Witam,
Miotam się w związku, który trwa 4 lata już. Niby powinno być dobrze, ale nie jest, ale od początku i w miarę zrozumiale.
Mam 22 lata, mój chłopak ma 23, mieszkamy ze sobą od 1,5 roku pół roku wynajmowaliśmy, od roku mieszkamy u mojej teściowej bo sama by miała trudną sytuację.
Kocham Marcina, kocham go mocno nie wyparłabym się tego, bo to widać inaczej już dawno by ten związek nie istniał, bo gdybym nie walczyła o niego...
Teraz takie mam wrażenie. Co mnie boli: Gdy pytam czy chce ze mną być tak już na zawsze odpowiada: NIE WIEM. Gdy pytam kiedy może ślub dzieci: JESZCZE NIE JEST GOTOWY. Pyta mnie czy nie chciałabym kogoś innego, bogatszego, każda kolejna taka rozmowa ta sama śpiewka...
Ja płacze on nie przytula, raz prawie mnie zdradził, pisał z inną dziewczyną, przeczułam coś i przeczytałam smsy, chciał się z nią umówić, ale ona nie chciała... Od razu pokazałam mu to, ale błagał mnie o wybaczenie i wybaczyłam... Trochę się starał i wgl to dobry wesoły człowiek.... Ale to się czuje, sex jest, ale dla mnie zwyczajny, bez pocałunków... Nie czuje tego oddania, tego CHCE CIĘ, KOCHAM CIĘ, SZALEJE ZA TOBĄ... Nie potrzebuję wielkich rzeczy, ale potrzebuję miłości, a tego mi brakuje... i znowu płaczę, a już nie mam siły próbować rozmawiać... A może nie potrafię. Nie wiem czy da się mi pomóć, ale dziękuję, że mogłam si wygadać i przepraszam za to gadanie. Pozdrawiam.
