Minęło tyle czasu .Nie potrafię sobie wybaczyć że mogłam tak postąpić

Dlaczego robisz wszystko, żeby utrzymać w sobie poczucie winy? Do czego jest Ci to potrzebne? Przecież Ty nawet oczekujesz krytyki, żeby to uczucie w sobie popielęgnować...

Tyle tylko, że Ty nic strasznego nie zrobiłaś. W dodatku, jak rozumiem, wszystko zostało wyjaśnione i jest między wami ok. Więc nie masz powodu czuć się jak śmieć i obwiniać na wieki. A skoro się tak czujesz to znaczy, że masz z tego poczucia jakieś korzyści (których sobie nie uświadamiasz). Np. to, że nie musisz dbać o swój związek teraz, bo uważasz, że i tak wszystko schrzaniłaś. Albo robisz z siebie ofiarę ogłaszajac światu: poużalajcie się nade mną, bo ja taka biedna. A może w ten sposób dostarczasz emocji w związku, bo lepszych metod nie znasz?
Sama pomyśl dlaczego Twój mózg każe Ci uznać, że "czucie się jak śmieć" jest dobre i masz je przedłużać.

Dla mnie cala historia jest conajmniej dziwna. Poczawszy od samego" problemu" i jego niby rozwiazania. Facet dlubie cos na telefonie w wc potem kasuje to co gdzies do kogos pisal a autorce wmawia pozniej ze sie masturbowal a pisal do niej...tyle ze z auta. Sama autorka lyka ta wersje jak mlody pelikan i jeszcze z tego powodu dokonuje dobrowolnie samobiczowania przez dwa lata. Okazuje sie to dla niej niewystarczajace dlatego zaklada watek na forum gdzie wrecz prosi by ja jeszcze bardziej "zjechac". Sorry ale normalne to to nie jest... Autorko jesli Cie takie chore emocje kreca to poszukaj sobie faceta psychofaga. Taki ktos jest mistrzem wbijania partnera w nieustanne poczucie winy takze bedziesz zachwycona. A jesli chcesz sie naprawde wyleczyc to biegiem na jakas psychoterapie ktora oduczy Cie plawienia sie w takich negatywnych emocjach.

Z tym że on nie raz mi mówił że to przeze mnie , przeze mnie pisał z innymi , przeze mnie brał. Przeze mnie uciekał w inne towarzystwo . Nigdy mu tego nie powiedziałam ale po części czułam się temu winna. Gdy chciał załatwić dla nas żebyśmy razem sobie zapalili ja się nie zgadzałam . Do czasu gdy zaszłam w ciąże czasem bywaliśmy w śród jego znajomych . Później był on tam sam . Te inne kobiety mogły się pojawiać bo mam ciężki charakter i jak mnie z czymś kłamał , albo coś wziął , albo wyzywał  zaraz robiłam awanturę więc on nie pewny przyszłości ze mną szukał innej .  Teraz ma inną kobietę . Inaczej ją traktuję bo z nią może robić co kocha. Nocne długie wyprawy autem , gry w maszyny , wspólne wyprawy do znajomych  , wspólne "rozluźnianie "  się .

Ja go kochałam . Nie postępowałam tak świadomie, wiem że mój ciężki charakter niczego nie tłumaczy . Teraz wiem że w wielu sytuacjach powinnam postąpić inaczej  . Przede wszystkim w tej wspomnianej w pierwszym wątku . Później jak się zeszliśmy próbowałam mu wynagrodzić tamtą sytuacje. Starałam się by kochanie między nami było lepsze  . Ale czuję się że te moje błędy , że jeszcze za nie odpokutowałam , wiem że czasu nie cofnę  by to zmienić niestety . Wiem że gdy łapałam na ćpaniu, kłamstwie, zbyt częstym piciu , numerach innych kobiet . Powinnam to spokojnie przeczekać , powinnam dawać mu więcej miłości . Z czasem by to przeminęło i byli byśmy szczęśliwi  ,  A ja odeszłam i pozwoliłam by jeszcze bardziej pogrążył się w nałogach  .

