Jak poradzić sobie po rozstaniu?

W pełni popieram. Sama mam teraz właśnie takie wahania. Jeden dzień jakby zupełnie nic się nie wydarzyło, a w drugim już totalne załamanie. Staram sobie z tym radzić, zajmuję się różnymi rzeczami byle tylko nie analizować, nie wspominać . To trudne ale możliwe. Najważniejsze to uświadomić sobie że to koniec i zaczynać od nowa. Nie licz na powrót, tylko idź do przodu . Powodzenia życzę .

No właśnie, to ta rutyna i brak bliskich osób sprawia, że za nią tęsknisz, bo brakuje ci zwyczajnie towarzystwa. Zastanawia mnie tylko jedno, jak wcześniej funkcjonowałeś, że teraz nie masz znajomych, przyjaciół? Plus jeszcze ten smutny obrazek jak teraz wygląda twoje życie: "Śniadanie, komputer, bieganie i czasem piwo wypije". Wymarzona partia na faceta Weź się chłopie ogarnij i przestań nad sobą użalać. Kobiety przyciągają pewni siebie, ogarnięci życiowo mężczyźni, a nie ofiary życiowe.

Przez dłuższy czas były ograniczenia w moim związku, sprawdzanie moje sms-y, Facebooka, bo była zazdrosna, nie mogłem spotykać się nawet z kuzynką. Tak jak pisałem wyżej, nie chodzi mi o rozstanie, bo zwyczajnie wiem, że przestała mnie kochać i przestałem być atrakcyjny. Wiele razy chciałem z nią zerwać, ale jak się próbowała pociąć to miałem obawy, że faktycznie w końcu  może sobie coś zrobić, w końcu zerwała, ale zaczęło gdzieś w myślach docierać, że mi jej brakuje... no po co? Przecież wiele razy mnie oszukała z bzdurami. Dawno straciłem do niej zaufanie. Zaraz po rozstaniu zacząłem dwa dni płakać. Ale potem było coraz lepiej. Z tym, że myślałem, że bedzie jak kiedyś ze znajomymi. Niestety przeliczyłem się... duża część mi powiedziała, że przypomniałem sobie po czasie o znajomych i teraz mają mnie gdzieś... Już wiem jedno, że nigdy nie poświęcę się dla kobiety jak to zrobiłem w tym związku. A nie jest mnie warta, bo usunęła związek na fejsie. Żałosne. Chwilę podpisaliśmy i urwałem z nią kontakt. Nie będę z kimś takim rozmawiać. Macie rację, że jestem smutny i żałosny, sle nie przypuszczałem, że zostanę sam jak palec.

O nie nie kolego, nie tłumacz tego swoją uczuciowością. Robisz prawko super! Po twoich wpisach można sądzić, że jesteś bardzo młody i być może to twoje pierwsze rozstanie. No i ten tekst " A nie jest mnie warta, bo usunęła związek na fejsie. Żałosne." To chyba typowe dla pokolenia gimnazjum. Zatem uszy w górę i do przodu! Pewnie jeszcze nie jeden zawód miłosny cie w życiu spotka aż trafisz na odpowiednią osobę. A może będziesz szczęściarzem? Tylko na pewno nie w takim stanie. Uczuciowi mężczyźni są tak naprawdę pożądani, ale ogarnięci! Skup się na sobie, co sobą reprezentujesz czy chcesz reprezentować. Dostałeś lekcje, to ją odrób, wyciągnij wnioski i żyj dalej! Bogatszy i mądrzejszy o doświadczenia.

Musisz zdać Sobie sprawę, że mężczyźni na początku praktycznie nie odczuwają rozstania natomiast z czasem zaczyna ono narastać. U kobiet jest wręcz odwrotnie bardzo przeżywają pierwsze dni rozstania, aby później "Szybko dojść do siebie".
Nie ma facetów bardziej uczuciowych. Są tylko Ci co lepiej radzą sobie z uczuciami lub gorzej .

