcą robić. Rodzice jak to rodzice albo zapewniają, że porozmawiają i wyciągną konsekwencje, albo rozkładają ręce mówiąc, że oni też sobie nie radzą, albo zwalają całą odpowiedzialność na szkołę.
Nie czuję się też zbyt dobrze w gronie nauczycieli, nie mam z ich strony właściwie żadnego wsparcia (poza dwoma nauczycielkami), traktują mnie z góry. Dyrektorka cały czas daje mi do zrozumienia, że ją zawodzę i nie jest zadowolona z mojej pracy.
Nie mam już w ogóle ochoty chodzić do pracy, czuję się tam okropnie. Byłam przygotowana na to, że z dziećmi może nie być łatwo. Jednak nie byłam przygotowana na to, że grono pedagogiczne może mnie "odrzucić" nie wiem czym sobie na to zasłużyłam, tym, że jestem świeżo po studiach i nie radzę sobie z dziećmi? Myślałam, że na stracie otrzymam od nich jakieś wsparcie. Nie otrzymałam.