Jak czytam takie pierdy to mi się słabo robi. Czy Ty masz w głowie kobieto tic taki zamiast mozgu? Czy jesteś małym trollkiem internetowym? Facet cpal chlal i wyzywał a Ty siebie obwiniasz że miałas "ciężki charakter" bo się na to nie godzilas. A co miała robić się pytam??? Chlac i brać z nim? Jeździć po nocach i grać na maszynach? Ty się wogole czytasz co piszesz ? Już miała psychofaga  u boku w takim raze bo uzależniony nigdy nie widzi winy w sobie tylko obarcza nią otoczenie bo był za mało kochany rozumiany i tym podobne idiotyzmy dlatego brał pil czy nawet pil. Serio nóż mi się w kieszeni otwiera że są tak głupie baby które same pchaja łapę w ogień. Powinnas po piętach całować ta drugą że Cię uwolniła od takiego typa i teraz sama się z nim uzera robiąc to co on" kocha" czyli staczając się na samo dno. Ty masz dziecko i Twoim obowiązkiem jest zabezpieczyć mu jak najlepsze i zdrowe warunki do wychowania a nie chlipac po katach że nie możesz być z jego patologicznym tatusiem. Ocknij się bo jesteś zenujaca w swoim obecnym myśleniu a najbardziej szkoda dziecka To mu się rodzice trafili

Jestem beznadziejna osobą . Przy mnie miał tylko niepewność kiedy będzie koniec. Ta jego nowa kobieta nie dość że jest śliczna , dostarcza mu odpowiedniej rozrywki , to jest dla niego idealna . A ja ? Ja mam dziecko , które pewnie też nie będzie przy mnie szczęśliwe. Jedyny mój powód dla którego się uśmiecham , śmieje się wprost podczas wspólnych zabaw . Ale dzięki mnie nie ma ojca. Jeszcze gdy nie było małego gdy tylko zażartowałam że "zapalimy razem " od razu miał iskierki w oczach . Od razu był w stanie załatwiać, a ja nie mogłam nie mogłam być partnerem w tych sprawach , a gdybym pewnie spróbowała chociaż raz zmieniła bym podejście w tej sprawie , tak  jak nie jedna z Was , nasz związek wszedł by na inne tory . Teraz ma ideał o mnie i o dziecku nie pamięta. Gdy kolejny raz powtarzał mi że jestem nie normalna zaczynałam w to wierzyć  . Gdy mi wkręcał ręce a ktoś wszedł on udawał że nic się nie stało , albo że to ja się "rzucam " też czasem się zastanawiałam czy ma rację , czy już mi się coś nie wydaję,. NIe wiem co się ze mną stało . Gdy przed nim spotykałam się z mężczyznami , nawet jeszcze za czasów ''gówniarskich " jak powiedziała oniec to koniec . W życiu przed nim nikt mnie nie nazwał głupią czy innego rodzaju określenia , a ja bez problemu uciekałam z tamtych relacji , chociaż walczyli , tylko nie działało to w jego przypadku . Wiem że nie mogę być z nim , że to nie odpowiedni mężczyzna z tym że sądzę że z mojej winy , że to ja mu nie dawałam powodów do bycia cudownym , nie przeczekałam jego czasowych wyskoków , on umiał być cudowny , gdybym nie sprawdzała , nie chciała znać prawdy , było by inaczej

Nie wierze w to co czytam

Stracona- nadzieja jesli to prawda co piszesz, to jak najpredzej zrob termin do psychologa,
jest z Toba naprawde zle, a Ty nie zdajesz sobie z tego sprawe.
Napewno chcesz wychowac swoje dziecko na wartosciowego czlowieka, dlatego nawet jesli mi nie wierzysz, to zrob przynajmniej jeden termin dla swojego swietego spokoju, ze jestes odpowiedzialna matka.

wtłaczają ci do głowy, ze gdybyś była milsza cieplejsza, nie krzyczała, cześciej "dawała",  mało wymagała, prała i cicho siedziała i wszystko wybaczała to byłby z tobą??

Może nie dosłownie tak , ale zdarzyło się tacie powiedzieć że , aż taki zły nie był ,że miałam swoje , inaczej powinnam postąpić .

Dooona to niestety prawda.

Rojka ja wiem , że nie powinno się być dla  kogoś ale ja wiem tylko w teorii. Bo to ja byłam straszna, dla niej jest cudowny , daje mu wszystko , a ja chciałam mu zabrać wszystko co kochał . Nie kochał nas przez to jak tego wszystkiego . Jak jakaś chora chciałam go oddzielić od tych ludzi . Ja chciałam żeby spotykał się ze znajomymi , tylko zdrowymi , nie uzależnionymi , nie kryminalistami , dilerami , sam często był pośrednikiem . Ja ciągle wierzyłam że ten "inny " świat mu wystarczy . Myliłam się . On teraz jest zakochany jak gówniarz tak jak nigdy we mnie nie był , bo mnie wiecznie musiał kłamać , bo przy mnie nie mógł do piwka spalić marihuany , w ogóle  przy mnie już później tego nie mógł . NIe bawiliśmy się świetnie z jego znajomymi , a przecież mogłam się ugiąć . On mnie nienawidzi bo chociaż starałam być się cudowna ,nic nie jojczyć , to wymagałam , wymagałam żeby zrezygnował z tego co naprawdę kochał.