Błędne koło. Ze skrajności w skrajność. Doceń to co było dobre i wynieś wnioski z tego co było nie tak w związku. Spokojnie nie zamykaj się na innych przez jednego człowieka, bo możesz "nie zareagować" gdy miłość zapuka do drzwi . Gdyby ludzie podchodzili tak do sfery uczuciowej to mieliby tylko jednego partnera życiowego i na tym kończyli by poszukiwania.

Głowa do góry . Prawko nie zając nie ucieknie. Musisz wyjść z dołka, a znajomi widzisz ile byli warci. Jak byłeś to ok, jak potrzebujesz pomocy - pocałuj nas w 4 litery. Dlatego byli tylko znajomymi, a nie przyjaciółmi . Moim zdaniem powinieneś zrobić Sobie "urlop" od życia.

gimnazjalistOM dobre! ale ok wierzę. Mając 21 lat to już pewnie studia albo praca cię zamula albo powinny zajmować, a nie tylko "Śniadanie, komputer, bieganie i czasem piwo wypije"

Wybacz błędy telefon mam zawirusowany i robi mi różne figle. Nie pracuję przez to rozstanie. Nie musisz i nienalegam, żebyś wierzyła. Proszę tylko o pomoc a nie stwierdzenie ile mam lat...

Chyba miałeś "nawrót", bo pisałeś, że było lepiej . Być może brak kontaktu z innymi Ci doskwiera, bo wcześniej zawsze mogłeś spędzić czas z Nią. Jeśli nie możesz liczyć na znajomych to może rodzina? Cóż mogę więcej doradzić? Niestety trzeba przeboleć swoje i znaleźć sposób na pójście na przód.

Nektarynka nawrót... Było już dobrze tylko wróciły we mnie emocje i tęsknota za nią. Wyrzuty sumienia, że mogłem zawalczyć o jej uczucia, ale przecież nie wiem, że nie było sensu walczyć... Z doświadczenia wiem, że to jednak w niczym mi by nie pomogło a jedynie co bym zrobił? To z siebie idiotę. Od początku jej mówiłem, że nie będę o nią walczyć w razie takiej sytuacji, bo już dość zrobiłem z siebie idiotę z poprzednimi dziewczynami. Wiem, że jakieś oddziaływanie ma na mnie pogoda ponura. Wstaje rano i jest ciemno i wiecznie jestem sam w domu. Rodzina raczej mówi: "olej nie była Ciebie warta, znajdziesz lepszą", ale nikt nie stara się poczuć w mojej sytuacji i przez chwilę poczuć co ja czuję? Bo jednak popadam w depresje... Jest mi ciężko, nie powiem, staram się wytworzyć trochę endorfin kiedy biegam albo ćwiczę aż mi przechodzą te myśli, ale na dłuższą metę to nie daje, żadnych rezultatów. Codziennie wstaję z dołkiem i codziennie zaczynam podobnie tak samo dzień..

Jak już odbiegasz od tematu to wiedz, że edukację nie porzuciłem, bo chodzę zaocznie do szkoły. Na studia mnie nie stać niestety... Więc muszę czekać na przyszyły rok aż zarobię pieniążki na upragnione wykształcenie a następnie chce iść do wojska.

Tylko pozornie odbiegłam od tematu uczepiając się tego jak opisałeś teraźniejsze swoje życie.. czyli jakim jesteś partnerem, człowiekiem, co sobą reprezentujesz. To dobrze, że masz takie plany, tylko nie pisz, że nie pracujesz przez to rozstanie. No chłopie dorośnij!

Może inaczej. Źle to określiłem... Nie pracuję między innymi przez to rozstanie a miały też inne czynniki prowadzące do mojego zwolnienia się z pracy . Ale wątek jest o tym jak radzić sobie po rozstaniu i tej pomocy od was oczekuję.. Rady i jakiegoś kopa na wzmocnienie, bo sam już nie daję rady.

Też mi się tak wydaje i właśnie tylko ten czas to mój jedyny lekarz w tym momencie.. Póki co staram się zajmować treningami, biegać i ćwiczyć, ale jak mam kryzys to od razu idę sobie wypić i może dlatego wstaję z kacem moralnym i się użalam nad sobą, druga sprawa to pogoda jaka teraz jest... Trzeba dać radę

Właśnie zaczynam odnosić skutki picia alkoholu, który pogrąża mnie jeszcze bardziej w smutku niż mi się wydawało. To prawda, potrafi strasznie osłabić psychicznie. Ostatnio jest mi ciężko i mam nadzieję, że to tylko chwilowe przejście, bo dłużej nie jestem w stanie znieść tego bólu. Ktoś mi powiedział, że najlepszym lekarstwem na zranione serce jest miłość, ale po pierwsze nie chce kogoś krzywdzić bo wiem, że nie jestem w stanie na ten moment być z inną dziewczyną a drugie, że takim nie jestem. Ja muszę przecierpieć, pożegnać się ze wspomnieniami, zamknąć ten etap w swoim życiu i zacząć wszystko od początku z kimś nowym (mam nadzieję, że nie na chwilę)

Wmawiam sobie to codziennie przed lustrem, wmawiam sobie, że ja nie mam czego żałować, że znam swoje wartości i wiem, że tak musiało być, że ona podjęła tą decyzję a nie ja. Robię wszystko, żeby dać sobie tego czasu. Dać radę muszę, bo wyjścia nie mam. Jeszcze nie raz w życiu przeżyje innego rodzaju rozstania z osobami, których kocham. Nie wiem czy będę po raz kolejny potrafił skonsolidować w kimś uczucia, zaufać drugiej osobie... To zależy od dnia, bo raz jest super i czuję się świetnie a raz myślę, że rzucę się pod pociąg takie mnie męczy cierpienie. Tym bardziej, że ja pierwszy raz nie walczyłem o kogoś a być może trzeba było dla swojego dobra. Ale to już było i się czasu nie da cofnąć. Teraz muszę większą uwagę skoncentrować na teraźniejszości i ewentualnie na niedaleką przyszłość związaną ze swoją osobą. Póki co nie mam zamiaru się z nikim wiązać i nie wiem czy w oógle będę tego chciał...

Agusia jesteś fajną kobietą, która potrafi podnieść i komuś dolać oleju do mózgownicy. To prawda! Wierzę, że czas leczy rany tylko mi o to chodzi, że mam dosyć przeżywania tego samego z trzecią pod rząd dziewczyną... Ja chce się z kimś związać i być na dobre i na złe... Lecz chyba to jest niemożliwe... Dlatego tak jak pisałaś, dam sobie czasu na wszystko. Zapomnieć, zapomnę o niej jako o dziewczynie. Lecz głowa mimo wszystko mówi mi, że to nie koniec... Jakoś moja intuicja się nie myli. Lecz mam też obawy jak czytałem na innych forach, że one/ oni wracają. Mam nadzieję, że niedojdzie do takiej sytuacji. Zobaczymy jak to dalej będzie i w jakim stanie się obudzę jutro... Bo to faktycznie żenada, że facet przeżywa tak rozstanie...

Najgorsze jest to, że znam te błędy i piszesz mi to samo co mówi mi moja druga strona sumienia, ale jakoś te informacje nie potrafią dojść do mojej jaźni i oderwać się od tego co było. Rozstaliśmy się na 16 października a ostatni raz pisałem z nią 24 października. Ja wiem, że w tym momencie już powinienem być na etapie zapominania. Może lepiej jak się wyloguje na jakiś czas z facebooka i zajmę się czymś innym, bo póki co zauważyłem, że ona nie chce dać mi o sobie zapomnieć. Oznacza zdjęcia z psiapsiółkami i pokazuje jaka jest rzekomo szczęśliwa, ale widzę, że to jest mi na złość, żebym się złamał i odezwał. Ale trzymam się twardo postanowienia, że choćby nie wiem co nie odezwę się do niej, nie zadzwonię i nie napiszę do niej. Już dawno powinienem mieć ten etap za sobą. Lecz nadal jestem w punkcie zero. A póki poddaje się umysłowi, który robi mi figle w głowie. Wiesz co zauważyłem? Że im bardziej chce zapomnieć tym bardziej to do mnie wraca... Za dużo myślę nad czymś co się skończyło i nie wróci. I nie chce wracać do tych kłamstw, do tego fałszywego człowieka... Chce zamknąć bramy przeszłości i iść przed siebie. A póki co stoję i zwlekam, nie mogę się pogodzić z tą sytuacją. Szczerze? To i tak już nie przeżywam tego jak pierwszego czy drugiego rozstania... Drugie było najgorsze w moim życiu, najbardziej cierpiałem...