Ja chciała bym  dać komuś swoją miłość , nie popełniać tych błędów które popełniałam , chciała bym żeby chociaż raz ktoś mnie prawdziwie kochał . Ale to nie będzie on , on mnie nie kochał , za mało potrafiłam z siebie dać . Jej nie będzie wyzywał , bo nie ma powodów tylko ja na to zasługiwałam . Ale kochałam , kochałam z całych swoich sił.

Jej , jestem kretynką tak wiele błędów popełniłam . Tak wiele razy sprawiłam że było mu przeze mnie przykro . Może faktycznie jego zachowanie wynikało z mojego . Może faktycznie gdybym się nie czepiała by nie ćpał , nie wyzywał. Może jak wychodził  test pozytywny , a on mówił że to dlatego że wcześniej dużo palił , czy tam brał może tak było , a ja mu nie wierzyłam . Sprawiałam że cierpiał , bo był czysty a ja nie wierzyłam . Jejku za tyle rzeczy chciała bym go przeprosić nie dlatego żeby wrócił , tylko dlatego że wiem  ile ja błędów popełniłam , jak często mogłam postąpić inaczej , jak mogłam nie sprawiać mu smutku . Chciała bym przeprosić , bo dopiero teraz to dostrzegłam ,bo wiem że strasznie źle postępowałam .

Masz racje na kolana i przepraszaj ...swoje dziecko ze ma taka durna matke. Bartass dobrze napisal ....jestes chora i uzalezniona od chorych emocji ktorych dostarczal Ci  Twoj zdegenerowany luby. Mam prosbe nie pisz na tym forum bo tu nikt zdrowy na umysle Ci nie powie "tak lec i przepros go". We mnie osobiscie Twoja  postawa wzbudza odraze i politowanie. Szkoda mi tylko dziecka bo skoro mamusie ciagnie zeby sie stoczyc na samo dno wraz z tatusiem  to pociagnie je pewnie za soba Dramat

On jest taki szczęśliwy beze mnie. Nie umiałam mu tego dać, tak bardzo kochałam. Kocham nadal. Nie umiem przestać go obserwować. Nawet dzieckiem się nie zainteresuje to takie przykre. Ma cudowną kobietę, on jest dla niej cudowny. Ja sobie nie poradzę. Jest taki szczęśliwy że go od siebie uwolniłam.

Zwarjuje/zwariowalam.   On wczoraj był na super imprezie w wielkim mieście z przyjacielem. Bawili się super, nowe znajomości, przyjaciel zamieścił fotorelacje z tego dnia.  A ja ciągle wierzę ze on zateskni za nami, że będziemy najważniejsi, że zrozumie ze bez nas nie chcę żyć, a jest przeciwnie on o nas w ogóle nie myśli.  Nie pamięta, ma świetne życie, a nasze życie bez niego jest kiepskie. Z nim też nie było cudownie ale było inaczej. Dlaczego on nawet na sekundę nie wraca myślami, a ja nie mogę zapomnieć to jest straszne.

On potrafi być taki cudowny, wspaniały tylko ja czepliwa, zacofana za.bardzo go ograniczałam i nie Mógł ze mną wytrzymać. Inna ma, dostanie mnóstwo miłości. Ja na nią nie zaplanowałam. Nie raz mi mówił czy myślę ze inny ze mną by wytrzymał.

Nie tęskni i nie wspomina.
A Ty kup se rybki albo chomika.

Psa ani kota nie kupuj, bo wyskoczą oknem jak im zaczniesz męczyć bułę rozkminami jak tu na Forum.

Co za zdesperowany bluszcz bez własnego życia..