Eh... Póki co nie trafiam na drugą połówkę (no chyba, że 0,5 L ) A tak to nie ma szczęścia do miłości. Dziękuję na zaś Agusia

Nie mam zamiaru sięgać po alkohol na razie. Wolę sobie pobiegać i porobić brzuszki, pompki i ćwiczyć na handelkach niż się załamywać tą sytuacją . Wolę iść do przodu i faktycznie nie dąsać się i nie zadręczać myślami czy wróci czy nie wróci itd. Bo to nie ma najmniejszego sensu... Trzeba mimo wszystko dać sobie spokój i zacząć realizować swoje pasję, odnowić kontakty ze znajomymi. Muszę też zacząć uprawiać więcej sportu, rzucić palenie papierosów i znaleźć pracę dopóki nie pójdę do wojska . Im dłużej będę się zadręczać tym gorzej dla mnie... Trzeba się pogodzić i oswoić z nową sytuacją

8 lat mija jak zacząłem palić (Jeju, ale ten czas szybko leci! ) Niedawno nie miałem takich "problemów" a tutaj bach dziewczyna za dziewczyną  i z każdą niepowodzenie! Ja będę jednak odświeżał ten wątek i będę się starał opowiedzieć co u mnie i jak się czuję. Bo i tak póki co nie mam komu się żalić a lepiej jak zrobię to tutaj niż jakiejś nieodpowiedniej osobie. Oczywiście mam nadzieje, że będę pomijał wątek Pani X. Tak ją będę określać. Wolę mimo wszystko o niej zapomnieć i mieć spokój. Jedynie co moja rodzina powiedziała i mówiła od początku to to, że ona nie jest mnie warta i żebym dał sobie spokój. No, ale teraz czas sobie zająć czas tak, aby nie myśleć o niej. Nikt nie mówi, że będzie łatwo, ale z czasem myślę, że przyzwyczajenie będzie tutaj dobrym określeniem minie i będę mógł spokojnie zacząć życie od nowa, od samego początku . Punkt pierwszy to nie myśleć, punkt drugi nie mysleć co będzie i co by było gdyby? trzeci: nie użalać się nad sobą. czwarty: co się stało to się nie odstanie piąty: głowa do góry i do przodu

Więc tak zaczynam dzień drugi... Wstałem w dość dobrym humorze i znowu po jakiś kilku minutach złapał mnie dołek... Chce mi się płakać, ale nie mogę... Ściska mnie w żołądku. Jak zawsze obudziłem się w pustym domu, nikogo nie było i pewnie do wieczora nikogo nie będzie... Znowu czuję pustkę i kołatanie w klatce piersiowej (tęsknota). Jest mi ciężko.. Poszedłem i wypiłem piwo, trochę wylało się ze mnie łez. Ale mi już to nie pomaga. Czuję się przytoczony tą sytuacją, jednak zdaję sobie w tym momencie sprawę, że ona się czuje lekko i już stałem się dla niej przeszłością... Do mnie wszytko wróciło jak bumerang i niszczy mnie od środka. Znowu jestem sam i czuję jakbym popadał w depresję. Przecież jedna osoba, wspomnienia nie mogą mieć na mnie większego wpływu. Mam też do siebie żal, że po raz pierwszy nie walczyłem o nią, mimo, że mnie oszukiwała od samego początku. Mam też chęć do niej napisać, ale wiem, że w tym momencie tylko bym się zbłaźnił w jej oczach. Dlatego też mimo wszystko staram się wyrzucić te negatywne myśli, żebym nie napisał. Lecz cały czas mną targają myśli "napisz, ona na to czeka, napisz w końcu" - zaczynam nieco wariować i dawać się oszukać swojej podświadomości. Mam do siebie żal, że nic nie zrobiłem, że nie próbowałem jej zatrzymać tylko rozmowa na Facebooku, że ją kocham i mi na niej zależy, ale skoro nie chce próbować to nie będę jej zmuszać. A przecież nie można kogoś błagać i żebrać o miłość.. Na wszystko trzeba sobie zapracować. Lecz czuję do siebie obrzydzenie za to, że raz w życiu nie walczyłem o miłość, mam wyrzuty sumienia. Nie umiem sobie wybaczyć i pogodzić się z tą sytuacją. Cały czas przechodzi ona w moich myślach. Co chwilę myśli związane są z nią. Mam świadomość, że wybrała swoją drogę i że nie mogę nic z tym zrobić, lecz nie mogę tego zaakceptować i się pogodzić z tym. Nie mam chęci i zapału do niczego oprócz tego, że biegam i zrobię jakieś ćwiczenia. Przeraża mnie samotność, która mnie teraz otacza. Przeraża mnie fakt, że nie ma teraz nikogo obok mnie a potrzebuję czyjeś pomocy i wsparcia. Zawsze je miałem i było mi o wiele prościej. Teraz nie mam nic oprócz pustego domu do którego przyjdą moi rodzice z pracy i psa. Większość czasu spędzam samotnie. I rozmyślam.. Staram się wyeliminować myśli o niej i zastępować innymi, lecz to nie jest takie proste, bo ich jest coraz więcej.

Ból, żal, smutek, przygnębienie i apatia, która mnie otacza jest przerażająca. Zaczynam się zatracać w alkoholu, piję mało (jedno czasem dwa piwa) czasem się zdarza, że wypiję wódkę. Na chwilę czuję ukojenie. Potem nie zależnie od stanu jakim jestem (pijany czy trzeźwy) idę biegać, następnie wracam do domu i siadam przed komputer.. Włączam Facebooka i ciągle widzę jej imię na każdej stronie (czuje się jakbym popadał w obsesję). Minęło sporo czasu od naszej rozmowy.. Ona się z pewnością już podniosła a ja dalej leżę na deskach i proszę o pomoc.

Czuję się okropnie, że nie włożyłem w starania na koniec o nią więcej energii tylko od razu się poddałem, ale z doświadczenia wiem, że to nie pomaga w niczym. Pisząc tutaj czuję się o wiele lepiej. Z każdą naciskaną na klawiaturze literą jest mi lepiej, bo wyrzucam swoje myśli, emocje, żal, smutek które duszę w sobie... Tracę swoje poczucie wartości i z dnia na dzień staję się słabszy psychicznie. Choć przeżywam rozstanie trzeci raz to wiem, że ból, który mam w sobie jest najbardziej bolesny. Czuję gorycz porażki i smak przegranej a przecież tyle razy chciałem się oderwać od tej dziewczyny, tyle razy mówiłem, że to koniec, że mam jej dosyć, że nie chce już od niej niczego, że mam dość tych kłamstw i jej oszustw. No, bo przecież gdyby mnie tak naprawdę kochała to pomimo tych wszystkich naszych sprzeczek i oszustw była ze mną... Kiedyś mi powiedziała, że będzie ze mną mimo wszystko, lecz kolejny raz zrozumiałem jak słowa są puste a jak bardzo w miłości liczą się czyny. Czułem się przez nią wiele miesięcy osaczony, zły, kontrolowany nagle mi brakuje coś tego, brakuje mi jej.