Wiesz co jak sie Ciebie czyta to czlowiek faktycznie ma sie ochote napic czegos mocniejszego albo czyms odurzyc bo Twoje teorie sa tak durne i beznadziejne ze zaaal. Masz dziecko i zamiast cieszyc sie nim i jemu poswiecac skamlesz za jakims cpunem i złamasem. Traktujesz sama siebie jak nic wiec nie dziw sie ze inni tez Cie tak beda traktowac. Madra kobieta,  szanujaca sie kobieta zamknelaby ten rozdzial z ulga i wziela za swoje zycie. Ty natomiast lubisz sie taplac w emocjonalnym  g...ie i robisz to na wlasne zyczenie. Zmien nicka ze stracona nadzieja na beznadzieja bo to co wypisujesz i jak uzalezniasz swoje zycie i wartosc od powtorze : cpuna degenerata i przegrywa zyciowego  jest beznadziejne. Nikt Ci tu nic innego nie napisze wiec daruj sobie dalsze posty chyba ze sie ogarniesz.

dramat jak sie to czyta
tylko dziecka zal

tu psychiatra powinien zadziałać i to bardzo szybko- ta dziewczyna naprawdę jest w ciężkiej depresji
strasznie czyta się takie wątki- najpierw człowiek śmieje się, potem kiwa głową z politowaniem, a na koniec dociera do niego, że sprawa jest powazna, bo czyta się wypowiedzi chorej psychicznie osoby
autorko, idź do psychiatry i opowiedz lekarzowi wszystko tak samo, jak to opisałaś nam- na 100% lekarz nie odesle cię z kwitkiem. Potrzebujesz leków i terapii- serio.

No strasznie się czyta.Ja się słabo nadaję na pocieszycielkę.
Dlatego zawsze mnie bawi jak ktoś pisze, że byłabym dobrym psychologiem..taa

Psycholog siedzi i kiwa głową, cierpliwie czeka aż szanowny/-na sam wpadnie na rozwiązanie, ale tez płynie kasa, więc trudno się tej cierpliwości dziwić.
A ja to najchętniej za fraki i odrazu bym zawiozła w odpowiednie miejsce.

A tak to czytam i jestem bezradna.
I faktycznie szkoda dziecka, bo taka skupiona na sobie mamusia to sa gwarantowane stany lekowe na przyszłość i syndrom misjonarza.

Jestes bardziej beznadziejna od Blachy bo on w swoich poczynaniach miewa chociaz przeblyski tego ze jest jeszcze dziecko i ono poniesie konsekwencje jego zlych decyzji. Ty swoje masz ewidentnie w du..e, liczy sie tylko to ze moglas teraz w pełnej zgodzie jarac trawe  z tym cpunem, zapijac wódą i balować. Reszta niewazna. Jako osoba ktora sama nie moze miec dzieci gardze takimi ludzmi jak Ty. Dla mnie reprezentujesz dno totalne.

I to ma być pomoc? Ludzie troszkę serca! Niektórzy ludzie mają krzywy światopogląd i wcale nie muszą zaniedbywać swoich dzieci. Bez przesady. Ja kocham nad życie mojego syna, a sama mam wrażenie, że powinnam na kolanach przepraszać moich eksów za to, że pojawiłam się w ich życiu! Mam skrzywienie psychiczne i wiem o tym. Uwierzcie, że nie jest łatwo to wyleczyć

Jeżeli chodzi o "kobiety kochające za bardzo", to czytałam o takich paradoksach, że nic mnie chyba już nie zdziwi.
Akceptacja alkoholu i narkotyków - standard.

Autorko jesteś bardzo chora, pisanie na forum ci nie pomoże, ani ludzie tu piszący ci nie pomogą, bo nie są lekarzami, może to zrobić tylko psychiatra.
To forum może ci posłużyć tylko do jednego - żebyś uwierzyła że musisz natychmiast pójść na terapię, jeśli nie chcesz tego zrobić dla siebie zrób to dla dziecka.
Jeśli kochasz dziecko to idź się leczyć natychmiast!!!
Bo je stracisz.
Jeśli różni ludzie, obiektywnie patrząc mówią ci że jesteś chora, to uwierz im i idź się leczyć.
Dla ciebie nie ma innego lekarstwa jak długofalowa terapia u specjsty.

Chciała bym bardzo do lekarza Ale jak trafiam to chyba dobrze problemu nie umiem przedstawiam i nie umie mi nikt pomóc

STracona-nadzieja, miałam tak, długo, ale mi przeszło. Po prostu pogodziłam się z losem, nie wiem, czy dla byłego coś teraz znaczę, ale wiem, że znaczyłam. Zacznij z siebie wyrzucać emocje, idź na terapie, pisz sobie pamiętnik, pisz do niego listy, których nigdy mu nie pokażesz i wiedz, że największy ból kiedyś mija.