Czuję się jak dziecko we mgle, zagubiony. Nie wiem co mam począć, bo jednak czuję się bardzo samotny. Chciałbym się śmiać, przestać myśleć, ale nie potrafię. Mam przeczucie, że to jeszcze nie koniec i, że za jakiś czas powróci.. Nie wiem, dlaczego mam takie myśli, ale zawsze gdy coś mi się pojawia w mojej głowie to po czasie to się staje rzeczywistością.
Zawsze czułem jakiś ból po rozstaniu, ale nigdy nie czułem potrzeby płaczu, nie rozmyślałem o tym, że jakaś moja była wróci. Jednak tutaj jest inaczej. Potrzebuję teraz wsparcia, bo nigdy nie byłem aż tak nisko, że potrzebowałem drugiej osoby, bo zawsze oni byli. Teraz nie mam nic. Czuję się jak Hiob, któremu zabrano wszystko: dom, rodzinę, pieniądze. Czuję się jakby Pan mnie chciał tylko sprawdzić czy w niego zwątpię, czuję, że to test. Łatwo się wszystkim wam mówi, że nie zachowuję się jak dorosły facet (z resztą mi samemu też), że kobiety lubią pewnych siebie facetów. Szanowne Panie, my faceci też mamy swoje uczucia, też kochamy, też płaczemy, też cierpimy, też czujemy głód. Jesteśmy takimi samymi ludźmi jak WY. Nigdy nie zrozumiem, po co kogoś się zdradza, co wam to daje wszystkim? Lubicie jak ktoś cierpi przez wasze zachcianki? Przecież każdy facet czy kobieta mają te same narządy płciowe, nie rozumiem chęci wskakiwania komuś drugiemu do łóżka, skoro macie drugą osobę, Nigdy nie zrozumiem jak ktoś może kłamać osobę, którą się rzekomo kocha, przecież sami nie lubicie być oszukanymi przez kogoś. Jak można mówić, że się kogoś kocha w wspaniałych chwilach a kiedy przyjdzie moment załamania to traktujecie drugiego człowieka jak przedmiot, zepsuje się to się wymieni i kupi nowe, lepiej iść na łatwiznę w życiu. Może jestem stereotypowy, ale uważam, że jak coś się zepsuło i da się naprawić a wszystko da się naprawić, tylko trzeba chęci.

Tak samo jak traktujecie przedmioty, tak samo traktujecie ludzi. Żyjemy w chorych czasach seriali typu: M-jak miłość, Barwy szczęścia, Pierwsza miłość itd. Ciągle zdrady, powroty i nic więcej. Tęsknię za nią bardzo i brakuje mi jej, choć wiele razy już miałem dosyć, wiele razy się gniewałem na nią, ale byłem na tyle ślepy, że nie zobaczyłem jednego, że każdy z nas popełnia błędy codziennie i musi się liczyć także z konsekwencjami. Pragnę zapomnienia, nie chce, żeby ktoś mnie umoralniał, mówił, że nie była mnie warta, bo przecież gdyby nie była to bym nie zaczynał z nią niczego więcej. Wiem, że jakbym teraz do niej napisał to bym się tylko zbłaźnił, trzymam się twardo swojego postanowienia, choć od środka mnie zżerają inne emocje. W głębi duszy modlę się do Pana Boga, żeby myśli o niej poszły w zatracenie, żebym przestał rozdrapywać te rany, które liże każdego dnia a następnego ranka je rozdrapuję. Żebym napotkał w swoim życiu na kobietę, którą obdarzę miłością, troską, poczuciem bezpieczeństwa, zaufaniem i szczerością a ona mi to odwzajemni. Lecz myśli, które we mnie konsolidują nie dają mi odpocząć i choć przez chwilę chciałbym poczuć smak szczęścia, wolności. Pozbyłem się wszystkiego co mi ją przypomina, pamiątek,zdjęć ale nie pozbyłem się najważniejszej pamiątki, myśli o niej. Mój mózg ją zaczął idealizować i przestałem pamiętać te złe chwilę a ciągle mam te dobre. To najgorsze co może być. Nie wiem jak długo będzie mnie ten stan męczyć, ale modlę się, że opuści mnie w końcu i będę mógł zacząć od nowa bez niej i bez myśli o niej.

Reasumując: W pierwszym dniu czuję się okropnie, czuję pustkę, żal do siebie, brak zrozumienia i akceptacji, towarzystwa i wsparcia osób najbliższych dla mojemu sercu.

Mam takie niestety myśli, jakoś nie potrafi to do mnie dotrzeć, że to jest koniec i zaakceptować tej sytuacji. Być może jak pisałaś coś w jej w naszym związku brakowało... Że to jednak nie jest to. Fakt, że oparłem swoje samopoczucie na innych osobach. Bo zawsze kiedy leżałem na deskach się podnosiłem, ale ktoś jeszcze mnie trzymał, żebym znowu nie upadł. Nie potrafię tego zaakceptować, że to koniec i mam złudne myśli, że wróci. Dla chcącego nic trudnego naprawić. Ciężko mi jest i nie będę siebie oszukiwać, że jest inaczej. Co do braku akceptacji, że koniec to koniec myślę, że i kobiety mają z tym problemy także. Brakuje mi tego wszystkiego co było, ale wiem, że muszę się pogodzić z tą sytuacją i to akceptować. Lecz mój mózg ciągle wysyła sygnały do podświadomości: ERROR. I znów czas zatacza koło... Codziennie to samo... Czuję się jak w tym filmie z Markiem Kondratem "Dzień świra". Muszę gdzieś te myśli wyrzucać, bo jest mi zdecydowanie lepiej jak komuś się wyżalę i napiszę wszystko co myślę. Wolę pisać to wam niż mówić o tym komuś innemu. Jest mi ciężko i wiem, że to chwilowy stan, że przejdzie. Za miesiąc będę już myślał o niej coraz mniej bądź w ogóle. Pójdę pobiegać, żeby wytworzyć trochę endorfin. Doradź mi jak mogę starać się nie zastanawiać i nie gdybać? Co robić i co począć ze sobą? Co zrobić, żeby nie myśleć o niej albo jak zastąpić ją innymi myślami?

Dzisiaj napisała do mnie jej przyjaciółka (parę dni temu z nią się pogodziłem). Do czego zmierzam? Dzisiaj zadała mi parę razy to samo pytanie, co u mnie? Co słychać? Jak tam moje życie?. I nagle chciała coś się mnie zapytać, ale w tym momencie napisałem,.że idę teraz do kogoś obejrzeć film i, że jak będę miał czas to jej odpisze. Ona wtedy odpisał dobra mniejsza. Miłego oglądania,.papaa. Teraz główkuje o co jej chodzi? O co chciała zapytać, ale jednak wolałem zagrać i udać, że nie mam czasu. Nie nalegam,.żeby napisała o co chodziło, bo jak będzie chciała napisać to się odezwie jeszcze raz. Nie wiem czy robię dobrze? Ale czuję, że tak. Nie mam jej w znajomych. Usunąłem konto i założyłem nowe nie dodając jej. Nie zaglądam na jej profil i nie pytam znajomych co u niej. Jak pisałem wcześniej wolę to wyrzucić tutaj niż komuś nie odpowiedniemu. Pytanie o co chodzi jej przyjaciółce? Wiem na pewno,.że szpieguje mnie na fb.

Właśnie to zaobserwowałem, że ona chce mnie sprowokować, żebym do niej napisał, ale jakoś mnie nie kusi, żeby napisać. Z resztą ja nie mam nic do ukrycia. Codziennie wstawiam jakieś zdjęcia jak trenuje albo spędzam czas ze znajomymi. Jak zrezygnowała to niech żałuję, swojego czynu i niech ponosi tego konsekwencje. Mam cel wyrzucić swoje myśli tutaj, bo jest mi lepiej z tym jak wam się zwierzam a druga sprawa, mogę z kimś pogadać i się kogoś poradzić, więc nie zamierzam zamykać tego wątku, chce być tutaj z wami aż pewnego dnia nie będę świadom, że o niej nie pomyślałem. Teraz pytanie... gdyby jej przyjaciółka się pytała czy czuję coś do swojej eks, tęsknię, jak się czuję, czy chciałbym wrócić jak w tej sprawie odpowiedzieć jej, ale jednocześnie ominąć nie wygodne dla mnie teraz pytania? Wiem, że jeszcze napisze do mnie, bo to było czuć, że coś jest na rzeczy...