DO psychiatry nie trzeba mieć skierowania, czas oczekiwania na wizytę na NFZ w mojej poradni to dwa miesiące.

Nadziejo nie odpudzczaj tematu lekarza, nie zrażaj się niepowodzeniami, ja dla mojego dziecka poruszyłam niebo i ziemię aby wyzdrowiało, szukałam tak długo aż znalazłam takiego, który pomógł.

Więc nie szukaj wymówek.

Tak naprawdę to twój mózg ich szuka, bo jesteś uzależniona.
Teraz tego nie zrozumiesz, ale
jak poznasz swoją chorobę to nauczysz się z nią walczyć i wtedy wygrasz.

A jak mi nie uda mimo to? Chciała bym nie myśleć o nim całkiem,żeby nie bolało mnie ze jestem dla niego nikim. Ja chcę uciec od przeszłości. Dlaczego co bym nie zrobiła to ona będzie lepsz

A dlaczego już całkowicie nic nie czuję do mnie, tak po prostu zApomniał, dlaczego już nie potrafię na niego zadziałać jak kobieta na mężczyznę. Nie chcę żeby był mi taki obcy, czy powinnam z nim .normalnie o niej rozmawiać?

Bardzo bym chciała usłyszeć Twoją historię, więc jeśli mogła byś podać maila była bym wdzięczna.

Witam, są również stowarzyszenia, zawsze możesz zadzwonić do poradni rodzinnej, zazwyczaj takie poradnie są w ośrodkach pomocy rodzinie. Na błękitnej linii uzyskasz informacje gdzie w Twojej okolicy są ośrodki które udziela Ci pomocy.

Przykro mi że autorka nadal tkwi w stanie psychicznego uporu i o ile dobrze wszystko zrozumiałam, to nie chce zrobić kroku by coś polepszyć.
Twój stan trwa już prawie 3 miesiące, za długo, trujesz siebie, robisz krzywdę sobie i dziecku, nie jemu
Poszukaj psychologa na NFZ, bo tacy są w większości klinicystami,, czyli pracują w szpitalach, są lepsi od prywaciarzy, którzy bądźmy szczerzy często zamiast pacjenta widzą złotówki (przynajmniej ja miałam takie doświadczenia) i psychiatry, bo bez leków nie objedzie się.
Nie zrażaj się tym, że w czasie pierwszej wizyty nie umiesz rozmawiać o tym, co czujesz- terapia to proces długi, tak samo z lekami, nie zadziałają od zaraz.

Wkopałaś się w niezły dołek- twoja wina, nie tego gnojka, bo tylko my odpowiadamy za reakcje jakie w nas inni wzbudzają, pozwalałaś się zbyt długo krzywdzić a teraz użalasz się nad sobą, to trwa już trochę za długo, nie sądzisz???

Tak sobota wizyta, co prawda prywatnie, ale mam nadzieję ze ta inwestycja "zwróci" mi się, szczęściem mojego maleństwa.

Nadziejo, uczepiłaś się tej przeszłości zamiast żyć teraźniejszością. Czy nie uważasz że czas żałoby już mija, że "twój" ex partner ma swoje zycie, a ty swoje?
Niestety, tak czasem bywa w życiu że ludzie odchodzą od siebie, że maja różne oczekiwania względem siebie, mają różne potrzeby i zasady którymi kierują się w zyciu. 

Teraz jesteś matką, więc może pomyśl jakiej mamy chce twoje małe dziecko.
Tak, na pewno wesołej, radosnej, uśmiechniętej, szczęśliwej, i to nie z powodu jakiegoś faceta, ale dlatego, że po prostu jest fantastyczną kobietą, osobą, która dobrze o sobie myśli, która jest wewnętrznie bogata, wierzy w siebie niezależnie od tego co ktoś jej powie. Twoje dziecko chce silnej i troskliwej mamy.
Twój synek zasługuje na szczęśliwe dzieciństwo, tak jak ty na dobrego i mądrego partnera.
Dlatego sama w sobie musisz znaleźć siłę do dobrego i szczęśliwego życia, bo jesteś wszystkim dla swojego dziecka, jesteś dla niego piekna, mądra i dobra. To ty wybierasz sobie partnera, ojca dla swojego dziecka, więc wybieraj mądrze i stawiaj wysoko poprzeczkę swoim adoratorom.