Stary chciałbym mieć Twoją siłe... u mnie miną miesiąc a nadal bije się z myślami.... pani X puściła mnie w rogi obraziła moich bliskich a ja głupi nadal ją kocham i tęsknie, 3 lata wspólnego mieszkania dają się we znaki... i pytanie Dlaczego mieliśmy wszystko a teraz zostałem z niczym... a ona z tym fagasem się zabawia...

Piękne słowa... mam nadzieję ze kiedys zatęskni albo na mojej drodze stanie ta odpowiednia kobieta...

Nie chce nikogo ranić bo wiem jak to boli, Nie czekam na była (chyba) chce tylko by kiedyś powiedziała że żałuje że to był błąd chce wreszcie przestać się czuć jak szmata która mnie zrobiła ....

Stary jak CIe czytam to jakbym widział siebie ( może poza alkoholu itp ) Masz stary wielką siłę mi jej niestety brakuje... Pisz dalej może pomożesz sobie i mnie przy okazji u mnie też już miesiąc...

Kamil, ciesz się, że się puściła z innym przed ślubem. Zobacz ile zyskałeś, że zrobiła to teraz ile zaoszczędziłeś sobie niepotrzebnych problemów. Wiesz dlaczego ćwiczę, biegam? Kiedy biegam i nie mam sił biec dalej mówię sobie modląc się do Boga i proszę o siłę i wytrwałość. Dziękuję jemu, że tak się potoczyło,  bo lepiej teraz przecierpieć niż później po x latach nieszczęścia. Pamiętaj, że każdy z nas ma drogę do wyboru i od każdego z nas zależy jaką drogę wybierzesz. Ja wolę wybrać ciężką pracę i nad swoim umysłem i ciałem. Herbert napisał w Incognito: "niech umysł się nie poddaję zanim podda się ciało" choć biegnę i nie mam sił wierzę, że walczę o lepsze jutro a Bóg mi teraz dał lekcję po to bym nauczył się miłować i szanować swoją przyszłą kobietę. Żebym się nie poddawał tylko walczył o swoje marzenia i samego siebie a nie o kogoś kto podjął decyzję o losie w swoim życiu. To ona ma żałować a nie Ty. Ćwicząc na handelkach proszę Pana o siłę oraz motywację do dalszej walki o swoje marzenia i przyszłość. Nie narzekam jak na początku i nie obwiniam jego o to co się potoczyło, lecz dziękuję jemu za lekcję za którą jestem wdzięczny, bo chce żebym był lepszym czlowieku i zasługuje na lepszą osobę niż była moja eks. Wcale jej nie kochasz jak ktoś napisał to tylko iluzja, matrix. Pamietasz scenę w wejściu smoka z Bruce Lee rozmowę z mistrzem? Świat to iluzja wszystko to tylko obrazy. Teraz zrozumiałem sens tamtego filmu. Pamiętasz jak żyłeś bez niej? Pamiętasz jak uprzykrzała Ci życie? Zapomniałeś. Zacznij ćwiczyć i myśleć o sobie. Jej nie ma, ona zrezygnowała z Ciebie i Twojego uczucia dla przyjemności. Wstawaj kolego na nogi i nie ma sensu myśleć o kimś kto ma Ciebie teraz głęboko w dupie... ja zaczynam myśleć o sobie. Nie jestem egoista. Żyj tak jakby wczoraj nie istniało... masz ból taki w brzuchu? Rób brzuszki aż padniesz z braku sił. Będę pisać. Być może kogoś zmotywuje do działania.

Sary jesteś mistrzem. Na serio ja też się zmieniłem zmieniłem styl ubioru bardziej elegancki ( najlepsze że ona zawsze wymuszała na mnie żebym tak chodził co mi bardzo nie odpowiadało, a teraz czuje się w tym zajebiście , nigdy mnie takiego nie wodziła> ) potrafisz po tym wszystkim jej wybaczyć prosić Pana boga o jej dobro... WOW naprawdę masz siłę... Naprawdę chciałbym CIe kiedyś poznać Twoje postępowanie jest dla mnie teraz wzorem